ฟิคสั้นโน่ริท (NR Short Fiction) By นี่ม่อนเอง

ตอนที่ 3 : เติมรัก(2) Term-rak(2) โน่ริท (SF/Mpreg)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 มี.ค. 61








   คำแนะนำการอ่าน: เป็นฟิคแนวMpregนาจา ผช.ท้องได้ ไม่ชอบคือเฟตตัวเองออกไปเลยข่ะ!
                                 Rate: 15up

   
#ฟิคเติมรักNR











              แสงแดดยามบ่ายแก่ๆไม่ค่อยแรงนัก พ่อเลี้ยงภาคินที่ลงมาดูใบชาถึงในไร่เลยพอได้มีเวลาเดินสำรวจต้นชานานหน่อย มือหนาขยับหมวกที่สวมอยู่พลางหันไปสั่งงานกับคนงานที่เดินตามมารอรับคำสั่ง



“ใบไหนที่ไม่สวยก็เล็มๆออกหน่อยละกัน สารอาหารจะได้ไปเลี้ยงใบดีๆได้เต็มที่”

“ครับพ่อเลี้ยง” พ่อเลี้ยงภาคินเดินดูงานภายในไร่จนใกล้จะเย็น กลับต้องรีบเดินออกจากบริเวณไร่อย่างเร็วจี๋เพราะสายตาเหลือบไปเห็นร่างบางที่อุ้มท้องอ่อนๆเดินลงมาจากร้านชาแล้วมุ่งหน้ามาทางเขา

“ลงมาทำไมครับ” ภาคินคนใจดี กลายเป็นภาคินคนเข้มงวดได้สัก4-5เดือนแล้ว เรื่องนี้เรืองฤทธิ์รู้ดี แต่ก็อดไม่ได้ที่จะทำปากยื่นใส่เพราะนอยด์ที่คนอุส่าห์หวังดีเอาน้ำมาให้กลับมาโดนทำเสียงเข้มใส่ซะงั้น

“ริทเอาน้ำมาให้”

“ขอบคุณครับ แต่คราวหลังไม่ต้องเอามาให้พี่แล้วนะ แค่ริทเดินลงบันไดมาหัวใจพี่ก็จะวายแล้ว” 


สายตาเว้าวอนเพราะความเป็นห่วงนั้นทำเอาเรืองฤทธิ์อมยิ้มขำ แต่ก็เข้าใจภาคินเพราะบันไดที่เดินลงมาก็สูงประมาณนึง ทั้งๆที่ตัวเองมั่นใจว่าเดินมาอย่างระมัดระวังอย่างดีก็เถอะ 


โดนคุณพ่อมือใหม่เร่งเร้าอย่างนี้ คราวหน้าคงไม่ลงมาแล้วจริงๆ จะปล่อยพ่อเลี้ยงให้นอนคอแห้งตายอยู่ในไร่ชานี่แหละ


“กลับบ้านกัน” ถอดหมวกตัวเองไปสวมให้พร้อมประคองเรืองฤทธิ์เดินไปที่รถ บริการเปิดปิดประตูให้เสร็จสรรพพ่อเลี้ยงภาคินก็มาประจำที่คนขับ 


และแน่นอนว่าลิมิตความเร็วสูงสุดในการขับรถช่วงนี้ของร่างสูงไม่เคยเกิน80กิโลเมตรต่อชั่วโมงถ้ามีร่างบางที่เริ่มตัวกลมนั่งอยู่ข้างๆ



 


“ทำอะไรอยู่ครับ” ร่างสูงโปร่งในชุดใหม่ที่อาบน้ำปะแป้งมาอย่างดี เพราะกลัวคนท้องแถวนี้จะบอกว่าเหม็นเหงื่อแล้วไม่ให้อยู่ใกล้ๆ

“ริทกำลังดูรายการนี้อยู่เลย” ยื่นจอIpadที่กำลังฉายวิดีโอเกี่ยวกับคุณแม่และเด็กให้ว่าที่คุณพ่อดู แน่นอนว่าคนเห่อลูกอย่างภาคินคว้าหมับไปนั่งดูเองเรียบร้อย

“ลูกเราคงตัวประมาณนี้แล้วเนาะ” ชี้ภาพการ์ตูนเด็กทารกในจอสลับกับก้มหน้ามาคุยกับเด็กทารกในท้องของภรรยา

