จบ │TEACH ME ► เพื่อนพี่ชาย

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 1,068,623 Views

  • 19,184 Comments

  • 9,446 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    111

    Overall
    1,068,623

ตอนที่ 8 : พี่เค้กกินได้ : : CHAPTER.07 [150 per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    21 มิ.ย. 59


*ไม่ลงเมจ ผญ นะ จิ้นตามบายเลยยย >..< 
Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube
│เค้กมีพิษ│




│EP.7│





เช้าวันต่อมา

“นอนโซฟาข้างล่างทั้งคืน ปวดหลังหรือเปล่าวะ”

ไอ้พิงทักผมตอนเช้าระหว่างมื้ออาหารง่ายๆที่น้องสาวของมันเป็นคนทำ ไม่แปลกที่มันจะคิดว่าผมนอนอยู่ข้างล่างทั้งคืน เพราะว่าพอผมแกล้งพรีนจนเพลียและผล็อยหลับไป ผมก็ออกจากห้องเจ้าตัวแล้วลงมานอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างล่างจนไอ้พิงมาเจอนั่นแหละ

“ไม่ว่ะ โซฟาบ้านมึงมันนุ่มนิ่มจะตาย แถมยังหอมอีก” ผมมองน้องพรีนอย่างมีเลศนัยตอนพูดแบบนั้น เธอไม่ยักหลบสายตาผมแม้ว่าแก้มจะแดงเรื่อเลยก็ตาม

“เอ่อพิง แล้วเรื่องที่บอกว่าจะไปธุระน่ะ ตกลงเอายังไงหรอ” อันนา แฟนของไอ้พิงถามขึ้นมา ผมก็เลยสงสัย

“ธุระอะไรวะ” ผมถามเพื่อนบ้าง

“ไม่มีอะไร ธุระส่วนตัวนิดหน่อย กูฝากมึงไปส่งอันนาที่บ้านทีสิ เดี๋ยวกูจะได้แยกไป มันจะได้ไม่ช้า” ไอ้พิงสนิทกับผมมานาน มันก็ค่อนข้างที่จะไว้ใจผม ผมมองไปที่แฟนมันแว้บนึง เห็นเธออมยิ้มเล็กๆแม้ว่าจะไม่ได้มองมาที่ผม ไม่รู้ทำไมอยู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนมีคนจ้องเขม็ง แล้วพอหันไปทางซ้าย ก็เห็นน้องพรีนนั่นแหละ จ้องผมตาไม่กระพริบเลย

“...”

“ไอ้เค้ก เงียบทำไมวะ หรือมึงมีธุระเหมือนกัน” เมื่อเห็นผมเงียบ ไอ้พิงก็เลยถามซ้ำขึ้นมา ผมจึงส่ายหน้า

“เฮ้ย เปล่าหรอก กูแวะไปส่งได้”

ผมไม่ใช่ผู้ชายที่ดี ตรงกันข้ามค่อนข้างจะเลว ผมรู้อยู่แก่ใจว่าอันนาเหมือนจะชอบมองหรือทิ้งสายตาให้ผม ผมอ่านเกมเธอออกเพราะผมก็คบผู้หญิงมาหลายคนหลายประเภท ถ้าไอ้พิงไม่ได้จริงจังกับเธอถึงขนาดบอกว่าคบกัน ผมก็อยากซิวอยู่หรอก นี่ผมไม่รู้ไอ้พิงมันคิดอะไรน่ะสิ

“ขอบใจนะ งั้น” พิงเว้นจังหวะแล้วหันไปมองน้องสาวมัน “พรีนออกไปกับพี่ก็ได้ พี่แวะส่งพรีนที่มหาลัยก่อน”

“เมื่อเช้าข้าวปั้นโทรหา พรีนก็เลยบอกว่าจะไปหาที่หอพักค่ะ เดี๋ยวไปเองก็ได้” น้องพรีนบอก ผมก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา ไม่อยากให้นั่งรถไปเอง กำลังจะเสนอหน้าให้เธอมากับผม ถ้าไม่ติดว่าไอ้พิงมันห้ามน้องมันซะก่อน

“ไม่เอา แดดร้อนจะตาย พี่ขับรถพาไปก็ได้ แล้วก็รับข้าวปั้นขึ้นรถมาด้วยเลย”

“งั้นก็ได้ค่ะ”

ผมโล่งใจที่ไอ้พิงดูแลน้องสาวมันได้ดี คิดว่าทางไปส่งอันนากับพรีนคงเป็นคนละทางกันมั้ง อาจจะต้องย้อนไปย้อนมาเสียเวลามันเลยไม่ยอมย้อน

