♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,197 Views

  • 3,092 Comments

  • 11,661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,579

    Overall
    285,197

ตอนที่ 14 : บท13 l "ผม...เหรอ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 401 ครั้ง
    21 ก.พ. 61

นุ้งเดียร์มึน... @-@


Cr. Pic [Pinterest]


say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ




บท13 l “ผม...เหรอ

 

ขาที่กำลังก้าวไปยังคณะของตัวเองชะงักกึกเมื่อรับรู้ถึงสายตาของใครต่อใครที่จ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ลองเอามือลูบหน้าลูบผมเนียนๆ ไปก็ไม่มีอะไรติดหน้าติดผมหรือมีอะไรประหลาดๆ แอบก้มมองสำรวจตัวเองก็ไม่ได้ใส่เสื้อหรือกางเกงกลับด้าน ซิปก็รูดแล้วด้วย แล้วคนมองอะไรกัน

 

เดียร์พยายามทำเป็นไม่สนใจก่อนจะเดินต่อ แต่สายตาเหล่านั้นก็ไม่ได้ละไปไหน กลับกันเสียอีก... สายตาที่พุ่งตรงมาที่เขานั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเดินเข้าใกล้คณะสถา’ปัตย์

 

พอเลี้ยวเข้ามาได้มีเสาบังเจ้าตัวก็รีบโกยอ้าววิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าไปยืนรอลิฟต์คงไม่วายโดนมองอีกแน่นอน โชคดีที่วันนี้เรียนชั้นสามพอจะวิ่งขึ้นมาได้แม้จะต้องมายืนเอามือยันเขาเพราะหอบจากการวิ่งขึ้นบันไดมาก็เถอะ

 

พักหายใจจนดีขึ้นเจ้าตัวก็เดินไปยังห้องเรียน ชะโงกมองผ่านกระจกตรงประตูเพื่อหาว่าเพื่อนทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงไหนเมื่อเจอเป้าหมายก็เปิดประตูแล้วตรงไปนั่งข้างๆ ทันที เพื่อนที่มาถึงแล้วและนั่งรอเวลาอยู่ในห้องหันมามองเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ถ้าเป็นเวลาปกติพอหันมามองเสร็จก็จะต้องหันกลับกันไปเลย แต่วันนี้มาแปลกเพราะเอาแต่มองตามเขาจนเดินมานั่งลงข้างๆ ทัชกับหินผา

 

“อะไรของมึง!” เดียร์ถามเมื่อทัชเอาแต่มองหน้าเขา

 

“หึ เปล๊า” ปฏิเสธเสียงสูงแบบที่ใครได้ยินก็รู้ว่าแม่งแกล้งชัวร์

 

เดียร์ขมวดคิ้วใส่ “เปล่าอะไร มึงมองหน้ากูอยู่ชัดๆ ยังจะมาบอกเปล่าอีก แล้ววันนี้คือวันอะไรวะ กูมีอะไรผิดปกติเหรอมึงคนถึงได้มองกูจัง มองตั้งแต่กูเดินเข้ามาในเขตคณะแล้ว เล่นเอากูหมดความมั่นใจเลย นี่กูใส่กางเกงตูดขาดมาป่าววะคนถึงได้มองเนี่ย”

 

ทัชกับหินผาหลุดหัวเราะกับความคิดของเพื่อนตัวเล็กคนนี้ เดียร์โวยวายออกมาเมื่อโดนเพื่อนรักอย่างทัชตบหัวเข้าให้

 

“มึงนี่มันโง่แท้... ไม่รู้หรือไงว่าเขามองมึงเพราะอะไรกัน” ทัชส่ายหน้า

 

“กูหล่อ กูรู้ตัว” ตอบกลับมาทันทีแบบไม่ต้องคิดให้ทัชตั้งท่าจะตบหัวเพื่อนอีกครั้ง แต่คราวนี้เดียร์รู้ทันเลยยกมือกันเอาไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่มือหนาๆ ใหญ่ๆ ของทัชจะมาประทับอยู่ที่หัวของเขาอีกรอบ “อ่ะๆ ไหนมึงว่ามาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนอื่นๆ ถึงได้มองกูเหมือนกับมองตัวประหลาดแบบนี้”

 

“สรุปคือไม่รู้จริงๆ หรือมึงแค่แกล้งวะ” ทัชหรี่ตามองเพื่อนของตัวเองอย่างไม่แน่ใจว่าพูดจริงหรือพูดเล่น

 

“กูพูดจริงๆ แล้วกูต้องรู้อะไรด้วยหรือยังไงวะ” เดียร์ขมวดคิ้วใส่ ไอ้ทัชเริ่มพูดจาเพี้ยนๆ ไปทุกที

 

“เมื่อวานมึงทำอะไรเอาไว้” ทัชถาม

 

แต่คนโดนถามนี่สิทำหน้างงไปหมดแล้ว “ทำอะไรของมึงคืออะไรวะ”

 

“มึงอัพรูปอะไรเมื่อคืนนี้น่ะ”

 

“อ๋อ... แพนเค้กคุณหมีน้อยไงมึง โคตรอร่อยเลย” พูดไปก็ทำหน้าฟินไป นึกอยากจะกินอีกสักรอบเพราะรสชาติมันเหมือนกับที่เคยกินตอนเด็กๆ เลย ร้านของคุณลุงคนนั้นที่มีพี่ชายใจดีมาช่วยเขาเอาไว้

 

“มึงไปเอามาจากไหน ขนมนั่นน่ะ” คราวนี้เป็นหินผาที่นั่งเงียบอยู่นานถามบ้าง

 

เดียร์หันมองมองก่อนจะตอบ “ไม่รู้อ่ะ ฮาร์ทบอกแค่ว่ามีคนฝากมาให้แค่นั้นแต่ไม่ยอมบอกว่าใคร นี่ก็ไม่ได้ถามเพราะกำลังอยากกิน”

 

ทัชกับหินผาเผลอถอนหายใจออกมาพร้อมกับเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อน เดียร์ได้แต่ทำหน้างงกลับมา “ทำไมอ่ะ มันมีอะไรเกี่ยวกับขนมหรือยังไงกัน”

 

“เปล่า ถ้าไม่รู้ก็ไม่รู้ ไม่มีอะไรหรอก” หินผาตอบ

 

“อ้าว! ตกลงคืออะไรยังไง นี่งงนะ งง”

 

“เดี๋ยวสักวันมึงก็จะเข้าใจเองแหละนะเพื่อนเตี้ย” ทัชยกมือขึ้นตบปุๆ ที่หัวของเดียร์ก่อนจะขยี้ด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางนั้นจนเดียร์ต้องร้องโวยวายออกมา เตรียมจะเอาคืนให้หนำใจ

