Temporary Bliss ข้ามคืน | CHANBAEK END

ตอนที่ 6 : ข้ามคืนครั้งที่ 5 : คืนแรกที่แตกต่าง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 พ.ย. 59

TEMPORARY BLISS : CHAPTER 5

ข้ามคืนครั้งที่ 5 : คืนแรกที่แตกต่าง

#ฟิคคืนของชานแบค

           

            คำถามของจงอินทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ หลุบตาต่ำไม่มองหน้าเขาเพื่อหาวิธีตอบคำถามนี่ จงอินไม่ได้ทำอะไรผิด ผมแค่ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ผมยังเป็นเพื่อนกับเขาได้ แต่ผมก็ต้องเตือนหัวใจตัวเองอยู่เสมอว่าผมเป็นมากกว่านั้นไม่ได้

 

            ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไปเพียงเพราะผมชอบเขา

 

            ทว่าขณะเดียวกัน ผมก็ไม่อยากเห็นภาพบาดตาเวลาที่เขากับซอยอลอยู่ด้วยกัน หัวใจมันปวดร้าวไปหมด นี่สินะความรู้สึกของคนแอบชอบแต่ทำอะไรไม่ได้

 

            ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วส่ายหน้าตอบปฏิเสธ

 

            เปล่านิ คิดมากผมบอกจงอินไปแบบนั้น ดีหน่อยที่อาจารย์เข้าคลาสพอดีผมกับจงอินเลยไม่ได้คุยอะไรกันอีก ตลอดเวลาที่นั่งข้างกัน ผมเอาแต่เหม่อคิดว่าเมื่อไหร่กันที่ความรู้สึกแบบนี้มันจะจบลง ผมต้องกล้ำกลืนฝืนทนอีกนานแค่ไหน

 

            ทั้งๆที่ผมเลือกจะเดินออกไปจากวังวนนี่ได้ แต่ผมกลับไม่ทำ

 

            เหมือนกับว่าทางออกนั้นมันน่ากลัวเกินกว่าที่ผมจะลิ้มลอง...

 

            “แบค ขอยืมปากกาหน่อยสิ หมึกหมด

 

            “แปปนึงนะผมบอกเขาก่อนจะล้วงเอาปากกาอีกด้ามส่งให้ ทว่าเพราะต่างคนต่างรีบจดไง ปากกาที่ผมส่งให้มันเลยกระแทกมือเขาแล้วร่วงลง ผมเลยก้มลงไปจะหยิบให้เป็นจังหวะเดียวกับที่จงอินก้มลงไปพอดี

 

            พอผมยืนกายขึ้นเพื่อที่จะส่งปากกาให้เขา ริมฝีปากร้อนผ่าวก็เลยฝังลงที่แก้มของผม

 

            อ๊ะ !” วินาทีนั้นหัวใจผมเต้นแรงมาก ความรุ่มร้อนติดตรึงอยู่ที่ซีกแก้มขวามันทำให้ผมรีบผละออกมาจับแก้มของตัวเอง คิดว่าตอนนี้ใบหน้าผมคงจะขึ้นสีแดงไปหมด ไม่ใช่เพียงแค่ผม จงอินเองก็เหมือนกัน เขาดูตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทะ...โทษทีฉันไม่ได้ตั้งใจ

 

            “จงอิน...

 

            “ขอโทษนะแบคแววตาของจงอินหลุกหลิก แล้วเขาก็กลบเกลื่อนโดยการรับปากกาจากผมไปจดงานบนสไลด์ของอาจารย์ต่อ ผมมองเขาอยู่นานมากเหมือนร่างกายมันทำอะไรไม่ถูก ทว่าพอได้สติผมก็รีบจดงานตามเขา ตลอดเวลาที่อยู่ในคลาสหัวใจผมมันเต้นกระหน่ำไม่ยอมหยุด ผมภาวนาขอให้เวลามันผ่านพ้นไปเร็วๆ ผมจะได้ไปจากคลาสนี่

 

