จบ │TEACH ME ► เพื่อนพี่ชาย

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 1,068,589 Views

  • 19,184 Comments

  • 9,450 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    77

    Overall
    1,068,589

ตอนที่ 7 : พี่เค้กกินได้ : : CHAPTER.06 [150 per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    29 ก.ค. 59


*ไม่ลงเมจ ผญ นะ จิ้นตามบายเลยยย >..< 
Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube
│เค้กมีพิษ│




│EP.6│




ฉันต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่ฉันจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้กับเค้กแบบนี้ ฉันรวบรวมสติของตัวเองเลื่อนมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นไปจับที่ไหล่กว้าง ขยุ้มลงไปเบาๆทำให้เค้กชะงักไปเล็กน้อย มืออีกข้างของฉันก็จับเข้าที่ปลายคางของเขาให้หันกลับมาสบตาฉัน แทนที่จะสนใจใบหูของฉัน ฉันเผยอริมฝีปากขึ้นนิดๆ แค่นั้นเค้กก็กลืนน้ำลายลงคอแล้ว ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าเขาอยากจูบแค่ไหน

ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาหาแบบที่ฉันคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิด ลมหายใจของเราปั่นรดกันและกัน อีกนิดเดียวเสียงหายใจของฉันจะถูกดูดกลืนด้วยจุมพิตของเขา

“พี่เค้กหิวไม่ใช่หรอคะ” ฉันเลือกจะถามคำถามบางอย่างที่ดึงความสนใจไป เค้กนิ่งไปเหมือนคาดไม่ถึงว่าฉันจะนึกจะถามก็ถามแบบนี้

“คือพี่” เค้กอึกอัก เขาทำเหมือนอยากจับฉันกินมากกว่าจะอยากกินอย่างอื่นแบบที่เขาบอกพิงไว้

“พรีนลงมาเพราะพี่พิงไปตามพรีนมา เดี๋ยวพรีนทำอะไรให้กินนะ”

ฉันดันเขาออกแล้วเดินเข้าครัวไปหน้าตาเฉย เค้กอ้าปากค้างไม่หยุด ซึ่งก็ได้ไม่นานหรอก เพราะเขาก็กลับกลายมามีสีหน้าหงุดหงิดเจ็บใจแทน ฉันหนีเขาไปได้อีกแล้วไง มันไม่ควรเกิดขึ้นซ้ำๆกับผู้ชายที่เป็นเสือผู้หญิงแบบเค้ก เขาคงรู้สึกเหมือนโดนลบเหลี่ยม ไม่อย่างงั้นก็ลูบคม

ฉันเปิดตู้เย็นแล้วหยิบไข่มาสองฟองกับหมูสับแล้วก็หัวหอม มันเป็นเมนูสุดจะทั่วไป ทำง่าย ไม่เหนื่อย เร็วด้วย เค้กตามฉันเข้ามาในครัว ฉันรู้ด้วยว่าเขาจะชาร์ทฉันจากข้างหลังน่ะ

“พรีนครับ”

ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเค้กตามเสียงเรียก มันเร็วกว่าที่เขาคิดนิดหน่อย เขาคงกะว่าได้รวบร่างฉันไปกอดก่อนที่ฉันจะหันไปแน่ๆ ความคิดมักต่างจากความเป็นจริงเสมอนั่นแหละ เพราะว่าฉันยัดหัวหอมใส่มือเขา

“ช่วยพรีนปอกหน่อยนะคะ”

เค้กช็อคยิ่งกว่าเดิมซะอีก นอกจากหัวหอมนั่น ฉันยังส่งอุปกรณ์อื่นให้เขาอย่างเช่นมีด แล้วก็เอาชามเปล่าไปวางไว้

“ปอกเปลือกทิ้งไว้ในนี้นะคะ”

“เดี๋ยวสิน้องพรีน” เค้กคว้าชายกระโปรงชุดนอนของฉันไว้ ทำหน้าตาเหมือนเด็กหลงทางไม่มีผิด ฉันถึงกับแอบยิ้มนิดๆเลยที่ได้เห็นแบบนั้นน่ะ ก็มันน่ารักดี ฉันไม่คิดว่าเขาจะแสดงมุมนี้ให้คนอื่นเห็นหรอก

“คะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เค้กจึงโอดครวญทันที

“พี่ทำเป็นซะที่ไหนล่ะครับ พี่ปอกไม่เป็น”

“ไม่ยากหรอกค่ะ เดี๋ยวพรีนทำให้ดูก่อน”