“ว่าไงครับเจ้าตัวเล็กของพ่อ” มือหนาแตะไปบนหน้าท้องที่ป่องนูนออกมาของเรืองฤทธิ์ นึกถึงตอนที่พยายามกันมีเจ้าตัวเล็กแล้วพอได้เขามาจริงๆรู้สึกคุ้มค่ากับที่รอคอยมากเหลือเกิน

“อีกไม่กี่วันก็อัลตราซาวน์แล้ว ตื่นเต้นจัง ลูกของมามี้จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ” เรืองฤทธิ์วางมือบนมือของภาคิน มืออีกข้างยันเตียงไว้เพื่อพยุงตัวนั่ง 


ช่วงนี้ร่างบางเองรู้สึกว่าเวลาจะนั่งจะนอนตัวเองไม่ได้คล่องตัวเหมือนเมื่อก่อน คงเป็นเพราะเจ้าตัวยุ่งในท้องที่โตวันโตคืนจนคุณแม่ต้องทานเยอะตาม ถึงแม้คุณพ่อตัวดีจะชอบขัดคอว่าคุณแม่ทานเยอะเป็นปกติก็เถอะ

“ถ้าได้ลูกชายพี่จะพาไปเรียนยิงปืน ถ้าลูกสาวจะพาไปเรียนบัลเล่ต์”

“งั้นจองคอร์สเรียนบัลเล่ต์ไว้เลย ริทอยากได้ลูกสาว เพราะฉะนั้นต้องได้ลูกสาวแน่ๆ”

“ลูกชายสิ จะได้หล่อเหมือนพี่”

“อุ๊ย!” ไม่ทันได้เถียงเรื่องเพศลูกจนจบประเด็น ร่างบางก็สะดุ้งตัวเบาๆ มือเรียววางทาบบนหน้าท้องแถวใต้สะดือ สัมผัสเบาๆที่คนรู้สึกแอบตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

“น้องเป็นอะไร?”

“ลูกดิ้นครับ โอ๊ะ! ดูสิๆ” เรืองฤทธิ์จับมืออีกคนมาวางไว้ตำแหน่งที่รู้สึกว่าลูกดิ้นมาโดน ท่าทางภาคินจะลุ้นอยู่ไม่ใช่น้อยสังเกตได้จากสีหน้าเจ้าตัวตอนนี้

“เงียบฉี่เลยแฮะ ไหนทักทายพ่อบ้างสิครับ” มือหนาลูบไปมาอยู่หลายนาที แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเจ้าตัวยุ่งที่เงียบไปแล้ว ภาคินเลยเปลี่ยนอิริยาบถมานอนหนุนตักหันหน้ามาจุมพิตท้องน้อยๆของเรืองฤทธิ์แทน

 

“เหมือนแกขยับตัวอยู่ตรงไหนแล้วท้องริทจะอุ่นๆแถวนั้นด้วย พี่โตโน่ลองจับดูสิ” 


ภาคินเลิกเสื้อตัวหลวมของเรืองฤทธิ์ขึ้นเผยหน้าท้องเนียนที่โตขึ้นรองรับการเจริญเติบโตของทารกน้อย วางมือทาบไปที่ท้องตามคนรักบอก ตอนนี้สัมผัสได้ถึงไออุ่นทางด้านซ้ายของท้อง สงสัยลูกคงหนีเขามาหลบอยู่แน่ๆ

“หลับรึปล่าว อย่างนี้ต้องจุ้บปลุก!” ปล้ำจูบลูกในท้องจนร่างบางอดขำตามไม่ได้ จะว่าจั้กจี้ก็ส่วนหนึ่ง แต่ตลกอาการขี้เห่อของภาคินเสียมากกว่า มีหวังตอนเจ้าตัวเล็กคลอดออกมาคนพ่อคงลาออก(ชั่วคราว)จากไร่ชามาเลี้ยงลูกแน่ๆ แค่5เดือนยังหลงขนาดนี้

“จุ้บ! อื้อหือ เต็มจมูกพ่อเลย แสบจริงๆ” โตโน่จูเนียร์คงติดจะรำคาญที่โดนกวนเลยดิ้นมาโดนจมูกพ่อเต็มๆ

“ดิ้นแรงจังเลย เห็นมั้ย กวนลูกดีนัก”

