[iKON x YOU] 넌내꺼야 เธอเป็นของฉัน #แฟนผีไอค่อน

ตอนที่ 27 : 지부 15 ✡ Death is coming

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ต.ค. 59














           ค่ำคืนดึกสงัด แสงจันทร์สาดส่องรอดหน้าต่างกระทบร่างแสนบอบบางที่หลับใหลในนิทราซุกตัวเข้าหาไออุ่นภายใต้ความอ่อนนุ่มของผ้าห่มผืนโต ไหล่เปล่าเปลือยชวนสัมผัสต้องสายตาผู้มาใหม่อย่างตกอยู่ในภวังค์ กลุ่มควันสีดำสนิทโหมแปรเปลี่ยนเป็นร่างกำยำของชายหนุ่มภายใต้ชุดสูทสีดำทรงพลัง พิงกายลงบนกรอบหน้าต่างขนาดใหญ่ที่สะท้อนความงดงามของแสงจันทร์ ดวงตาสีแดงจัดแฝงประกายวิบวับชั่ววูบยามต้องกับเรือนกายสตรีแสนคุ้นเคย ทว่าเขากลับไม่สามารถระงับแรงอารมณ์ความรู้สึกผิดแปลกได้เลยสักครั้ง


            ดวงตาดุดันสาดส่องไปทั่วห้องด้วยความคุกกรุ่นที่ยังไม่มอดดีจากวีรกรรมของคู่หูคู่แค้นในร่างมนุษย์ ตวัสดสายตาไล่หาสิ่งอันตรายที่เป็นภัยแก่เขาให้ขวัก ก่อนจะพบว่ามันถูกถอดทิ้งเขวี้ยงไปกองลงบนพื้นรวมกับเศษซากสิ่งของที่ถูกเจ้าของห้องระบายอารมณ์พังทลาย


            ไกลมากพอที่จะไม่ทำให้เขาคล้ายตายทั้งเป็น


            ไกลมากพอจนเป็น
เขตปลอดภัยของเขา


            ที่จะสัมผัส เธอ


            เจ้าของดวงตาสีแดงเพลิงไล่เก็บภาพความงดงามของหญิงสาวตรงหน้า สูดกลิ่นกายเฉพาะตัวแสนหฤหรรษ์ด้วยพิษความคิดถึงจนแทบคลั่ง กลิ่นกายพิเศษเฉพาะตัวที่เขายังจดจำได้ไม่มีวันลืม มีแต่จะดึงดูดเข้าหาด้วยพลังลึกลับบางอย่าง โดยเฉพาะยามรัตติกาลที่ยิ่งทวีกลิ่นหอมหวานให้เข้มข้นรุนแรงยากที่จะต้านทาน

            ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ลงบนพวงแก้มที่แดงระเรื่อจากความร้อนระอุในร่างกาย คิ้วเข้มกดลงต่ำจ้องมองด้วยความว้าวุ่นสับสนในจิตใจ ยามกลิ่นหอมหวานตลบอบอวลมากยิ่งขึ้น ความหวานละมุนแสนบริสุทธ์โอบล้อมทั่วบริเวณช่วยชะล้างความเลวร้ายในจิตใจไปกว่าครึ่ง คล้ายสารระงับความเจ็บปวดแสนผ่อนคลายฟื้นฟู หากทว่ากลับมีอานุภาพทรงเสน่ห์ของหญิงสาวอยู่ในที ถึงสร้างความรุ่มร้อนไปทั่วร่างแข็งแกร่งอย่างทรมาน


           
อือ...

            เสียงหวานคราง
แผ่วเบาเมื่อคล้ายถูกสัมผัสแนบชิดบนริมฝีปากกระจับบาง แรงดูดดึงที่ต่างจากทุกครั้งทำให้ความร้อนระอุดังไฟสุมถูกดูดกลืน ถ่ายเทพิษไข้ออกจากร่างกายแสนบอบบางสู่ร่างกายที่แข็งแกร่งจากความตาย ผิวกายนวลเนียนที่เห่อร้อนขึ้นสีค่อยๆทุเลาลง ไอร้อนถูกสับเปลี่ยนจนเหงื่อกาฬเจ้าของจุมพิตผุดขึ้น พร้อมกับในเวลาต่อมาที่ไอวิญญาณแผ่ซ่านได้ถูกกลืนกินจากมัจจุราชแห่งความตาย เสมือนเป็นการแลกเปลี่ยน



            ฟึบ!


 
           เป็นห่วงเธอมาก?”



            เสียงทุ้มกังวานดังก้องดั่งระฆังจากโลกแห่งความตาย ควันสีเข้มลอยลองคืบคลานผ่านหน้าต่างเข้ามาแปรเปลี่ยนเป็นร่างสูงโปร่งในเบื้องหลัง ทุกอย่างหยุดชะงัก เจ้าของดวงตาสีแดงเพลิงถอดถอนริมฝีปากอิ่มออกมาในฉับพลัน หากทว่ายังไม่ละสัมผัสแผ่วเบาของปลายนิ้วบนพวงแก้มใส


           
นายไม่ควรเสียมารยาทเวลาฉันกำลังกินเหยื่อ


            เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันหลังไปพบผู้มาใหม่เลยสักนิด เขาเอาแต่จดจ้องใบหน้างดงามที่ต้องกับแสงจันทร์หากทว่ากลับซ่อนทุกความรู้สึกจากดวงตากักขังไว้ในจิตใจ


            สายตาที่ยากจะอ่านใจ...แต่ไม่ยากเกินที่จะคาดเดา


           
เหยื่อที่นายว่าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน...


           
ควับ!
         
ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ตวัดกลับไปฟาดฟันถึงประโยคไม่รื่นหู


           
อา...ฉันหมายถึงเธออยู่ในความดูแลของฉันน่ะใบหน้าคมเข้มทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นภายใต้ความมืด ร่างสูงโปร่ง
ในชุดสีดำสนิท ปกปิดถึงต้นคอแข็งแกร่งค่อยๆก้าวออกมา ดวงตาคมเลื่อนไปยังเรือนร่างของหญิงสาวภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ไม่วายส่งกระแสจิตอย่างกดดันอีกฝ่ายเป็นการตักเตือน



            นายไม่ใช่ยมทูตของเธอ จะมาวุ่นวายเพื่ออะไร?”
            ถามด้วยเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความตำหนิด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกสกัดกั้น

           
คนของนายอยู่ด้านนอกนั่น
บ๊อบบี้คิมใบหน้าคมพยักเพยิดไปทางประตูที่ถูกปิดกั้นกับอีกส่วนของห้อง


            ช่างหัวมันสิ...มัจจุราชแห่งความตายนามดังกล่าวเอ่ยขึ้นคล้ายเย้ยหยันด้วยความสะใจ ก่อนจะเคลื่อนตัวกระโดดลงข้างกายหญิงสาว ไล้สัมผัสสากมือลงบนไหล่เปลือยพร้อมส่งสายตากวนประสาทให้คนตรงหน้าอย่างท้าทาย


           
หึ...มันคือเรื่องปกติที่มนุษย์ทั่วไปจะถูกพิษไข้รุมเร้าประโยคที่ลั่นขึ้นอย่างต้องการทดสอบไม่ได้ทำให้เจ้าตัวสะทกสะท้านใดๆ ไม่แม้แต่ดวงตาวูบไหวให้เขาได้เชยชมความรู้สึกที่ถูกซ่อนอยู่หลังม่านตาสีแดงนั่น


           
ฉันแค่มาเติมพลัง ด้วยไอวิญญาณของเธอ


            แต่ฉันเห็นนายทำมากกว่านั้น...


