♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,484 Views

  • 3,093 Comments

  • 11,668 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,866

    Overall
    285,484

ตอนที่ 18 : บท17 l "พี่ตัวโต"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 858 ครั้ง
    8 มิ.ย. 61


Cr. Pic [F.GC]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ



บท17 l พี่ตัวโต

 

เดียร์ได้แต่ยืนหันซ้ายหันขวาอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่กลางร้าน อยู่ๆ ก็โดนอดีตพี่วินัยหน้าเหี้ยมหน้าโหดลากมา พูดจาอะไรก็ไม่รู้เรื่องจับใจความแทบไม่ได้เพราะมัวแต่เขิน รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่ร้านขนมเจ้าดังแถมยังเป็นร้านโปรดที่มีเมนูแพนเค้กคุณหมีน้อยด้วย แล้วก็ลากเขาเข้ามาในร้าน จับใส่ผ้ากันเปื้อน พาเขามาแนะนำให้ทุกคนรู้จักส่วนตัวเองก็หายเข้าไปหลังร้าน ปล่อยให้เขายืนงงเกาหัวอยู่ตรงนี้ ทำอะไรไม่รู้เลยส่งยิ้มมิตรภาพให้กับทุกคน

 

งงเลยสิเราทรายพนักงานประจำของร้านทักเดียร์อย่างเป็นกันเองขอโทษทีนะ เราเลยต้องมาช่วยงานที่ร้านด้วยเลย

 

อ่า... ไม่หรอกครับเดียร์ตอบยิ้มๆ

 

ปกติคนก็ไม่ขาดหรอก แต่พอดีว่าวันนี้คุณมอส กับ พี่มิ้นท์ที่เป็นปาติชิเย่ของร้านไปคุยงานกับลูกค้า ส่วนพี่สิปาติชิเย่อีกคนก็ไม่สบาย เลยต้องให้น้องกันต์เข้ามาช่วยเพราะพวกที่เหลือนี่ก็ไม่ได้มีความสามารถในการทำขนมอะไรเลย ได้แค่ชงเครื่องดื่มทรายอธิบายเพิ่มเติม

 

เดียร์พยักหน้ารับ เจ้าตัวยืนคุยกับพี่ๆ คนอื่นในร้าน เพราะเวลานี้ลูกค้ายังไม่เยอะเลยว่างๆ ใช้เวลาไม่นานเดียร์ก็สนิทสนมกับพี่ๆ แถมยังได้ชิมเครื่องดื่มฟรีด้วย ยิ้มแก้มแตกชอบอกชอบใจจนพี่ๆ นึกเอ็นดูในความน่ารักนั้น

 

เดียร์เป็นรุ่นน้องที่คณะของน้องกันต์เหรอ

 

ครับ ผมเพิ่งเข้าปีหนึ่งเดียร์ตอบตอนแรกผมกับพี่กันต์ก็ไม่สนิทกันหรอก ผมไม่ชอบพี่เขาด้วยซ้ำเพราะพี่กันต์เป็นหัวหน้าพี่วินัยแล้วก็มาสั่งลงโทษผม ผมเลยเหม็นขี้หน้าไปเลย

 

พี่ๆ ในร้านต่างพากันขำกับคำเล่าของเดียร์ แล้วมาสนิทกันได้ยังไง

 

ก็... พอหมดรับน้องพวกพี่ๆ เขาก็ไม่ได้เป็นอย่างตอนรับน้องน่ะครับ ที่สนิทกันจริงๆ เพราะผมไปขอให้พี่กันต์ช่วยเรื่องรายงานเพราะรู้มาว่าพี่เขาได้เกรดดีในวิชาที่ยากๆ น่ะครับ เลยได้คุยได้สนิทกัน

 

เดียร์หันมองไปรอบๆ ร้านระหว่างฟังพวกพี่ๆ คุยกัน เขาเคยมาที่นี่ตอนเด็กๆ แต่พอเข้ามัธยมศึกษาก็ไม่ค่อยได้มาเพราะโรงเรียนอยู่คนละฝั่งกับร้านนี้ แต่ก็ยังได้กินขนมจากร้านนี้บ่อยๆ เวลาที่แด๊ดดี๊หรือมัมมี๊ผ่าน