ฉันปอกหัวหอมให้เค้กดูโดยใช้วิธีง่ายๆแล้วก็หั่นให้เขาดูด้วย เขาจะได้ไม่ต้องมางอแงว่าเขาหั่นมันไม่เป็นอีกไง เค้กถอนหายใจพรืด

“พี่ต้องทำใช่ไหมครับ” ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเขาไม่อยากทำ ยิ่งไม่อยากยิ่งต้องให้ทำ เขาจะได้มากวนฉันไม่ได้ไง นี่แหละ เหตุผล ซึ่งฉันก็ไม่บอกเขาหรอกนะ

“ถ้าพี่เค้กจะทาน พี่เค้กก็ต้องช่วยพรีนทำนะคะ”

เค้กเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เขาพยักหน้ารับแกนๆ แล้วก็เริ่มปอกหัวหอมตามแบบที่ฉันสอนไว้ มันก็ดูใช้ได้เลยทีเดียวนะ ฉันมองที่เค้กทำ แล้วก็กำลังจะตอกไข่ใส่ชามเปล่า ทว่าเหมือนเค้กลืมไปว่าเขาน่ะจับหัวหอมไปเต็มๆ เขาก็เลยเอามือไปลูบจมูกตัวเอง ผลก็คือมันทำให้เขาหายใจฟุดฟิดๆจนจมูกแดงเรื่อไปหมด

“ทำไมแสบๆ” เขาพึมพำ เอามือลูบซ้ำไปซ้ำมาจนในที่สุด มันก็ลามไปถึงตาเขาจนได้ เพราะเขาปัดป่ายมือไปทั่วน่ะสิ “โอ๊ย! แสบเว้ย!!

เค้กโวยวาย แล้วหลับตาปี๋ เขาทิ้งมีดกับหัวหอมที่อยู่ในมือลงกับโต๊ะอย่างไม่ใยดี ทำเหมือนจะยกมือขึ้นไปจับตาตัวเอง ถ้าไม่ติดว่าฉันคว้ามือเขาไว้ก่อน

“ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวแสบยิ่งกว่าเดิม มานี่ค่ะ พรีนพาไปล้าง”

พอฉันพูดแบบนั้นคนที่หลับตาอยู่ก็คลำมือไปทั่ว เจอเข้าที่เอวฉันก็กอดหมับ

“พี่จะตาบอดไหมครับน้องพรีน พี่กลัวจัง”

ท่าทางกลัวมากเลยนะ เอาหน้ามาฝังที่หน้าอกฉันแบบนี้น่ะ

“พี่เค้กคะ ใจเย็นก่อน ไม่บอดหรอกค่ะ”

ฉันดันร่างหนาออกไป แล้วรั้งให้เค้กให้เดินตามฉันไปที่ห้องน้ำพร้อมๆกัน

“ตามพรีนมานี่ก่อน”

“น้องพรีนอย่าปล่อยมือนะครับ พี่แสบจนมองไม่เห็นเลยเนี่ย”

เค้กไม่พูดเปล่าๆยังจับมือฉันไว้แน่น แน่นเกินความจำเป็นด้วยซ้ำ แถมอีกแขนหนึ่งยังจะคล้องเอวฉันไว้ไม่ยอมปล่อย น้ำหนักตัวของเขาทำเอาฉันเกือบล้มแน่ะ ดีนะที่ฉันยังประคองสติตัวเองไว้ได้อยู่ ก็เลยพาเขามาถึงห้องน้ำจนได้ ฉันเปิดน้ำให้เค้กและเอามือเขาไปรองไว้ที่น้ำ กดสบู่เพื่อให้เขาล้างมือก่อน เขาจะได้ล้างหน้าล้างตาของตัวเองได้ เค้กวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ใบหน้าของเขาจึงพราวไปด้วยหยาดน้ำ นัยน์ตาสีถ่านลืมขึ้นมา

“พรีน ตาพี่เป็นอะไรมากหรือเปล่า” เขาถามแล้วยื่นหน้ามาใกล้ฉันมากชนิดที่ว่าจมูกของเขาติดอยู่กับปลายจมูกของฉันเลย

“มันใกล้เกินไปค่ะ พรีนดูให้ไม่ถนัดหรอก”

“จริงสิ ก็พรีนตัวเล็กกว่าพี่เยอะ ถ้าอย่างงั้น

เค้กเว้นจังหวะไปนิดหน่อย แทนคำตอบที่ฉันกำลังสงสัย เขาอุ้มร่างฉันขึ้นไปวางไว้บนเคาเตอร์อ่างล้างหน้า ทำให้ใบหน้าเราอยู่ในระดับใกล้เคียงกันพอดี เขาเคลื่อนใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ๆฉันอีกครั้งแล้ว