“ฮ่าๆๆ ลูกไม่ชอบงั้นจุ้บแม่แทน” เรืองฤทธิ์เลยโดนหอมไปหลายฟอดตามระเบียบ


 




“คุณริทคะ พ่อเลี้ยงบอกว่าจะเข้ามาทานมื้อเที่ยงประมาณบ่ายโมงค่ะ” คนฟังพยักหน้ารับ วางช้อนที่กำลังคนซอสคาโบนาร่าที่จะนำมาราดลงบนเส้นพาสต้าลง มืออีกข้างลูบทักทายเบบี๋ในท้องด้วยรอยยิ้ม


วันนี้มีนัดอัลตราซาวน์ประมาณ4โมงเย็น เหตุนี้พ่อเลี้ยงภาคินเลยต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อจะได้พาเรืองฤทธิ์ไปอัลตราซาวน์ดูเพศลูกที่โรงพยาบาล หลังจากที่แอบเถียง เอ้ย! แอบลุ้นกันอยู่นาน

“คุณหนูดิ้นเยอะไหมคะช่วงนี้”

“ใช้ได้เลยครับ ช่วงบ่ายๆจะดิ้นบ่อยหน่อย แต่แรงแกเยอะมาก บางคืนริทนอนแอบมีสะดุ้งเหมือนกัน นึกว่าใครมาเตะท้อง ฮ่ะๆ”

“คุณหนูคงจะแข็งแรงน่าดูเลยนะคะ”

“กลัวว่าจะแข็งแรงจนวิ่งไล่จับกันไม่ทันนะสิ”

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ที่นี่คนช่วยจับเยอะ ฮ่าๆๆ”

 

 




   ภายในห้องตรวจที่ประกอบด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์และคอมพิวเตอร์สำหรับการอัลตราซาวน์ ภาคินมองตามเรืองฤทธิ์ที่พยาบาลจัดแจงพาไปนอนบนเตียงตรวจและเลิกเสื้อตรงหน้าท้องขึ้นรอทาเจลเย็นสำหรับเตรียมการซาวน์


ภาคินนั่งเลียบๆเคียงๆมองอยู่นานยังรู้สึกหนาวแทน ก็ในห้องตรวจเล่นเปิดแอร์เย็นเสียขนาดนี้ คนที่นอนโชว์พุงกลมจะหนาวขนาดไหน หรืออาจเป็นเพราะเขาเองตื่นเต้นมากไปก็ไม่รู้

 




หน้าจอมอนิเตอร์ขึ้นภาพขาวดำที่คนโดนอัลตราซาวน์อย่างเรืองฤทธิ์เองหรือภาคินที่นั่งเป็นกำลังใจอยู่ใกล้ๆต่างก็ดูไม่ออก คุณหมออธิบายได้ใจความว่าเด็กในท้องแข็งแรงดี และอยู่ในตำแหน่งที่โอเค ไม่มีปัญหาใดๆทั้งสิ้น 


คงเป็นเพราะเรืองฤทธิ์ตั้งท้องด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ นอกจากอัลตราซาวน์แล้วยังต้องตรวจเช็คอีกหลายขั้นตอนเลยทีเดียว สองมือของสองคนจับกันแน่น มองจอมินิเตอร์พลางก็ลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ


 

“คุณพ่อคุณแม่ครับ ลูกผู้ชายนะครับ”

 

 


 

 

 

  ภาคินเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ ผิดกับเรืองฤทธิ์ที่นั่งหงอ ไม่ใช่ว่าเสียดายที่ไม่ได้ลูกผู้หญิง ลูกชายหน่ะอยากได้ แต่ที่ฝากเพื่อนหิ้วเสื้อผ้าเด็กอ่อนผู้หญิงวัยไม่กี่เดือนราคา5หลักจากเมืองนอกมานี่สิ ไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน


“หน้างอทำไมเนี้ย เดี๋ยวให้ลูกใส่ไปก่อนก็ได้ไม่เห็นเป็นไรเลย”


“กลัวลูกไม่ชอบ”


“ลูกยังไม่รู้เรื่องเลย”


“ริทไม่น่ารีบสั่งเลยอะ ฮึกก” จู่ๆคนท้องก็บ่อน้ำตาตื้นขึ้นมากะทันหัน ภาคินจะมองหาตัวช่วยแต่ก็ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยเนี้ยสิ