            อย่าแส่ มิโน


            “….เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยถึงได้แต่ถอนหายใจด้วยความหนักใจของพฤติกรรมยมทูตจอมกวนประสาทที่ไม่ได้สะทกสะท้านถึงสัญญาณเตือนภัยเลยแม้แต่น้อย


           
ฉันยังได้กลิ่นความตายจากนายบ๊อบบี้คิม



            ปลายนิ้วที่ลากไล้สัมผัสบนพวงแก้มใสจรดลำคอระหงชะงักค้าง เลื่อนสายตาช้อนมองเจ้าของประโยคด้วยความดุดันฟาดฟัน เขายังคงพล่ามต่อโดยหวังว่าจะสามารถเปลี่ยนความคิดของจอมกวนประสาทแห่งศตวรรษนี้ได้



            เธอไม่ใช่ --- 



            เสือก...



            ยังไม่ทันจะพูดให้จบดีกลับถูกสกัดด้วยคำหยาบคายเต็มปากเต็มคำ พร้อมด้วยใบหน้านิ่งเรียบทว่าแผ่ซ่านความดุดันพร้อมฉีกกระชากเนื้อเขาเต็มที่ ไม่สิ...ยมทูตอย่างพวกเขาควรเรียกว่าฉีกเสี้ยววิญญาณเสียมากกว่า


           
เรื่องของนายก็เหมือนเรื่องของฉันบ๊อบบี้


            รู้มั้ย มิโน...ปลายนิ้วสากไล้สัมผัสจากคอระหงลงต่ำ ผ่านผิวนุ่มที่เปิดเปลือย จรดลงบนเนินอกอิ่มเหนือขอบผ้าที่ปกปิดอย่างหมิ่นเหม่


             ฮึ่ม
!
             เสียงกระแอมเพียงหนึ่งครั้งหนักแน่นเป็นสัญญาณเตือนภัยถึงความเกรงใจที่ควรมี


           
ถึงนายจะเป็นเพื่อนรัก แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันฆ่าไม่ได้ดวงตาแดงก่ำตวัดกลับมาด้วยความเดือดดาล ดุดัน ก่อนจะพุ่งเข้าคว้าคอแข็งแกร่งบีบรัดด้วยอุ้งมือ เส้นเลือดสีดำไล่ขึ้นจนถึงกรอบหน้า


             อั่ก! พระ...พระเจ้าเท่านั้นที่ฆ่าพวกเราได้...


             การฆ่าของฉันมักเจ็บปวดกว่านั้นเยอะ นายควรรู้ดีที่สุด!”
            

              ฟึบ
!
          
แค่กๆๆๆ!” อุ้งมือมัจจุราชถูกกระชากออก พร้อมร่างสูงที่เกือบเสียหลักทรุดฮวบ บ๊อบบี้คิมทำเพียงแค่ตวัดสายตามองอย่างเดือดาล กระตุกรอยยิ้มกวนประสาท ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงเคียงข้างเธออีกครั้งอย่างเยาะเย้ย


               ไม่จำเป็นต้องตกใจ พอดีเป็นพวกเล่นแรง...เรื่องปกติ


              
นายนี่มันจริงๆ...มิโนยกมือลูบลำคอตัวเอง เหลือบมองด้วยสายตาเหนื่อยใจแฝงความเคืองโกรธอย่างปลงหนัก


               บ๊อบบี้คิมมันเป็นพวกหัวดื้อ  รุนแรง กวนประสาท ยากที่จะคาดเดาแถมไม่เคยเกรงกลัวอะไรหรือใคร

               อา...อาจจะมีอยู่ คนหนึ่ง
            

              
นายกำลังทำผิดกฏ บ๊อบบี้


               มันเป็นเรื่องปกติของพวกเรา ลืมแล้วหรอมิโน?”การยักคิ้วอย่างกวนประสาท ไม่ได้สะทกสะท้านถึงบทลงโทษที่รู้ดีอยู่แก่ใจทำให้ร่างสูงโปร่งยิ่งปวดหัวหนักให้กับการกระทำของเพื่อนรัก


              
อยากโดนสาปไปอีกสักพันปีงั้นสิ ยังทรมานไม่พอ?”


               เหอะ...ไม่ได้มีความหมายเลยสักนิด


               ท่าทางไม่หยี่ระยิ่งทำให้มิโนต้องกุมขมับ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามันก็แค่ทำเป็นปากดีไปงั้นไม่ต่างจากพวกเด็กมนุษย์ดื้อด้าน


             
เธอไม่ใช่คนที่นายตามหา บ๊อบบี้คิมดวงตาเลื่อนไปยังเรือนกายบอบบางที่ขยับตัวเพราะถูกรบกวนจากเจ้ายมทูต ...ใช้พลังจิตสัมผัสมนุษย์พร่ำเพื่อเดี๋ยวก็ตายห่ากันพอดี


              เธอน่ะที่ตาย เพราะขุมพลังที่บ๊อบบี้มันโปรดปรานที่สุดก็คือตัวเธอ...บีมายด์


             
ทุกอย่างมันควรจบได้แล้ว...คืนชีวิตให้ฮันบินซะ



              “ไม่ให้...ชัดมั้ย?”


               บ๊อบบี้คิม!”




               ฉันไม่ได้ทำอะไร มันคือโชคชะตาต่างหาก ที่ช่างเหมาะเหม็ง อย่างลงตัว...



                ฉันขอเตือนให้หยุด อย่าให้มันวุ่นวายไปมากกว่านี้ นายคิดจะทำอะไรอีก!”


                โอ้ว...ไม่อยากจะเชื่อว่ายมทูตนามว่ามิโนจะรักสงบ?”


                หยุดกวนประสาทได้แล้ว...นายไม่ควรเล่นกับเรื่องนี้--”
            

                รู้สึกเหมือนถูกผู้ปกครองขี้บ่นดุเลยว่ามั้ย?”