ผมกับไอ้พิงแยกย้ายกัน ระหว่างนั้นที่ไอ้พิงบอกลาแฟนมันอยู่ ผมก็แอบชาร์ทเข้าหาน้องสาวมันเหมือนกัน

“เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ” ผมโน้มหน้าลงไปถามน้องพรีน เธอก็เลยมองผมแว้บนึง แก้มใสๆแดงขึ้นมาอีก รู้ล่ะสิว่าผมจงใจแหย่เล่น

“ก็ดีค่ะ”

ผมยิ้มมากกว่าเดิมเมื่อเธอตอบมาตรงๆแบบไม่กั๊ก พรีนไม่ใช่ผู้หญิงที่ปิดบังความรู้สึก ถ้าเธอต้องการ เธอจะบอกว่าต้องการ ต่อให้ผู้หญิงคนอื่นจะเสแสร้งแกล้งปิดมัน แต่เธอไม่ทำเด็ดขาด

“ถ้ามีโอกาส พี่จะช่วยให้พรีนหลับสบายอีกนะ” ผมแหย่น้องไม่เลิก คราวนี้พรีนก็เลยหันมามองผมตรงๆ

“อันนาเป็นแฟนของพี่พิง ซื่อสัตย์ด้วยนะคะ”

หึ...รู้ทันไปหมด

“ซื่อสัตย์กับไอ้พิงน่ะหรอ ถึงยังไง...” ผมกำลังจะพูดว่ามันก็ไม่แน่หรอกว่าไอ้พิงจะจริงจังกับอันนา แต่น้องพรีนก็พูดแทรกผมซะก่อน

“ซื่อสัตย์กับพรีนค่ะ” น้องพรีนเดินสวนผมไปดื้อๆแม้จะยังมีสิ่งที่ต้องพูด

“...!” ผมตกตะลึงกับคำพูดที่แข็งๆแต่ตรงไปตรงมาจนหัวใจกระตุก

“พี่เค้กเป็นของพรีน”

มันเหมือนศีรษะของผมโดนฟาดด้วยของแข็งยังไงก็ไม่รู้ คำพูดของน้องพรีนทำให้ผมยืนอึ้งอยู่นาน จนไอ้พิงต้องตะโกนเรียกผม

“ไอ้เค้ก! ยืนทำซากอะไรของมึงอยู่วะ! อันนายืนรอนานแล้วนะ!

“เออ กำลังเดินไป!

ผมบอกมันแล้วเดินย้อนกลับไปที่รถตัวเอง เห็นว่าน้องพรีนไปนั่งรออยู่ในรถไอ้พิงเรียบร้อยแล้ว ผมก็อดที่จะเจ็บใจนิดๆไม่ได้ รู้สึกเหมือนกำลังโดนเธอควบคุมอยู่ ทั้งๆที่ผมเป็นพวกชอบให้ผู้หญิงเดินตามเกมผมซะมากกว่า ยิ่งพยายามครอบครองผมก็ยิ่งรั้นที่จะหนี มันไม่ได้ผลหรอกนะ

ผมเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถ อันนาก็ก้าวขึ้นมาบนรถผม เธอนั่งอยู่ที่เบาะข้างๆคนขับ เรียวขาสวยได้รูปขยับเล็กน้อยจนเห็นว่ากระโปรงมันสั้นขนาดไหน

“เค้ก พิงอยากให้เรากลับ แต่เราก็ยังไม่ได้อยากกลับเลย” เธอย่นจมูกใส่ผม “ไม่สบายใจยังไงไม่รู้ ปรึกษาอะไรหน่อยได้ไหม?”

“ปรึกษาอะไรหรอ” ผมหันไปมองหน้าสวยๆของอันนา เธอก็เลยทำหน้ากลุ้มใจ

“เหมือนน้องพรีนเขาไม่ชอบเรา เครียดมากเลย”

อันนาเอื้อมมือมาจับแขนผม ผมก็เลยยิ้มบางๆ

“เดี๋ยวเราทำให้เธอหายเครียดเองนะ”

 

PREEN PART

“พรีน ขอยืมแล็คเชอร์ดูหน่อยสิ จดไม่ทัน” ข้าวปั้นกระซิบกับฉันเบาๆตอนที่คลาสเรียนใกล้ๆจะเลิก ฉันก็เลยดันสมุดแล็คเชอร์ของตัวเองไปให้เธอดู

วันนี้ฉันเรียนกับข้าวปั้น เพราะพวกแตงโมไม่ได้เรียนวิชานี้ เนื่องจากมันเป็นวิชาเลือกเสรี ไม่จำเป็นต้องเลือกเรียนตัวเดียวกับที่ตารางบังคับ เมื่อฉันกับพวกนั้นมีความสนใจไม่เหมือนกัน ก็เป็นไปได้อยู่แล้วที่เราจะไม่ต้องเรียนตรงกัน

