Hermit Books | [END] ENTRANCE’ ระยะอันตราย [YAOI]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 170,857 Views

  • 1,900 Comments

  • 9,232 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    497

    Overall
    170,857

ตอนที่ 30 : เขตอันตรายระดับ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    8 ก.พ. 60















 

เขตอันตรายระดับ 29

 

# KHONDEE

          หลังจากป่วยหนักไปเมื่อคราวก่อน ก็โดนแม่บ่นซะจนหูชา เล่นเอาคนดีไม่กล้าฝืนตัวเองอีกเลย...เอาจริง ๆ คือไม่อยากป่วยให้ทรมานอีกแล้วด้วยแหละครับ เลยดูแลตัวเองดีขึ้นหน่อย

          แถมพ่อคนที่สองก็คอยคุมเข้มเรื่องเวลาเหลือเกิน ตอนนี้ตื่นเช้ามานี่คำทักทายแรกแทบจะกลายเป็นคำว่า เมื่อคืนนอนกี่โมงไปแล้วล่ะครับ แต่เห็นมันห่วงกันซะขนาดนั้นก็ไม่ขัดศรัทธา ยอมพักผ่อนนอนหลับให้เพียงพอตามบัญชาพ่อทูนหัวเลยทีเดียว

          พอทำแบบนั้นแล้ว ก็รู้สึกว่าไอ้ที่เครียด ๆ ตึง ๆ มาตลอดมันเริ่มโอเคขึ้น แล้วแม่ก็ซื้อพวกวิตามิน อาหารเสริมบำรุงสมองมาให้ผมแทน ก่อนหน้านี้ไม่อยากกินเพราะมันเหมือนยาน่ะครับ แต่พอลองกินแล้วมันก็โอเค รู้สึกหัวไบรท์ขึ้นนิดหน่อย หรือคิดไปเองไม่รู้ แต่เอาเป็นว่าป่วยไปรอบหนึ่งนี่จำขึ้นใจเลยครับ พยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองไม่ป่วยอีก

          เรื่องเครียดก็มีมาเป็นพัก ๆ แต่พอสอบทุกสิ่งอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วมันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอผลนั่นแหละครับ ตอนนี้ผมเลยทำได้แค่นั่งโง่ ๆ รอผลแอดมิชชั่นออก โคตรของโคตรว่าง

          ส่วนรับตรง...ก็เป็นไปตามคาด ประกาศเรียบร้อยและไอ้พี่ธามมันติดเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน มีที่เรียนแบบชิล ๆ ได้คณะที่หวัง ในมหาลัยที่หวัง ชีวิตดี๊ดีแบบโคตรของโคตรน่าอิจฉา ส่วนผม...ถึงจะน่าเสียดายไปหน่อย แต่โดนแกทแพทรอบแรกฉุดคะแนนเอาไว้เลยชวดรับตรงไปอย่างน่าเสียดาย เอาจริง ๆ ตอนประกาศผลก็ช็อคอยู่เหมือนกันนะครับ แต่คาดการณ์ไว้แล้วว่าโอกาสชวดน่าจะสูงเลยพอทำใจได้...ดีที่คณะที่อยากเข้ามันเปิดทั้งรับตรง ทั้งแอดมิชชั่น ไม่งั้นถ้าไม่มีรอบแอดฯ นี่ผมคงได้เครียดตายไปตั้งแต่ตอนนั้น

          กราบขอบคุณมหาลัยที่เปิดรับทั้งสองรอบนะครับ

          ส่วนเพื่อนคนอื่น ไอ้หวาได้โควตาเภสัชฯ ของมหาลัยที่โรงเรียนสาธิตของผมสังกัดอยู่เรียบร้อย สรุปมันเรียนที่เดิมไปตามระเบียบ ไอ้เจมส์รอแอดฯ กับผม ส่วนไอ้พีคเข้าสหเวชฯ ด้วยโควตาอะไรซักอย่างที่ต้องยื่นพอร์ตกิจกรรมเล่มหนาเตอะของมันเข้าไป แน่นอนว่าเด็กกิจกรรมตัวพ่ออย่างไอ้พีคก็ติดไปเรียบร้อย ตอนนี้เลยเหลือแค่ผมไอ้เจมส์ที่กำลังรอมหาลัยอยู่แหละครับ

          แต่เอาตรง ๆ ผมก็ไม่ค่อยเครียดเท่าไรแล้ว เพราะตอนนี้คะแนนออกมาครบทุกตัวเรียบร้อย แกทแพทรอบสองของผมดีกว่ารอบแรกเยอะมากในวิชาที่ตั้งใจไว้ พอเอามารวมกับคะแนนเก้าวิชาสามัญ คะแนนโอเน็ต และเกรดโรงเรียน คำนวณให้ได้สามหมื่นแล้วถือว่าสูงเกินคะแนนต่ำสุดของปีที่แล้วมาประมาณสองพันได้ คิดว่าน่าจะติดอยู่...แต่ก็ยังลุ้น ๆ อยู่ว่าจะได้ตั้งแต่อันดับแรกเลยมั้ย เพราะผมเลือกทันตะทั้งสี่อันดับ ต่างแค่มหาลัยเท่านั้น ถ้าได้อันดันแรกก็หมายความว่าจะได้ไปเรียนกับไอ้พี่ธาม

          ก็หวังอยู่นะครับ...นี่ตอนนี้ผมสวดมนต์ก่อนนอนทุกวันเลย ขอให้ได้ตั้งแต่อันดับแรก แถมมีที่ไหนให้ไหว้ ผมไปไหว้มาหมดแล้ว!