                บ๊อบบี้คิม!”


            
หึ...พระเจ้าได้รังสรรค์กลิ่นหอมลึกล้ำเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ยากที่มนุษย์หรือสิ่งใดจะปรุงแต่งได้เสมอเหมือน


            จู่ๆประโยคแปลกๆก็ดังขึ้น พร้อมกับปลายจมูกโด่งที่คลอเคลียสูดกลิ่นกายหอมหวานแสนบริสุทธ์บนซอกคอเปล่าเปลือย แต่เขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร...


             ผู้หญิงหนึ่งคน...ที่บ๊อบบี้คิมรู้จักที่จะกลัว


           
บ๊อบบี้...เธอไม่ใช่คนที่นายตามหา ถึงกลิ่นของเธอจะหอมหวานบริสุทธ์แต่ยังไม่สามารถกลบกลิ่นความตายของนายได้ จะต้องให้ฉันย้ำอีกสักกี่ครั้ง!”
  




            เฮ้! ชีวิตยมทูตแห่งความตายก็เครียดพอตัวนะมิโน ฉันชอบเธอเพราะเหมือนได้รับการเยียวยาเท่านั้นเองเพื่อน


             
ดอกไม้งามบริสุทธ์แห่งสรวงสวรรค์มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นบ๊อบบี้...


              รู้มั้ย ถ้าจะมีใครที่รู้ดีที่สุด มันควรเป็นฉัน...ไม่ใช่นายมิโน!”


               ...


               เลิกพล่ามอะไรไร้สาระได้แล้ว!”


               นายก็เลิกยุ่งกับเธอสักทีสิวะ!”


              มันคือพันธะสัญญา...ฉันทำลายมันไม่ได้ เหอะ!”


              โถ่เว้ย! นายนี่มัน



         
“Death is Coming…”



              “!!!”


             บีไอคงเจ็บปวดน่าดูว่ามั้ย หากเธอตาย...


             "บ๊อบบี้!"


             "ท่าทางสนุกน่าดูเลยว่ะ เพื่อนรัก : ) "


            "เผื่อนายลืมว่ามีเพื่อนรักอีกคน..."


           
"มิโน..."

           เสียงกดต่ำของบ๊อบบี้เป็นสัญญาณห้ามปรามความคิดของเขา แต่ทำไมต้องทำตาม?  ก็พวกเขาชอบแหกกฏ สร้างความวุ่นวายอยู่แล้วนี่ เหอะ!


            "มันคงไม่ปล่อยให้นายบ้าไปมากกว่านี้หรอก... คิมจินฮวาน น่ะ :)"






 




#ฟิคกูไม่ใช่ของมึง












            แสงอรุณรำไรรอดจากหน้าต่างกระทบกับเปลือกตาหนักอึ้งที่ ฉันค่อยๆลืมตาสู้กับแสงสว่างวาบด้วยความอ่อนล้าที่ปกคลุมไปทั่วทั้งจิตใจจนเหมือนส่งกระแสต่อผ่านเส้นเลือด ฉาบให้ทั้งเรือนร่างปวดระบมร้าวราน รุ่มร้อนกายอึดอัดราวกับถูกเพลิงแผดเผา

            แค่หายใจก็เหนื่อยแล้ว

            ฉันพึ่งจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ก็ตอนนี้ ให้ตายเถอะ...รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเกินจะบรรยาย

            หัวสมองค่อยๆประมวลผลถึงสาเหตุของความพังทลายของร่างกายและสภาพจิตใจที่เหมือนถูกกระชากลงหุบเหว ภาพเหตุการณ์คืนก่อนค่อยๆหมุนวนเข้ามา

            แม้ภาพความทรงจำจะเลือนลาง แต่ทุกความรู้สึกโหดร้ายกลับชัดเจนกระหน่ำทิ่มแทงเข้ามา

           
แย่กว่านี้มีอีกมั้ย โถมเข้ามาเลยสิ...ฮึก!”เสียงอ่อนแรงได้แต่เอ่ยอย่างเวทนาตัวเอง คล้ายความอุ่นร้อนจะถูกขับออกมาจากดวงตายามเลื่อนสายตาลงบนผิวเปลือยเปล่าที่อยู่เหนือผ้าห่มผืนโตแสนอบอุ่น


          ไม่ได้ใส่อะไรเลย
            อืม...ฉันว่าฉันสัมผัสได้


            เพราะความร้อนระอุและเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาเล็กน้อย ทำให้ฉันต้องพยายามผลักผ้าห่มออกไปให้พ้นตัวเล็กน้อย ซึ่งมันแย่มากๆเมื่อรอยสีกุหลาบช้ำๆโคตรเด่นชัดอยู่บนร่างกาย

            โดยเฉพาะตรงอกข้างซ้าย...

           
BI งั้นหรอ?
            ขะ...เขาทำมันได้ยังไงกัน


            รอยอักษรนั้นมันเด่นชัดมาก มากจนราวกับถูกเข็มกระหน่ำสักลงมาบนผิวกาย ฉันได้แต่ข่มตาลงไม่อาจกักกลั้นทุกความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาได้ หยาดน้ำตาไหลอาบพวงแก้มพร้อมเสียงสะอื้นฮัก


            เหมือนหัวใจฉันถูกทำร้ายไปพร้อมกับร่างกายที่ถูกทำลาย...ด้วยน้ำมือของเขา


           บีไอผู้แสนร้ายกาจ


           
เพราะนึกถึงใบหน้าของคนใจร้าย จึงพลันให้นึกถึงใครอีกคนที่ยังมีตัวตนเด่นชัดในหัวใจฉันสม่ำเสมอ ครั้นยิ่งคิดถึงเรื่องราวก่อนเกินเหตุการณ์เลวร้ายพวกนี้ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงเลวร้ายเข้าไปใหญ่


            เพราะในโลกของความฝัน ฉันถูก พาขึ้นสวรรค์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับใครอีกคนด้วยสัมผัสร้อนแรงหากทว่าอ่อนโยนแสนอบอุ่นหัวใจ

            แต่เมื่อถูกกระชากกลับสู่โลกความเป็นจริง ฉันถูก ลากลงนรก แผดเผาสติให้เหือดหายด้วย
ความรุ่มร้อนวูบวาบจาก น้ำมือ อีกคนหนึ่ง


            และเพราะสัมผัสแห่งความรักความโหยหาของฮันบินยังคงโอบล้อมเหนี่ยวรั้งทั้งจิตใจและร่างกายของฉันเอาไว้ มันถึงรู้สึกคล้ายถูกฆ่าให้ตายทั้งเป็น จมปลักกกับความผิดมหันต์ที่ไม่อาจต่อต้าน