“ลายมือสวยจัง” ข้าวปั้นชม “เธอเนี่ย เฟอร์เฟ็คจนน่าอิจฉา สวย หุ่นดี เรียนเก่ง ถ้าที่บ้านไม่หวงคงมีแฟนไปแล้ว”

ฉันหันไปมองข้าวปั้น ความจริงแล้วถึงเธอจะเนิร์ด ชอบใส่แว่นกลมๆ แต่ใครๆก็ดูออกทั้งนั้นว่าเธอมีโครงหน้าที่จิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ตาโตบ้องแบ๊วกว่าฉัน จมูกก็โด่งสวย ริมฝีปากอิ่มฉ่ำนั่นอีก

ถ้าไม่ทำตัวลนลาน ก็คงมีผู้ชายอยากเข้าหาเยอะอยู่เหมือนกัน ข้าวปั้นยังโสดเพราะเธอไร้เสน่ห์แบบผู้หญิงสาวๆน่ะ ฉันก็ไม่ได้บอกว่าฉันมีหรอกนะ ฉันก็แค่นิ่งกว่าเลยดูโตกว่าก็เท่านั้น

“ถ้าเธออยากจะมีก็มีได้นะ เธอไม่ยอมมีเองนี่” ฉันพูดความจริง “อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้น”

ทั้งๆที่ปากบอกว่าไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากเป็นพิเศษ ในหัวของฉันกลับกำลังคิดเรื่องเค้ก เขาจงใจพูดให้ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนตอนเช้า และถามว่าฉันหลับสบายดีไหม ที่ฉันบอกว่า ก็ดีฉันโกหก

เพราะความจริงแล้วฉันเพลียหลับไปแค่วูบเดียว พอตื่นขึ้นมาก็ยังรู้สึกเหมือนเสพติดสัมผัสของเค้กทั้งๆที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เขาทำให้ฉันวูบไหว ร้อนไปทั้งตัว นอนหลับๆตื่นๆเกือบทั้งคืน บ้ามากๆ

ฉันรู้ว่าเขากับอันนาคอยแอบมองกัน ส่งสายตาแปลกๆให้กันลับหลังพี่ชายของฉัน ฉันถึงได้บอกให้เขาซื่อสัตย์...

เมื่อเขาเป็นคนยื่นข้อเสนอมา เขาก็ต้องรักษาสัญญาของเราไว้ให้ได้

ฉันน่ะ...ไม่ใช่ผู้หญิงที่ใจร้าย ขอเพียงแต่เขาไม่ทรยศฉัน เขาก็จะไม่ต้องเจ็บปวด 

“ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเหมือนันนั่นแหละ โถ่เอ๊ย” ข้าวปั้นดึงให้ฉันกลับมาสนใจบทสนทนาเมื่อครู่ของเราอีกครั้ง ฉันก็เลยละความสนใจจากเรื่องของเค้กไป

“งั้นรีบๆลอกให้เสร็จไหม เดี๋ยวพี่ชายฉันคงมารับแล้ว”

“โอเค”

บทสนทนาของฉันกับข้าวปั้นจบลงไปแค่นั้น เพราะเธอต้องรีบจัดการกับแล็คเชอร์ที่เหลือให้เสร็จก่อนจะเลิกเรียน ระหว่างที่ฉันรอข้าวปั้นอยู่ พิงก็โทรมาหาฉัน

Rrrrrrr

“ฮัลโหลค่ะ” ฉันกดรับสายพี่ชายตามปรกติด้วยความเคยชิน

(แม่กลับมาจากต่างจังหวัดแล้วนะ) พิงบอกสาเหตุที่เขาโทรมาอย่างสั้นๆ หากทว่าก็เต็มไปด้วยใจความที่ทำให้ฉันเข้าใจได้ทันที

“มันก็ดีแล้วนี่คะ” ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ฉันตอบไปมันสมควรหรือยัง ก็ดีที่สุดเท่าที่คิดได้ในตอนนี้แล้ว เพราะฉันไม่แน่ใจว่าพิงบอกเรื่องนี้กับฉันด้วยเหตุผลอื่นนอกจากอยากให้รู้หรือเปล่า เช่น ขอให้รักษาความลับเรื่องที่เขาพาแฟนมานอนที่บ้าน อะไรทำนองนั้น