          โคตรคนไทยเลยกู...แต่เอาเถอะ เป็นที่พึ่งทางจิตใจน่ะครับ ดีกว่านั่งเฉย ๆ แล้วรอลุ้นให้ว้าวุ่นใจอย่างเดียว

          แต่เอาจริง ๆ ตอนนี้จะบอกว่าว่างก็ไม่ถูกนัก เพราะด้วยความที่ไม่มีอะไรทำเลยซักอย่างเดียว เรียนพิเศษก็เรียนจบไปตั้งแต่ก่อนสอบแกทแพทรอบสองแล้ว โรงเรียนก็ปิดเทอมไปตั้งนานแล้วด้วย ไอ้พี่ธามผู้สอบติดไปแล้วมันเลยว่างรับงานราษฎร์งานหลวงที่พักเอาไว้ตั้งแต่ต้นปีเพื่อเตรียมสอบแบบคอมโบชุดใหญ่ เรียกได้ว่าช่วงนี้ออกจากบ้านแถมทุกอาทิตย์

          ถามว่างานอะไร...ถ่ายรูปไงครับ โดยเฉพาะสาว ๆ นี่ติดต่อเข้ามาเยอะเป็นพิเศษ บางคนก็ถ่ายเล่น อยากได้ภาพสวย ๆ เก็บไว้อะไรแบบนั้น บางคนก็ถ่ายไปใช้ แล้วแต่จุดประสงค์ แต่รวม ๆ คือเงินทองไหลมาเทมามาก

          ส่วนผม...ถามว่ามาทำอะไร ถ้าเรียกให้ดูดีหน่อยก็ผู้ช่วยตากล้อง แต่เอาจริง ๆ เนื้องานมันก็แค่เด็กขนของแหละครับ!

          “คนดี ขยับไปซ้ายอีกนิด” ไอ้ตากล้องวันนี้สั่งโดยไม่ได้ยกกล้องลง ขณะที่ผมเลื่อนแผ่นรีเฟลกซ์ไปทางซ้ายตามที่มันต้องการ

          “ตรงนี้เหรอวะ?”

          “เออ นิ่ง ๆ นะ” พอมันบอกแบบนั้น ผมก็ได้แต่ถือแผ่นรีเฟลกซ์นิ่ง ๆ ตามคำสั่ง ปล่อยให้ไอ้ตากล้องหันไปให้สัญญาณกับแบบวันนี้ว่าจะถ่ายแล้ว

          นี่แหละครับงานหลัก ๆ ของผม...เดินตามมันต้อย ๆ ถือรีเฟลกซ์ แล้วก็ช่วยขนของให้มันจะได้ถ่ายรูปสะดวก ๆ ส่วนค่าตอบแทน ตอนแรกมันก็จะแบ่งให้อยู่หรอกครับ แต่ผมไม่เอาเอง...ติดให้มันเลี้ยงข้าวแทน แหม แค่มาช่วยแฟนถือของแค่นี้ ผมไม่หน้าเงินขนาดนั้นหรอกน่า

          อีกอย่างได้ออกมาข้างนอกแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องอยู่บ้านว่าง ๆ แล้วนั่งลุ้นผลแอดฯ ตัวโก่งไม่เป็นอันทำอะไร

          แถมนางแบบของมันส่วนใหญ่สวย ๆ ทั้งนั้น แหม...ถึงจะเป็นแฟนไอ้พี่ธาม แต่ผมก็ยังชอบมองสาว ๆ อยู่ดีแหละครับ หมายถึงแค่ชอบมองนะ ไม่ได้ชอบอะไรมากไปกว่านั้น คือมองแล้วมันก็เจริญหูเจริญตาดีอ่ะครับ

          อย่างแบบของวันนี้เป็นสาวรุ่นพี่ที่อยากถ่ายชุดนักศึกษาเอาไว้เล่น ๆ ไม่ได้เอาไปใช้ทำงานอะไร บรรยากาศการถ่ายรูปวันนี้เลยออกจะสบาย ๆ ไม่เร่งรีบเท่าไร เดินไปเรื่อย ๆ ตามจุด เห็นตรงไหนน่าสนใจก็บอกให้แบบหยุดยืนถ่ายไปเรื่อย โลเคชั่นวันนี้คือรอบ ๆ กรุงเทพฯ ประมาณว่าที่ไหนถ่ายได้แล้วไอ้พี่ธามมันคิดไอเดียดี ๆ ออกก็กดชัตเตอร์ไปตามทาง บางทีสาว ๆ เขาก็อยากมีรูปสวย ๆ ของตัวเองเก็บไว้แหละครับ