 

แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มการเอาคืนอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้องเสียก่อนทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดตบตีกันชั่วคราวแล้วหันกลับมาตั้งใจเรียนแทน

 

เดียร์คิดว่าอาการแปลกๆ ของคนอื่นคงหายไปเองอาจจะเพราะยังเช้าอยู่ทุกคนเลยเบลอหันมามองเขา แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ ยิ่งเมื่อก้าวขาเข้ามาในโรงอาหารสายตาหลายคู่ก็มองมาที่เขาทันที จนต้องหลบอยู่หลังหินผาแล้วเดินตามเพื่อนทั้งสองคนไปหาที่นั่ง

 

“มึง... กูว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติว่ะ...” เดียร์พูดเสียงเบาเพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน

 

“อะไรของมึง” ทัชถาม

 

“กูมีอะไรแปลกประหลาดไหม ทีเขางอกจากหัวเหรอ หรือหูกูยาวเป็นเอลฟ์ สิวหัวช้างอยู่บนหน้ากูเหรอ หรือว่า...”

 

“เดี๋ยวมึง!” ทัชเบรกเพื่อนที่พูดอะไรไม่รู้เรื่อง “มึงเป็นเชี่ยไรเนี่ย พูดจากเลอะเทอะว่ะ”

 

“กูไม่ได้เลอะเทอะกูพูดจริงๆ พวกมึงดูดิ คนแม่งมองกูกันใหญ่เลยกูถึงได้ถามมึงนี่ไงว่ากูมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า”

 

สิ้นคำถามของเดียร์ทัชก็ได้แต่กรอกตาไปมองส่วนหินผาก็หลุดขำ

 

“ถามจริง ตั้งแต่ที่ลงรูปไปเมื่อคืนได้เข้าเฟซเข้าอะบ้างหรือเปล่า” หินผาถาม

 

“เปล่าอ่ะ ยังไม่ได้เข้าไปดูอะไรเลยลงรูปเสร็จก็กิน กินเสร็จก็นอนเลย นาฬิกาก็ยังลืมตั้งปลุกถึงไม่ได้มาพร้อมไอ้ทัชนี่ไง” เดียร์ส่ายหน้าไปมา

 

“อย่างนั้นจะงงก็ไม่แปลกอะไรหรอก ไปๆ ไปซื้อข้าวกินเถอะเดี๋ยวมีเรียนตอนบ่ายอีก จะฝากซื้อหรือจะไปซื้อเอง”

 

เดียร์รีบเปิดประเป๋าหยิบเงินส่งให้หินผาทันทีก่อนจะยิ้มแป้น “อยากกินข้าวมันไก่ พิเศษไก่ด้วยนะเมื่อเช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย หิว...” ทำตาปริบๆ ทอดเสียงท้ายประโยคเหมือนจะอ้อน

 

หินผาได้แต่หัวเราะกับท่าทางของเพื่อนตัวเล็ก ยกมือขยี้ผมอีกฝ่ายไปทีอย่างมันเขี้ยว ให้ความรู้สึกเหมือนมีน้องดีเหมือนกัน

 

“มึงก็ยอมมันตลอด ใจอ่อนให้มันตลอดมันเลยได้ใจอ้อนแต่มึงไง” ทัชส่ายหัวระหว่างเดินไปซื้อข้าวกับหินผา

 

“ให้ความรู้สึกเหมือนมีน้องดี กูมีแต่พี่ไงเลยไม่รู้ว่ามีน้องจะเป็นยังไง”

 

“มีน้องอย่างมัน... ปวดหัวชิบหาย มึงลองไปถามไอ้ฮาร์ทดูเลยก็ได้ งุ้งงิ้งง้องแง้งอยู่นั่นแหละ” ทัชพูดเหมือนจะหมั่นไส้แต่บนหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ

 

เดียร์ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นน้องเล็ก บางครั้งก็ช่างอ้อนบางทีก็งอแง บทจะกวนก็กวนจนปวดหัว แม้จะทำตัวให้นึกหมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าก็เอ็นดูอยู่เหมือนกัน

 

คนที่คนพูดถึงแล้วก็โดนใครต่อใครมองคว้ากระเป๋าตัวเองมาวางบนโต๊ะก่อนจะฟุบหน้าลงไป หยิบโทรศัพท์จะเข้าขึ้นมาเล่นเพื่อจะได้รู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

“ทำไมอยู่คนเดียว” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแรงขยี้ที่ผมให้เดียร์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

 

พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มออกมา “สวัสดีครับ รอไอ้ทัชกับหินไปซื้อข้าวอยู่ ผมเลยมานั่งเฝ้าโต๊ะ แล้วพี่ทำไมอยู่คนเดียวอ่ะ พวกพี่ไข่ไปไหนกันหมด”

 

“พวกนั้นขึ้นไปก่อนแล้ว พี่มาซื้อน้ำ” ชูแก้วน้ำในมือให้ดู แล้วก็เห็นตาเป็นประกายของคนที่นั่งอยู่จนต้องยิ้มขำ “เอาไหม...”

 

“หา... อะไรครับ” เดียร์ทำหน้างง

 

กันต์วางแก้วชาเขียวปั่นยี่ห้อดังตรงหน้าอีกคน “พี่ให้ เขาทำมาให้ผิด”

 

“อ้าว... แล้วของพี่อ่ะ” ปากถามแต่มือนี่เอื้อมไปคว้าแก้วมาแล้ว

 

“พี่สั่งใหม่ไปแล้วล่ะ จะเอาไหมถ้าไม่เอา...” กันต์ถามเอื้อมมือไปหยิบแก้วแต่ไม่ทันคนตัวเล็กเพราะอีกฝ่ายยกมือดูดเรียบร้อยพร้อมยิ้มแผล่

 

“ขอบคุณครับ”

 

กันต์หัวเราะกับท่าทางนั้น นึกมันเขี้ยวน้องตัวเล็กเสียเหลือเกินจนต้องยื่นมือไปยีผมนุ่มๆ เล่นจนฟูไปหมด คนน้องก็แสนดีไม่ฮือไม่อือ ไม่ว่าสักคำเพราะเอาแต่ดูดชาเขียวปั่นแก้วใหญ่อยู่

 

“อย่างนั้นพี่ไปก่อน เดี๋ยวขึ้นเรียนไม่ทัน”

 

“ครับผม สู้ๆ นะครับ แล้วก็... ขอบคุณสำหรับนี่ครับ” เดียร์ส่งยิ้มกว้างให้ ชูแก้วชาเขียวปั่นที่ดูดไปแล้วให้อีกฝ่ายดู

 