“เป็นไง เห็นชัดไหมครับ”

น้ำเสียงทุ้มลึกสุดจะมีเสน่ห์นั่นมีมนต์สะกดบางอย่างที่ทำให้ฉันละสายตาไปจากเขาไม่ได้ ฉันสบตาเค้กอยู่แบบนั้น ยิ่งจ้องเข้าไปลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหมือนหลงวนในเขาวงกตที่มองไม่เห็นทางออก จมูกของเค้กสัมผัสกับจมูกของฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงความอุ่นชื้นจากริมฝีปากเขา แม้ว่าเราจะไม่ได้จูบกัน และฉันเองก็ไม่ได้คิดจะจูบ

ฉันแตะปลายนิ้วลงบนริมฝีปากของเค้กแทนการหลีกเลี่ยงอย่างสุภาพ

“เรากลับไปที่ครัวเถอะค่ะ ตอนนี้พี่เค้กไม่ได้แสบตาแล้ว ถ้าพรีนทำอะไรให้พี่เค้กกินเสร็จ พรีนก็จะได้ขึ้นไปนอนเหมือนกัน”

“พรีนรู้ได้ไงครับว่าพี่ไม่ได้แสบตาแล้ว”

สิ่งที่เค้กย้อนมาทำให้ฉันอึ้งไปนิดหน่อย แม้ว่าฉันจะรอบคอบกับทุกเรื่อง ฉันกลับไม่ได้เตรียมคำตอบมาสำหรับคำถามนี้ ฉันไม่ควรลืมสินะ ว่าเค้กมีนิสัยเจ้าเล่ห์มากขนาดไหน ได้คืบก็จะเอาศอก นิดๆหน่อยยังไม่ยอมเสียเปรียบฉันเลย

“พรีนเห็นพี่เค้กนิ่งไป” ฉันบอกตามความรู้สึก

“เดาเอา?” เค้กย้อนฉัน

“ประมาณนั้นมั้งคะ”

“พี่ยังไม่หายแสบครับ มันต้องมียาวิเศษมารักษาก่อน ตาถึงจะหาย”

เค้กดูจริงจังมากเลยตอนพูดประโยคนี้ ฉันเลิกคิ้วนิดๆ รอฟังว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก เอาเข้าจริงเค้กก็เป็นผู้ชายที่ลูกเล่นมากคนหนึ่งเลยนะ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงละลายไปแล้ว ติดอยู่ตรงที่ฉันก็เป็นผู้หญิงที่มีลูกเล่นเยอะพอๆกัน มันอยู่ที่ฉันจะเอาออกมาใช้หรือเปล่า

“ยาวิเศษอะไรคะ พรีนไม่มีหรอก”

“มีสิ ทำไมพรีนจะไม่มี”

เค้กจับมือของฉันให้ไปจับที่ใบหน้าของเขา เขาหลับตาลงพลางปล่อยให้ปลายนิ้วของฉันสัมผัสกับเปลือกตาบางของเขานั่น เสียงทุ้มลึกกระซิบบอกช้าๆอย่างนุ่มนวล

“จูบตรงนี้”

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยิ้ม แม้ว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่ถ้าไม่สังเกตดีๆคงจะมองไม่เห็น คล้ายกับรอยยิ้มที่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้นมาตั้งแต่แรก ฉันถูกใจเค้กมากขึ้นกว่าเดิม จับจุดได้อย่างหนึ่งว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีนิสัยขี้อ้อนมากๆแฝงอยู่ในความเร่าร้อนรุนแรงและดิบเถื่อน คล้ายๆกันกับพิงพี่ชายของฉัน

เค้กยังคงหลับตาอยู่แบบนั้นเหมือนจะรอ สองมือก็จับมือฉันไว้ คงไม่ปล่อยง่ายๆถ้าหากฉันไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ ฉันโน้มหน้าลงไป จะแนบริมฝีปากลงกับเปลือกตาของเขา...