“ไม่เป็นไรริท พี่รวย เดี๋ยวค่อยซื้อใหม่นะ..ไม่ร้องๆ” ประคองกอดร่างกลม ใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาให้อย่างนึกเอ็นดูแต่ยิ่งเช็ดเหมือนน้ำตายิ่งไหลซ้ำอีก


นึกยังไงมามีอารมณ์คนท้องตอนห้าเดือนแล้วละตัวดี ถ้าไม่ติดว่าท้องตัวเล็กอยู่มีหวังพ่อเลี้ยงได้กอดรัดฟัดเหวี่ยงวันละสิบตลบ



“ฮืออ”  เสื้อยืดตัวบางของภาคินแฉะไปตามระเบียบ อารมณ์ขึ้นๆลงๆของเรืองฤทธิ์มีไม่มากนัก เจ้าตัวพอจะสังเกตตัวเองได้อยู่บ้าง คราวก่อนที่อยากกินส้มจนภาคินต้องขับรถออกไปซื้อกลางดึกยังเคยมาแล้ว 


อารมณ์งอแงแบบนี้มีไม่บ่อย แต่มีแล้วก็ห้ามไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่าอยากร้องไห้น้ำตาก็ไหลมาแสตนบายแล้ว


“ง่วงแล้วรึยัง”


“ง่วง” ได้รับคำตอบเสียงอ่อยบวกพยักหน้าหงึกๆเป็นการยืนยัน ตาแดงจมูกแดงไปหมด ภาคินปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องนั่งเลยจนครบทุกตัวแล้วก็มาพยุงคนท้องที่นั่งสลึมสะลือให้ลุกขึ้นเดินไปยังห้องนอนด้วยกัน ว่าที่คุณพ่อเดินไปหยิบถุงอาหารเสริมบำรุงครรภ์พร้อมด้วยน้ำหนึ่งแก้วมาให้ถามคำขอ


“ขอบคุณครับ” เรืองฤทธิ์ยื่นแก้วกับถุงอาหารเสริมคืนให้แล้วรับหอมจากภาคินหนึ่งฟอด




“หลับยัง” ร่างสูงเบียดกายนอนซ้อนหลังภรรยา กอดเอวกลมหลวมๆเหมือนทุกคืน มือหนาลูบทักทายลูกชายที่สงสัยว่าจะหลับไปแล้วผ่านหน้าท้องอุ่นของเรืองฤทธิ์ 


กลิ่นกายหอมแบบที่คุ้นเคย ความอุ่นของผิวที่สัมผัสกันทำเอาพ่อเลี้ยงภาคินที่ห่างหายจากการแตะต้องภรรยามาหลายเดือนต้องใจหวิว พยายามข่มตาหลับแต่บางอย่างไม่หลับด้วยเนี้ยสิ





หมับ!


ร่างสูงทำท่าจะสลัดผ้าห่มออกจากตัวเพื่อลุกไปเข้าห้องน้ำสั่งสอนน้องชายที่ประท้วงจนปวดหนึบ แต่โดนมือเล็กคว้าแขนไว้เสียก่อน


“เอ่อ.. จริงๆหมอเขาบอกว่า5-6เดือนก็ทำได้เหมือนเดิมแล้ว”

“...” เหงื่อซึมทั่วหน้าผากขนาดนี้ จะอ้างว่าน้ำแอร์หยดใส่ก็คงไม่ได้ ในเมื่อเมียเปิดทางมาขนาดนี้ จะนิ่งเฉยทำไม่เข้าใจก็คงผิดวิสัยพ่อเลี้ยงภาคินไปถนัด ปากบางจูบขมับคนรักอย่างรักใคร่


“เบานะๆ เดี๋ยวลูกตื่น ”


“ครับ” กระซิบเสียงพร่าชวนขนลุกซู่นี่ทำเอาคนเปิดทางแอบเขินเหมือนกัน  มือใหญ่ลากผ่านสันหลังไปลูบไล้แถวสะโพกอย่างย่ามใจ ปากก็พรมจูบไปทั่ว บดเบียดกายเข้าหาให้ร่างกายแนบกันทุกส่วน 


เรืองฤทธิ์สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายตัวเอง ยิ่งลิ้นร้อนของพ่อเลี้ยงดูดกลืนยอดอกสลับกับซุกไซร้ใบหูและซอกคอ ความวาบหวามก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ


ไม่ใช่ภาคินที่ห่างเรืองฤทธิ์อย่างเดียว เรืองฤทธิ์ก็ห่างจากภาคินเหมือนกัน หลายเดือนที่ไม่ได้กอดกันอย่างลึกซึ้งเพราะรอให้อายุครรภ์มากเสียก่อน ต่างฝ่ายต่างก็คุ้นชินกับการสัมผัสจากด้านนอกเสียแล้ว


“ยิ่งทำเบา มันยิ่งนานนะ น้องทนไหวหรอ อ่า..”