            ฉันเกลียดตัวเอง...ที่เผลอไผลไปกับสัมผัสร้อนแรงของเขา ต่อให้จิตใจจะปฏิเสธเพียงไรหากทว่าร่างกายกลับโถมเข้าหาสัมผัสเหล่านั้น เกลียดตัวเอง...ที่ไม่ต่อต้านให้มากกว่านั้น


            ครั้งนี้ทำให้ฉันตระหนักได้อย่างหนักแน่นว่าฉันกำลังเล่นกับกองไฟที่แสนอันตราย เขาน่ากลัวกว่าที่ฉันคิดไว้มาก น่ากลัวเกินไป...ถึงมาสั่นไหวความรู้สึกของฉันได้มากมายขนาดนี้                         

                                          

            ให้ตายเถอะ...ฮันบิน แค่คิดถึงเขาฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดจนแทบขาดใจ ไม่กล้าแม้แต่จินตนาการว่าถ้าหากเขารู้...เขาจะโกรธมากแค่ไหน ฮันบินอาจรับไม่ได้...เขาคงไม่ใจดีพยายามเข้าใจฉันเหมือนทุกครั้ง


           
ของฉัน....เธอเป็นของฉัน...
            อือ...ฉันเป็นของนาย

            ของฮันบิน...


            ฟึบ
!
         
ภาพเหตุการณ์คล้ายฉายชัดขึ้นในโสตประสาท ในเฮือกสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวืดไป...ฉันจำได้ เพราะภาพของเขาซ้อนทับกับใครอีกคน ความอ่อนโยนที่ถูกมอบให้ในภายหลังสร้างความสับสนให้กับสติของฉันที่เริ่มเหือดหายและเพราะต้องการจะหยุดทุกอย่าง หยุดสัมผัสรุ่มร้อนแสนแข็งแกร่งที่แนบชิดเข้ามา


            ฉันจึงเลือกที่จะทำร้ายเขาด้วยชื่อของฮันบิน...คนรักที่แท้จริงของฉัน
            ใช่...มันต้องไม่เลยเถิดไปมากกว่านั้นสิ
            เขาคงไม่กล้าขนาดนั้นหรอก บีไอน่ะ


            พรึบ
!


         
โอ๊ย!!”


            ทว่าเมื่อขยับร่างกายพร้อมเลิกผ้าห่มขึ้นก็ต้องร้องลั่นด้วยความปวดร้าวไปทั่วช่วงล่าง ฉันได้แต่ยกมือกุมท้องน้อยตัวเองด้วยหัวใจที่วูบโหวง มันยิ่งตอกย้ำว่าความจริงฉันถูกล่วงเกินไปมากเพียงใด


            ฉันพยายามบังคับดวงตาตัวเองไม่ให้สอดส่องไปยังคนข้างกาย หัวใจมันวูบโหวงไปหมดเพียงแค่คิดว่าเหตุการณ์เลวร้ายมันอาจถูกสานต่อ ทว่าเมื่อสุดท้ายทำใจดีสู้เสือหันกลับไปมองข้างกายภายใต้ผ้าห่มผืนหน้ากลับพบเพียงแค่หมอนใบโต แรงหัวใจฉันกระตุกวูบ ดวงตาตวัดมองไปรอบห้องด้วยความแปลกใจ ก่อนจะตกใจหนักจนแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นสภาพพังพินาศของห้อง ซึ่งคาดเดาไม่ยาก...ว่าเป็นฝีมือใคร


            พนันได้เลยว่าเพราะประโยคสุดท้ายของฉันในค่ำคืน มันทำให้แรงอารมณ์โกรธเกรี้ยวของเขาปะทุขึ้นมา

            ฉันค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นพิงหัวเตียงโดยไม่ลืมที่จะกอบกุมผ้าห่มขึ้นมากอดเอาไว้อย่างระหวาดระแวง ดวงตาเหลือบไปเห็นของบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้น ฉันกลืนก้อนแข็งๆลงคอ หัวใจมันวูบโหวงทิ้งดิ่งอย่างตะลึงงัน


            มันคือเครื่องป้องกันในซองสีเงินเมื่อคืน
            แต่ทำไมมันถึงอยู่ตรงนั้น....พร้อมกับ
          คราบสีน้ำนม















             ดวงตาฉันจ้องมองมันด้วยหัวใจที่วูบโหวง เสียดเสียวไปทั่วช่วงท้อง พยายามที่จะรวบรวมสติให้ตื่นเต็มตัวเสียทีหลังจากเผชิญกับความมึนงงและความปวดร้าวไปทั้งร่าง


           
อ้ะ...อึก!!”


            เมื่อลองขยับร่างกายอีกครั้งก็แทบทรุดฮวบ ความร้าวรานเสียดกลางกายจนปล่อยให้น้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ไหนจะอาการปวดกล้ามเนื้อบริเวณโคนขาและบั้นเอวมันทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง บริพาษใส่คนรักจอมปลอมที่ถือวิสาสะทำเรื่องผิดศีลธรรม ผ้าห่มถูกเลิกออกด้วยแรงอันน้อยนิด ดวงตาที่รื้นน้ำตามองหาร่องรอยบางอย่าง โชคร้ายที่มันเป็นไปตามความกลัวของฉัน...


            รอยเลือด


            แอ๊ด...
            เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ฉันรีบดึงผ้าห่มปิดบังเรือนร่างด้วยความระหวาดระแวงผสมโกรธเกรี้ยว แสงไฟจากภายนอกค่อยๆรอดเข้ามาพร้อมกับเจ้าของใบหน้าคมผสานดวงตาดุดันที่จ้องมองนิ่งเรียบยากที่จะคาดเดา

           
ฮึก...

            สะบัดใบหน้าหนีด้วยความละอายใจ ริมฝีปากถูกขบกัดเพื่อซ่อนเสียงสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมา หยาดน้ำตาที่พยายามกักกลั้นไว้ไหลออกมาเป็นสาย รังสีด้านลบที่แสนกดดันโอบรัดไปทั่วบริเวณ แต่มันไม่ใช่จากฉัน...จากเขาทั้งนั้น บีไอ

            โกรธหรอ?