เค้กทำตัวขี้โกงแบบสมเป็นเขาด้วยการลืมตาขึ้นมา หวังจะใช้ริมฝีปากของเขารับเรียวปากของฉันไว้แทน

ฉันหยุดใบหน้าไว้ได้ ทั้งๆที่คิดว่าน่าจะทัน ริมฝีปากล่างของฉันกลับแตะเบาๆที่ริมฝีปากบนของเขา

นี่คือโอกาสที่เค้กจะเบียดริมฝีปากเข้ามาหาฉันได้ ถ้าหากว่าเขาไวพอ น่าเสียดายที่เขาทำไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างชะงักไปเนื่องจากฉันใช้มือดันแผงอกกว้างให้ออกห่างด้วยแรงที่มากพอสมควร

“พรีน...” เค้กเรียกฉันด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ สำหรับเขามันคงน่าเบื่อ ทั้งๆที่เราเกือบจะจูบกันอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ริมฝีปากแตะกันไปแล้วนิดหนึ่งด้วย ถ้าแค่ฉันไม่ผลักไสเขาออกไปล่ะก็

“พี่เค้กไม่ใช่คนรักของพรีนสักหน่อย” ฉันมองหน้าเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งแล้วเอาปลายนิ้วชี้ทาบลงบนริมฝีปากของตัวเอง “พรีนไม่ให้จูบหรอก”

คิ้วเข้มๆนั่นขมวดวุ่น ใครดูก็รู้ว่าเค้กกำลังหงุดหงิด เขาคือนักรักที่ชนะมาทุกสนาม ฉันแค่ผู้หญิงที่ตัวเล็กๆคนหนึ่ง การเอาชนะฉันสำหรับเค้กมันไม่ควรยากเย็นขนาดนี้

“...” เขาเงียบไป ทำเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ มันต้องเป็นแผนการใหม่แน่ๆ

“กลับไปในครัวเถอะค่ะ พี่เค้กหิวไม่ใช่หรอ”

ฉันดันร่างตัวเองลงจากเคาเตอร์อ่างล่างหน้าแล้วเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำก่อน เค้กตั้งหลักอยู่ในห้องน้ำพักหนึ่งเขาก็เดินตามฉันออกมานั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหาร ไข่ทอดไม่ใช่อาหารที่ใช้เวลาในการทำนาน แค่แป็บเดียวฉันก็สามารถวางจานอาหารไว้ตรงหน้าเค้กได้พร้อมกับตักข้าวเปล่าให้เขาหนึ่งจาน

“ไม่ทานด้วยกันหรอครับ” เขาถามฉัน

“ไม่ค่ะ ไม่หิว”

“งั้นนั่งอยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อนสิ ถ้าไม่รีบไปนอน”

เค้กรั้งข้อมือฉันไว้ ถือวิสาสะให้นั่งอยู่ข้างๆกันกับเขาโดยไม่ได้รอคำตอบเลยว่าฉันโอเคหรือเปล่า ความจริงฉันก็ยังไม่ได้ง่วงนักหรอกนะ นั่งอยู่กับเขาก็ได้อยู่ มันไม่ใช่อะไรที่แย่นักหรอก เค้กนั่งทานข้าวสลับกับมองหน้าฉัน ตอนที่ฉันมองข้อมือเขาฉันก็นึกอะไรออก

“พี่เค้กลืมสร้อยข้อมือไว้ในห้องพรีน พี่เค้กจะเอาคืนไหมคะ”

เค้กหลุดยิ้มตอนได้ยินสิ่งที่ฉันถาม ทั้งๆที่ฉันไม่เห็นว่าคำถามของฉันจะตลกตรงไหนเลย

“ถามเหมือนอยากเก็บไว้เลยนะครับ”

“มันก็สวยดีนะคะ” ฉันพูดตามความจริง เค้กวางช้อนส้อมแล้วเขาก็เท้าคางมองหน้าฉัน

“ไม่เท่าน้องพรีนหรอก”

ฉันรู้ว่าเค้กปากหวาน เขาเป็นผู้ชายที่หยอดผู้หญิงเก่งมาก ฉันต้องระวังทุกๆคำพูดของเขา ระวังทุกๆการเคลื่อนไหวของเขาด้วย การที่เขานิ่ง มันอาจจะแปลว่าเขากำลังซุ่มโจมตีฉันอยู่ก็ได้ เค้กไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าร่างกายของฉัน และฉันเองก็ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าความภัคดีของเขาหรอก

“พี่เอาจานไปเก็บก่อนนะครับ”

ฉันพยักหน้ารับรู้แล้วเกลี่ยเส้นผมไปทัดไว้ที่หลังใบหู เค้กมองฉันอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอาจานไปเก็บ เขาจัดการล้างทำความสะอาดจานให้ ไม่ได้ทิ้งไว้ให้เป็นภาระของฉันต้องมาล้างทีหลัง

ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ แกว่งปลายเท้าไปมาขณะมองเค้กไปด้วย ก็เขาเป็นผู้ชายที่น่ามอง เขาก็รู้ว่าฉันมอง เพราะพอล้างมือเสร็จเขาก็แกล้งสะบัดน้ำใส่ฉันจนฉันต้องเอามือกันไว้ เค้กหัวเราะกว้างๆทำให้ฉันรู้ว่าลึกๆเขาเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากแค่ไหน

ฉันรู้สึกหลงใหลในความอ่อนโยนของเขา แม้ว่ามันจะไม่ได้โผล่ออกมาให้เห็นกันอยู่บ่อยๆก็ตาม เค้กไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงด้านนั้นออกมาให้เห็นหรอก

“พรีนจะไปนอนแล้วนะคะ” ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางยืนขึ้นเต็มความสูง

“ที่ห้องน่ะหรอ”

“ถ้าไม่ใช่นอนที่ห้องแล้วจะให้ไปนอนที่ไหนล่ะคะ” เค้กมักจะมีคำถามให้ฉันประหลาดใจอยู่เสมอเลยนะ

“อาจจะเป็นบนตัวพี่ก็ได้” เค้กกัดริมฝีปาก

“...” ฉันไม่ตอบ

“กล้าไหมล่ะ พรีนอย่าลืมนะ พรีนติดสัญญาอะไรกับพี่ไว้อยู่”

ฉันจำสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปได้เสมอ ในเมื่อฉันเป็นคนบอกเค้กไปเองว่าถ้าเขายอมเป็นของสะสมของฉันล่ะก็ เขาจะได้อะไรก็ตามหนึ่งอย่างที่ไม่ใช่เซ็กส์ในคืนนี้ ฉันนึกว่าเขาจะลืมซะอีก มันเป็นไปไม่ได้สินะที่เค้กจะลืมเรื่องที่เป็นผลประโยชน์กับตัวเอง

“พรีนเป็นคนที่รักษาสัญญาเสมอค่ะ” ฉันบอกเขาอย่างนุ่มนวลและเลื่อนมือไปแตะที่แก้มเขา “และพรีนก็ชอบคนที่รักษาสัญญา”

เค้กเห็นแววตาที่จริงจังของฉัน ฉันไม่รู้หรอกว่าเขามองข้ามมันหรือเปล่าเพราะเขาใช้แขนโอบรัดกระชากเอวฉันให้ร่างเราเข้าไปแนบชิดกัน เค้กกระซิบแบบจงใจให้ริมฝีปากของเขาสัมผัสโดนริมฝีปากของฉัน

“ทำไมเราไม่ไปคุยกันต่อบนเตียงล่ะ”

เค้กยิ้มมุมปาก เขาผละถอยออกไปเล็กน้อย เปลี่ยนมาจับที่ข้อมือของฉันไว้ ดึงให้ฉันเดินตามเขาขึ้นไปบนห้อง ดูเหมือนพิงจะหลับแล้ว ฉันถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรดังมาจากห้องของเขาเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งทำให้เค้กได้ใจเข้าไปใหญ่เลยล่ะ

แกร๊ก

เขาบิดประตูห้องฉันแล้วดันร่างของฉันให้เข้าไปในห้องนั้นพร้อมๆกันกับเขา เค้กล็อคห้องไว้ เขากดปิดไฟจนห้องทั้งห้องกลายเป็นมืดสนิท มือหนาสองข้างค่อยๆกอบกุมมือของฉัน ฉันเพิ่งจะเห็นตอนนี้เองว่ามือของเขาใหญ่กว่ามือฉันมากขนาดไหน และไม่ใช่แค่นั้น มันอบอุ่น

ตึกตักๆๆ

ฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่มันเต้นรัวอยู่ในอกข้างซ้าย เค้กแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นจริงๆ ในชีวิตของฉันมีผู้ชายผ่านเข้ามาน้อยมาก

ครอบครัวฉันกีดขวางและไม่อยากยอมรับเรื่องนี้โดยอ้างว่ามันเร็วเกินไปที่ฉันจะมีแฟนแม้ว่าฉันจะอายุครบสิบแปดปีแล้วก็ตาม แค่เพื่อนพวกเขายังไม่อยากจะให้ฉันมีเลยด้วยซ้ำไป