“อื้ออ พี่โตโน่ ยะ..อย่าแกล้ง” ไอ้การทำเบาแต่เน้นย้ำทุกจังหวะแบบนี้ของพ่อเลี้ยงภาคินมันน่าตีให้แขนหักจริงๆให้ตายเถอะ





   หลังจากกลับมาจากไร่ชาที่ออกไปตั้งแต่ตี3 เพราะวันนี้เป็นวันที่ในไร่จะมีกิจกรรมเยอะหน่อย ทั้งตัดแต่งกิ่งและให้น้ำ ภาคินอดไม่ได้ที่จะไปตรวจเช็คและหาอะไรทำตามประสา Pขับรถผ่านสวนมัลเบอร์รี่ที่อยู่ไม่ไกลเลยซื้อน้ำมัลเบอร์รี่สดไปบำรุงคนท้องที่บ้าน


เรืองฤทธิ์เห็นท่าทางอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ของพ่อเลี้ยงภาคินที่เดินเข้าบ้านมา อดไม่ได้ที่จะถอดหูฟังที่แนบกับท้องให้ลูกฟังออกแล้วเดินเข้าไปหา ภาคินขโมยจูบเบาๆไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว ทั้งยังมอบจูบเผื่อแผ่ไปบนท้องนูนทักทายลูกชายด้วย


ไร่ชากว้างคงแคบไปถนัดตาถ้าสองพ่อลูกวิ่งไล่จับกัน นี่ยังไม่นับคุณปู่คุณย่า กับคุณตาคุณยายที่อาจจะมาร่วมแจมด้วยนะเนี้ย คิดแล้วเรืองฤทธิ์อดขำไม่ได้ทุกที













:::

:::


4 เดือนผ่านไป..



  อาการครั่นเนื้อครั่นตัวทำเรืองฤทธิ์ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก ปวดหน่วงที่ท้องน้อยจนต้องต่อสู้กับความง่วงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ร่างบางเดินอุ้ยอ้ายพยุงท้องโตกลับมาที่เตียง


อีกไม่กี่วันอายุครรภ์ก็จะครบ38สัปดาห์พอดี เวลานี้เรืองฤทธิ์แอบนับถอยหลังอยู่ทุกวัน อยากเจอหน้าลูก อยากอุ้มและกอดเขาให้สมที่คอยมานานสักที 


หมอนพิงใบใหญ่ถูกสอดไว้ที่ด้านหลัง ร่างท้วมเอนหลังกับหัวเตียงพอให้คลายปวดเอว อาการง่วงงุนยังพอมีอยู่บ้างเลยค่อยๆเอนตัวลงนอนตะแคงหลับตาตามคนข้างกายจอมขี้เซา


“โอ้ย!” รู้สึกตัวว่าเผลอหลับไปไม่ได้เท่าไหร่ ก็ต้องตื่นเพราะเจ็บท้องมากขึ้น เรืองฤทธิ์คาดว่าคงจะเจ็บท้องเตือนอย่างที่เคยเป็นมาเมื่อ3ถึง4วันก่อนตามที่คุณหมอบอก 


อีกอย่างกำหนดผ่าคลอดก็อีกตั้งสัปดาห์กว่าๆเลยรอคิดว่าให้อาการหายไปเอง แต่ผ่านไปหลายนาทีอาการปวดก็ยังเหมือนเดิม มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุกที มือบางสะกิดเรียกคนเป็นสามี ภาคินได้ยินเสียงเรียกก็รีบลุกขึ้นดูทันที




“น้อง เป็นอะไร” เห็นสีหน้าเหยเกของเรืองฤทธิ์ภาคินเลยรู้สึกไม่ค่อยสู้ดี


“ปวดท้องเหรอ ปวดมากมั้ย” เรืองฤทธิ์พยักหน้าหงึกๆตามด้วยเสียงครางเจ็บในลำคอ เพียงเท่านั้นภาคินก็ตื่นเต็มตาทันที