            แต่เหมือนยิ่งเร่งทุกอย่างก็ยิ่งช้า ผมอยากจะตะโกนออกมา แต่ทำอะไรไม่ได้

 

            ในที่สุดพอคลาสเลิก ผมก็รีบกวาดข้าวของลงกระเป๋าไป พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้จงอินสงสัย ทว่าในตอนที่ผมกำลังจะเดินลงจากตึกไป จงอินก็วิ่งตามมาคว้ามือผมแทน

 

            จะรีบไปไหน คลาสต่อไปไม่หายหรอก

 

            “ฉะ...ฉันจะไปหาลู่หานก่อนน่ะ

 

            “วันนี้ลู่หานไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ จะไปหาที่คอนโดหรือไง แบบนั้นเดี๋ยวก็มาเรียนคลาสต่อไปไม่ทันหรอก จงอินว่าพร้อมย่นคิ้วนิดหน่อย ไม่มีอะไรที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับผม เพราะเราเคยสนิทกันมาก เลยทำให้รู้จักกันทุกด้าน แต่จงอินกลับไม่เคยรู้เลยว่าการกระทำของเขามันมีอิทธิพลกับผมมากแค่ไหน

 

            ในตอนนั้นผมเหมือนทำอะไรไม่ได้ สมองมันอื้ออึงไปหมด

 

            วันนี้หลังเลิกคลาสสุดท้าย นายว่างหรือเปล่า ?

 

            “มีอะไรเหรอ ?

 

            “ฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วยหน่อย

 

            “เรื่องอะไร ?

 

            “ตอนนี้ยังบอกไม่ได้เขายิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะถามผมย้ำอีกครั้ง แล้วตกลงว่านายว่างหรือเปล่า ?

 

            “ไม่แน่ใจ คิดว่าน่าจะไม่...

 

            แต่ฉันอยากให้นายไปกับฉัน คืนนี้มาบ้านฉันหน่อยได้ไหม ?

 

            “...

 

ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรจงอิน ซ้ำร้ายยังเม้มปากแน่นแสดงความลังเลออกไปอย่างเห็นได้ชัด ทั้งๆที่ประจำ ผมแทบจะไม่ปฏิเสธเวลาเขาชวนไปไหน แต่เมื่อความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนไป การกระทำของเราย่อมสอดคล้องกับการกระทำ ผมมองหน้าจงอินนิ่งคิดอยู่นานว่าผมควรตอบเขายังไงดี

 

พลันซอยอลก็เดินมา นั่นทำให้จงอินละความสนใจจากผม

 

เลิกเรียนแล้วเหรอ ไหนบอกให้ไปรับไง

 

ก็วันนี้คลาสปล่อยเร็ว เลยมาจงอินซอยอลยิ้มพร้อมกับเลื่อนมือมาจับมือของจงอินเอาไว้ ผมไล่สายตามองสิ่งที่เธอทำก่อนจะกลับมาสนใจเธออีกครั้งเมื่อเธอหันมามองผม ไงแบคฮยอน ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลยนะ

 

อ่า เผอิญเรียนเยอะน่ะ

 

แบบนี้ท็อปหนึ่งในคลาสก็ต้องแบคฮยอนอีกแน่เลย เผยเคล็ดลับให้บ้างสิซอยอลยู่ปากใส่ผม จริงๆผมกับซอยอลก็รู้จักกันมาก่อนหน้านี้นะ เผลอๆผมเนี่ยแหละที่ทำให้พวกเขาสองคนรู้จักกัน ซอยอลยิ้มให้ผมเช่นเดียวกับผมที่ยิ้มให้เธอ

 

แต่หัวใจผมกลับไม่ได้ยิ้มตาม

 

แล้วตกลงว่านายจะมาไหม ? จงอินถามอีกครั้ง ฉันอยากให้นายมานะ

 

ฉัน...คงต้องขอดูเวลาอีกที

 

งั้นฉันจะไปรอนานตอนนายเลิกเรียนเสร็จ

 

แต่...