          “โอเคแล้วครับ” ปล่อยให้ไอ้พี่ธามรัวชัตเตอร์ไปพักหนึ่ง มันก็ยกกล้องลง กดดูแล้วแล้วพยักหน้าให้ เป็นสัญญาณให้นางแบบเลิกโพสต์ท่าและเหมือนเป็นสัญญาณให้ผมเอารีเฟลกซ์ลงด้วย

          “เป็นไงบ้างคะ ขอดูรูปหน่อยได้รึเปล่า” คนเป็นนางแบบยิ้มร่าเริง ใบหน้าที่แต่งอ่อน ๆ เป็นธรรมชาติดูสวยหวาน ร่างเพรียววิ่งเข้าไปหาไอ้พี่ธามที่ขยับยิ้มให้ พยักหน้ารับแล้วเลื่อนกล้องไปกดภาพให้อีกฝ่ายดู

          ผู้หญิงสวย ๆ น่ะชอบมองนะครับ...แต่จะไม่ชอบมองเวลาพวกเธออยู่กับไอ้พี่ธามของผมเนี่ยแหละ

          ผมได้แต่ลอบผ่อนลมหายใจออกมาเซ็ง ๆ แล้วพับรีเฟลกซ์เก็บ ยังไงนี่ก็เป็นงาน ผมไม่หึงมั่วซั่วหรอกครับ ทั้งไอ้พี่ธาม ทั้งพี่นางแบบก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย แค่ขอดุรูปตามประสาสาว ๆ ก็รู้แหละ...แล้วก็พยายามไม่คิดอะไรด้วย แต่เวลาเห็นแฟนตัวเองไปใกล้ชิดกับคนอื่นแบบนี้มันก็อดคันยุบยิบในใจไม่ได้เหมือนกัน

          ผมเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ไอ้พี่ธามก็ละสายตาจากกล้องมายกยิ้มให้ เป็นจังหวะเดียวกับที่พี่นางแบบพยักหน้าพอใจแล้วผละตัวออกห่างแฟนผม “น้องธามถ่ายรูปสวยสุด ๆ เลยนะเนี่ย”

          “ขอบคุณครับ” ไอ้พี่ธามหันไปรับคำชม เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากนางแบบสาวได้เป็นอย่างดี ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วหันมาหาพวกผม

          “ไปกินข้าวกันมั้ย เที่ยงกว่าแล้ว เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง อุตส่าห์มาถ่ายรูปให้” มันเหมือนเป็นสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เวลาชวนตากล้องออกมาถ่ายรูปนั่นแหละครับ พี่นางแบบหันมายิ้มให้ผม “น้องดีถือของมาตั้งแต่เช้าแล้ว คงหิวแย่”

          ผมไม่อยากหึงมั่วซั่วเพราะพี่เขาน่ารักแบบนี้แหละครับ อีกฝ่ายไม่ได้วางตัวอะไรไม่เหมาะสม เหมือนแค่อยากถ่ายรูปเฉย ๆ มากกว่า แต่บางทีก็มีเหมือนกันนะครับ นางแบบที่ติดต่อเข้ามาเพราะอยากใกล้ชิดกับตากล้อง ไอ้แบบนั้นน่ะเล่นเอาผมอยู่ไม่ค่อยสุขเลยทีเดียว ดีที่พี่คนนี้ไม่เป็นแบบนั้น ผมเลยยิ้มให้ พยักหน้าหงึกหงัก “หิวครับ โดนตากล้องปลุกมาใช้แรงงานตั้งแต่เช้า”

          “ตายแล้ว แบบนี้พี่ผิดสิเนี่ย ที่นัดเช้าเกิน” เสียงหวานหัวเราะ ทำให้ผมรีบส่ายหน้า

          “เปล่าครับ ๆ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”

          “พี่ล้อเล่น” เธอยิ้มขำ “งั้นกินอะไรกันดี”

          พอเธอถาม ผมก็หันไปมองไอ้พี่ธามเป็นเชิงให้มันตอบ ยังไงมันก็ตากล้องของวันนี้นี่ครับ แต่หน้าหล่อ  ๆ ของอีกฝ่ายก็ทำแค่หันมามองผมแล้วยิ้มน้อย ๆ ให้ “อยากกินไรอ่ะ”

          “ตากล้องคิดดิ่ครับ”

          “งั้นเลือกที่พี่ชอบเลยครับ ผมกินได้หมด” พอบอกแบบนั้น ไอ้พี่ธามก็หันไปบอกพี่นางแบบที่ยืนรอคำตอบอยู่ ทำให้อีกฝ่ายยิ้มขำ

          “โอเค ๆ งั้นกินราเมงกันนะ” พี่นางแบบตัดสินใจ ก่อนจะเดินนำพวกผมไป ที่จริงผมว่าเธอคงมีเมนูในใจอยู่แล้วล่ะครับ แค่ถามตามมารยาท