มองตามรุ่นพี่อดีตพี่วินัยแสนโหดไปจนอีกฝ่ายเดินออกจากโรงอาหารก่อนจะหันมาก้มหน้าก้มตาดูดน้ำในมือต่อ ก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจใครเพราะมัวแต่คุยกับกันต์ แต่ตอนนี้เดียร์รู้สึกถึงสายตามากมายที่พุ่งตรงมาที่เขาจนต้องจับแก้มน้ำแน่นขึ้นแล้วดูดน้ำไม่หยุด

 

“ไปซื้อไม่มีแบ่งกูนะมึง” ทัชว่าหลังจากเดินกลับมาที่โต๊ะแล้ว ดีดหน้าผากเดียร์ไปหนึ่งทีเพราะหมั่นไส้ล้วนๆ

 

“กูไม่ได้ไปซื้อ” เดียร์ตอบพลางรับจานข้าวมันไก่มาจากหินผาที่ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเขากับทัช

 

“แล้วมาจากไหนถ้ามึงไม่ได้ไปซื้อ”

 

“พี่กันต์ให้มา”

 

ทั้งทัชแล้วก็หินผามองหน้าคนพูดทันที “หมายความว่ายังไง”

 

“ก็พี่กันต์ให้มาไง พี่แกบอกว่าพนักงานเขาทำมาให้ผิด แล้วพี่เขาก็ไม่กินก็เลยเอามาให้นี่แหละ” เดียร์ตอบ ไม่เข้าใจว่าเพื่อนทั้งสองคนจะแปลกใจแล้วทำหน้าประหลาดๆ แบบนั้นไปทำไม

 

“หือ... พนักงานทำน้ำให้ผิด พี่เขาก็เลยเอามาให้ แล้วน้ำของพี่เขาล่ะ” หินผาถาม

 

“เห็นพี่เขาบอกว่าสั่งใหม่ไปแล้ว อ่ะๆ มึงไม่ต้องมองกูแบบนั้นไอ้ทัช ยังไงกูก็ไม่แบ่งชาเขียวปั่นแสนอร่อยนี้ให้มึงแน่นอน เอ่อ! ลืมถ่ายรูปเลยว่ะ” เดียร์ชี้หน้าเพื่อนพร้อมกับส่ายนิ้วไปมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปชาเขียวปั่นแก้วใหญ่ที่พร่องลงไปเกือบครึ่งแก้วแล้ว

 

จัดการอัพลงโซเชียลอย่างทุกทีที่ทำ แล้วก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าโดยไม่ได้ดูอะไรเพิ่มเติมก่อนจะลงมือจัดการข้าวมันไก่ตรงหน้า

 

“อะไรของพวกมึงกันอีก ไม่กินข้าวเหรอ” เดียร์ถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองคนยังไม่ลงมือกินข้าวกันสักที

 

ทัชถอนหายใจเฮือกใหญ่ “มึงนี่น่ะ... กูจะเรียกว่ามึงซื่อ หรือมึงบื้อดีห๊ะ”

 

“อ้าวไอ้เชี่ย... มาด่ากูเรื่องอะไรของมึงเนี่ย” พอโดนว่ามาก็ว่ากลับทันที

 

สองเพื่อนซี้เริ่มการต่อล้อต่อเถียงกันต่ออย่างที่ทำเป็นประจำแม้จะตักข้าวเข้าปากอยู่เรื่อยๆ ก็ตาม แต่ก็ไม่ว่าเถียงกันเรื่องนู้นเรื่องนี้ตลอดมื้อกลางวัน

 

“มึงชอบขนาดนั้นเลย” ทัชถามหลังจากที่นั่งมองเพื่อนรักดูดชาเขียวเข้าไป

 

“ชอบดิ อร่อยชะมัดโคตรนุ่ม ปั่นโคตรจะละเอียดเลย ถ้ามึงอยากกินก็ไปซื้อเองกูไม่ให้หรอก” พูดไปก็กอดแก้วชาเขียวไปเป็นการยืนยันว่าให้ตายก็ไม่มีทางแบ่งชาเขียวปั่นแก้วนี้ให้แน่นอน

 

“กูไม่แย่งมึงแดกหรอกไม่ต้องห่วง” ทัชว่าเสียงสะบัดเรียกเสียงหัวเราะจากเดียร์แล้วก็หินผาได้เป็นอย่างดี ที่ได้เห็นอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของทัชหลังจากที่โดนเดียร์กวนประสาทหลายๆ รอบเข้า

 

“จะว่าไป... พี่กันต์ก็แปลกดีเนอะ” หินผาพูดเรียกสายตาของเดียร์ให้หันมามอง ก่อนที่เจ้าตัวจะอธิบายเพิ่มเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่เข้าใจของเดียร์ “ก็นี่ไง... เท่ากับว่าพี่กันต์ต้องจ่ายค่าน้ำสองแก้วถูกไหม”

 

“ทำไมอ่ะ...”

 

“อ๋อ...”

 

เสียงแรกเป็นของเดียร์ ส่วนเสียงที่สองเป็นของทัช เจ้าตัวตบโต๊ะเหมือนกับเห็นด้วยในสิ่งที่หินผาพูด “จริง!

 

“ยังไงว่ะ กูงง คือพวกมึงคุยอะไรกันครับ”

 

“เดียร์...” หินผาเรียกเพื่อนใหม่ก่อนจะยิ้มบางให้ “หน้าตาก็ดูไม่น่าจะตามคนอื่นไม่ทันเลยเนอะ”

 

“ห๊ะ!!

 

“กูแปลสั้นๆ ง่ายๆ ให้ฟังนะ” ทัชยกมือวางบนไหล่ของเดียร์ ขยายความของประโยคที่หินผาพูดก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ สะใจ “หน้าตามึงไม่น่าโง่เลยไง”

 

“อ้าวไอ้นี่...” หันมาชี้หน้าเพื่อนใหม่อย่างคาดโทษ

 

“กูแค่พูดเรื่องจริง” หินผาไหวไหล่ สีหน้ายังขบขันไม่หายกับสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อครู่นี้ “ลองคิดตามดูสิ ร้านนี้ก็แบรนด์ดังระดับประเทศ ระดับโลก ถ้าพนักงานทำเครื่องดื่มให้ลูกค้าผิด ลูกค้าแจ้งบอกเขาก็รีบทำใหม่ให้แล้ว... จริงไหม”

 

“ใช่ แค่เดินไปบอกพนักงานว่าเครื่องดื่มผิดไม่ใช่แบบที่สั่งพนักงานเขาก็เปลี่ยนให้แล้ว แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นนะ แก้วที่ผิดก็จะอยู่กับพนักงาน ไม่ได้อยู่กับลูกค้า” ทัชพูดต่อ

 

“เพราะฉะนั้นก็คงเป็นไปไม่ได้ที่ว่าพนักงานจะทำเครื่องดื่มให้ผิด ก็เลยเอาน้ำมาให้โดยที่ตัวเองไปสั่งน้ำใหม่อีกหนึ่งแก้ว แบบนั้นก็เท่ากับว่าต้องจ่ายค่าน้ำสองแก้วน่ะสิ จริงไหม”

 

“ถูกต้อง!