 

แล้วเจอกันนะจงอินสรุปให้เสร็จสรรพก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับซอยอล ทิ้งให้ผมมองภาพของพวกเขาทั้งคู่เดินจากไปเพียงลำพัง ความรู้สึกอ้างว้างกำลังกลืนกินจิตใจของผม เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ผมต้องทนเห็นภาพนี้ ภาพของทั้งคู่ที่มีความสุขร่วมกันดี ภาพที่ผมกลายเป็นส่วนเกินต้องคอยมองแผ่นหลังของพวกเขา

 

            แผ่นหลังของจงอินที่ครั้งนึงผมเคยหนุนนอน...

 

            ตอนนี้ผมไม่มีโอกาสแบบนั้นแล้วสินะ ผมเป็นได้แค่เพื่อนคนนึงที่คอยส่งยิ้มให้พวกเขา บอกให้พวกเขาโชคดีกับความรักที่มีให้กัน

 

            ผมเป็นได้แค่นั้น เป็นได้แค่นั้นจริงๆ...

 

-CHANYEOL PART-

 

กึก !

 

            (เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...)

 

            (กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง)

 

            (ไม่สามารถติดต่อได้...)

 

            ทำไมไม่รับสายนะ ผมขมวดคิ้วมุ่ยหลังจากที่พยายามโทรหาแบคฮยอนตั้งแต่หกโมงเย็น แต่เขากลับไม่รับสาย หนำซ้ำยังปิดเครื่องหนีตามตัวไม่ได้ เผอิญวันนี้ผมมีประชุมกับพวกบอร์ดผู้บริหารแล้วเจอกับพี่คริสที่เป็นหุ้นส่วนของบริษัทพอดี เขาเลยวานให้วันนี้ผมไปรับแบคฮยอนให้เพราะเขาต้องไปวางแพลนงานต่อ คาดว่าน่าจะกลับดึก ทว่าจนแล้วจนรอดแบคฮยอนก็ไม่รับสาย ผมโทรไปหาคนที่บ้านของเขาก็บอกแค่ว่าอีกฝ่ายไปบ้านเพื่อน

 

            เพื่อนคนไหนกัน ทำไมถึงต้องปิดโทรศัพท์ไม่ให้ตามตัวขนาดนี้ ?

 

            หรือว่าจะหลบหน้าเรา ? ผมพึมพำถามตัวเองพลางคิดตาม ผมว่าแบคฮยอนก็ไม่น่าจะหนีหน้าผมนะ ก่อนที่เราจะแยกกันผมก็มั่นใจว่าไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายโกรธเคืองอะไร แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะถามอะไรผมแปลกๆก็ตาม

 

            ผมตัดสินใจกลับมาอาบน้ำที่คอนโดก่อน คาดว่าอีกสักชั่วโมงค่อยโทรไปหาแบคฮยอนอีกครั้ง ถ้าไม่รับคงต้องไปตามหาที่บ้านเพื่อนคนนั้น

 

            ผมยังใจเย็นกว่าที่คาด ถ้าเป็นพี่คริสป่านนี้คงหัวร้อนทำทุกทางเพื่อพลิกแผ่นดินหาลูกชายของเขาแล้ว

 

            ก็นะ ผมไม่ใช่พ่อคนนิ จะไปรู้สึกแบบนั้นได้ไง

 

            พลันร่างกายของผมก็ชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นมา ดีหน่อยที่ผมอาบน้ำเสร็จพอดีเลยหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหัวตัวเองก่อนจะเดินมาหยิบโทรศัพท์ ผมยกยิ้มมุมปากนิดหน่อยหลังจากที่เห็นว่าใครโทรกลับมา

 

            แน่นอนว่าผมไม่ได้ปล่อยให้แบคฮยอนรอสายนาน ผมกดรับทันที

 

            ว่าไงคนดี ติดต่อยากจังนะ

 

            (ชานยอล...)

 

            อะ...

 

            (ผม...)