“โอ้ยย พี่โตโน่” มือของเขาถูกคนรักดึงไปกำไว้แน่น เม็ดเหงื่อซึมทั่วหน้าผากมึนจนภาคินต้องซับ ภาคินกดเบาๆไปที่หน้าท้องของเรืองฤทธิ์ปรากฎว่าท้องแข็งกว่าที่เคยเป็น ภาคินฉุกคิดขึ้นได้ว่าเรืองฤทธิ์คงจะปวดท้องคลอดแน่ๆเลยรีบคว้าโทรศัพท์โทรไปด้านล่างพอดี




ไม่ถึง30นาทีทั้งหมดก็มาถึงโรงพยาบาล เรืองฤทธิ์ถูกเข็นเข้าห้องผ่าคลอดไปแล้ว นาฬิกาที่ผนังขาวสะอาดบอกเวลา5นาฬิกาพอดี เจ้าตัวเล็กคงลืมตาดูโลกเวลาถัดจากนี้ไม่มาก


ภาคินยืนมองผ่านกระจกเล็กของประตู เห็นการจัดแจงอย่างเป็นมืออาชีพของบุคลากรทางการแพทย์ของที่นี่ก็เบาใจไปเปราะนึง ในใจแทบอดทนรอเจอหน้าลูกหน้าเมียไม่ไหว ตื่นเต้นตอนรู้ว่าจะเป็นพ่อคนก็ว่ามากแล้ว ตอนนี้ให้คูณสิบไปได้เลย










   เรืองฤทธิ์ลืมตาตื่นในช่วงสายของวัน ภาคินที่อยู่ในชุดใหม่นอนคอพับคออ่อนอยู่อีกมุมของโซฟา เสียงเคาะประตูสองสามครั้ง เป็นภาคินที่ลุกขึ้นไปเปิด คุณหมอหนุ่มผู้คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม


"ยินดีด้วยนะครับคุณริท พ่อเลี้ยง"


"ขอบคุณครับ"


"แผลผ่าตัดอย่าเพิ่งให้โดนน้ำนะครับ ช่วงนี้คุณริทพยายามอย่าขยับตัวให้มาก อาจจะมีปวดท้องอยู่บ้าง หลังจากนี้หมอจะนัดฉีดฮอร์โมนอีกทีนะครับ" 


เป็นอันรู้กันว่ามดลูกเทียมยังไม่ได้ถูกนำออกจากร่างกายของเรืองฤทธิ์ เลยต้องปรับสมดุลฮอร์โมนให้คงที่ ไม่นานนักรถเข็นเด็กก็ตามเข้ามา ในเตียงเล็กมีทารกชายผิวขาวตัวเล็กนอนหลับอยู่ พยาบาลสาวอุ้มมาส่งให้เรืองฤทธิ์ที่นอนอยู่บนเตียง 


แรกเพียงได้เห็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ถึงกับน้ำตารื้น ภาคินจูบขมับคนรักเบาๆ ในใจนึกขอบคุณผู้ชายตัวเล็กคนนี้ที่ยอมอุ้มท้องลูก ยอมเจ็บตัวโดนฉีดฮอร์โมนมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งเพื่อเติมรักของครอบครัวให้มากขึ้นด้วยการมีเจ้าตัวน้อยเพิ่มมาอีกหนึ่งคน


"สมกับเป็นลูกพ่อเลี้ยงภาคิน หน้านี้ก๊อปวางกันมาเชียวครับ" เรืองฤทธิ์ขำตามที่คุณหมอพูด พลางมองทารกในอ้อมกอด


"ตาตี๋มาเชียวลูกชายใครเนี้ย" กดจูบเบาๆที่ผิวแก้มบอบบาง ในอกรู้สึกเต็มตื้อไปหมด ความรู้สึกรักเด็กน้อยตรงหน้ามันอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก


"ลูกพ่อ" ร่างสูงก้มหอมหน้าผากเล็กของลูกอย่างแผ่วเบา เขาล้วงเอามือถือมาถ่ายภาพลูกชายเป็นรูปที่เท่าไหร่ตอนนี้คงนับไม่ถ้วน แจ้งเตือนตามแอปพลิเคชั่นขึ้นรัวจนเขาปิดเสียงไปนานแล้ว 