 

ตอนเด็กๆ ผมมาร้านนี้บ่อยมากเพราะเป็นทางผ่านตอนกลับจากโรงเรียนไปที่ทำงานแด๊ดกับมัม แต่พอขึ้นมัธยมผมย้ายไปเรียนที่อื่นเลยไม่ค่อยได้มาเลย จำได้ว่าตอนนั้นร้านยังไม่ใหญ่โตเท่านี้เดียร์พูด

 

คุณคินเพิ่งมาขยายร้านได้ไม่กี่ปีก่อนเองเพราะลูกค้าเยอะขึ้นน่ะ อีกทั้งยังได้ปาติชิเย่ชื่อดังอย่างคุณมอสมาร่วมงานด้วย ลูกค้าเลยยิ่งเยอะคุณคินเลยคิดขยายร้านน่ะ ถ้าเรื่องร้านนี่ต้องคุยกับพี่เป้เลย อยู่มานานมากตั้งแต่ยังเป็นพนักงานพาร์ทไทม์จนตอนนี้...”

 

ก็ยังเป็นพนักงานพาร์ทไทม์เสียงที่ดังมาจากประตูร้านเรียกสายตาให้ทุกคนหันไปมอง ก่อนจะพากันยกมือไหว้ครมาใหม่ที่อาวุโสที่สุดในตอนนี้อ้าวนี่ใคร... พนักงานใหม่เหรอ

 

ไม่ใช่ค่ะทรายส่ายหน้าก่อนจะแนะนำเดียร์นี่น้องเดียร์ค่ะ รุ่นน้องของน้องกันต์ที่มหาลัย น้องกันต์พามาด้วยเลยมาช่วยหน้าร้านค่ะ ส่วนน้องกันต์อยู่ในครัว

 

ส่วนนี่พี่เป้ ผู้จัดการร้าน ทำงานอยู่ที่นี่มาตั้งแต่น้องกันต์ยังเด็กๆ จนตอนนี้โตจนจะเรียนจบมหาลัยแล้วจ้า

 

เป้พยักหน้าเข้าใจก่อนจะยิ้มกว้างให้กับเดียร์ยินดีที่ได้รู้จักน้องเดียร์รุ่นน้องของน้องกันต์

 

สวัสดีครับเดียร์ยกมือไหว้สวัสดีคนที่อายุมากกว่าตัวเองผมเคยเจอพี่

 

หือ...” เป้ทำหน้างงเมื่อได้ยินแบบนั้น พยายามนึกว่าเขาเคยเจอเด็กคนนี้ที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า

 

ผมเคยมาที่ร้านตอนเด็กๆ มาบ่อยเลย เห็นพี่บ่อยๆ แถมยังเคยสร้างเรื่องด้วย ตอนนั้นผมหนีมัมออกไปเล่นในสวน แถมหาทางกลับมาไม่ได้ มัมเล่าให้ฟังว่าพวกพี่ๆ ในร้านช่วยกันออกตามหาผมด้วย แต่พี่คงจำผมไม่ได้หรอกมั้งเดียร์เล่าให้ฟัง

 

เป้ตบมือก่อนจะร้องอ๋อหลังจากรื้อฟื้นความทรงจำได้จำได้ๆ น้องตัวเล็กที่มีฝาแฝด แล้วก็ที่น้องกันต์ไปเจอตอนเดินกลับมาที่ร้าน พี่จำได้

 

ครับ...” เดียร์ชะงักตอนที่ได้ยินแบบนั้นน้องกันต์ พี่หมายถึงพี่กันต์เหรอครับ

 

เป้พยักหน้ารับกับคำถามของเดียร์ใช่ กันต์รุ่นพี่เรานั่นแหละ คนที่ร้านติดเรียกน้องกันต์มาตั้งแต่เด็กๆ โตจนหน้าตาหล่อขนาดนี้แล้วก็ยังเรียกน้องกันต์อยู่ ฮ่าๆ อย่าไปบอกเขาเชียวล่ะว่าพี่เม้าท์ให้ฟังน่ะ

 

เมื่อกี้พี่บอกว่าพี่กันต์ช่วยผมตอนนั้น...”