 

เดียร์นิ่งไปเพราะกำลังประมวลผลแล้วก็คิดตามในสิ่งที่เพื่อนทั้งสองคนพูด ดวงตากรอกไปมาซ้ายขวายามใช้ความคิด ปากก็กดหลอดดูดชาเขียวเอาไว้ไม่ปล่อย

 

“คือจะบอกว่า... พี่กันต์สั่งน้ำสองแก้วเลย...”

 

“สรุปง่ายๆ เลยนะมึง แบบไม่ต้องอ้อมโลกอ้อมจักรวาลแบบที่มึงกำลังจะพูดนะ” ทัชพูดเมื่อเพื่อนรักยังคงอ้ำอึ้งไม่พูดออกมาทั้งๆ ที่ก็น่าจะเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร “พี่กันต์ตั้งใจซื้อชาเขียวแก้วนี้ให้มึง ไม่ใช่พนักงานทำให้ผิด เข้าใจไหม เก็ตยังมึง”

 

“อ่า... แล้วพี่เขาทำแบบนั้นทำไมวะ... โอ๊ย! ไอ้เชี่ยทัช” เดียร์ถามก่อนจะร้องโวยวายออกมาเมื่อเพื่อนทัชยื่นแขนมาล็อคคอเขาเอาไว้พร้อมใช้มืออีกข้างขยี้ผม บีบแก้ม ดึงแก้มจนเจ็บไปหมดมันถึงได้ยอมปล่อย “เชี่ยไรมึงเนี่ย”

 

บ่นไปก็นวดแก้มตัวเองไปเพราะเมื่อกี้โดนดึงเสียหลายรอบ แก้มแทบจะยืดติดมือมันไปแล้ว

 

“กูหมั่นไส้ คำเดียวสั้นๆ ได้ใจความเลยมึง! กูเคยคิดนะว่ามึงมันซื่อพวกเรื่องอะไรแบบนี้ เก่งแต่พวกเรื่องเรียน แต่กูก็ไม่คิดว่ามึงมันไม่ใช่แค่ซื่อ แต่มึงทั้งบื้อ ทั้งโง่เลย”

 

“อ๊าว! มาด่ากูโง่อีกมึงนี่”

 

หินผาหัวเราะก่อนจะยกมือห้ามทั้งสองคนที่ตั้งท่าจะเถียงกันอีกรอบ ทัชได้แต่ฟึดฟัดยกมือกอดอก ส่วนเดียร์ก็มีท่าทางไม่ต่างกันแต่ออกแนวยังไม่เข้าใจอะไรมากกว่า

 

“เอาอย่างนี้... เย็นนี้กลับไปมึงลองไปเข้าเฟซดูนะ แล้วก็นึกเรื่องที่พวกกูเคยพูดถึงเรื่องพี่กันต์กับมึงด้วย ตอนที่ทำงานกลุ่มด้วยกันน่ะที่พวกกูพูดไป” หินผาเป็นฝ่ายพูดแทนเพราะถ้าขืนปล่อยให้สองคนนั้นคุยกันต่อคงได้เถียงกันรอบสามแน่นอน

 

“แล้วทีนี้นะ... พอมึงเข้าเฟสแล้วก็นึกเรื่องนั้นแล้วนะ มึงก็จะเข้าใจทุกอย่างเองแหละ ทั้งเรื่องที่มีคนมองมึงตลอดตั้งแต่มึงเช้ามาในมหาลัย จนถึงตอนนี้ แล้วก็เรื่องที่พี่กันต์ซื้อน้ำให้มึง มึงลองนึกแล้วก็คิดตาม มึงก็จะเข้าใจเอง โอเคไหม”

 

“บอกมาเลยไม่ได้หรือไงอ่ะ ทำไมต้องให้คิดด้วยอ่ะ” เดียร์เริ่มงอแงเพราะยังไม่ได้คำตอบเสียที “ไหนพวกมึงบอกว่ากูโง่ไง ก็พูดออกมาเลยสิ กูจะได้หายโง่”

 

หินผาส่ายหน้า “ไม่ได้หรอก เรื่องนี้กูว่ามึงควรรู้แล้วก็เข้าใจเองมากกว่านะ ถ้ากูพูดไปก็เหมือนคนอื่นพูดมันก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีผลอะไรหรอก ถ้ามึงเข้าใจเองมึงก็จะได้คิดตามไปเองว่ามึงจะเอายังไงต่อ”

 

“โว๊ะ! พวกมึงนี่เอาใจยากแท้ พอกูไม่รู้ไม่เข้าใจก็ว่ากูจริง พอกูอยากจะรู้ก็ไม่อธิบายซะงั้นอ่ะ”

 

“เอาน่า...” หินผาตบไหล่เดียร์ “ถ้ามึงไม่เข้าใจจริงๆ เดี๋ยวก็มีคนทำให้มึงเข้าใจเอง กูว่า... ถ้ามึงยังซื่อ... ไม่รู้อะไรแบบนี้ คนคนนั้นก็คงไม่อยู่เฉยหรอก”

 

“ห๊ะ กูยิ่งงงเข้าไปใหญ่เลย” เดียร์ยกมือเกาหัวตัวเอง

 

“เดี๋ยวมึงก็เข้าใจเองนั่นแหละน่า แค่ทำตามที่ไอ้หินมันพูดแค่นั้นพอ ไปๆ ขึ้นเรียนได้แล้วเดี๋ยวก็สายกันพอดี” ทัชพูด

 

ทุกคนเลยลุกขึ้นหยิบจานไปเก็บ โดยที่เดียร์ก็คว้าแก้วชาเขียวปั่นที่ยังเหลืออยู่ถือติดมือมาด้วย ก็มันยังเหลืออยู่อีกเกือบครึ่งแก้ว... จะทิ้งก็เสียดาย เอาขึ้นไปกินบนห้องเรียนด้วยเลยแล้วกัน... อร่อยดี






* * * ต่อค่ะ 100% * * *






ช่วงนี้อากาศค่อนข้างจะแปรปรวน ตอนเช้าๆ ยังหนาวอยู่เลย แต่พอมาตอนกลางวันก็ร้อนจนแถมจะหลอมละลายแล้วระเหยกลายเป็นไอ พอตึกเย็นมาหน่อยอากาศเย็นๆ หนาวๆ ก็กลับมาอีกครั้ง เดียร์ยกมือโบกลาหินผากับทัชที่จะไปอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบด้วยกันที่หอพักของหินผา ส่วนตัวของเขานั้นก็เตรียมกลับคอนโด ไม่ได้ไปอ่านหนังสือกับสองคนนั้นเพราะวิชาที่สอบเป็นวิชานอกคณะแล้วก็ไม่ได้เรียนด้วยกัน ซึ่งตารางเรียนของเทอมแรกนี้ทางมหาลัยเป็นผู้จัดให้เลย เลยมีวิชานอกคณะบางวิชาที่พวกเขาไม่ได้เรียนด้วยกัน

 

เดียร์ยืนลังเลอยู่ตรงป้ายรอรถของมหาลัย กำลังคิดอยู่ว่าจะเดินไปเองหน้ามหาลัยเองหรือจะรอรถดี...