(มันไม่ใช่แค่ดีแล้วน่ะสิพรีน คือว่าวันศุกร์นี้พี่กับเพื่อนแล้วก็อันนาวางแผนจะไปเที่ยวกันค้างคืนกันที่บ้านพักตากอากาศของไอ้เค้ก) ในที่สุดพิงก็เผยความหมายจริงๆของการโทรมาในครั้งนี้

“ถ้าพรีนไม่ไป พี่ก็ไปไม่ได้ใช่ไหมคะ”

ฉันคิดไว้แล้วเชียวว่าการที่พิงโทรหาฉันด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับพ่อแม่น่ะ มันต้องไม่ธรรมดา ผิดจากที่ฉันคิดซะที่ไหน แม่ไม่ค่อยไว้ใจพิงเลย ทั้งนี้ทั้งนั้นอาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ด้วยก็ได้นะ แม่เป็นแม่ของพิง จะไม่รู้นิสัยของลูกชายตัวเองมันก็เกินไปหน่อยแล้วล่ะ

(สมกับเป็นพี่น้องกัน) พิงถอนหายใจ (เดาคำพูดแม่ออกเลยใช่ไหม)

“พี่พิงไม่อยากให้พรีนไปหรอก พรีนรู้” ฉันพูดกับพี่ชายอย่างคนรู้ทัน

(มันก็ไม่ใช่ไม่อยากให้ไปเพราะอะไรหรอกนะ แต่ดูเพื่อนพี่แต่ละคนสิ ไอ้พาร์ท ไอ้วัน ไอ้เค้ก มันไว้ใจได้ซะที่ไหนกัน) ฉันเข้าใจความรู้สึกของพิงดี เพื่อนของเขาไว้ใจไม่ได้จริงๆอย่างที่เขาคิด คนอื่นน่ะฉันไม่รู้ แต่เค้กน่ะใช่เลย

“งั้นพี่พิงก็บอกแม่สิคะ ว่าจะไม่ไป” ฉันพูดกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งๆที่รูปประโยคมันสุดจะเย็นชา

(พรีนก็รู้ว่ามันเป็นไปได้ พรีนบอกแม่ว่าพรีนไม่อยากไปไม่ได้หรอ) พิงไม่อยากให้ฉันไปพร้อมกับคิดจะใช้ประโยชน์จากฉันในการเป็นใบเบิกทางให้ตัวเองได้ไปเที่ยว โดยการให้ฉันปฏิเสธกับแม่ว่าไม่ได้สนใจทริปนี้ นั่นมันไม่ยุติธรรมกับฉันเลยสักนิด

“พรีนไม่ชอบโกหกค่ะ” ฉันว่าตอนนี้พี่ชายฉันคงแทบจะทุบอกตัวเองด้วยความโมโหไม่ก็หงุดหงิดแน่ๆ

(พรีนไม่มีอะไรที่อยากได้หรอ พี่ซื้อให้พรีนก็ได้นะ) เป็นอีกครั้งที่พิงคิดจะติดสินบนจากฉัน ครั้งนี้มันไม่ได้ผล ทริปที่มีอันนากับเค้กอยู่ร่วมกันและเป็นทริปค้างคืน คิดหรอว่าฉันจะอยู่เฉย

“พรีนจะไปด้วยค่ะ แล้วเจอกันที่บ้านนะคะ”

(ยัยตัวแสบ!)

พิงกัดฟันกรอด ส่วนฉันก็แค่กดวางสายอย่างเรียบเฉย บางทีถ้าแฟนของพิงเป็นผู้หญิงดีๆที่ไม่ใช่อันนา ฉันก็อาจจะไม่ไปก็ได้ เพราะการไปในทริปค้างคืนที่มีผู้ชายชื่อเค้กมันก็เสี่ยงกับฉันเหมือนกัน

 

เมื่อวันศุกร์มาถึง

เนื่องจากทุกคนมีเรียน ก็เลยนัดรวมตัวกันที่บ้านของฉันตอนสี่โมงเย็น เค้กมาถึงก่อนใครเพื่อน มาพร้อมๆกับการไปรับอันนามา ดูพี่ชายฉันไว้ใจเค้กมากในหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องแฟนเขา แล้วก็เรื่องฉัน

พิงจะให้ฉันไปรถคันเดียวกับเค้ก เพราะกลัวว่าพาร์ทกับวันเพื่อนอีกสองคนของเขาจะมายุ่งวุ่นวาย หารู้ไม่ว่าพอเขาหายไปคุยกับอันนา เค้กก็เข้ามากอดฉันจากข้างหลังตอนที่ฉันเอาของใส่ท้ายรถเขาอยู่

แขนแกร่งสวมกอดแน่นจนกดลงเต็มๆบนเนินเนื้อนุ่มนิ่ม ฉันรู้ด้วยว่าเขาจงใจ

“ไม่เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงพี่ไหมครับพรีน”

“...”