บรรดาญาติๆ เพื่อนๆ เข้ามาแสดงความยินดีกันยกใหญ่ ส่วนปู่ย่า และตายายของลูกชาย เขาโทรแจ้งไปตั้งแต่เช้ามืดตื่นเต้นจะมากันตั้งแต่ตี5แต่โดนเขาห้ามไว้เสียก่อน หลังจากนี้คงต้องเตรียมพื้นที่ไว้เก็บของรับขวัญทายาทคนแรกของพ่อเลี้ยงภาคินกับคุณริทเยอะเลยทีเดียว





"ปากลูกเหมือนริทเลย แก้มนี่ไม่ต้องพูดถึง พามาเยอะเชียว" คนพูดจิ้มแก้มกลมของลูกในอ้อมแขนคนรักเบาๆ รอยยิ้มแห่งความสุขฉายชัดบนใบหน้าของคนทั้งคู่ 


เรืองฤทธิ์มองผู้ชายร่างสูงตรงหน้าสลับกับเด็กผู้ชายที่หลับอยู่ข้างตัว นึกขอบคุณเทคโนโลยีสมัยนี้จริงๆที่พัฒนามาไกล ทำให้ความรักของผู้ชายสองคนสามารถเป็นรูปธรรม กลายมาเป็นพยานรักตัวน้อยที่นอนหลับพริ้มในอ้อมแขนของเขาสองคนได้




แถมพยานรักที่ว่า ก็หน้าเหมือนพ่อเขาอย่างกับแกะ!! ไม่เชื่อไปดูรูปในIGพ่อเขาได้เลย





mootono29  ยินดีต้อนรับสู่โลกกว้างครับลูกชาย ☺♥ 
#BabyPeem 06/08/20





“แง้งง”


“โอ๋ลูกโอ๋ มามี้ยังไม่ได้นินทาหนูในใจเลยลูก ฮ่าๆ”









ด.ช. ภีมพล คำวิลัยศักดิ์


มารอดูละกันว่าจะต้องวิ่งจับเจ้าตัวเล็กจนไร่ชาราบเป็นหน้ากลองหรือเปล่า..









"เติมรัก"
 

(  End  )





::
::
 
 
หลานมาแล้ว กี้สสส!! 
ความโครงหน้าดี ความทายาทพันล้านของหลาน .กดจอง
หน้าไม่ได้มามี้มาเลยลูกเอ้ยยย เหมือนพ่อเลี้ยงแอบกดCtrl+cแล้ววาง กัวแร้วว5555555
จริงๆเห่อลูกหนักกันทั้งคู่นั่นแหละ แต่ม่อนหมั่นไส้พ่อเลี้ยงมากไม่รู้ทำไม ฮ่าๆ
#ใต้เตียงพ่อเลี้ยงไร่ชา #ใต้ความลูกชายพ่อเลี้ยงคุณริท #BabyPeem        
#Pls.Comment&Share ♥

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #28 giftenn (@giften) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 08:34
    รักกกกกก สนุกมากๆๆๆ ขอตอนต่อไปเรื่อยๆเลยน้าา อยากเห็นเจ้าภีมตอนโตแล้ววว อยากเห็นหลานคนที่สองด้วยย
    #28
    0
  2. #23 MILD__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 14:35
    งือออออ น่ารักมากๆเลย อ่านแล้วยิ้มตาม มาต่ออีกน้าาา ชอบมากๆ
    #23
    0
  3. #22 Vanessafleur (@nutchayavanida) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 12:01
    โอ้ยยยย น่าร้ากกก อ่านละมีความสุขตามเลย ขอบคุณนะคะไรต์ เยิฟๆ มาต่ออีกน้าาา
    #22
    0
  4. #21 Krajib0605 (@jiblovekak) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 14:58
    อยากอ่านอีก กำลังสนุกเลย
    #21
    0
  5. #20 giftenn (@giften) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 23:37
    คุณหลานนน น่าเกลียดน่าชังงง อยากอ่านอีกกก ขอมี พาร์ท 3 ด้วยข่ะ
    #20
    0
  6. #19 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 22:41
    ครอบครัวน่ารักมากกก คุณพ่อกับคุณแม่มือใหม่ ยินดีด้วย. รอดูเจ้าตัวเล็กท่าจะซนน่าดูเลย
    #19
    0