 

แต่เสียงแตรรถที่ดังขึ้นก็เรียกให้เดียร์จากความคิดเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมๆ กับคนที่ยืนรอรถอยู่บริเวณนี้ รถ SUV คันสวยจอดเทียบอยู่ตรงหน้า เดียร์กำลังจะละความสนใจไปเพราะคิดว่ารถคันนี้คงมาจอดรอรับใคร

 

“เดียร์”

 

เสียงเรียกชื่อเขา... เดียร์เงยหน้ามองก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเรียก

 

“จะกลับคอนโดเหรอ”

 

“ครับพี่” เดินเข้าไปใกล้รถคันนั้นเพื่อที่จะได้คุยกันถนัดขึ้น

 

กันต์เอื้อมมือมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับออก “มาสิ พี่ก็กำลังจะกลับเหมือนกันจะได้ไม่ต้องรอรถ”

 

“ขอบคุณนะครับ” เดียร์ตอบรับก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถคันสวยข้างๆ คนขับ แล้วรถ SUV ก็ขับออกจากบริเวณนี้ไป

 

“เพิ่งสอบเสร็จเหรอ เป็นยังไงบ้าง” กันต์หันมามองน้องตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้เจ้าตัวกำลังกวาดสายตาไปมาเพื่อสำรวจรถของเขา

 

“ก็ดีครับ เหลือวิชานอกอีกวิชาเดียว ส่วนวิชาคณะก็เหลือส่งงานครับแค่นั้น” เดียร์ตอบ หันไปมองซีกหน้าของคนที่กำลังขับรถอยู่

 

คนบ้าอะไรทำไมถึงได้หน้าตาดีนักก็ไม่รู้ ไม่อยากจะยอมรับหรอกแต่ขนาดเห็นแค่ครึ่งหน้าก็ยังดูดี ดูจมูกนั่นสิโด่งได้รูป ริมฝีปากก็ดูดี ตาก็ไม่ได้โตแต่ก็ไม่ได้เล็ก สุกอย่างมันเลยดูครบเคริ่งไปหมดโดยไม่ต้องปรุงแต่งอะไรอีก

 

“ก็ดีแล้ว... หึหึ แวะกินข้าวกันก่อนไหม” กันต์หลุดขำเมื่อได้ยินเสียงท้องร้องจากคนข้างๆ เหลือบมองคนที่ทำหน้ายู่

 

“ก็... ได้ครับ” ใจจริงก็อยากปฎิเสธแต่ความหิวมันมีมากกว่าก็เลยพยักหน้าตอบตกลงไป

 

กันต์ได้แต่นึกเอ็นดูคนตัวเล็กจนอยากจะยื่นมือไปบีบแก้ม ขยี้ผมคนน่ารักสักที ยิ่งตอนหันมายิ้มหวานใส่เขาตอนที่ถามว่าอยากกินอะไรก็น่าฟัด แต่ทำได้แค่กำพวงมาลัยรถแน่นขึ้นเพราะสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้

 

นึกแล้วก็อยากจะถอนหายใจเพราะจนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่ได้คุยกับเดียร์สักทีเรื่องที่มีภาพของเขากับน้องแพรออกมา ไม่รู้เจ้าเด็กคนนี้เห็นหรือยัง เห็นแล้วแต่เพราะไม่ได้คิดอะไรกับเขาก็เลยไม่สนใจ หรือยังไม่เห็นกันแน่นะ...

 

กันต์ขับรถเลยคอนโดไปหน่อยก่อนจะเลี้ยวเข้าจอดในร้านบุฟเฟ่ต์ปิ้งย่างตามที่ตุ๊กตาหน้ารถร้องขอที่ตอนนี้เจ้าตัวเดินนำลิ่วเข้าไปในร้านแล้วส่วนเขาก็จัดการปิดรถให้เรียยร้อยแล้วเดินตามไป

 

“ผมสั่งแบบพรีเมี่ยมให้แล้วนะ” ไม่รอถามความคิดเห็นเขาสักคำเพราะเพียงแค่ทิ้งตัวลงนั่งเจ้าตัวก็ร้องบอกทันที

 

ถ้าหากเป็นเพื่อนๆ เขาคงด่าไปแล้วแต่พอเป็นคนคนนี้ก็เลยทำเพียงแค่พยักหน้ารับ นั่งมองเดียร์เอากระดาษมาขีดสั่งอาหารแล้วก็ได้แต่ยกยิ้ม ท่าทางตั้งอกตั้งใจอย่างกับกำลังสอบไฟนอลอยู่เลย เห็นแล้วก็เอ็นดูต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเสียงแล้วกดถ่ายรูปไปหลายรูปเลย

 

“จะกินหมดไหม” กันต์ถามหลังจากที่พนักงานทยอยยกถาดของสดผักสดมาเสิร์ฟ มันเริ่มสูงเรื่อยๆ จนเกือบจะท่วมหัวอยู่แล้ว

 

“หมดสิ ผมหิวมาก... ตอนนี้การสอบนี่มันดูดพลังงานไปหมดเลยจริงๆ นะ” พูดไปก็คีบเอาเนื้อเอาหมูมาปิ้งบนเตา “ว่าแต่... พี่กินได้ทุกอย่างใช่ไหมครับ”

 

กันต์พยักหน้ารับ เขาเริ่มลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าบ้าง แล้วก็คอยบริการคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามที่ดูจะเพลิดเพลินกับการกินมากเหลือเกิน ตัวก็แค่นั้น... กินแล้วเอาไปไว้ตรงไหนหมดนะ ทาวเวอร์ถาดอาหารที่ก่อนหน้านี้ท่วมหัวหมดเกลี้ยงไปแล้วและทาวเวอร์ที่สองก็ตามมาแบบติดๆ แค่มองเขาก็อิ่มแทนแล้ว