 

            ผมถึงกับแปลกใจเมื่อน้ำเสียงที่อีกฝ่ายใช้กับผมมันช่างเบาหวิวและ...

 

            สั่นเครือราวกับคนร้องไห้

 

            (มารับผมหน่อยได้ไหม...ตอนนี้ มารับผมที ได้โปรด)

 

            จะให้ผมไปรับที่ไหน ?แทนที่จะถามว่าอะไรทำให้เขาร้องไห้ ผมกลับเลือกที่จะถามว่าเขาอยู่ที่ไหนแทน ซึ่งพออีกฝ่ายตอบกลับมาผมก็ขานรับและบอกให้เขารอสักพัก ผมจะรีบไปรับทันที แบคฮยอนขานตอบผมเสียงเบาหวิวก่อนที่ผมจะวางสายแล้วรีบไปแต่งตัวให้เรียบร้อย

 

            ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกแปลกๆในใจ มันไม่เคยเป็นกับใครมาก่อนและผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

 

            รู้แค่ว่าผมไม่สนใจอะไรเลย นอกจากการขับรถตรงไปหาเขา...

 

            ทางที่ผมมาเป็นหมู่บ้านของพวกคนรวยทั่วไป ดูเหมือนว่าเพื่อนของแบคฮยอนจะอาศัยอยู่ที่นี่ ผมใช้เวลาไม่นานนักในการหาเลขที่บ้าน และไม่นานในการหาคนตัวเล็ก...

 

            ที่นั่งกอดเข่าอยู่ริมฟุตบาท

 

เอี๊ยด !

 

            “แบคฮยอน...ผมเรียกอีกฝ่ายที่เหมือนคนเลื่อนลอยเต็มทนเบาๆ ส่งผลให้เขาเลื่อนสายตาที่มองปลายเท้าขึ้นมามองหน้าผม แบคฮยอนไม่ได้นั่งอยู่ที่หน้าบ้านเพื่อนของเขากลับกันตอนนี้เขานั่งอยู่ที่ฟุตบาทไม่ไกลจากบ้านที่เขาขอให้ผมไปรับ

 

            ราวกับว่าเขาทนอยู่ตรงนั้นไม่ได้ แต่ก็ไม่มีแรงที่จะเดินไปไหนได้ไกลเท่าที่ควร

 

            ตากลมแบบนี้มากๆมันจะไม่สบายเอานะ ตัวคุณเย็นหมดแล้วผมยกยิ้มหวานตามแบบฉบับตัวเองให้กับเขาก่อนจะย่อตัวคุกเข่าแตะมือลงบนแขนขาวที่กอดเข่าตัวเองแน่น ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะให้ความอบอุ่นกับคุณเอง

 

            “ผมไม่มีแรงเลย...

 

            “…”

 

            “ร่างกายของผม...มันชาไปหมดนี่ไม่ใช่การยั่วยวนหรือว่าออกตัวอ่อย มันคือความรู้สึกจริงๆของเด็กคนนี้ที่มักทำอะไรตามความรู้สึก จริงๆแล้วมองปราดเดียวก็รู้ว่าแบคฮยอนเป็นคนที่ทำอะไรตรงๆ แต่เพราะความไม่มั่นใจเลยทำให้เกิดการลังเลอยู่บ่อยครั้ง

 

            ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่อะไรแบบนั้น...

 

            อีกฝ่ายกำลังอ่อนแอ

 

            ให้ผมอุ้มขึ้นรถไหม ?

 

            “แค่...พยุงก็พอผมลูบหัวเขาเบาๆก่อนจะทำตามที่เขาต้องการ ผมประคองร่างของแบคฮยอนให้ยืนขึ้นมา มือที่จับแน่นทำให้ผมรับรู้ว่ามันสั่นแค่ไหน และไม่รู้ทำไมผมถึงต้องกระชับมือของเขาไว้

 

            อาจเป็นเพราะมันเย็นเกินไปจนผมอยากให้ไออุ่นของตัวเองแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา...

