การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 46 : บทที่ 41 ไม่น่าไว้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

บทที่ 41

ไม่น่าไว้ใจ

 

ตั้งแต่วันนั้นรุทรกับอายาเมะก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนกระทั่งเปิดภาคเรียนที่ 2

อายาเมะเปิดประตูห้องเรียนเดินไปนั่งยังที่ประจำของตน โดยที่มีรุทรนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ไม่ปริปากพูดอะไร

ทั้งสองต่างเงียบและแกล้งหันไปมองทางอื่น พอหันกลับมาสบตากันก็จะหันไปมองทางอื่นอีก เป็นอย่างนี้ถึงสองรอบ จนสุดท้ายรุทรก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหวซะเอง

เอ่อไง

“…สวัสดี…” อายาเมะยังคงแกล้งมองไปทางอื่น ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนคนเป็นไข้

อาการป่วยเป็นไงบ้าง?”

อื้มหายดีแล้วอายาเมะตอบเสียงแผ่ว ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกรุทรมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

เส้นผมสีทองที่ปกติเคยดัดลอนก็ถูกถักให้เป็นเปียเดี่ยว เสื้อนักเรียนก็เข้ารูปและพอดีตัว กระโปรงนักเรียนที่ยาวขึ้นกว่าเดิม

เหมือนจงใจเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวด้วยเหตุผลบางอย่าง

เธอซื้อชุดนักเรียนใหม่เหรอ?”

ก็ใช่อายาเมะพยักหน้ารับแล้วหันมาสบตากับรุทร ก็นายบอกว่าถ้าฉันใส่เสื้อพอดีตัวกับกระโปรงยาวขึ้นจะดูดีกว่าเมื่อก่อนไง

โห จำได้ด้วยเหรอ?” รุทรพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

ก็ฉันใส่ใจ…” อายาเมะพูดเพียงเท่านั้น ใบหน้าก็เริ่มแดงจนเธอหันไปมองทางอื่น ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับนาย

..จู่ๆ พูดอะไรของเธอน่ะห๊ะ อยากจะรุกก็รุกเข้าใส่แบบไม่เกรงใจเลยเนี่ยนะรุทรเบิกตากว้างใบหน้าเริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อย

ก็ก็ฉันพูดความจริงนี่!”

เหมือนโดนปล่อยระเบิดลูกที่สอง ถ้าเป็นการ์ตูนหน้าเขาคงแดงจนระเบิดไปแล้ว

ยัยยัยบ้าเอ๊ย….” เด็กหนุ่มรู้สึกเขินจนมองหน้าไม่ติดยิ่งกว่าเดิมซะอีก

แล้วไหนใครบอกว่าจะพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดไงยะอายาเมะหรี่ตาลงอย่างจับผิด มองรุทรที่สายตาเลิกลั่กมองซ้ายทีขวาที

ฉันเคยบอกด้วยเหรอ? ใครบอก? ไม่มี๊

เคยสิ!” เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้รุทร นี่นายประชดหรือจำไม่ได้จริงๆ ห๊ะนายหงอก!”

ฉันประชดรุทรตอบเสียงเรียบ ทั้งสองมองตากันพักหนึ่งก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ไหนเมื่อกี้นายยังเขินอยู่เลย

เธอเองก็มองหน้าฉันไม่ติดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

มองหน้าติดแล้วไง คนสวยก็งี้อายาเมะพูดพร้อมสะบัดผมเปียไปด้านหลัง

ชมตัวเองก็ได้ด้วยรุทรขมวดคิ้วด้วยความเพลียจิต ในใจก็ยังเขินอยู่ แต่ว่าถ้าไม่นึกถึงมันก็แทบจะลืมไปเลยด้วยซ้ำ

 

กลับมาคุยกันได้แบบเดิมก็ดีแล้ว

 

เออนี่…” อายาเมะกล่าวขึ้นหวังจะเปลี่ยนเรื่อง ตั้งแต่วันนั้นฉันฝันแปลกๆ ตลอดเลย

ไม่ต้องบอกว่าวันนั้นคือวันไหนรุทรก็เข้าใจได้ทันที

วันที่จูบกันนั่นแหละ

หา? ฝันอะไร?” รุทรเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

ฉันฝันเห็นเราสองคนคุยกันบ้าง หยอกล้อกันบ้าง ทะเลาะกันก็มี แต่ที่น่าแปลกคือฉันฝันแทบทุกวันแล้วตื่นมาก็จะรู้สึกหน่วงๆ ในอกภาพในฝันมันชัดเจนซะจนรู้สึกเหมือนมันเคยเกิดขึ้นมาก่อน…” อายาเมะเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าเริ่มหมองลงทุกครั้งที่คิดถึงฝันนั่น

 

เหมือนจริงจนน่ากลัว

 

เธอนี่ชอบคิดมากอยู่เรื่อย มันก็แค่ฝันน่าปล่อยวางบ้างก็ได้รุทรเอื้อมมือมาตบบ่าของเด็กสาว รึว่าจะคิดมากเรื่องวันนั้นจนเก็บไปฝัน? ให้มาจูบซ้ำจะได้เลิกหมกมุ่นดีมั้ย?”