 

“กินระวังหน่อย เลอะแล้ว” กันต์บอกยื่นกระดาษทิชชู่ให้คนตัวเล็กเอาไปเช็ดปาก

 

“ขอบคุณครับ” เดียร์ยิ้มกว้าง

 

พวกเขาใช้เวลาอยู่ในร้านอาหารเกือบสองชั่วโมง เดียร์ได้แต่เดินลูบท้องออกจากร้านอย่างเปรมปรีดิ์เพราะทั้งอิ่มท้องและตังค์อยู่ครบไม่ได้เสียสักบาทเดียว ตอนแรกก็เกรงใจที่กันต์บอกจะเลี้ยง แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเสนอตัวแล้วเขาก็ไม่อยากจะขัดใจรุ่นพี่เลยได้แต่ปล่อยเบลอให้อีกคนไปจ่ายอาหาร

 

“อิ่มหรือเปล่า”

 

“มากครับ ท้องจะแตกแล้วตอนนี้” พูดไปก็ลูบท้องตัวเองไปด้วย

 

“หึ... อย่างนั้นก็กลับกันเลยแล้วกันนะ” กันต์บอกเดินนำอีกฝ่ายไปที่รถแล้วขับรถกลับคอนโด

 

พวกเขาแยกกันที่หน้าห้องของแต่ละคนเดียร์หันไปขอบคุณอีกฝ่ายอีกรอบทั้งเรื่องที่รับเขามาด้วย แล้วก็พาไปเลี้ยงของอร่อย เดียร์เดินไปทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ยังรู้สึกอิ่มจนไม่อยากจะลุกหรือขยับไปไหนเลย

 

คว้าเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าที่สั่นติดต่อกันออกมาดูเห็นเป็นไอ้ทัชไลน์มาหาไม่หยุด เลยต้องเปิดเข้าไปดู อีกฝ่ายถามมาว่าเขาไปกินข้าวกับกันต์มาหรือเปล่า ก็ได้แต่งงว่ามันไปรู้มาได้ยังไง ทัชเลยส่งภาพแคปหน้าจอมาให้ เป็นภาพของเขากับกันต์ที่นั่งกินข้าวกันอยู่ในร้านบุฟเฟ่ต์ ภาพถูกลงไว้ในเพจของ cute boy ของมหาลัย

 

T_ouch

นี่มึงยังไม่ได้ดูเฟซที่กูเคยบอกเอาไว้อีกเหรอ

มึงนี่นะ... บื้อชิบหายวายวอด ไอ้หิน มึงจัดการมันทีดิ

 

:D_Dear

อ้าว... ด่ากูอีกนะมึงอ่ะ

 

T_ouch

มึงอ่ะสมควรโดนด่าแล้ว

โลกเขาไปไหนต่อไหน

 

HINPHA

มึงลองเข้าเฟซดูสิ เดี๋ยวมึงก็รู้ทุกอย่างเองแหละ

 

เดียร์ออกจากแอปฯ แชทก่อนจะเปลี่ยนเป็นเข้าเฟซบุ๊คทันที เลื่อนๆ หน้าไทม์ไลน์อยู่ไม่นานก็เจอเพจที่ว่า ที่จริงเพื่อนหลายๆ ในคนเฟซของเขาก็แชร์กันให้วุ่น มีคนแท็กเข้ามาถามเขาด้วยเต็มไปหมดเลย แต่เดียร์เลือกที่จะปล่อยผ่านพวกข้อความเหล่านั้นแล้วเข้าไปหาถึงต้นตอของเรื่องทั้งหมดแทน

 

“หือ... อะไรหว่า... มีรูปแพนเค้กคุณหมีน้อยของเราด้วย” เดียร์ทำหน้าประหลาดใจเมื่อเลื่อนไปเจอรูปแพนเค้กคุณหมีน้อยที่เขาเคยถ่ายลงเอาไว้ แล้วมันก็ไม่ได้มีรูปเดียว แต่มีอีกรูปด้วย “

 

 

KAN_CHANAKAN

ตั้งใจทำสุดฝีมือ

 

“แพนเค้ก... พี่กันต์เป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ แล้ว... ทำให้เราทำไม” เดียร์ไล่อ่านบรรดาคอมเมนต์ต่างๆ ในโพสต์นั้น ความคิดเห็นมันหลากหลายมาเหลือเกินจนเขาเริ่มจะจับใจความสำคัญไม่ได้

 

มีทั้งคนที่มีหวีดร้องอยากให้กันต์ทำขนมให้บ้าง แล้วก็มีคนถามว่ากันต์ทำขนมให้เขาทำไม แล้วผู้หญิงที่เดินควงแขนด้วยคือใคร บางคนก็แสดงความคิดเห็นกันไปว่ากันต์กำลังจีบเขา ได้แต่คิดไปเรื่อยๆ จนมือเผลอไปโดนหน้าจอโทรศัพท์จนมันรีเฟรชใหม่ พอดีกับที่หน้าเพจมีการอัพเดทล่าสุด

 

FGU CUTE BOY ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 2 ภาพ

 

ภาพจากคนอื่นถ่ายคงไม่สามารถตอบคำถามอะไรได้นอกจากภาพที่เจ้าของถ่ายเองหรอกจ้าาา ตอนแอดมินเห็นภาพที่ลูกเพจส่งมาให้ก็อยากจะจิกหมอนด้วยความฟินและร้องไห้ปนๆ กันไปแล้วนะ แต่พอมาเห็นพี่เหนือเดือนอัพเองแบบนี้ หัวใจแอดมินนี่มันทั้งฟู่ฟองและฟีบแบนสลับกันอย่างกับจะเป็นไพโบลาร์แล้วจ้า

 

อะไรคือทั้งแคปชั่นที่เอ็นดูน้องแบบนั้น อะไรคือการถ่ายรูปน้องออกมาได้ละมุนขนาดนั้น จิตใจพี่เหนือเดือนทำด้วยอะไร!

 

แล้วสรุปนี่คือ... เขารู้จักกัน เป็นพี่น้องกันต์ หรือเขารู้จักกัน จีบกัน หรือเป็นแฟนกัน? ใครรู้บอกแอดมินทีเถอะ

 

#ให้เธอได้กับเขาและจงโชคดี #ใจต้องนักเลงแค่ไหนเหล่าชะนี #สาววายก็ฟินกันไปชะนีก็นกกันไป #กันต์เดียร์ #หนุ่มถา’ปัตย์หล่อบอกต่อด้วย

 

ภาพที่แอดมินเพจเอามาลงเป็นภาพที่แคปมา ซึ่งเป็นภาพของกันต์ที่อัพรูปของเดียร์ตอนกำลังก้มหน้าก้มตากินจนแก้มป่องออกมา แล้วไหนจะแคปชั่นนั่นอีก...