ฉันเงียบ เค้กก็เลยกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ฝ่ามือของเขาขยุ้มลงมาบนเสื้อที่อกข้างซ้ายจนยับย่น หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะไปเมื่อเขาสัมผัส

“พี่คิดถึงพรีนทุกคืนเลยนะ...”

“...”

“คิดถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกันคืนนั้นด้วย” เขากระซิบชิดใบหูของฉันและใช้เรียวลิ้นชื้นกวาดเลย ฉันสะดุ้งและรีบดันตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ใบหูไม่ต่างอะไรกับจุดอ่อนของฉัน และเค้กก็รู้ถึงได้หาทางเล่นงานอยู่บ่อยครั้ง

ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเขาเมื่อเขาไม่ยอมหลบไปง่ายๆ สองมือคว้าแขนของฉันไปจับเอาไว้ ดึงรั้งจนใบหน้าเราอยู่ใกล้ ลมหายใจก็แนบชิดกัน เค้กเหลือบมองว่าพิงจะเดินออกมาจากในบ้านหรือยัง พอเห็นว่ายังเขาถึงได้กลับมาสนใจฉันต่อ

“ปล่อยเถอะค่ะ พรีนยังจัดของไม่เสร็จเลย” ฉันบอกเขาแม้ว่าจะไม่ได้ยื้อแขนตัวเองออกมา

“ไม่ปล่อย ก็บอกก่อนสิ คิดถึงพี่หรือเปล่า”

เค้กจ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉัน ส่วนฉันก็ไม่ได้หลบสายตาเขา ฉันรู้ว่าเค้กเป็นผู้ชายที่ชอบหยอดผู้หญิงแบบนี้อยู่แล้ว เขาทั้งกะล่อนและร้ายกาจ ไม่ระวังให้ดีก็เสร็จเขาหมดทุกรายแน่ๆ

ฉันเบือนสายตาเล็กน้อยไปจากใบหน้าเจ้าเล่ห์ นั่นแหละ ถึงได้บังเอิญไปเห็นรอยแดงจ้ำที่ลำคอของเขา มันโผล่พ้นเสื้อคอกลมที่เขาสวมอยู่ขึ้นมา ถ้าไม่สังเกตดีๆคงไม่เห็น เผอิญว่าฉันเป็นคนช่างสังเกตซะด้วย

ฉันเอื้อมมือไปแตะที่แผงอกกว้าง เค้กยิ้มนิดๆ เขากำลังรอดูว่าฉันจะทำอะไร แทนคำตอบ ฉันจึงเลื่อนมือสูงขึ้นไปอีกจนสามารถใช้ปลายนิ้วเกี่ยวรั้งคอเสื้อของเขาลงมาจนเห็นรอยแดงจ้ำขนาดใหญ่นั่นทั้งหมด

“นี่รอยอะไรหรอคะ” ฉันถามเขา ทำให้เค้กลดสายตาลงมองเพื่อมองรอยเจ้าปัญหานั่น ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันรอยอะไร ฉันก็แค่กำลังประเมินค่าคำว่าซื่อสัตย์ของผู้ชายตรงหน้าอยู่

“น้องพรีนอ่านการ์ตูนพวกนั้นออกจะบ่อย ไม่รู้จริงๆหรอครับว่ามันรอยอะไร” เค้กยื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆฉันแบบนั้นโดยไม่สะทกสะท้านเลยว่าฉันจะรู้หรือไม่รู้ในสิ่งที่เขาทำ ฉันไม่พูดอะไร หันหลังให้เค้กแล้วปิดประตูท้ายรถลงมาโดยไม่ได้บอกเขา มันเกือบจะหนีบมือเขาเข้าถ้าเขาไม่ชักมือหลบทัน

“พรีน!” เค้กดูเหมือนจะดุฉันนิดหน่อย ฉันกลับไม่สนใจและเมินเขา ในตอนนั้นเองรถคันหนึ่งก็มาชะลอจอดที่หน้ารั้วบ้าน กระจกรถคันนั้นลดลง เพื่อนของพิงที่ชื่อพาร์ทชะโงกหน้าออกมาคุยกับฉัน

“น้องพรีนคนสวย พี่เอารถเข้าไปจอดในบ้านได้ไหมครับ”

“ค่ะ” ฉันตอบรับอย่างว่าง่าย

ฉันจะดันรั้วให้เปิด แต่พาร์ทก็เปิดประตูลงจากรถมา เขาเดินมายืนซ้อนข้างหลังฉัน แล้วทาบมือลงบนรั้วบ้านที่ฉันกำลังจับอยู่ ริมฝีปากสีซีดคลี่ยิ้ม