          “มา กูถือเอง” พอเดินตามหลังนางแบบกันอยู่สองคนแล้ว ไอ้พี่ธามก็คว้ากระเป๋าใส่เลนส์ของมันที่ผมสะพายตั้งแต่เช้าไป ทำให้ผมต้องดึงกลับ

          “ไม่ต้องน่า วันนี้กูเป็นเด็กถือของให้มึง” ผมยักคิ้วกวน ๆ “แฟนมึงไม่ได้บอบบางขนาดนั้นครับ ของแค่นี้จิ๊บ ๆ ว่ะ”

          “แต่เหงื่อออกแล้วนะ” มันว่า เอาหลังมือมาปาดเหงื่อแถว ๆ ขมับผมออก ทำให้ผมไหวไหล่น้อย ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน

          “ก็มึงดูอากาศประเทศไทย” ผมเบ้ปาก มองแสงแดดที่ส่องแสงแรงกล้าแล้วก็หันไปมองแผ่นหลังบางของพี่นางแบบที่เดินนำหน้าอยู่ “กูนับถือพี่เขามากอ่ะ โดนมึงลากไปยืนตากแดดถ่ายนู่นถ่ายนี่ไม่บ่นซักแอะ”

          “คุ้มค่ากับรูปสวย ๆ ของตากล้องเทพ ๆ ไงครับ” บางทีกูก็เกลียดความมั่นของมึงจริง ๆ ไอ้พี่ธาม ถึงรูปมันจะสวยก็เถอะ “แล้วมึงอ่ะ หึงกูบ้างป่ะ”

          ผมเหลือบตามองแฟนตัวเองที่เดินอยู่ข้าง ๆ สีหน้ากวนส้นกูมาก ถ้าไม่ติดว่าเป็นแฟนจะถีบให้ ไอ้พี่ธามนี่มีนิสัยแปลกประหลาดที่ชอบถามผมว่าหึงบ้างรึเปล่าเวลามันทำงานกับนางแบบสวย ๆ งี้แหละครับ...แต่เพราะมันถามแบบนี้ ไอ้ความรู้สึกคันยุบยิบในใจที่มักจะมาเป็นระลอก ๆ เลยหายไปหมด ไม่เคยหึงมันจริง ๆ จัง ๆ ซักที เหมือนถามดักไม่เปิดโอกาสให้กูหึงอ่ะ “ไม่อ่ะ พี่เขาไม่สนใจหน้าอย่างมึงหรอก”

          บอกไปงั้น ความจริงคือมันหล่อมากแต่ไม่อยากชมตอนนี้ เดี๋ยวจะเหลิง แค่นี้ก็กวนประสาทจะแย่อยู่ล่ะ

          “จริงดิ๊ นางแบบวันนี้สวยด้วยนะ”

          “จะหึงก็เพราะมึงพูดงี้นี่แหละ” ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่มัน มือเกือบง้างรีเฟลกซ์ตีอีกฝ่ายไปแล้วถ้าไม่ติดว่ามันไวกว่า คว้ารีเฟลกซ์ไปถือไว้เอง ทำให้ผมได้แต่ย่นจมูกใส่ “ชอบยุให้กูหึงจริง โรคจิตป่ะ”

          “เปล่า ไม่ได้ยุให้หึง แต่มึงมันคิดมาก ถามไว้ก่อน เผื่อคิดอะไรจะได้อธิบาย” มันไหวไหล่ โบกรีเฟลกซ์ในมือต่างพัดให้ลมเย็น ๆ โดนทั้งตัวมันทั้งผมชวนให้รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ผมยิ้มกว้างให้

          แฟนกูแม่งน่ารักชิบ...อิจฉาตัวเองได้มั้ยวะ

          “ไม่คิดไรหรอก กูรู้ว่ามึงทำงาน ถ้ากูหึงงี่เง่าทุกครั้งก็แย่ล่ะ” โต ๆ กันแล้ว แยกแยะเป็นครับ ผมไม่เรียกอาการคันยุบยิบในใจนี่ว่าหึงหรอก แค่รู้สึกแปลก ๆ แต่พอไอ้พี่ธามหันมายิ้มให้ก็หายไปหมดแล้วล่ะ

          เป็นแฟนกัน ก็ต้องเข้าใจกันสิครับ ผมคบกับมันไม่ได้คบเพื่อมาทะเลาะกันซักหน่อย ถึงที่ผ่านมามันอาจจะมีบางครั้งที่หงุดหงิดบ้าง น้อยใจบ้าง กระทบกระทั่งกันบ้างแต่ก็แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สุดท้ายเราก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม ไม่ไอ้พี่ธามยอมถอยก่อน ก็เป็นผมเนี่ยแหละครับที่ยอมให้มันบ้าง อาจจะเป็นเพราะเราเป็นเพื่อนกันมาก่อนด้วย พอมีเรื่องอะไรก็เลยเน้นที่จะเปิดอกคุยกันตรง ๆ ซะมากกว่า ดีกว่าเก็บไปคิดเองเออเองคนเดียวเป็นไหน ๆ แล้วเพราะแบบนั้นก็เลยทำให้เราแทบไม่ได้ทะเลาะกันเลยล่ะครับ

          “อยากหึงก็หึงได้นะ กูง้อมึงได้ตลอดแหละ” ไอ้พี่ธามยื่นมือมาขยี้หัวผม ทำให้ผมเบ้ปากใส่มัน

          “ไม่อ่ะ รำคาญตัวเอง”

          “หึ ๆ ” ไอ้พี่ธามทำแค่หัวเราะ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “อีกสองวันประกาศผลแอดฯ แล้วใช่ป่ะ?”