“กลัวหรือเปล่า” เค้กถาม เขายิ้มเหมือนกับตัวเองเป็นผู้ชนะ

“ทำไมพรีนต้องกลัวด้วย” ฉันถามกลับไปบ้างด้วยความสงสัย ร่างหนากว่าค่อยๆก้าวเข้ามาหาฉัน เขาไล่ต้อนฉันไปเรื่อยๆจนกระทั่งฉันรู้สึกว่าเรียวขาของตัวเองชนเข้ากับเตียง

มันไม่มีทางให้ฉันถอยหนีแล้วจริงๆ แค่เค้กขยับดันตัวเองเข้ามาอีกนิด ฉันก็ล้มลงไปบนเตียงแล้ว เค้กไม่ปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดลอยไป เขาขยับร่างตามเข้ามา มันไม่ต่างอะไรกับการคร่อมทับฉันไว้ แขนแกร่งสอดเข้ามาโอบรัดแผ่นหลังฉัน ดันให้หนุนศีรษะลงบนหมอน

“ไม่กลัวก็ดีไง”

เค้กไล้ปลายนิ้ววนรอบกรอบใบหน้าที่ชื้นเหงื่อของฉัน

“อยู่กับพี่นะ” เขากระซิบ

“...” ฉันได้ยินแต่เสียงหายใจของตัวเอง

“อยู่กับพี่ทั้งคืนเลย” นั่นคือประโยคต่อมาที่เขาพูดอีก มือของเค้กเริ่มที่จะซุกซน ฉันเป็นผู้หญิงที่ตอนจะนอนไม่เคยใส่บราเซียอยู่แล้วเพราะมันอึดอัด

เค้กเองก็รู้ตั้งแต่ตอนอยู่ข้างล่างแล้วว่าเป็นอย่างงั้น เขายังจะเลื่อนมือมาที่ไหล่เรียวเล็ก กระตุกสายชุดนอนของฉันลง มันหมิ่นเหม่เอามากๆ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวไปหมด

เค้กกระตุกมันแรงยิ่งขึ้น จนชุดนอนของฉันร่นลงไปอยู่ที่ใต้ฐานทรวงอก แม้ว่ามันจะมืด แก้มสองข้างของฉันก็ยังร้อนไปหมด

“ไม่ใส่แพนตี้ด้วยหรือเปล่า” เค้กถาม ดวงตาของเขาแสดงออกถึงความร้อนแรง ต้องการร่างกายฉันอย่างเต็มเปี่ยม ผู้ชายอย่างเค้กไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านั้นหรอก ฉันอาจจะไม่ได้รู้จักผู้ชายทุกคนดี หากแต่เขาไม่ได้แตกต่างจากพิง พิงก็เป็นคนที่ไม่ได้หวังอะไรนอกจากร่างกายผู้หญิง จนกระทั่งเขาบอกฉันว่าเขาคบอันนา

“ใส่สิคะ” ฉันพูดตามความจริง ปล่อยให้เค้กมองเท่าที่เขาอยากจะมอง ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอย่างอื่นหรอก

“ลืมไป ไม่ใช่แบบนี้นี่นา”

เค้กหัวเราะในลำคอ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะทำอะไร จนกระทั่งเขาพลิกร่างฉันให้ไปคร่อมทับอยู่บนตัวของเขา เค้กจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ดวงตาของเขาเหมือนกับมีแสงพราวระยับอยู่ข้างใน

ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้ามาในกระโปรง วางลงบนเรียวขาของฉันอย่างนุ่มนวล แค่สัมผัส ไม่ได้พยายามจะทำอะไรมากกว่านั้น

“อยู่บนนั้นแล้วดีไหม” เค้กแกล้งถาม เขาเลื่อนมือขึ้นสูงลูบแผ่นหลังที่เปลือยเปล่า สัมผัสผิวเนียนละเอียด ลากปลายนิ้วไปทั่วราวกับเป็นผิวของเขา

“ไม่รู้สิคะ” ฉันเป็นคนที่ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองเสมอจะตอบอะไร ก็ตอบตามที่คิด อากาศเย็นที่กระทบผิวกายทำให้ฉันรู้สึกหนาวนิดๆ จึงยกมือขึ้นกอดตัวเอง และจะดึงสายชุดนอนขึ้นมาไว้ที่ไหล่เหมือนเดิม ติดตรงที่เค้กไม่ให้ฉันทำ

“เดี๋ยวสิ ห้ามผิดสัญญานะ”

“...”