“เดี๋ยวพี่ช่วยนะครับ ท่าทางรั้วบ้านเรามันจะหนักเอาเรื่อง”

ฉันไม่ได้ปฏิเสธคำช่วยเหลือของพาร์ทแม้จะไม่ได้ตอบรับ รั้วก็เลยถูกเลื่อนไปทั้งๆที่เราก็อยู่ใกล้กัน วันก็เลยเป็นคนขับรถเข้ามาจอดในบ้าน ซึ่งตอนที่วันกำลังจอดรถ พาร์ทก็ยืนกอดอกพิงรั้วคุยกับฉัน

“น้องพรีนไปด้วยท่าทางจะสนุกนะครับ แต่เห็นไอ้พิงบอกว่าน้องพรีนไปรถไอ้เค้กนี่ เสียดายจัง” ตอนที่พาร์ทพูดประโยคนั้น เค้กก็เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจ เหมือนไม่ชอบที่เห็นพาร์ทวุ่นวายกับฉัน

“อ๋อเรื่องนั้น ไม่ใช่หรอกค่ะ” ฉันเว้นจังหวะแล้วมองหน้าเค้กนิ่งๆ

“...” ร่างสูงกัดริมฝีปากเหมือนจะโกรธๆ คิดหรอว่าฉันสนใจอารมณ์ของเขา ฉันยังพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆด้วยซ้ำไป

“รถพี่เค้กมีไว้ขนของค่ะ พรีนไม่ได้จะไปกับเขาสักหน่อย”

หมับ!

เค้ก คงทนไม่ไหวกับการดูหมิ่นหรือการโดนใครสักคนฉีกหน้า โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาคิดว่ายังไงก็ต้องเป็นลูกไก่ในกำมือ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะจับแขนฉันและมองพาร์ทเหมือนต้องการแสดงความเป็น เจ้าของ

“น้องจะไปกับกู มึงไม่ต้องเสนอหน้า”

“เอ้า เฮ้ย นี่กูไม่ได้หูหนวกนะ จะได้ไม่ได้ยินน่ะ ว่าน้องบอกว่าไม่ไปกับมึง” พาร์ทก็ดูจะไม่ใช่คนยอมคนเหมือนกัน เขาถึงได้เลิกคิ้วสูงใส่เค้กแบบนั้น ถึงเค้กจะเป็นเพื่อน แต่เสือสองตัวมันอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้อยู่แล้วนี่

“เขาก็แค่งอนกูนิดหน่อยเท่านั้นแหละ” ร่างสูงกว่าหันมามองฉันด้วยสายตาขุ่นมัว ไม่รู้ตัวเลยว่าบีบแขนฉันแรงขึ้นมากขนาดไหน จนวันที่จอดรถเสร็จแล้วเดินเข้ามา

“คุยไรกันวะ ท่าทางซีเรียส ไอ้พิงเรียกเข้าไปดูโปรแกรมเที่ยวในบ้านอ่ะ”

“...”

พาร์ทกับเค้กไม่มีใครขยับตัวเลย แถมเค้กก็ไม่ยอมปล่อยมือจากฉันอีก ฉันก็เลยรั้งแขนตัวเองออกจากเขาอย่างละมุนละม่อมที่สุด ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจออกไป

“พี่พาร์ทเข้าบ้านดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่พิงจะโมโห” ฉันพูดกับพาร์ท ทำให้เขาละสายตาจากเค้กมามองฉัน

“ครับผม ป่ะ วัน”

พาร์ทเรียกวันให้เดินไปกับเขา สองคนนั้นก็เลยเข้าบ้านไปด้วยกัน ฉันกำลังจะเดินตามไปเหมือนกัน ติดตรงที่เค้กปราดมาขวางทางฉันไว้ซะก่อน สีหน้าของเขาตอนนี้มันปะปนไปด้วยหลายความรู้สึกจนน่าขำ นี่ขนาดฉันยังไม่ได้ ลงโทษ เขาซะหน่อย

“ถอยไปสิคะ พรีนจะเข้าไปข้างใน”

“พี่ไม่ถอย น้องพรีนจงใจฉีกหน้าพี่นี่ครับ” เขาอารมณ์ไม่ดีกับเรื่องนี้ จนฉันต้องเอื้อมมือไปลูบใบหน้าเขาเหมือนจะปลอบใจ

“ก็พรีนเป็นผู้หญิงนิสัยไม่ดีนี่คะ”

เค้กอึ้งไปเล็กน้อย ฉันละมือจากใบหน้าเขา คิดจะก้าวเดินต่อไปอีก คราวนี้เค้กก็เลยจับแขนฉันไว้อีกครั้ง เขาสบตากับฉันพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก

“พี่ไม่ได้จะว่าน้องพรีนสักหน่อย”

“...”