 

ใช่ จำไม่ได้เหรอ แต่ก็อย่างว่าแหละนะเราสองคนคลาดกันตลอดนี่เวลาน้องกันต์อยู่เราก็ไม่ได้มา พอเรามาน้องกันต์ก็ไม่อยู่ จะจำไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก

 

เดียร์นิ่งไป นึกย้อนไปถึงความทรงจำในสมัยเด็กจะว่าไปแล้วเขาก็จำหน้าพี่ชายตัวโตคนนั้นไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอย่างไร เพราะตอนเจอเขาเอาแต่จะร้องไห้เพราะอยากกลับไปหาแด๊ดดี๊กับมัมมี๊แถมยังงอแง แล้วก็ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนด้วย แต่จำได้ว่าพี่คนนั้นพาเขาขึ้นหลังแล้วก็แบกเขาเดิน

 

เขาเองก็ไม่เคยถามชื่อพี่คนนั้นมาก่อนเหมือนกันเพราะเอาแต่เรียกพี่ตัวโต แด๊ดดี๊กับมัมมี๊ก็เรียกแบบนั้นตามเขา เขาเลยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร รู้แค่ว่าพี่ตัวโตเป็นลูกชายเจ้าของร้านเท่านั้นเอง

 

“พี่กันต์... คือพี่คนนั้นจริงๆ น่ะเหรอครับ” เดียร์ถามย้ำอีกครั้ง

 

“ก็ใช่น่ะสิ คำพูดพี่เชื่อถือได้มากสุดๆ แล้วล่ะ พี่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่น้องกันต์อายุแค่สี่ห้าขวบ แถมหลังจากที่เจอเราก็เอาแต่เรียกน้องตัวเล็ก น้องตัวเล็กอยู่แบบนั้น ตอนแรกก็ว่าคงอยากมีเพื่อนเล่น แต่โตจนเข้ามหาลัยก็ยังเพ้อถึงน้องตัวเล็กไม่เลิก” เป้เล่าไปก็ขำไป นึกไปถึงกันต์ในวัยเด็กที่เอาแต่ถามเขาทุกเย็นว่าวันนี้น้องตัวเล็กมาที่ร้านหรือเปล่า น้องตัวเล็กชอบขนมหรือเปล่า คิดว่าพอเวลาผ่านไปก็จะลืมๆ แล้วก็เลิกพูดถึงไปเอง ที่ไหนได้... เจอหน้ากี่ทีๆ ก็พูดแต่ถึงน้องตัวเล็ก

 

พอได้ฟังแบบนั้นเดียร์ก็รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่ผิดแปลกไปจากเดิม ตากลมนั้นเบิกกว้างขึ้นก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้านั้นแบบที่เจ้าตัวไม่รู้ เดียร์หันไปมองทางประตูห้องครัวไม่ทันได้คิดหรือไตร่ตรองอะไรขาก็ก้าวตรงไปแล้ว มือผลักประตูบานนั้นออก เดียร์หอบเล็กน้อยไม่ใช่เพราะจากการวิ่งจากเคาน์เตอร์เข้ามาในครัว แต่เพราะเขาตื่นเต้นจนรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนเหนื่อยหอบ

 

“มีอะไรหรือเปล่า” กันต์หันมาถามคนที่อยู่ๆ ก็พรวดพราดเข้ามาในห้องครัว เขากำลังเตรียมออกไปช่วยหน้าร้านอยู่เชียว

 

“พี่...”