“พรีนให้พี่ดูได้ไม่ใช่หรอ ก็ต้องให้ดูสิ”

“พรีนหนาวนี่คะ”

“งั้นเดี๋ยวพี่จะกอดเอง”

เค้กรั้งร่างฉันให้ลงไปนอนข้างๆกันกับเขาแทน แขนแกร่งสองข้างโอบรัดรอบช่วงเอวคอดบางไว้จนแนบชิด เรานอนหันหน้าเข้าหากัน แต่ว่าเขาจงใจกระถดตัวลงให้อยู่ต่ำกว่าฉัน ใบหน้าของเขาอยู่ระดับเดียวกับทรวงอกฉันพอดี

เขาหายใจรดบริเวณนั้นซ้ำๆ จนผิวกายฉันร้อนผ่าวเหมือนคนเป็นไข้


CAKE PART

เหมือนผมได้ยินเสียงของหัวใจพรีน เธออยู่ใกล้ผมมากมายจนได้กลิ่นหอมกรุ่นจากร่างกายของเธอ ผิวของเธอนุ่มนวล ให้ความรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้สัมผัส 

หุ่นของเธอสวย ยั่วเย้า เหมือนพระเจ้าสร้างเธอขึ้นมาเพื่อให้ผู้ชายทุกคนสยบแทบเท้ารวมทั้งผมเองด้วย ผมชอบเส้นผมที่ยาวสลวยของเธอ มันเหมือนเส้นไหมเลย ทุกอย่างของเธอ เธอเป็นผู้หญิงในจินตนาการ เป็นเหมือนที่ผมต้องการ

ผมคิดเรื่องพรีนตลอดเวลา มันสับสนไปหมด ผมกำลังจะทำเหมือนที่ทำกับผู้หญิงทุกคน ผมแค่ถูกใจ ชอบเธอเพราะเธอสวย มันไม่ใช่ความรัก ไม่มีอะไรแบบนั้นอยู่เลย 

ผมอาจจะอยากได้เธอ แล้วพอได้ครั้งสองครั้งผมก็คงหาเรื่องชิ่ง ผมคงตัดสินใจได้ไปนานแล้วถ้าหากว่าพรีนไม่เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท

แม้ว่าผมจะกามใส่เธอตลอดเวลา ผมก็ยังฉุกคิดบ้าง ว่าจะทำแบบนี้จริงหรอ ผมกำลังถลำลึก แอบๆทำไม่ให้พี่ชายเธอรู้ พรีนเองก็ไม่ได้ปฏิเสธผม แล้วก็ไม่ได้ยอมรับเหมือนกัน 

ผู้หญิงคนนี้ฉลาด ไม่ได้หลงรูปลักษณ์ของผมเหมือนทุกคน หลายครั้งที่พรีนมองผมด้วยสายตาหลงใหล ผมกลับรู้สึกถึงความแตกต่าง เหมือนมันว่างเปล่า เหมือนกับเธอไม่ได้ต้องการผมจริงๆสักนิดเลย

ผู้หญิงคนนี้สร้างเรื่องประหลาดใจให้ผมได้เรียนรู้เธอ อย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น เธอยอม แต่เธอไม่ยอม เธอฟัง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเชื่อ

ผมก็เลยต้องฉวยโอกาส ในตอนที่เธอไม่ได้ระวังตัวเท่านั้น ผมซบหน้าลงกับตัวเธอ ผิวกายที่เปลือยเปล่านั่นอุ่นร้อน นุ่มนิ่ม ชวนให้ซุกไซ้ สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ ลำคอก็แห้งผาก ความรู้สึกอยากดูดกลืนท่วมท้นจนล้นอกแต่ก็ยังไม่ได้ทำ

“อ๊ะ...”

พรีนครางเบาๆเมื่อผมอยู่ใกล้เกินไป จนฟังเสียงหัวใจของเธอได้ ลมหายใจที่เป่ารด ริมฝีปากที่เฉียดใกล้จนผิวแดงเรื่อทำให้เธอจิกมือลงกับต้นคอของผม ผมชอบปฏิกิริยาของเธอ

“พรีน” ผมเรียกเธอเพราะผมรู้ว่าเธอยังไม่หลับ

“...”

เธอไม่ได้ตอบผม

ผมตวัดสายตาขึ้นมองเธอ เปลือกตาบางปิดดวงตากลมโตคู่สวยเอาไว้จนเห็นแต่ขนตาแพหนา

ความจริงแล้วผมอยากขยี้เธอให้จมเตียง




1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจน๊าาา
เค้าจะได้มีแรงมาลงต่อให้อ่านกันไวๆเนอะ จุ๊บๆ




ADD FAV.
V


[LOADING...150 PER.]