            เรื่องไหนล่ะ? แต่เหมือนเขาไม่สนใจที่จะฟังคำอธิบายของฉันอยู่แล้วนี่ เพราะฉะนั้นมันก็เปล่าประโยชน์ที่จะต่อความ!
            เกลียดที่สุดคือการที่จริงๆแล้วฉันควรจะเป็นฝ่ายโกรธ โวยวาย สาดรังสีอำมหิตใส่ แต่ทำไมฉันกลับไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกไปเลยสักนิด ทำได้เพียงแค่สกัดกั้นอารมณ์ ขบคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป ควรโต้ตอบเขาอย่างไร

            ฉันควรยินดี เพราะยังไงเขาก็ถือว่าเป็นคนรักของฉันอย่างนั้นหรอ
?
            ฉันไม่ควรโวยวาย เพราะการมีอะไรกับแฟนตัวเองมันไม่ใช่เรื่องผิดงั้นสิ?
            แต่มันคือละครทั้งนั้น บีไอไม่ใช่คนรักของฉัน เขาไม่ใช่...


            ยิ่งปลายหางตาเหลือบเห็นรอยสีหวานบนผิวกายเขา ลมหายใจฉันยิ่งเหือดหาย ได้แต่ย้อนคิดไปว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรแล้วฉันก็ได้คำตอบ...เพราะตอนนั้น ฉันคิดว่าเขาคือฮันบิน...


            ฉันพึ่งนึกเกลียดความฝันรู้ตัวเสมือนจริงก็วันนี้ ที่มันสมจริงจนยากที่จะแยกแยะกับความเป็นจริงเหลือเกิน
ยิ่งพวกเขาเป็นเจ้าของใบหน้าและร่างกายเหล่านี้เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วมันยิ่งทำให้ฉันแทบประสาทหลอน ยามช่วงเวลาแห่งความฝันและความเป็นจริงคล้ายซ้อนทับกัน


           
"หลับสบายมั้ย..."


            บีไอ...เจ้าของร่างสูงกำยำเปลือยเปล่าเผยมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงยืนพิงกรอบประตูยกแก้วในมือขึ้นดื่ม
ก่อนจะไล้เลียคราบของนมสด บนริมฝีปาก  ใบหน้าที่เรียบนิ่งค่อยๆกระตุกยิ้มแสนร้ายกาจ 


            ไถ่ถามด้วยท่าทางของผู้ถือไพ่เหนือกว่า แฝงความเจ้าเล่ห์แสนอันตรายจนฉันต้องรู้สึกสั่นเทา เหมือนเป็นผู้แพ้อย่างราบคาบ ตกเป็นรอง



            ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ที่สุด...เกลียด


            ถามไม่ตอบ?”


            กึก..

            เสียงน้ำหนักเท้าหนักแน่นที่ประชิดเข้ามาไม่ต่างจากระฆังแห่งความตาย ฉันเบี่ยงใบหน้าให้กลุ่มผมอ่อนนุ่มปิดบังความอ่อนแอให้รอดพ้นจากสายตาเขา เกลียดความรู้สึกที่เหมือนเป็นผู้หญิงอ่อนแอเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันนึกเกลียดน้ำตาของตัวเองมากที่สุด


            ทำไมฉันจะต้องมาร้องไห้ให้กับการกระทำที่เลวทรามของผู้ชายปริศนา
!


           
"ร้องไห้ทำไม หืม?"


            เสียงทุ้มต่ำถามเย็นเยียบ สัมผัสได้ถึงแรงยุบของเตียงพร้อมกับปลายนิ้วที่สัมผัสบนปลายคาง ฉันปัดมือของเขาออกแล้วปาดน้ำตาออกไปลวกๆด้วยหลังมือที่สั่นเทาของตัวเอง ตวัดสายตาจ้องมองเขาที่ได้แต่ทำหน้ากวนประสาทท้าทาย



            ไร้ความรู้สึกผิดบนใบหน้า


           
กินหน่อยมั้ย ยาคุมน่ะ?”


            แผงยาตัวปัญหาชูขึ้นในมือแกร่งราวกับต้องการกวนประสาทตอกย้ำความอัปยศที่ถูกยัดเยียด
            ไม่ใช่...มันไม่ใช่แบบที่เขาคิดเองเออเองเลยสักนิด
!


           
หรือยังไม่ถึงเวลา? กี่โมงละจะคอยเตือนให้กินตรงเวลาทุก---


            เพี๊ยะ!!


            จนฉันหมดความอดทนอีกต่อไป
!
            ฉันเลือกแล้ว เขาสมควรได้รับมัน!


            ใบหน้าหล่อร้ายตวัดหันไปตามแรงฝ่ามือ รอยริ้วสีแดงพาดผ่านบนแก้มสากชัดเจนฉับพลัน
!
            เสียงกวนประสาทพลันหายไปด้วยความตะลึงงันกับความรุนแรงที่ฉันซัดกลับเข้าใส่
            ครั้งนี้ไม่ได้มีความรู้สึกผิดใดๆเหมือนครั้งก่อนที่ฉันพลั้งมือในโรงอาหารเลยซักนิด ไม่มี
!


           
"นายทำอะไรบีไอ!"
            ไม่ใช่เสียงตะโกนโวยวาย หากทว่ามันคือเสียงสะอื้นที่แฝงไปด้วยความโกรธที่ถูกกดต่ำจนเยียบเย็น

           "หึ..."เสียงในลำคอแข็งแกร่งแสนร้ายกาจดังขึ้น พร้อมกับการกระตุกยิ้มของปีศาจ

           "เยอะเลยว่ะ..."


           "...."

          "กอด จูบ ดูด ไซร้ กระแท--"


            เพี๊ยะ!!!
            แรงตบซัดใส่แก้มสากอีกครั้งหนักหน่วงกว่าเดิมเป็นเท่าตัว มันแรงมาก...พนันได้จากการที่เขาใช้ลิ้นร้อนนั่นไล้เลียคราบเลือดบนริมฝีปาก ฝ่ามือลูบไล้บนสันกรามพร้อมตวัดดวงตาดั่งหอกที่พันไปด้วยเกลียวหนามซัดใส่


            เขากล้าตอบเลวๆแบบนั้นได้ยังไง
!


           
"เหมือนว่าแรงจะยังดี..."
            เสียงลมหายใจที่กระชั้นขึ้นกับเสียงติดคำรามต่ำทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับอะไร


            แรงอารมณ์ร้ายของเขา...ที่เกินจะควบคุม


           
"อีกสักรอบเป็นไง!"


           
"อื้อ!!!!"