          “อ่าฮะ” พอไอ้พี่ธามพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ถึงคะแนนจะไม่น่าเป็นห่วง แต่ลึก ๆ ในใจแล้วก็ยังกลัวมีอะไรพลิกผันเหนือความคาดหมายอยู่ดีแหละครับ ใครจะรู้ ปีนี้คะแนนแอดฯ อาจจะเฟ้อพุ่งพรวดขึ้นมาซักสามพันก็ได้ ฮึ๋ย..คิดแล้วจิตตก

          “ติดอยู่ล่ะ เตรียมเลี้ยงโออิชิแกรนด์กูได้เลย”

          “เดี๋ยว ๆ ถ้ากูติดมึงต้องเลี้ยงกูดิ่” มึงคิดว่ากูจะเอาตังค์ที่ไหนไปเรียนโออิชิแกรนด์มึงครับ...ทุกวันนี้ยังทำงานถือของให้ตากล้องข้าง ๆ นี่แลกข้าวแต่ละมื้ออยู่เลย...ล้อเล่นนะ ไม่ได้รันทดขนาดนั้น “เดี๋ยววันนี้ก็ได้ค่าจ้างล่ะ เลี้ยงเลยแล้วกัน”

          “ตอนกูติดกูก็เลี้ยงมึงไปแล้วนะ”

          “ก็ถ้ากูติด มึงก็เลี้ยงกูอีกไง” ผมยักคิ้วกวนประสาท “แต่ให้กูติดก่อนแล้วกัน”

          “แฟนกูเก่งอยู่ล่ะ”

          ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะครับ

          .

          .

          .

          เมื่อคืนผมนอนไม่หลับ...นอนไม่หลับแบบจริงจัง พลิกตัวไปพลิกตัวมา พลิกจนเกือบตกเตียงเพราะวันนี้จะเป็นวันประกาศผลแอดมิชชั่นแล้ว

           โอกาสครั้งสุดท้ายของผม...

           ตามปกติ ผลแอดมิชชั่นจะประกาศประมาณหกโมงเย็น เพราะงั้นหลังจากนี้มันคือการรอคอยอันยาวนานโดยแท้จริงเลยครับ

          ตั้งแต่เช้าผมก็กินอะไรไม่ค่อยลง ใจพะว้าพะวงกับผลสอบจนต้องเหลือบมองนาฬิกาทุก ๆ สามนาทีเลยด้วยซ้ำ...แม่งโคตรของโคตรลุ้น

          ตอนนี้ผมได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง พอเดินจนเมื่อยก็กลับมานั่งหน้าโน้ตบุ๊ค จ้องเว็บประกาศผลแล้วกดรีเฟรชรัว ๆ เหมือนว่าการทำแบบนั้นจะทำให้ผมรู้ผลแอดเร็วขึ้น

          แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก...

          “ปุ่ม F5 มึงจะหลุดแล้วมั้ง” เสียงทุ้มของคนที่วันนี้มาอยู่เป็นเพื่อนตั้งแต่ช่วงบ่าย ๆ ทำให้ผมชะงักมือที่กำลังจะรัวปุ่มรีเฟรชอยู่ แล้วหันไปจิ๊ปากใส่ไอ้พี่ธามที่นอนกดเกมในโทรศัพท์เล่นอย่างไม่ทุกข์ร้อน

          “กูตื่นเต้นนี่หว่า”

          “เอาน่า อีกห้านาทีเอง” ไอ้พี่ธามยันตัวลุกขึ้น เดินมาหาผมที่นั่งกระดิกขาอย่างกระวนกระวายอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือแล้วขยี้หัวเบา ๆ “ได้อยู่แล้ว ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกน่า”

          “แล้วถ้าไม่ได้---ไม่! กูจะไม่พูด กูต้องได้ ๆ ๆ ๆ สาธุ!” ผมตบปากตัวเองข้อหาพูดจาไม่เป็นมงคลไปหลายที ก่อนจะพนมมือไหว้ท่วมหัวแบบที่ไม่รู้ว่าไหว้อะไรกันแน่ สติแตกไปแล้วกู...แต่ยิ่งใกล้ประกาศผล ผมยิ่งตื่นเต้น กลัวไปหมดว่ามันอาจจะไม่ติดอย่างที่คิดไว้ก็ได้ ตราบใดที่ยังไม่ประกาศผล อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ใช่มั้ยละครับ

          “เออ ได้ ๆ มากูเป่ากะหม่อมให้ เพี้ยง!” ไอ้พี่ธามนี่เป็นเอากับผมด้วย มันก้มหน้าลงมาเป่าขมับผมเบา ๆ อย่างปากว่า ทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้

          “ใช่ กูต้องได้!