 

            เหมือนทุกคืน

 

            พลัน...

 

หมับ !

 

            “อะ... ผมเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็โผเข้ากอดผม แนบใบหน้าหันข้างลงอกกว้าง โอบกอดกระชับผมไว้แน่นเล่นเอาผมถึงกับชะงัก แบคฮยอนไม่ได้พูดอะไร แต่เนื้อตัวที่สั่นเทาที่มาพร้อมกับเสียงสะอื้นแผ่วเบาก็ตอบทุกโจทย์ปัญหาได้เป็นอย่างดี

 

            ฮึก...ชานยอล

 

            “…”

 

            “หัวใจผมน่ะ ฮึก...มันไม่เหลืออะไรแล้ว

 

            “…”

 

            “มันไม่เหลืออะไรแล้ว มันเจ็บไปหมด ทำไม...ทำไมผมต้องมารู้สึกอะไรแบบนี้ด้วย ฮึก ทำไมกัน...ทำไมกัน ฮึก แบคฮยอนร้องไห้ขยุ้มเสื้อตรงอกผมไว้แน่น เขาระบายความอัดอั้นในใจออกมาโดยไม่สนใจว่าจะมีใครได้ยินไหม ความเจ็บปวดและอ่อนแอเข้าครอบงำจนลืมไปว่าการบอกความรู้สึกกับผมเป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์

 

            ถึงกระนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ผมเพียงแค่โอบกอดตอบเขาไว้

 

            แล้วปล่อยให้น้ำตาสีใสไหลย้อมหัวใจซ้ำไปซ้ำมา...

 

            ผมพาร่างเล็กมาที่คอนโดไม่ได้บังคับให้เขาฝืนใจทำในสิ่งที่ผมต้องการ คืนนี้เป็นคืนแรกที่แตกต่างเพราะแทนที่เราจะสัมผัสกันเหมือนกับทุกครั้ง เรากลับเพียงแค่ทิ้งตัวลงนอนข้างกัน

 

            สบตากันไปมาโดยที่แบคฮยอนยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด

 

            ผมเกลี่ยแก้มใสที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา จู่ๆก็สงสัยขึ้นมาว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เขาเจ็บปวดจนต้องอ่อนแอขนาดนี้ แม้ตอนที่เจอกันครั้งแรกผมจะมองเห็นความปวดร้าวที่เขาซ่อนเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้หนักหนาเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้

 

            ทว่าแบคฮยอนก็ไม่ได้เล่าให้ผมฟัง เขากระชับมือที่เราจับกันเอาไว้

 

            และอ้อนวอนขอให้ผมทำตามที่เขาต้องการ

 

    อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวนะ...ผมกลัว

 

            คืนนี้ผมจะโอบกอดความกลัวเขาเอาไว้จนกว่ามันจะเสื่อมคลายไปเอง

 

-CHANYEOL PART END-

 

LOADING 100 PER

เจิมรอความเจ็บย้ำลึกที่ต้องฝืนกลืนทน !

รอเยอะอัพไวนาจา มาดูกันว่าแบคของเราจะทำยังไงต่อ
เมื่อความเจ็บปวดเดินหน้าเวลาก็ไม่อาจหยุดเดิน

เรื่องนี้เป็นภาคต่อฟิคคริสเฉิน TEMPORART REGEN นะคะฝากติดตามด้วยน้า

1 เม้น 1 กำลังใจให้กำลังใจแบคฮยอน

 เมื่อพูดถึงค่ำคืนของพวกเขา อย่าลืมติดแท็กในทวิต !