 ติดแฮชแท็ค #พี่เค้กกินได้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

509 ความคิดเห็น

  1. #18799 KONYBANG (@runrara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 10:16
    คือบับบบบบ -////////-
    #18799
    0
  2. #18661 P. G A E (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 11:56
    พรีนแบบเป็นผู้หญิงที่จัดว่าเด็ด
    #18661
    0
  3. #17849 fandefsoul (@pppcheeze) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 13:08
    พรีนนี่ใช้ได้เลยอะงุ้ยยย
    #17849
    0
  4. #15375 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:02
    เจ้าเล่ห์ ร้ายกาจมากคู่นี้
    #15375
    0
  5. #13426 POPPILZ (@livinpoppilz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 12:00
    เหยยยย น้องพรีนไม่ง่ายนะครับบบบบ
    ไอนี่ก็จะเข้าข้างอีพี่เค้กอย่างเดียวววว
    ลายเป็นเเมวเลยไง
    น่ารักดีีๆ เริ่มมีข้อต่อรอง คือนางไม่อยากให้เองได้เเล้วทิ้ง ประมาณนี้ป่ะ ??
    #13426
    0
  6. #9231 witch(t) (@Tendermini) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:11
    ใช้นิ้วเองเหรอ-3-
    #9231
    0
  7. วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 21:13
    เจ้าเล่ห์มากก
    #8668
    0
  8. #4819 ABC555 (@imaasaky20) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 20:52
    พี่เค้กเจ้าเล่ห์ตลอดดด
    #4819
    0
  9. #3489 myyungsoo93 (@myyungsoo93) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 21:51
    ค่ำคืนที่ยาวนานมากกกกกก5555
    #3489
    0
  10. #3218 stalker7 (@stalker7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 07:54
    ร้อนแรงมากกก พี่เค้ก
    #3218
    0
  11. #3077 Nitchakran Suksripeng (@wave2627) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 16:51
    ร้อนแรง
    #3077
    0
  12. #3059 colinamoursmell (@colinamoursmell) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 12:57
    อ้อนระดับสิบ
    #3059
    0
  13. #3049 Blue_River (@nam1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:29
    อ้อนเข้าไปอิพี่เค้ก 5555
    #3049
    0
  14. #3042 Miruza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 09:38
    ได้กันไหม เราลุ้นเหนื่อยแล้ว >/////<
    #3042
    0
  15. #3028 สวยพอเพียง -/- (@zukzonfz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 09:06
    อย่าปล่อยให้พี่เค้กมันนกบ่อยเลย นี่เริ่มจะสงสารมันขึ้นมานิดๆ ละ 55555555
    #3028
    0
  16. #3009 sutita (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 08:06
    ลุ้นจนหื่นขึ้นคอเลยอิพี่เค้กจะนกอีกหรือเปล่า
    #3009
    0
  17. วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 07:03
    โอ้โหพี่เค้กกกกกกก ได้กำไรมากเกินไปแล้ววววววว
    #3001
    0
  18. #2981 Asahi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 05:47
    เหมือนจะได้ อีกนิด อีกนิดละ

    แต่ก็นกตลอดนะคะพี่เค้ก ฮาา
    #2981
    0
  19. #2976 jackie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 04:36
    คู่นี้ทำฉันลุ้นวุ้p เหมือนเค้กจะได้ตลอดอ่ะ ก็แค่เหมือน มันแบบตื่นเต้นแทนง่ะ><
    #2976
    0
  20. #2975 cathy p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 04:22
    พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
    #2975
    0
  21. #2971 KrisYeol xx (@vipexotic) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 02:28
    หายใจรดอะไร ฮือ ทำไมพี่เค้กหื่นเพียงนี้ แล้วสัญญาคือนิ้วไม่ใช่หรือ ไหงซุกหน้าอกอวบแทนแล้ว เขิน ให้ตายเขินเลย
    #2971
    0
  22. #2970 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 02:15
    ขนาดนอน ยังอ้อนนนน
    #2970
    0
  23. #2949 nararada (@radapupu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:32
    อิพี่เค้กมีความพยายามม #ใต้ความอยากปล้ำพรีนสินะ
    #2949
    0
  24. #2947 nuaumniim (@nuaumniim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:25
    เป็นอะไรที่หวาดเสียวสุดๆ
    #2947
    0
  25. #2946 jik-ki (@jik-ki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:25
    จะได้นอนมั้ยน้อออ55555
    #2946
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น