          ไลน์~

          “หืม?” ยังไม่ทันที่ไอ้พี่ธามจะได้ให้กำลังใจอะไรผมต่อ เสียงไลน์ของมันก็ดังขึ้น ทำให้อีกฝ่ายต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู  แล้วก็เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาให้ผมดู “ประกาศแล้วว่ะมึง”

          “ห้ะ!?” ผมคว้าโทรศัพท์มาเบิ่งให้เต็มตาทันที มันเป็นไลน์กลุ่มที่มีเฉพาะเพื่อนสนิทนี่แหละครับ แต่เครื่องผมปิดแจ้งเตือนไว้เลยไม่ได้ยิน เห็นไอ้เจมส์สกรีมมาเจ็ดแปดข้อความว่ามันติดแล้ว ทำให้ผมแทบปาโทรศัพท์ไอ้พี่ธามทิ้งแล้วหันขวับกลับไปหาโน้ตบุ๊คตัวเอง “ง-งั้นกูดูเลยนะ!

          “เออ ๆ ดูเลย ๆ ” ไอ้พี่ธามที่ยังเนือย ๆ อยู่เมื่อกี้วางโทรศัพท์ตัวเองไว้บนโต๊ะอย่างไม่สนใจแล้วก้มลงมาจ้องโน้ตบุ๊คข้าง ๆ ผม แหม...มึงก็ตื่นเต้นเหมือนกันนี่หว่า

          ผมค่อย ๆ กรอกข้อมูลของตัวเองลงไปด้วยมือสั่น ๆ จนครบ อ่านทวนอีกรอบให้แน่ใจว่าไม่ได้กรอกอะไรพลาดไปแล้วเลื่อนเม้าส์ไปยังปุ่มยืนยัน

          “กูจะติดใช้มั้ยวะมึง...”

          “ติดดิ่...คลิกเลย” เสียงไอ้พี่ธามดูลุ้นไม่แพ้กัน

          ผมกลืนน้ำลากดังอึก ก่อนจะกลั้นใจกดปุ่มยืนยันที่ลูกศรของเม้าส์ชี้ค้างไว้

          คลิก...

          เสียงแผ่วเบาท่ามกลางความตื่นเต้นของเราสองคน...ใจผมเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก

          หน้าจอล็อคอินเปลี่ยนไป

          Server is too busy

          “สัส!!” ผมแทบขว้างโน้ตบุ๊คออกจากห้อง มึงเข้าความตื่นเต้นเมื่อกี้ของกูคืนมา!! มึงตอบแทนความกล้าเกือบทั้งชีวิตของกูด้วยจอขาว ๆ กับตัวอักษรสีดำโลว์คลาสแบบนี้เหรอ!

          ไอ้เว็บเลว!!

          แก๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

          ผมรัวปุ่มรีเฟรชด้วยใจเต้นแรงสุด ๆ มึงจะไม่ระบบล่มตอนนี้ไม่ได้! ชีวิตกูแขวนอยู่บนนั้น!!

          “เฮ้ย ๆ ใจเย็นคนดี ๆ ” ไอ้พี่ธามรีบดึงมือผมออกจากแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊คก่อนที่ปุ่มมันจะหลุดออกไปจริง ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ของมันมากดนู่นกดนี่ “ดูผ่านแอพเอาก็ได้”

          “เออ จริง! มึงรีบ ๆ เปิดเลย” ผมไม่คิดจะถามหรอกครับว่ามันโหลดแอพประกาศผลแอดมิชชั่นมาไว้ทำไมในเมื่อมันติดรับตรงไปตั้งนานแล้ว เพราะตอนนี้ใจผมมันจะกระเด้งกระดอนออกมาจากอกอยู่แล้ว ไอ้พี่ธามยื่นโทรศัพท์ที่กดเข้าแอพเรียบร้อยมาให้ผม ขณะที่ผมรับมาแล้วกรอกข้อมูลของตัวเองไปด้วยมือสั่น ๆ

          “ใจเย็นมึง...” คนข้าง ๆ ปลอบเบา ๆ แต่ไม่ได้เข้าหูผมมากนัก เพราะผมได้แต่เม้มปากแน่น รู้สึกว่าหัวใจแทบจะหายไปในตอนที่กดยืนยันข้อมูล และผลแอดมิชชั่นของผมของปรากฏขึ้นบนนั้น

          “มึง...” ผมเรียกเสียงพร่า มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยตาสั่น ๆ มือก็ยังสั่นอยู่ หัวตื้อไปหมด

          ผลของความพยายามที่ผ่านมาของผม...ปรากฏอยู่ตรงหน้า

          ชื่อของผม คณะที่เลือกไว้ มหาลัยที่เลือกไว้ อันดับ 1 และข้อความที่รอคอยมาตลอด

          มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์

          “ไอ้พี่ธาม กู...” ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับความรู้สึกนี้ดี มันเหมือนกับว่าความเครียด ความกังวล ทุก ๆ อย่างที่สะสมอยู่ลึก ๆ ในใจมาตลอดมันหายวั้บไปทันตา ตลอดปีที่พยายามดิ้นรนเพื่อคว้าอนาคตของตัวเอง...มันสำเร็จแล้ว

          “คนดี เป็นอะไร ทำไมร้องไห้!?