 

KAN_CHANAKAN

นี่คนหรือกระต่าย... น่ามันเขี้ยว :)

 

เดียร์เก็บความสงสัยมากมายเอาไว้ในใจ ก่อนจะลุกเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ความเย็นของสายน้ำก็ไม่ได้ทำให้สมองของเขาโล่ง แล้วก็ไม่ได้ทำให้เขาสามารถคิดอะไรหรือหาคำตอบอะไรได้ สุดท้ายคนที่มีนิสัยเอาแต่ใจติดอันดับในบ้านบริสตันก็ทนกับความรู้สึกอึดอัดของตัวเองไม่ไหว ต้องก้าวพรวดๆ ออกจากห้องไปยังห้องข้างๆ กัน

 

ทั้งกดกริ่งทั้งทุบประตู จนกระทั่งบานประตูห้องเปิดออก เจ้าของห้องชะงักไปเมื่อเห็นเดียร์ยืนอยู่ตรงหน้า เจ้าตัวดันประตูเปิดออกกว้างจนเจ้าของห้องต้องก้าวถอยหลังไปแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายบุกรุกเข้ามาในพื้นที่

 

เดียร์เดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวยาว คว้าตุ๊กตาหมีที่วางอยู่ข้างๆ มากอดเอาไว้บนตักก่อนจะอ้าปากงับหูมันเต็มที่จนเจ้าของร้องลั่น

 

“เดี๋ยวๆ เป็นอะไรเนี่ย” กันต์รีบเดินเข้ามาหา ดึงตุ๊กตาออกจากปากของคนหน้าบึ้งหน้างอแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยเสียอย่างนั้น... “ใจเย็นเดียร์ ปล่อยคุณหมีมาก่อนมากัดคุณหมีแบบนี้คุณหมีเจ็บนะ”

 

กันต์ว่าคำพูดของเขามันโคตรจะหลอกเด็ก แต่อีกฝ่ายกลับยอมปล่อยคุณหมีแต่โดยดีแล้วเปลี่ยนเป็นกอดเอาไว้แน่นแทนแบบที่เจ้าของห้องอย่างกันต์ก็ตามไม่ทัน แม้ในใจจะทั้งตื่นเต้นทั้งแปลกใจที่เห็นน้องตัวเล็กนั่งอยู่ในห้องของเขา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เดียร์เข้ามาในห้อง ส่วนใหญ่จะเป็นเขาที่ไปหาอีกฝ่ายที่ห้องมากกว่า อย่างตอนที่ไปช่วยดูรายงานวิชาดนตรี

 

“เป็นอะไร”

 

“ผมอึดอัด ผมไม่เข้าใจ ผมงง แล้วผมก็สงสัยด้วย!” เดียร์มองคนที่นั่งอยู่โซฟาใกล้ๆ กัน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อีกคนดู

 

ยอมรับเลยว่าหัวใจหล่นลงหายไปแล้วตอนที่เห็นรูปที่เดียร์ยื่นมาให้ดู ไหนจะคำพูดก่อนหน้านี้ที่เจ้าตัวบอกว่าอึดอัดนั่นอีก...

 

“ทำไมใครๆ เขาถึงบอกว่าพี่จีบผม ชอบผม” เดียร์ถามออกมา “ขนาดไอ้ทัชกับไอ้หินยังบอกเลยว่าพี่ชอบผม สิ่งที่พี่ทำให้ผมมันไม่ใช่รุ่นพี่ทำให้รุ่นน้อง”

 

กันต์ชะงักไปทันทีกับคำถามของเดียร์ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามออกมาตรงๆ แบบนี้ แต่ในแววตาของเดียร์นั้นมีแต่ความสงสัยอยู่จริงๆ ไม่ได้มีความขุ่นเคืองหรือไม่พอใจอยู่ด้วย

 

“ที่บอกว่าอึดอัด... คืออะไร”

 

“ก็ผมสงสัยอ่ะ สงสัยจนอึดอัดมาก...” ลากเสียงยาว “พอสงสัยแล้วไม่รู้คำตอบก็เลยอึดอัดต้องวิ่งมาทุบประตูห้องพี่นี่ไง”

 

“เดียร์บอกว่ามีแต่คนบอกว่าพี่ชอบแล้วก็จีบเราใช่ไหม” กันต์ถาม เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าเขาก็พูดต่อ “รู้สึกรังเกียจ ไม่พอใจ ไม่ชอบใจหรือเปล่าตอนที่ได้ยินได้อ่านแบบนั้น”

 

คราวนี้เป็นเดียร์บ้างที่นิ่งไปกับคำถามของกันต์ เจ้าตัวนึกตามกับคำถามนั้น ถ้าถามว่ารังเกียจไหมเดียร์บอกได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่ได้รังเกียจ... มันออกแนวมึนๆ งงๆ ตั้งตัวไม่ทันเสียมากกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

“ไม่ได้รังเกียจ หรือไม่พอใจอะไร...”

 

พอได้ยินแบบนั้นกันต์ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที อย่างน้อย... น้องก็ไม่รังเกียจนั่นแหละนะ

 

“แล้วถ้าพี่บอกว่า...”

 

กันต์มองหน้าน้องตัวเล็ก ก่อนจะคลี่ยิ้มอบอุ่นออกมา “พี่ชอบเรา”

 

“หะ... หา!” เดียร์ได้แต่กระพริบตาปริบๆ อย่างไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตัวเองได้ยินนั้นมันถูกหรือผิด มันเรื่องจริงหรือแค่ความฝันจนต้องหยิกแขนตัวเอง “โอ๊ย!!

 

ก็ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้...

 

“เดียร์!! หยิกตัวเองทำไมเนี่ย” กันต์ร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นเดียร์หยิกตัวเองเสียเต็มแรง รีบจับแขนอีกคนมาดูก่อนจะลุกไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาแล้วทายาให้ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวมันจะได้เขียวช้ำแน่นอน

 

“ก... ก็พี่พูดอะไรอ่ะ...”

 

“ก็แค่บอกว่าชอบแค่นั้นแหละ ถึงกับต้องทำร้ายร่างกายตัวเองด้วยหรือไง” กันต์พูดเหมือนกับบอกเล่าว่าวันนี้เขาทำอะไรมาบ้าง แถมยังดุกลับอีกต่างหาก

 

“ก็... ฮื่อ... ก็...”

 

“ผ... ผม... ผม... เหรอ...”