พูดมาได้ไม่อายปาก ทุเรศ!” อายาเมะผละตัวออกจากรุทรในทันที ท่าทางเขินอายและใบหน้าซับสีแดงจัดของเธอยิ่งชวนให้น่าแกล้งยิ่งกว่าเดิมซะอีก

และแล้วทั้งสองก็กลับมาคุยกันได้ตามปกติ แม้ลึกๆ แล้วมันจะเป็นแค่การเสแสร้งว่าไม่ได้คิดอะไรเรื่องการจูบวันนั้นก็ตาม

 

…………………………………………..

 

ขณะที่นักเรียนคนอื่นกำลังพักกลางวันกันอย่างสบายใจ เด็กหนุ่มกลับถูกพ่อของตนเรียกมาคุยในห้องผู้อำนวยการ

เรียกมานี่มีอะไรเด็กหนุ่มยกขาขึ้นพาดบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่มอย่างไม่เกรงใจ ผู้อำนวยการถอนหายใจเสียงแผ่วก่อนจะส่งโทรศัพท์มือถือให้ลูกชายดู

นี่แกกับหนูลัลใช่มั้ย?” นรินทร์ถามพ่อลูกชายตัวแสบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด การินเปิดคลิปวีดีโอดูอยู่พักหนึ่ง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากก่อนจะส่งโทรศัพท์คืน

อ้อที่ยัยนั่นโดนลวนลามบนรถเมล์นี่เอง

อย่าทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนแบบนั้นได้มั้ย แกก่อเรื่องจนเป็นข่าวในโลกออนไลน์เลยนะการินนรินทร์หรี่ตาลงอย่างจับผิด ฉันถามจริงๆ เถอะ จะทำตัวไม่ชัดเจนแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่? หึงจนเลือดขึ้นหน้าขนาดนั้นแต่ความสัมพันธ์ของแกมันไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าเพื่อนเลยนะ

ก็กำลังพยายามทำให้มันเกินเลยอยู่นี่ไงรีบเหรอ?” การินทำสีหน้าเบื่อหน่าย เอนตัวพิงกับเก้าอี้เต็มที่

เดี๋ยวแกก็จะเรียนจบอยู่แล้ว รีบหน่อยก็ดี

มหาลัยตามไปเรียนที่เดียวกันก็ได้ ยัยโง่อยากเรียนที่ไหนก็ตามไปเรียนที่นั่น

การเรียนมหาลัยมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ มันหมายถึงอนาคตของตัวแกเลยนะการินนรินทร์พูดจบก็ถอนหายใจ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเขานัก

อะไรที่ผมอยากได้ผมก็ต้องได้ ก็คิดอยู่แค่นี้นี่แหละ…” การินลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเอ่ยคำลา ไปก่อนล่ะ จะไปหายัยโง่

ฉันล่ะเหม็นความรักจริงๆ

สิ้นคำการินก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง

เด็กหนุ่มเดินลงมาจากตึกมุ่งหน้าตรงไปยังโรงอาหาร ความจริงแล้วเขาไม่ได้จะออกมาหาลัลทริมา แต่เขามีนัดกับรุทรต่างหาก

 

หวังว่าจะทำตามแผนที่วางไว้นะไอ้ขี้เก๊ก

 

เขาคิดในใจระหว่างกำลังเดิน จนกระทั่งมาถึงโรงอาหาร เขากวาดมองไปรอบๆ จนกระทั่งมองเห็นรุทร อายาเมะ และเด็กสาวผมสั้นอีกคนที่กำลังกอดแขนอายาเมะอยู่

ชมนาด เด็กสาวที่ให้โอมาโมริอาถรรพ์เป็นของขวัญ

การินเดินตรงไปยังโต๊ะที่ทั้งสามนั่งอยู่แล้ววางมือลงบนไหล่ของชมนาด

เฮ้มาคุยกันหน่อยซิยัยรุ่นน้องการินกดเสียงต่ำลงและมองเด็กสาวที่หันมาทำตาใสซื่อกับเขา

อะไรน่ะคะ? ปล่อยฉันนะชมนาดยังคงตีหน้าซื่อแล้วหันไปมองอายาเมะ อายาเมะช่วยฉันด้วย!”