          ครับ...ร้องไห้

          “อึ่ก...ไอ้พี่ธาม กู...กูทำได้แล้ว...” รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลออกจากดวงตา จมูกก็เหมือนจะแน่นขึ้นมา แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมได้แต่ยิ้มกว้าง พุ่งตัวไปกอดคนที่มาช่วยลุ้นอยู่ด้วยกันแน่น ๆ จนอีกฝ่ายเซไปนิดหน่อย ก่อนจะสัมผัสได้ว่าอ้อมแขนอุ่นของมันโอบกอดผมไว้แน่นพอกัน “กูทำได้แล้ว!! ติดแล้ว สอบติดแล้ว!! มึง...กูติดแล้ว!!

          “ไอ้ขี้แง ติดแล้วก็อย่าร้องสิวะ กูตกใจหมด” ถึงจะเหมือนจะว่ากัน แต่ไอ้พี่ธามก็กำลังหัวเราะอยู่ สัมผัสได้ว่าหัวใจมันเต้นแรงพอ ๆ กับผม “งี้ก็ได้ไปอยู่ด้วยกันแล้วสิ”

          พูดจาได้น่าเกลียดมาก ชวนคิดไปไกลสุด ๆ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ผมอารมณ์ดี จะอะไรก็ได้ทั้งนั้น ผมผละออกจากตัวมัน ปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วพยักหน้ารัว ๆ

          “อื้อ!” ยิ้มกว้าง ๆ ให้มัน แล้ววิ่งตึกตักออกไปจากห้อง “กูจะไปบอกแม่!

          “คนดีอย่าวิ่ง เดี๋ยวตกบันได!

          ฟังที่ไหนล่ะครับ ตอนนี้ผมดีใจจนจะบ้าอยู่แล้ว!

          คุ้มค่าที่สุดกับการพยายามอ่านหนังสือมาตลอด...พยายามจนนรู้สึกเหมือนจะตายไปหลายรอบเลยล่ะครับ...ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว

          “แม่! คนดีสอบติดแล้วนะ!!!

 

อุ๊อิ๊...อีกสองตอนจบ โดยประมาณ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกสองตอนจบจริง ๆ ค่ะ 5555555

แหม...เราก็อยากมีฟีลแบบคนดีเร็ว ๆ จัง แต่ขอตั้งแต่รับตรงเลยนะ คณะไม่มีแอดฯ ให้ลุ้นเหมือนคนดี ถถถถถ

ในที่สุดเด็กน้อยของเราก็เป็นฝั่งเป็นฝา(?)แล้วล่ะค่ะ เย่

ยังไงก็ขอฝากคนดีกับพี่ธามไว้อีกตอนด้วยน้า

ปล.ติดแฮชแท็ก #คนดีของพี่ธาม ได้สำหรับเรื่องนี้น้าคะ จุ้บ ๆ อิ ๆ


 


















(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #1871 mook (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 05:48

    ผ่านแล้วคนดีเย้ๆๆๆๆๆ

    #1871
    0
  2. #1839 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 10:54
    อหหหหห กำโทสับแน่นมากกกก ลุ้นไปกับคนดี
    #1839
    0
  3. #1810 Graybeard (@-sm-grandma-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 21:17