            เรียวแขนเล็กถูกกระชากเข้าหาจนปวดร้าวคล้ายกระดูกจะแตกหัก ลำคอถูกดึงรั้งเข้าไปรับสัมผัสอ่อนนุ่มหากทว่ารุนแรงดิบเถื่อน กระชากทุกลมหายใจมอดไหม้เรี่ยวแรงให้ขาดหาย ริมฝีปากถูกขบกัดลิ้มรสคาวเลือดอย่างแสบสัน ผ้าห่มถูกสะบัดทิ้งพร้อมกับร่างกายแข็งแกร่งคร่อมกักขังจนไร้ทางสู้


           
เจ็บ ฮึก! พอแล้วบีไอ!”
            ฉันกรีดร้องห้ามด้วยเสียงปวดร้าวยามที่ฝ่ามือเขาบีบขยำลงบนบั้นเอวคอดรุนแรง ปลายเล็บฉันจิกลงบนท้ายทอยเขาระบายความพังพินาศทั้งหลาย ความปวดระบมเป็นทุนเดิมที่ถูกสร้างความเจ็บปวดซ้ำอีกครั้งมันยากที่จะอดทนสกัดกลั้นความอ่อนแออีกต่อไป


           
เจ็บ...ฮึก...อย่าทำนะ...อย่าความรุนแรงดื้อพยศไม่ใช่สิ่งที่จะต่อต้านเขาได้ เสียงครางแผ่วหวานๆแสนอ่อนแอจึงถูกขับออกมาแทนเพื่อเรียกร้องคะแนนสงสาร


             เวรเหอะ...
            บีไอสบถบริพาษตามมาเป็นทางยาวเมื่อเขาผละฝ่ามือออก รอยสีช้ำปรากฏเป็นวงกว้าง เพราะความรุนแรงของเขา...เพราะเขาคนเดียว และถ้าหากเขาหยุดแรงอารมณ์ของตัวเองแล้วสังเกตดีๆ เขาจะต้องเห็น...ว่าเขาสร้างรอยแสนเจ็บปวดไว้บนร่างกายฉันมากขนาดไหน


           
เจ็บมากมั้ย?”
            เสียงโหดอ่อนลง ปลายนิ้วไล้สัมผัสเบาๆบนรอยช้ำบั้นเอวในขณะที่ปลายนิ้วอีกข้างลูบไล้บนริมฝีปากที่สั่นเทาของฉัน ใบหน้าของเขาตึงเครียดหนักพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


            ฉันพยายามยกมือผลักไสสัมผัสของเขาด้วยความโกรธปนน้อยใจ หากทว่าเขากลับดึงรั้งทั้งร่างฉันขึ้นไปกอดเอาไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ถูกสลับเปลี่ยนแทบจะทันที


            มารู้สึกผิดอะไรตอนนี้...มันช้าเกินไป


           
ทำลายฉันอีกสิ เอาให้สาสมแก่ใจนายเลย!”

            มันไม่ใช่การประชดประชันอะไรทั้งสิ้น มันคือความปราถนาของฉันที่ต้องการให้เขาตอกย้ำ
            ย้ำให้ฉันจำไปถึงขั้วหัวใจ...ว่าเขาไม่ได้มีสิ่งใดที่คล้ายคลึงกับฮันบินอีกต่อไป
            อย่าได้หลงเข้าใจผิดอีกบีมายด์...อย่าเผลอไหลไปกับสัมผัสอ่อนโยนแสนจอมปลอมเหล่านี้


           
ขอโทษ...ฉันขอโทษ

            คำขอโทษแสนง่าย หากแต่การกระทำสร้างรอยบาดแผลทั้งร่างกายและจิตใจของฉันยากที่จะลบเลือน แรงกอดรัดกลับมากขึ้น ดึงรั้งเข้าหาอย่างไม่ต้องการให้ผละจาก สัมผัสตะกรองกอดที่เข้ากักขังมันควรทำให้ฉันอึดอัดมากกว่านี้ แต่ทำไม...สุดท้ายฉันกลับพุ่งเข้าหาไออุ่นนั่น กอดรัดร่างกายแข็งแกร่งแสนคุ้นเคยเรียกร้องการปลอบขวัญ น่าแปลกที่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนฉันได้รับการปกป้อง ได้รับความปลอดภัยอีกครั้ง


             แต่มันไม่ใช่เพราะบีไอหรอก มันเป็นเพราะร่างกายของฮันบินต่างหาก ใช่...เป็นเพราะร่างกายของฮันบินที่แสนคุ้นเคย ที่รู้สึกดีทุกครั้งยามได้ถูกกอดรัด


            ฉันก็แค่คิดถึงสัมผัสของฮันบิน...อ้อมกอดที่ปัดเป่าทุกความรู้สึกเลวร้ายให้อันตรธานหายไป
            หากเขาปรากฏตัวเขายังจะกอดรัดเพื่อปลอบประโลมฉันแบบนี้อยู่มั้ย
            ฮันบิน...ฉันคิดถึงนาย
            ได้โปรดช่วยลบล้างทุกสัมผัสของเขาออกไปจากฉันที

 


            ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ฉันก็ยังไม่หยุดร่ำไห้ ยิ่งเห็นหน้าบีไอที่ซ้อนทับกับใบหน้าของฮันบินพายุน้ำตายิ่งซัดสาดใส่ฉัน สุดท้ายบีไอจึงยอมฟังคำขอของฉันเพื่อปล่อยให้ฉันได้อยู่คนเดียวสักพัก ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำเนิ่นนานแล้วออกมาอีกครั้งด้วยชุดสีดำสนิททั้งตัว กลิ่นหอมแบบสปอร์ตแมนฟุ้งไปทั่วอย่างน่าหลงใหล หากทว่ากลิ่นความเศร้ารันทดใจของฉันกลับกลบความรู้สึกเหล่านั้นมิด

           
ฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว...เธอจะรู้สึกดีขึ้น
            ไม่...ไม่มีอะไรที่จะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นทั้งนั้น


            หากไม่ใช่ฮันบิน...


           
ออกไปเถอะ...


           
ฉันจะซื้อยามาให้...


            ฉันอยากอยู่คนเดียว!”


            ฟึบ!
         
ฉันรีบซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่ม พร่ำขับไล่เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเวลานี้ยิ่งเข้าอยากพุ่งเข้าใส่ฉันกลับยิ่งอยากจะผลักไสเขาออกไปให้ไกลสายตา ไปให้ไกลที่สุด!


           
ฉันจะบอกอีกครั้ง...ฉันเสียใจจริงๆ


            “…”


            ขอโทษ...เพียงคุณ


            แรงจุมพิตแผ่วเบาถูกกดลงมาบนหน้าผากที่โผล่พ้นเหนือผ้าห่ม ก่อนจะผละออกไป เสียงลงน้ำหนักของฝ่าเท้าดังขึ้นห่างออกไป พร้อมๆกับเสียงลูกบิดประตูที่ถูกหมุนเป็นสัญญาณอันดี


           
ฉันเกลียดนายที่เป็นแบบนี้ที่สุด...


            ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ หากทว่าสุ้มเสียงเย็นชาของฉันกลับดังขึ้นตามเสียงของจิตใต้สำนึก ฉันเลื่อนใบหน้าขึ้นจากผ้าห่มแสนอบอุ่น เป็นฝ่ายตวัดสายตาทิ่มแทงเขากลับไปเสียบ้าง


            บีไอชะงักค้าง จ้องมองฉันด้วยดวงตาสั่นไหวที่แสนปวดร้าว
            มีสติมากพอแล้วงั้นสิ
? ไปสำนึกผิดให้มากๆละกัน!


           
เธอควรรู้ไว้...นั่นเป็นประโยคที่ทำร้ายฉันยิ่งกว่าตายทั้งเป็น


            สมควร!

            โครม!


            เสียงต่ำรอดไรฟันพร้อมกับฝ่ามือที่คว้าหนังสือเล่มโตขว้างใส่ตัวต้นเหตุจนมันเฉียดหน้าเขาไปเพียงแค่ล้มกั้น
            คิดว่าอารมณ์ร้ายเป็นคนเดียวหรอ?
            ฉันจะร้ายให้มากว่าที่เขาคิดเลยคอยดู เพราะมันไม่เหลือความเห็นใจใดๆอีกทั้งสิ้น ในใจพร่ำร้องซ้ำๆบอกตัวเองย้ำๆว่าฉันควรเกลียดเขามากแค่ไหน

            "ชิบ..."
            ใบหน้าของเขาหันไปตามแรงเหวี่ยงของสันหนังสือ สบถด้วยความเจ็บเเสบเพียงเล็กน้อย แต่ว่าฉันก็เลือกที่จะทำเป็นหูหนวกตาบอดและเข้าสู่โลกส่วนตัวของตัวเอง

          
เสียงเงียบกริบเข้ามาแทนที่ชั่วอึดใจ บีไอเหมือนต้องการจะพูดอะไรออกมาอีกแต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะกลืนคำพูดเหล่านั้นพร้อมหันหลังให้ฉัน ย่างกรายออกไปด้วยการทิ้งประโยคขอร้องสุดท้าย


           
อย่าเกลียดฉัน...ขอร้องละ


          ฉันไม่มีทางรักนายแน่ๆ...ลืมไปเลยบีไอ


         
นั่นเป็นเพียงแค่เสียงต่อต้านในใจของฉันเท่านั้น เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงกุกกักของประตูด้านนอกดังขึ้นทำให้ฉันรู้ว่าเขาได้ออกไปจากห้องแล้วจริงๆ
           
            ความเงียบแท้จริงโอบรัดหัวใจที่รวดร้าวของฉันพักใหญ่ ฉันพร่ำเรียกหาฮันบินซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เขาก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นเสียที ทั้งๆที่ความรู้สึกบ่งบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ห่างไกลออกไปจากฉันนัก


            เขามาตั้งนานแล้ว...


           
“ออกมาเถอะฮันบิน...ขอร้องละ ฮึก!



           
ฟึบ!


            หลังสุ้มเสียงที่พึมพำกับตัวเองสั่นๆ ลมอ่อนๆก็ถูกพัดเข้ามาปะทะเสี้ยวใบหน้า ฉันลืมตาเบิกโพลงก่อนจะตวัดสายตาไปยังมุมห้องอับแสงตามสัญชาตญาณ


            เงาสีดำค่อยๆคืบคลานออกมา กลิ่นหอมแป้งเด็กแสนคุ้นเคยปะทะเข้ามาทำให้หัวใจวูบโหวงหากทว่ากลับคล้ายดีใจด้วยความชุ่มชื้นเล็กๆอยู่ในที


           
ฮันบิน....
            ฉันพร่ำเรียกเขาด้วยเสียงที่แทบหมดแรง พายุน้ำตาโหมเข้าใส่อีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่ประทับบนใบหน้าด้วยความอุ่นใจ

             หากทว่าเมื่อทั้งร่างของเขาปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนพร้อมกับสีหน้าโกรธเกรี้ยว ดวงตาตำหนิแสนปวดร้าวก็กระชากหัวใจฉันออกไป


            ก่อนจะถูกขยี้ยับด้วยประโยคแสนร้ายกาจอย่างไม่คาดฝัน


           
ทำขนาดนี้...เลิกกับฉันไปเลยเถอะ บีมายด์!”



 
           ฮะ...ฮันบิน!!!”












#แฟนผีไอค่อน
TO BE CONTINUED







  การที่ผู้ชายคนนึงจะทำใจที่แฟนไปมีอะไรกับคนอื่นนั้นมันเป็นเรื่องยาก
...โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อ คิมฮันบิน *เกร๊ดดดด*...
เวลาขี้หึงของจริง อะไรๆมันก็บังตาจนไร้สติ!   ทุกตัวละครในเรื่องโดนบริพาษกันมาหมดละ
จะปล่อยให้ฮันบินรอด...มันก็ไม่ยุติธรรมถูกมั้ยจ๊ะ?  *นิราศด่ากราดต้องมา*
// แต่สงสารบีไอจัง บีมายด์ช่างมั่นคงกับฮันบินเหลือเกินเนอะ #ทีมบีไอ เอาใจช่วยพี่เค้าด้วยนะคะ ฮึก! //

ปล1. วันเสาร์หรืออาทิตย์ตอนค่ำๆ เตรียมพับกับ [SF] ตอนพิเศษเรื่องราวในอดีตของ
พ่อยมทูตจอมกวนประสาทสุดฮอต บ๊อบบี้คิมกันเน้อ ฮิฮิ
ขอเสียงให้พี่เค้าหน่อยได้มั้ยน๊าาาา สาปแช่งให้พอใจแล้วเตรียมไปเป็นเมียพี่เค้าซะ5555
*หมายเหตุ* ตัวละครอื่นๆก็จะมีตอนพิเศษของตนเองนะคะ แต่ขอยังไม่บอกว่าจะมีเรื่องของใครบ้าง แฮร่!

ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนฟิคเรื่องนี้นะคะ แล้ววันที่ 11 ตุลาคม
เราจะมาฉลองวันเกิดอายุ 1 ขวบของฟิคกัน อิ๊!