เด็กสาวผมทองหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับการิน

นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?”

เธออย่าเพิ่งรู้เลย นั่งรออยู่นี่เดี๋ยวฉันกลับมารุทรลุกขึ้นยืนพร้อมหันไปมองเด็กสาวเจ้าปัญหา ชมพูลุกขึ้นแล้วไปคุยกับพวกเราหน่อย

หา? นี่รุทรก็เป็นกับเขาด้วยงั้นเหรอ?” ชมนาดเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เธอหันไปสบตากับอายาเมะหวังจะให้ช่วย

ถ้าเธอคิดว่าเธอไม่มีความผิดอะไรก็ลุกมาคุยกับพวกเราซะ…” รุทรเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึกไม่เหมือนกับตอนที่คุยกับอายาเมะแม้แต่น้อย

เออ ก็ได้ๆชมนาดยอมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วก็ถูกการินลากตัวออกไปนอกโรงอาหารโดยมีรุทรตามออกมาด้วย

 

ผลั่ก!

ร่างบางถูกเด็กหนุ่มผลักไปชนกับต้นไม้ การินใช้มือขวากดลงบนไหล่ของชมนาดให้แนบไปกับลำต้นจนเธอเจ็บระบม

ทำตัวเข้าไปตีสนิทแล้วก็ให้เครื่องรางที่ไส้ในเป็นโคโดกุคำสาปแช่งร้ายแรงหวังจะให้ยัยนั่นตายงั้นเหรอ? เธอคิดแค้นจนถึงขั้นต้องทำพิธีนี้ขึ้นมาเลยใช่มั้ยห๊ะ?” การินเอ่ยด้วยสีหน้าดุดัน ดวงตาสีนิลจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างแข็งกร้าว ราวกับต้องการจะเค้นบางอย่างจากปากผู้ต้องสงสัยออกมา

อะไรโคโดกุคืออะไรฉันไม่รู้เรื่อง!” ชมนาดกล่าวพร้อมกับหลุบตาลงต่ำ ฝ่ามือหนายิ่งบีบไหล่บางจนเจ็บยิ่งกว่าเดิม โอ๊ย…! เจ็บนะคะ….!”

การินอย่าทำรุนแรง นั่นผู้หญิงนะรุทรเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มมุมปากพร้อมหัวเราะขบขัน

อ้อเหรอ? แต่ผู้หญิงคนนี้ทำเอายัยเด็กใหม่เกือบตายเลยนะ

ตาย…? อายาเมะเป็นอะไรเหรอคะ!?”

อย่ามาทำไขสือ!”

โอ๊ย…!!!” ชมนาดร้องขึ้นเมื่อไหล่ถูกบีบจนเธอเจ็บระบม ฉันไม่รู้อะไรจริงๆ นะคะ!”

ปล่อยมือเดี๋ยวฉันคุยเองรุทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขาดึงมือของการินออกจากไหล่ของชมนาดแล้วออกคำสั่ง มองตาฉันชมพู

อื้อ…”

โอมาโมริที่เธอให้อายาเมะเธอรู้มั้ยว่าข้างในเป็นอะไร?”

ไม่รู้หรอกพอดีมีคนให้ฉันมาอีกทีชมนาดหลบสายตาของรุทร เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อยเพราะรู้สึกประหม่า

อธิบายลักษณะซิการินยกมือขึ้นกอดอกพลางขมวดคิ้ว

 

ผู้ชายใส่สูทมีผ้าปิดตาลายโพธิ์ดำค่ะ

คำพูดนั้นทำให้รุทรและการินเบิกตากว้าง ภาพที่ปรากฏในหัวของทั้งสองคือชายนักมายากลผู้สวมผ้าปิดตาไว้ข้างหนึ่ง

วิทูร

เอาล่ะไปได้แล้ว ฉันหมดธุระแล้วการินเอ่ยปากไล่เด็กสาว เธอหันมาทำตาค้อนใส่เขาก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าไปในโรงอาหาร

 

ทีกับยัยนั่นยังยิ้มแย้มได้

แต่กับฉันแม้แต่พูดอ่อนโยนด้วยก็ยังไม่ทำเลย!

 

เกลียดที่สุด….เกลียดฉันเกลียด!!

 

เสียงความคิดของชมนาดดังอยู่ในหัวของรุทร เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจระคนสงสัย อะไรที่ทำให้เขารู้สึกถึงจิตอาฆาตได้มากขนาดนั้น

ฉันว่าคำพูดของชมพูไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่นะ…”

 

…………………………………………..