    ลุ้นตามคนดี เกร็งไปหมดด 555555

    #1810
    0
  4. #1767 kkkrataiii (@kratai0135) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 11:01
    โอ้โห ลุ้นตามจนตัวเกร็ง5555555 ตื่นเต้นตามคนดีเลย
    #1767
    0
  5. #1746 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 20:59
    ลุ้นตามคนดีเลยอะ
    #1746
    0
  6. #1733 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:16
    ความลุ้นนี้... ถึงกับเลื่อนอ่านแบบทีละบรรทัดอ่ะ ลุ้นไปกับคนดี ร้องไห้ดีใจไปด้วยเลยอ่ะ 555555
    #1733
    0
  7. #1732 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:15
    ฮื้อออ เข้าใจฟีลคนดี ตอนประกาศรับตรงแล้วเราคิดก็เป็นงี้อ่ะเลย ร้องไห้ ดีใจโคตรรร คนดีทำได้แล้วนะ ยินดีด้วยยยย :)
    #1732
    0
  8. #1556 bibper (@unna-ai) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:29
    เครียดแทนคนดี แล้วก้เริ่มเครียดของตัวเอง..
    #1556
    0
  9. #1523 Hazel1A (@hazel-nut) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:24
    เข้าใจฟีลเลยคนดี ตอนพี่รอผลแอดเมื่อสามปีก่อน--แค่กๆ ตอนพี่ก็แบบน้อง ไม่ร้องตอนติดนะ แต่ร้องตอนเอาคะแนนไปยื่น คะแนนน้อยมากจนเครียด ร้องไห้ ดีใจด้วยนะที่สอบติดดด
    #1523
    0
  10. #1459 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:48
    ความดีใจ นั้นทำให้ร้องไห้
    #1459
    0
  11. #1391 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:55
    โอ๊ยยยยย นี่อ่านไปก็ลุ้นไปไม่ต่างกัน เลื่อนบรรทัดต่อบรรทัดเลย ยื่นคะแนนแอดนี่มันยื่นยังไงก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เคยกรอกเล่นๆในเด็กดีไม่รู้เชื่อถือได้แค่ไหน ดีใจด้วยนะคนดี ในที่สุดก็สำเร็จแถมได้ที่เดียวกับพี่ธามด้วย เจ๋งมาก!!
    #1391
    0
  12. #1388 สามีจุ๋ม (@taiiiiii) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:49
    ร้องไห้ตามเลยอะ55555555 เราก็จะพยายามเหมือนกันนะอยากมีโมเม้นแบบนี้บ้างอะแต่ถ้าไม่ติดก็ช่างมันเนอะ55555555
    #1388
    0
  13. #1286 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:57
    คู่นี้หวานกันตลอด แอบอิจเบาๆ 555
    ยังไงก็แสดงความยินดีกับคนดีด้วยน้าาา สมกับความพยายามจนป่วยของน้องเลย
    กำลังใจดีด้วยแหละ คึๆๆๆ
    #1286
    0
  14. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:53
    เชียร์ภาคมหาลัยอีกเสียงค่------ #ถูก
    นิยายของไรท์ไม่ว่าจะกี่เรื่องก็ถูกใจไปหมดเลย ฮื้ออ///////// ใกล้จบแล้ว รอตอนต่อนะคะ รอรวมเล่ม รอตอนพิเศษ รอเรื่องใหม่ด้วยยย55555
    #1263
    0
  15. #1257 jimlimBBaek (@jimlimbyun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:17
    ขอภาคมหาลัยด้วยได้ป่าว อิอิ
    อ่านยาวๆรวดเดียวเลย ชอบการบรรยายแบบนี้จัง อ่านง่าย
    #1257
    0
  16. #1252 สาววายสายอินดี้ (@wan05) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:48
    คิดถึงสมัยตอนสอบติด ผ่านทุกอย่างแต่วันรายงานตัวดันป่วยเป็นไข้เลือดออกก่อนหน้านั้น หมอที่โรงบาลต่างอำเภอก็ตรวจไม่เจอได้กลับบ้านแต่ภายในวันนั้นอาการทรุดต้องส่งโรงบาล เกือบแห้วแล้วดีที่พี่จัดการไปติดต่อมหาลัยมห้ยื่นนั้นยืนนี่เต็มทีเลย เข้าใจคนดีเลยเพราะเคยพลาดจากอีกทีแล้วมาได้อีกทีแต่เกือบจะพลาดอีกแล้วรอดอารมณ์มันเป็นยังไง นิยายเรื่องนี้อ่านแล้วนึกถึงสมัยยังเป็นละอ่อนน้อยอยู่
    #1252
    0
  17. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:11
    จะจบแล้ววววววว
    #1250
    0
  18. #1249 Mush Gia (@Aannsecret2001) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:10
    เย้ๆ คนดีสอบติดแล้ววว เก่งง
    ตัดภาพมาที่ตัวเอง จะติดมั้ยวะ????????????????
    #1249
    0
  19. #1248 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:36
    คนดีเก่งมากกกกก ~ ไรท์ก็สู้ๆนะ ต้องทำได้ เราก็เป็นคนนึงติดสอบตรง
    #1248
    0
  20. #1247 - silent (@2942) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:15
    เย้ คนดีเก่งที่สุดเลยยย~
    ได้ลุ้นไปกับคนดีเหมือนตัวเองกลับไปแอดอีกรอบเลย ????????????????????
    #1247
    0
  21. #1246 Triple.M (@0-aumeim-0) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:54
    นี่อยู่ม.6เหมือนกัน อ่านละจะร้องไห้ ชีวิตเราจะเป็นไง จะสอบติดเหมือนคนดีมั้ยเนี่ย ;-;
    #1246
    0
  22. #1245 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:23
    เย้! ดีใจด้วยคนดี ได้อยุ่ที่เดียวกันด้วยยย ><
    #1245
    0
  23. #1244 แป้งเกี๊ยว (@siripachara) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:22
    น่ารักกกกก ลุ้นตามมมม ชีวิตอีกไม่กี่ปีของเราาา
    #1244
    0
  24. #1242 Sir1a (@Sir1a) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:03
    เข้าใจอารมณ์คนดีเลยอ่ะตอนรู้ตัวว่าติดนี้คือดีใจสุด ร้องไห้สุด ตอนเปิดดูนี้คือมีกรี๊ดอ่ะเอาจริงแต่งได้ดีมากๆเลยบอกอารมณ์เด็กแอดได้หมดเลย555
    #1242
    0
  25. #1241 momark (@momemonkey) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:46
    ลุ้นมากค่ะ ฮือออออออ หัวใจเต้นตึกตักเลย5555555
    #1241
    0