 

“อือ... คนนี้นี่แหละ ไม่ใช่คนไหนหรอก” ชี้นิ้วเข้าหาคนที่นั่งอยู่ เห็นแก้มขาวๆ ขึ้นสีแดงแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา

 

เดียร์ไม่รู้ว่าตัวเองออกจากห้องของกันต์ตอนไหน ไม่รู้ว่าเดินกลับเข้ามาในห้องนอนได้อย่างไร เพราะดูเหมือนว่าสติของเขาจะยังกลับมาไม่สมบูรณ์ เพราะในหัวมันเอาแต่คิดกับสิ่งที่กันต์พูด เรื่องที่... ชอบเขา นั่นแหละ

 

ได้แต่คว้าตุ๊กตาแมวน้ำมากอดเอาไว้แล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่

 

“โอ๊ยยย!! แล้วมันยังไงละเนี่ย...” ร้องโวยวายออกมาเมื่อคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึกเหล่านี้ดี

 

เพราะเดียร์ยังไม่เข้าใจเลยว่า... ทำไมอยู่ๆ หัวใจของเขามันถึงได้เต้นแรงขึ้นมาหลายจังหวะตอนที่นึกถึงคำพูดของกันต์ แต่ไม่ว่าจะคิดอะไรเท่าไหร่ก็หาคำตอบไม่ได้เลยสักอย่างเดียว จนสุดท้ายก็ต้องเลิกคิดเพราะถ้ามัวเอาแต่คิดก็จะพาลเอานอนไม่หลับเอาได้

 

ตอนนี้เขาควรพักผ่อนก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องราวต่างๆ พวกนั้น เดี๋ยวเอาไว้ว่างๆ แล้วเขาจะคิดอีกรอบ

 

 




************************************************

งุ้ย... เขาบอกชอบกันแล้วอ่ะเธอออออออ ทำไมเราเขินพี่กันต์ ฮื่อออออ อยากได้ผู้ชายคนนี้นี่ต้องทำยังไง ต้องเกิดมาเป็นน้องตัวเล็กใช่ไหมพี่กันต์ถึงจะมาบอกชอบเราบ้าง งุ้ยๆๆๆ น้องก็น่ารักเหลือเกิน ไม่แปลกใจเล้ยทำไมพี่ถึงได้ชอบ ท่าทางแบบงุ้ยๆ มาก ไม่เข้าใจศัพท์นี้หรอกว่ามันแปลว่าอะไร รู้แค่ว่าน้องมันงุ้ยๆ อ่านแล้วจักจี๊ๆ (ติดมาจากในคอนเสิร์ต อิอิ) จังเล้ยยยยยย

 

แล้วเจอกันตอนหน้าค่า

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 401 ครั้ง

113 ความคิดเห็น

  1. #3072 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 12:50
    พี่หมีสารภาพแล้ววววว
    #3072
    0
  2. #3046 Bowbiii (@Bowbiii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:19
    พี่กันต์ทำไมเป็นคนอบอุ่นแบบนี้ㅠㅡㅠ
    #3046
    0
  3. #2917 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:54
    น้องรู้ตัวซะที พี่ลุ้นจนตัวโก่งหมดแล้วลูกเอ้ยยยย
    #2917
    0
  4. #2798 SANSANEE1827 (@SANSANEE1827) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:05
    พี่กันต์บอกชอบน้องแล้วอะคับน้องๆ
    #2798
    0
  5. #2613 pk2087 (@0811589885) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 19:23

    น้องเดียร์ทำไมน่ารักแบบนี้อ่ะ

    #2613
    0
  6. #2417 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 15:34
    พี่หมีก็รุกแรง น้องมันก็ตามไม่ทันดิ โธ่เครียดจนวิ่งคุยกับเขากลับมาเครียดหนักกว่าเดิมอีก5555555555555
    #2417
    0
  7. #2250 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:36
    พี่กันตบอกชอบน้องแล้ว...ฟินขั้นสุด..แต่น้องล่ะชอบพี่ไหม...
    #2250
    0
  8. #1902 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:45
    โอ๊ยๆ พี่กันนนนนนนนนต์ เริ่มรุกน้องแล้วววววว เอาซะน้องไปไม่เป็นเลยค่ะ >///<
    #1902
    0
  9. #1407 bammijai (@leeayii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 05:36
    พูดกันตรงๆ น้องถึงกับไปไม่เป็นเลย 5555
    #1407
    0
  10. #1121 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 10:48
    พี่รุกหนักมีแอบประกาศว่าคนนี้พี่จอง
    #1121
    0
  11. #1106 Smuffy (@armymnn01) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:44
    ขำที่น้องตรงดิ้งไปทารุณคุณหมีก่อนเลย 555
    #1106
    0
  12. #1047 ABITOFSOM (@JS_jslove) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:07
    น้องน่าร้ากกก
    #1047
    0
  13. #1046 Gammmmmmmmmm (@Gammmmmmmmmm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:56
    น้องไปไม่เป็นเลยอ่ะ 55555
    #1046
    0
  14. #1045 ppparumpara (@ppparumpara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:59
    งุ้ยยยย เขินแล้วเขินอีกเลยคร่าาาาา
    #1045
    0
  15. #1044 Undervioletlight (@Undervioletlight) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:12
    จะเริ่มจีบจริงจังเเล้วใช่ไหมม *_*
    #1044
    0
  16. #1043 KINGTATTOOCHANCA (@KINGTATTOOCHANCA) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:45
    เขินเเทนนอ่ะ.///.
    #1043
    0
  17. #1042 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:51
    พี่กันต์สารภาพแล้ว คราวนี้รุกหนักกว่าเดิมแน่
    #1042
    0
  18. #1041 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:33
    สารภาพแล้ววว พี่กันต์รุกเลยเด้ออออ เดินหน้าจีบเต็มกำลังงง
    #1041
    0
  19. #1040 sakiritakara (@sakiritakara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:55
    อิอิ น่ารักอะ พี่กันต์สารภาพแว้ว
    #1040
    0
  20. #1039 ttangkua (@ttangkua) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:54
    พี่กันต์รุกแรงละเด้ออ555
    #1039
    0
  21. #1038 Oshfly (@4goming) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
    งุ้ยยยยย พี่กันต์บอกความในใจกับน้องไปแล้ววววว
    #1038
    0
  22. #1037 Joyrycha (@Joyrycha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:47
    น่ารักอะ มาต่อนะรอๆๆ
    #1037
    0
  23. #1036 creamfriday (@creamfriday) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:43
    เขาบอกชอบกันแล้วข่าาาาาาาาาาาาาา
    #1036
    0
  24. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:42
    น่ารักกกกกกก
    #1035
    0
  25. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:42
    น่ารักกกกกกกด
    #1034
    0