 

เพราะเป็นเปิดเทอมวันแรกครูจึงไม่ได้สอนอะไรมากมายนัก การเรียนการสอนในวันนี้จึงเป็นไปอย่างเรียบๆ ไม่มีอะไรพิเศษ

ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนวันนี้ลัลทริมาต้องอยู่คนเดียว เพราะเอมิกาติดธุระลาครึ่งวันกลับไปก่อนแล้ว ส่วนมัณฑินีก็ต้องรีบกลับบ้านไปช่วยแม่ขายของ

เด็กสาวเดินไปเรื่อยๆ ในโรงเรียนที่ไม่ค่อยมีนักเรียนพลุกพล่าน เพราะหลายๆ คนก็รีบจะไปเที่ยวห้างต่อ บ้างก็รีบกลับบ้าน

แต่ที่บ้านของเธอนั้นไม่มีใครก็ไม่รู้จะรีบกลับไปทำไม

 

เฮ้…”

เสียงคุ้นเคยเรียกเธอจากด้านหลัง ลัลทริมาเหลียวหลังกลับไปมองก็พบกับเด็กหนุ่มที่เคยมีบรรยากาศชวนอึดอัด ใบหน้าคมคายมองเธอด้วยสีหน้าที่ยากต่อการคาดเดาอารมณ์ของเขา

ไม่รู้ทำไมแค่ได้เห็นใบหน้าของเขาใจเธอก็เริ่มเต้นแรงขึ้นมา

..มีอะไร…?” เด็กสาวถามด้วยใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ แม้พยายามทำตัวให้ปกติก็เหมือนจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

ทำไมยังไม่กลับบ้าน?” ร่างสูงถามของเล่นของเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ก็ที่บ้านไม่มีใครไม่ต้องรีบกลับก็ได้นี่นา

เย็นป่านนี้แล้วเนี่ยนะ?”

อื้อ…”

เย็นแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งการินไม่รอช้า เขาเอื้อมมืดไปคว้าข้อมือบางของลัลทริมาแล้วพาเดินไปด้วยกัน

จู่ๆ ทำไมต้องมาดูแลแบบนี้ด้วยล่ะ เมื่อก่อนฉันจะเป็นยังไงนายไม่เห็นเคยสนใจเลยลัลทริมาบ่นอย่างไม่ได้หวังคำตอบจริงจังจากคนตรงหน้า

 

 

นับวันตานี่ยิ่งแปลกขึ้นเรื่อยๆ

 

เมื่อก่อนก็เมื่อก่อน ตอนนี้คือตอนนี้การินตอบเสียงเรียบก่อนจะเสริมต่อ ก็ฉันไม่อยากให้ของเล่นของฉันโดนฉุดไปข่มขืนข้างทาง ขี้เกียจไปช่วย

หา!? พูดบ้าอะไรของนาย!?!”

ขนาดในที่สาธารณะเธอยังโดนลวนลาม แล้วในที่ลับตาคนล่ะห๊ะยัยโง่! รู้มั้ยเพราะอะไร!?”

อะไร?”

 

เพราะ 400 CC ที่เธอพกติดตัวตลอดไงยัยบื้อ!”

การินหันมาว้ากใส่จนลัลทริมาสะดุ้งเผลอห่อไหล่ด้วยความกลัวก่อนจะเริ่มสงสัย

400 CC คืออะไร?

เอ๊ะ? 400 CC…???” ลัลทริมากะพริบตาสงสัย นายหมายถึงหน้าอกฉันน่ะเหรอ!?!”

เออสิ!!”

ตาบ้าลามก!!” ลัลทริมาใช้มือข้างที่ว่างอยู่ฟาดลงบนแผ่นหลังของการินจนเขาต้องหยุดเดินแล้วหันมาตวาดใส่เธอ

อะไรของเธอเนี่ย!? ก็ฉันพูดความจริงนี่! ที่จะพาไปส่งนี่ก็เพราะหวังดีนะเฟ้ย!”

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหน้าอกฉันห๊ะ!?!”

เกี่ยวสิ! ก็มันล่อตาล่อใจพวกโรคจิตซะขนาดนี้!”

นายเองก็โรคจิตเหมือนกันแหละน่า!” ลัลทริมาตบไหล่การินแต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็เอื้อมมือมาปิดริมฝีปากเธอไว้พร้อมส่งสัญญาณบอกให้เงียบ

การินเหล่ตาไปมองทางขวามือ ลัลทริมาก็มองตามไปทางทิศนั้น เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงกำลังยืนคุยกับเด็กสาวตัวเล็กคนหนึ่งในชุดไปรเวท

 

นั่นรุทรกับใครกันนะ?