 



 
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,061 ความคิดเห็น

  1. #1003 sontaew (@ntaewso) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:26
    ฮันบินไม่ดุบีมายด์สิ ฮือออ สงสารรร สงสารบีไอด้วย
    #1003
    0
  2. #951 FanFic (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 22:25
    โอ้ยแกกกกกก บีมายต้องเข้มแข็งแค่ไหน
    #951
    0
  3. #941 kimjinhwan042 (@kimjinhwan042) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 13:47
    บีไอนายรุนเเรงไปนะย่ะ ส่วนอิต๋าแกบอกเลิกบีมายด์ไมอ่าาา เด่วเหอะๆ
    #941
    0
  4. #940 -т●хıc- (@afoam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:26
    จะเลือกสงสารใครก่อนดี..... เจ้ใจร้ายมากกกกก ใจร้ายกว่าบีไออีก ทำไมทำแบบเน้??? ทำไมต้องให้ฮันบินมาเห็นอะไรแบบนี้ด้วยยยย
    #940
    0
  5. #939 Bangtan_boyy (@plyphuaj) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 03:37
    ฮืออออ ยังพึ่งบอกเลิกบีมายด์สิฮันบินนนนน บีมายด์เจ็บปวดมามากพอแล้ว อยู่ข้างๆบีมายด์สิ อย่าทำแบบนี้ T^T
    #939
    0
  6. #938 Beerzziii (@Beerzziii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 00:57
    ฮื่ออออออ~ ทำไมบีไอต้องทำบีมายด์ด้วย สงสารบีมายด์มากอ่าเจ้ หน่วงไปอีกก บีมายด์อย่าไปยกโทษให้ง่ายๆนะ 
       ฮันบินก็อีกคน บอกเลิกทำไมไม่เห็นบีมายด์หรอ.....บีมายด์ต้องการกำลังใจมากขนาดไหน ไม่เอาต๋าผู้มากับกลิ่นแป้งเด็กไม่ทำแบบนี้ ยกโทษให้บีมายด์เหอะฮันบิน บีมายด์รักนายมากเลยนะโว้ยยยยย #ทีมฮันบิน เชียร์มากกก
         แต่แอบสงสารบีไอนิดนึง.......

    เจ้อยากจะบอกว่าคิดถึงพี่หมออ่าาา อยากอ่านพี่หมออ คริคริ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #938
    0
  7. #937 BAP-IKON1004 (@BAP-IKON1004) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 23:31
    #ทีมฮันบิน คิดดีๆนะฮันบินนะ เลิกกันไปนายจะอยู่ได้มั้ยเถอะ! คิดสิ!
    #937
    0
  8. #935 Mouserabbit🔯 (@PPsxyz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 20:06
    ฮันบินใจเย็นๆได้ไหมคะคนดี T^T
    #935
    0
  9. #934 สมายด์อาย (@kajongpim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 19:44
    โอ้โหอ่านจบแต่โมโหไม่จบ โอ้โหแบบโอ้โหเห๊ยแว้บแรกนี่นึกว่าจะมาปลอบเว๊ยเฮ้ยเปล่า..เขาโมโหอะ เฮ้ยอะไรหึงก็ดูหน่อยดิว่าผู้หญิงเขาเต็มใจมั้ยอะหรือฮันบินคิดว่าการที่บีมายด์ขว้างหนังสือเล่มโตๆใส่พี่บีไอเป็นการแสดงความรักจ๊ะ โอ้โห อีกคนก็ไม่ฟังเลยว่าความจริงคืออะไร อีกคนก็หึงหน้ามืดตามัว อยากเอาก้านมะยมมาฟาดนัก ตอนนี้เกรี้ยวกราดอะ โมโหฮันบิน!!!!!!! น้อยใจพี่บีไอด้วย!!!!!!!!!! (แต่ถ้าพี่บีไอง้อจะหายเลยทันที)
    #934
    0
  10. #933 Mxlilyn (@Mxlilyn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 06:54
    มีฟีลม็อบมาฮื้อออออออกร้าวใจมากสหสกดาาเสเน
    #933
    0
  11. #932 Ixx90s (@jutamas_97) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 22:37
    รูปปิดท้ายแบบกร้าวใจมากค่ะ!! //กรี้ด
    #932
    0
  12. #931 BABY'z M_DAE (@babydae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 13:26
    ...... O-O
    #931
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #929 gbabyza (@gbabyza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 22:32
    ตื่นเต้นลุ้นระทึกไปอีก ทิ้งท้ายได้แบบ.. อ่า รอครบร้อยคงหวีดหนัก555555555555555
    #929
    0
  15. #928 Fangg_l (@Fangg_l) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 22:13
    อยากจะเดา แต่ไม่เดาดีกว่า 5๕555555555
    #928
    0
  16. #927 darimm♡ (@zplyply) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 21:33
    อู้หูย หูยย พี่บีไอขา5555555555555
    #927
    0
  17. #926 Pim Pimyada (@pim-pimyada) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 21:09
    ซีซั่นแรกหน้าลั่น ซีซั่นนี้ใจสั่น 55555 งานผู้เยอะช๊อบชอบ ถูกใจมากค่ะเจ้ 555555
    #926
    0
  18. #925 สมายด์อาย (@kajongpim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 18:57
    อ..อะไรอะ อะไรอะะะะะะะะะะะตอนนี้แบบบบบอะไรอะะะะะะะะะพะะัีนเนพาเดนบกบำกรี๊ดดดดดดดดดดดดดพะพี่บีไอทำอะไรน้องบีมายด์อะพูดมา!!!!!! หนูกรี๊ดพี่จนเส้นเสียงจะตายแล้วว!!!!!! แม่มโว้ยยยยยยยยยยยอะไรอะะะะะะะ
    #925
    0
  19. #924 n.dc (@ceedee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 18:53
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด บ๊อบบี้โซฮอตมากค่ะ อยากรู้ว่านางเอกของนางเป็นไง งื้อออ
    #924
    0
  20. #923 Beerzziii (@Beerzziii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 21:37
    เนื้อเรื่องค่อยเปิดมาเรื่อยๆ แถมยังมีตัวละครมาใหม่อีก น่าสนใจกว่าเป็นทุนเดิม แต่คือบ็อบบี้ที่ทำแบบนี้เพราะจะดูดกินวิณญาณบีมายด์หรอ อยากให้พี่จินมีบทเร็วๆจัง คงจะสนุกกว่านี้แน่ 
    #923
    0
  21. #922 Ixx90s (@jutamas_97) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 08:23
    ที่จริงทีมฮันบินนะแต่พอเจอเมนละแบบ... //เก็บข้าวของไปBobby's palace ฉันจะเป็นอลิซของพี่ค่ะ!!!!!
    #922
    0
  22. #921 far8450645 (@far8450645) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 17:37
    ในที่สุดพี่จินก็มา
    #921
    0
  23. #920 Kaii_Belle (@Kaii_Belle) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 09:32
    พี่จินมาแล้ว ฮือออ
    #920
    0
  24. #918 darimm♡ (@zplyply) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:45
    พี่จินก็มา
    #918
    0
  25. #917 Mouserabbit🔯 (@PPsxyz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:03
    บ๊อบมาล้าวววว พี่จินก็กำลังคัมมิ่งง อ๊ากกกกกก ทำรู้สึกว่ามิเหมือนพ่อพระไงก็ไม่รู้555555555555 อยากรู้อดีตของท่านจีวอนเหลือเกินน
    #917
    0