#ฟิคคืนของชานแบค

 

(c) Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

869 ความคิดเห็น

  1. #782 izfxrn (@fxrn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 10:41
    มันเกิดอะร้ายยย หนูแบคเป็นอัลไลลูก
    #782
    1
  2. #734 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 08:21
    แงงง แบคไปเห็นอะไรรึเปล่า เกิดอะไรขึ้นนนนน
    #734
    1
  3. #721 mooping11 (@0914103197) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:31
    แอบรักเพื่อนตัวเอง เจ็บบบบ
    #721
    1
  4. #637 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:07
    จงอินทำอะไร...ครุ่นครีส
    #637
    1
  5. #572 Ppp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:39
    นังคิมไคทำร้ายจิตใจอะไรแบค

    จะให้แบคไปหาทำม้ายยยยยยยยยยยยยยย

    พิชานตอนนี้ดูเป็นผู้เป็นคนมาก ดูพึ่งพาได้ ดูเทพบุตร

    แต่พอเช้ามาและวันต่อไปก็คงกลับไปเป็นซาตานเหมือนเดิม
    #572
    1
  6. #169 LeMonBrown (@LeMonBrown) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:36
    พี่ชานจับแบคให้มั่นๆนะ
    #169
    1
  7. #101 ployfa2 (@Ployfa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:50
    ง่า ร้องตะไมแบคกี้ โอ๋ มาๆเดี๋ยวกอดปลอบนะจ๊ะ 55 ใครทำอะไรทำไมแบคร้อง ตบกันมั้ยคะ ห้ะ
    #101
    1
  8. #100 ployfa2 (@Ployfa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:49
    ง่า ร้องตะไมแบคกี้ โอ๋ มาๆเดี๋ยวกอดปลอบนะจ๊ะ 55 ใครทำอะไรทำไมแบคร้อง ตบกันมั้ยคะ ห้ะ
    #100
    1
  9. #99 KingDome_LenoC61 (@chanaprak_ao04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 10:53
    ใครทำแบคเราร้องไห้ เราจิไปฆ่ามันนน(?)
    #99
    1
  10. #98 HaeEun_Hyuk (@milkhyuk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 00:23
    เหยยยตอนนี้ดีอ่ะแง นุแบคไปเจอไรมา TOT นุ้งดูอ่อนแอง่ะฮือออ ชานยังดูว่างเปล่าอยู่แต่ก็ช่วยน้อง ปลอบน้องหน่อยนาาา T T
    #98
    1
  11. #96 noey_7712 (@noey_7712) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:59
    รอน้าาา
    #96
    1
  12. #95 noey_7712 (@noey_7712) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:51
    ใครทำแบค!!!!!
    #95
    1
  13. #94 Jaaaakz (@mymeze-7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:53
    what happened?
    #94
    1
  14. #93 CREAM_KXH (@kreamykxh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:48
    โอ้โห มาอัพแบบนี้ขอมีดแทงใจเราหน่อย 40%ที่เหลืออย่างด่วน ปูเสื่อ พร้อมหมอนผ้าห่มรอ5555
    #93
    1
  15. #92 oil_exo-l (@oil_exo-l) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    สงสารแบค
    #92
    1
  16. #91 HaeEun_Hyuk (@milkhyuk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 02:20
    มีความไคแบค /เขินอ่อน
    #91
    1
  17. #90 พิศหมอน (@exoexosehun94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:44
    จริงๆแอบเชียร์จงอินทั้งๆที่เป็นคนทำให้แบคเสียใจมากที่สุด จากใจเลยนี่หมั่นไส้ชานยอล คนผีทัลเลอยากได้แบคแต่ตัว
    #90
    1
  18. #89 noey_7712 (@noey_7712) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 20:11
    เอาไงล่ะทีนี้ มันมีเลศนัยยยย
    #89
    1
  19. #88 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 19:40
    เอาละงายยยยยย อิแบค55555555555 รอนะค้า
    #88
    1
  20. #87 CREAM_KXH (@kreamykxh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 19:56
    กดF5รัวๆ อยากอ่านแล้ววว
    #87
    1
  21. #86 poisonbabe (@hickey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:40
    เเบคอย่ายอมง่ายนักซี่._.
    #86
    1
  22. #85 Pa'Rem (@pim2143) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:20
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #85
    1
  23. #84 RealFdm (@RealFdm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 18:39
    เจิมมมมมมมมมมม !
    #84
    1