รู้สึกคุ้นๆ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

 

ลัลทริมามองรุทรเด็กสาวผมดำคนนั้น รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่เมื่อนึกแล้วก็ปวดหัวขึ้นมา

ซาตานสาวในชุดสีสันสดใสมองรุทรด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ดวงตาที่จับจ้องอีกฝ่ายฉายแววความทุกข์ใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ทำหน้าแบบนั้นมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?” รุทรถามเมมฟิสโตด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เห็นหน้าเจ้าแล้วข้ารู้สึกน้อยใจน่ะเมมฟิสโตตอบพร้อมยิ้มแห้งๆ แกล้งทำเฉไฉมองต้นไม้ไปเรื่อย

มีอะไรน่าน้อยใจงั้นเหรอ?”

ก็แค่…” จอมซาตานเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ใจจริงไม่อยากจะตอบแต่ก็ไม่อาจโกหกได้ คุณหนูมักจะคิดเสมอว่าการมีเจ้าเป็นเพื่อนมันเป็นสิ่งเลิศเลอที่สุดที่นางเคยพบมา แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้นเพราะเจ้าคุณหนูถึงต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

รุทรเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ นึกสงสัยในคำพูดของเด็กสาวที่นับวันยิ่งก่อให้เกิดความสงสัย

เธอนี่แปลกนะตอนแรกบอกอยากได้วิญญาณยัยเบื๊อก แต่พักหลังมานี่เธอดูเป็นห่วงเป็นใยยัยนั่นมากเลยนะ สรุปเธอคิดยังไงกันแน่?”

“อยากรู้จริงๆ น่ะเหรอ?”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของธิดาแห่งนรก ดวงตาปีศาจสีอำพันจ้องที่มองเด็กหนุ่มฉายแววเลศนัยออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

เจ้าคิดกับคุณหนูอย่างไรข้าก็คิดคล้ายกับเจ้านั่นแหละรุทร

 

 --------------------------


 กลับมาแล้วค่า~ ขอโทษที่อัพช้านะคะ พอดีเพิ่งกลับจากไปเที่ยวมา แหะๆ ^ ^;

ตอนนี้ก็เริ่มเรียนซัมเมอร์แล้ว ก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างเขียนสักเท่าไหร่ TT _ TT แต่ว่าจะพยายามกลับมาอัพให้ได้แบบปกตินะคะ 

  

20/3/2018

S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. #319 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 17:46
    พูดแบบนี้หมายความว่าไงอ่ะเมมฟี่ คำพูดของเธอมันทำให้ฉันจิ้นนะเฟ้ยยย
    #319
    1
    • #319-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 46)
      29 มีนาคม 2561 / 18:24
      ก็หมายความว่าถ้ารุทรชอบอายะ เมฟี่ก็คิดอะไรคล้ายๆ กับรุทรนั่นแหละค่า = w =
      #319-1
  2. #318 LOLI YURI SI DA BAST (@poomchthai) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 21:51
    หะเดียวนะเมฟี่ ก่อนหน้านี้ตูก็แค่จิ้นเบาๆ
    แล้วถ้าเกิดพูดเล่นนี้ข้าจะสวมจิตวิญญาณ
    Doom ไปถลมนรกซะะะ
    #318
    1
    • #318-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 46)
      22 มีนาคม 2561 / 21:52
      ไม่พูดเล่นหรอกจ้า ซาตานไม่โกหกหรอกน้า~
      #318-1
  3. #317 สาวกจีเจ็ด (@nanny-g7) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:56
    เฮียริน โผล่มาทีก็อื้อหืออออ 555 มาอีกซิๆ
    #317
    0
  4. #316 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:09
    สู้ๆนะคะคนเขียน

    แล้วต่อไปบทการินกับลัลจะเพิ่มขึ้นอีกไหมคะ

    แล้วลัลนี่พก-400CCไปนู่นมานี่ได้ยังไงล่ะเนี่ยมันอะเมซิ่งทิงกะเบลมาก
    #316
    0
  5. #315 Snow (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 11:36
    O!M!G!!!!!!!
    #315
    0
  6. #314 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 06:50
    เมมฟี่เอ้ย...
    #314
    1
    • #314-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 46)
      21 มีนาคม 2561 / 08:49
      เมฟี่ทำอะไรผิด~ ; _ ;
      #314-1
  7. #313 kuroko-love18 (@kuroko-love18) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 16:15
    สู้ๆครับเป็นกำลังใจให้ท่านหญิงนะขอรับ ^0^
    #313
    0