ฉันมองหน้าเค้ก รอดูว่าเขาจะพูดอะไรที่มันฟังดูดีกว่านี้หรือเปล่า เขาเองก็ไม่ใช่ผู้ชายที่โง่นักหรอก เขาผ่านผู้หญิงมาตั้งเยอะ ไหนว่ามองผู้หญิงเก่งนัก แค่นี้จะมองไม่ออกเชียวหรอว่าฉันคิดอะไร

“พี่ไม่ได้จริงจังกับผู้หญิงคนนั้นนะ” เค้กไหวไหล่ ฉันก็เลยกอดอก

“พี่ก็ไม่ได้จริงจังกับพรีนด้วยเหมือนกัน และพรีนก็ไม่ได้ต้องการความจริงจัง พรีนต้องการความซื่อสัตย์” เค้กขมวดคิ้ว

“มันต่างกันตรงไหนล่ะครับ”

“พี่เค้กก็ต้องหาคำตอบเอาเองสิคะ” ฉันก้าวเดินผ่านเขาไปและพูดอีกประโยคให้เขาได้ยินเป็นการส่งท้าย “อย่าลืมนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าที่สัญญากันไว้สักหน่อย”

ฉันไม่รู้หรอกว่าเค้กรู้สึกยังไง เพราะฉันเห็นแก่ตัวพอที่จะสนใจแค่ความรู้สึกตัวเอง ฉันเป็นผู้หญิงนิสัยไม่ดี นั่นแหละ ไม่มีอะไรเกินจริง ไม่ใช่คำประชดอีกต่างหาก มันคือ ความจริง

 

เค้กไม่ยอมอ่อนข้อให้พาร์ท เขายืนยันว่าฉันต้องไปกับเขา และวันก็ไม่อยากให้พาร์ทมีปัญหากับเค้ก เพราะทริปอาจจะล่ม เค้กเป็นคนอารมณ์ร้อน เปลี่ยนใจขึ้นมาทุกคนก็คงไม่ได้เที่ยว

วันเลยลากพาร์ทออกไป ฉันเลยต้องนั่งรถไปกับเค้ก ทั้งๆที่เขาดูเป็นผู้ชายที่แข็งแรงมาก กลับเป็นพวกที่ขับรถนานๆจะต้องมีของหวานติดไว้ในรถ ไม่งั้นเขาจะรู้สึกเมารถและขับรถต่อไม่ได้ ปัญหาก็คือตอนนี้ไม่มีของหวานพวกนั้นที่เค้กซื้อติดรถเอาไว้เลย และเขาก็ดูหัวเสียด้วย

“มันหมด พี่ลืม แย่จริงๆ แถวนี้ไม่มีปั๊มที่มีร้านสะดวกซื้อด้วย” เค้กบ่น เขาหน้าซีดๆ บังเอิญว่าฉันมีของแบบนั้นติดอยู่กับตัว

“เอาจากพรีนไหมคะ”

“มีหรอครับ พี่ขอหน่อยสิ” เค้กหันมามองฉัน ฉันก็เลยมองเขานิ่งๆ

“มีค่ะ แต่มีเม็ดเดียว แล้วก็อยู่นี่” ฉันเผยอริมฝีปากให้เขาดูลูกอมที่อยู่ในริมฝีปากของฉัน เค้กนิ่งไปเล็กน้อย แล้วเขาก็กลืนน้ำลายลงคอด้วยความกระหาย ร่างหนาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เหมือนจะช่วงชิงลูกอมรสหวานจากในริมฝีปากของฉันไป หากทว่าฉันก็ใช้ปลายนิ้วหยุดริมฝีปากของเขา

“น้องพรีน” เค้กทำสีหน้าเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศ

“พี่เค้กต้องทำตามที่พรีนบอกก่อน แล้วก็ห้ามต่อรองด้วยค่ะ”




อ่านแล้วฝากส่งฟีดแบ็คด้วยนะที่รักก 
1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจน๊าาา จะได้มาอัพต่อไวๆเน้ออออ




ADD FAV.
V


[LOADING...150 PER.]

 ติดแฮชแท็ค #พี่เค้กกินได้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

642 ความคิดเห็น

  1. #19182 Pammii0417 (@Pammii0417) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 13:27
    โอ้ยยยยย ร้อนเลยอะ ^///^
    #19182
    0
  2. #18800 KONYBANG (@runrara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 10:22
    พรีนบับบบ กรี๊ดดดดด รักนางงง
    #18800
    0
  3. #18687 P. G A E (@gaekung-donghae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:24
    พรีนจ๋าโดนใจป๋ามาก555
    #18687
    0
  4. #17850 fandefsoul (@pppcheeze) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 13:19
    อะโถ่วพรีนนี่มันร้ายจริงๆนะคะท่านผู้โชมมมพี่เค้กต้องสยบให้พรีนแน่ๆเลย
    #17850
    0
  5. #16559 Axia_k (@kpcgerms) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 10:33
    กรี้ดกร้าดดด น้องพรีนนน~~~
    #16559
    0
  6. #15379 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 09:27
    อือฮือ ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ
    #15379
    0
  7. #13451 POPPILZ (@livinpoppilz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 14:33
    พี่เค้ก เชื่อเถอะกลายเป็นเเมวน้อยเเล้วจะรุ่ง
    แอบเสียใจนึกว่าพี่เค้กจะหยุดเสือร้ายในตัว
    นังอันนานี่ก็ถ้าพีพิงรู้......เค้้าจะเป็นยังไง คนนี้เค้าจริงจังกันป่ะ (พี่พิงคนเดียวเอ๊ะหรือเหมือนผญอื่นที่ผ่านมา//รอติดตามต่อไป)
    ข้อเสนออะไรหรอ ผญ คนนี้ไม่ธรรมดาาาา วู้ววว
    #13451
    0
  8. วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 21:43
    นางเอกซึนๆ 555
    #8678
    0
  9. #8676 Gretel Angelo (@rabbit_angelo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 21:36
    รักนางเอกเรื่องนี้จัง
    #8676
    0
  10. #8233 iJunes94 (@iJunes94) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 18:56
    พรีนกำลังปราบเสือใช่มะ ความสัมพันธ์คลุมเครือจัง แงง
    #8233
    0
  11. #7375 sunisay (@sunisay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 20:01
    อารมณ์ค้างงง
    #7375
    0
  12. #5741 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 10:19
    แสบมากกกก คิดจะเล่นกับพรีนช้าไปละ
    #5741
    0
  13. #4820 ABC555 (@imaasaky20) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 20:54
    พรีนไม่ควรทำให้พี่เค้กโมโหน้าาา
    #4820
    0
  14. #4430 NTUAM (@siazao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 23:40
    ดีมากพรีน อิตาเค้กอยู่ไม่ได้ก็หลบไปปป
    #4430
    0
  15. #3920 BD-Rain94 (@BD-Rain94) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 18:52
    สมน้ำหน้านังเค้กกก
    #3920
    0
  16. #3837 kimysrw13 (@kimysrw13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 02:26
    งุ้ยยย พรีนเจ๋งอะ ชอบบบ มันต้องแบบนี้สิ ><
    #3837
    0
  17. #3834 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 01:31
    ต้องอย่างนั้นพรีน ทำดีค่ะทำดี อิพี่เค้กก็ขนของไปนะคะ55555
    #3834
    0
  18. #3828 pinkydrop (@pinky_drop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 00:21
    พรีนอย่าโดนเค้กโมโหจนโดนลงโทษก่อนก็แล้วกันนะ 555
    #3828
    0
  19. #3827 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 00:18
    พี่เค๊กแน้จังงงง
    #3827
    0
  20. #3826 baifern_smilely (@baifern_smilely) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 00:17
    พรีนพี่เค้ดไปเล่นจำจี้กับผู้หญิงคนอื่น อย่าไปยอมมมมม
    #3826
    0
  21. #3783 Mukimukii (@zumirator) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:59
    เค้กหรือพรีนจะ เพลี่ยงพล้ำก่อนกัน 55+

    #3783
    0
  22. #3777 Niinew GuzGuz (@ninew6266) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:50
    ยังไงไม่รู้นะนี่เชียร์ให้พืงได้กับข้าวปั้น><
    #3777
    0
  23. #3772 PlePle (@apple-ben) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:41
    จัดให้หนักเอาให้อกแตกตายไปเลยค่ะน้องพรีน อนากสะใจจัง5555
    #3772
    0
  24. #3768 nattha22 (@nattha22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:29
    เป็นไงหละผลของการไม่ซื่อต่อน้องพรีน หึหึ น้องพรีนจัดให้หนักค่ะ
    #3768
    0
  25. #3765 MK 15163 (@15163) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:24
    สะใจ "รถพี่เค้กมีไว้ขนของ" สมน้ำหน้าพี่เค้าค่ดๆ
    #3765
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น