 

“หือ ว่าไง” กันต์ถามย้ำเมื่ออีกฝ่ายเรียกเขาแล้วก็เงียบไป ดวงตากลมมองมาที่เขาเหมือนกำลังสำรวจไปทั่วตัว จนกันต์ต้องก้มมองตัวเองเพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติไปหรือเปล่า “เรียกพี่ทำไม มีอะไรหรือเปล่า”

 

“พี่ตัวโต...” ในที่สุดก็มีเสียงหลุดออกจากริมฝีปากของเดียร์

 

กันต์ชะงักไปตอนได้ยิน เลิกคิ้วขึ้นพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเหมือนเป็นการถาม “หมายถึง... เรียกพี่เหรอ”

 

“พี่ตัวโต... พี่ตัวโต” เดียร์เริ่มยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตอนเรียกอีกฝ่าย ยิ่งเห็นกันต์ทำหน้างงก็ยิ่งเรียก ยิ่งเรียกก็ยิ่งยิ้ม ในขณะที่กันต์ยังทำหน้างงไม่หาย “ก็พี่ไง... พี่ตัวโต พี่ที่เคยช่วยผมเอาไว้ตอนเด็กๆ ที่ผมหนีไปที่สวนสาธารณะแล้วก็หาทางกลับมาที่ร้านไม่ได้”

 

“ใครจะไปคิดว่าพี่ตัวโตลูกชายเจ้าของร้านกับพี่จะเป็นคนคนเดียวกัน พี่จำผมได้ไหม”

 

กันต์ได้ฟังก็นิ่งไปก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา ให้คนที่มองอยู่ยิ้มกว้าง ยิ้งทั้งตา ยิ้มทั้งปาก “พี่จำได้ตั้งนานแล้ว”

 

เดียร์ตาโตตอนที่ได้ยิน “จำได้ตั้งนานแล้ว จริงๆ น่ะเหรอครับ”

 

กันต์พยักหน้ายืนยันอีกรอบ “จริงสิ พี่จะโกหกทำไม”

 

“จำผมได้ได้ยังไง แล้วจำได้ตอนไหน พี่รู้ได้ยังไง แล้วๆ แล้วทำไมไม่เห็นบอกผมเลยล่ะ” เดียร์รัวคำถามเสียกันต์ฟังแทบไม่รู้เรื่องจนเจ้าตัวต้องยกมือห้าม

 

“ถ้าจะคุยกันนาน ไปคุยที่ห้องทำงานพ่อพี่แล้วกันนะ” กันต์ว่าก่อนจะก้าวขาเดิน ระหว่างที่กำลังจะผ่านเดียร์ก็ยื่นมือมาจับมือของน้องตัวเล็กเอาไว้ จับจูงให้เดินตามไปที่ห้องทำงานของพ่อคิน

 

กันต์กับเดียร์ทิ้งตัวลงนั่งข้างกันบนโซฟา แต่เพราะเขายังไม่เริ่มพูดน้องตัวเล็กเลยต้องถามย้ำอีกรอบเพื่อเร่งให้เขาตอบคำถาม “พี่ตอบผมมาสิ ว่าพี่จำผมได้ตอนไหน จำได้ได้ยังไง”

 

“โอเคๆ พี่ยอมตอบแล้ว” กันต์ยกมือยอมแพ้ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบพวงกุญแจออกมาแล้วส่งให้กับเดียร์ “พี่จำได้เพราะนี่”

 

เดียร์ยื่นมือมารับก่อนจะยกขึ้นพิจารณา พวงกุญแจตุ๊กตาหมีที่ดูคุ้นตา และพอเพ่งมองดีๆ ก็ถึงกับตาโต “พวงกุญแจนี่แบบเดียวกับของผมเลย ผมได้มาจากพี่ตัวโต”

 

“ใช่ พี่ให้เราเอง แล้วพี่ก็ให้พ่อพาไปซื้ออันนี้มาใหม่ รู้จากที่ร้านว่ามันเป็นแบบพิเศษที่เอาเข้ามาแค่สองตัวเท่านั้น พี่หมายถึงในตอนนั้นน่ะนะ ตอนนี้คงมีขายเต็มไปหมดแล้วละมั้ง...”

 

“พี่จำผมได้เพราะนี่เหรอ”

 

“ตอนแรกแค่สงสัย เพราะมันเหมือนกับอันที่พี่ให้ไปเลย แต่มารู้แน่ๆ ก็ตอนที่เราเล่าเรื่องที่ซนจนหลงในสวนไง ตอนที่พวกพี่ไปกินข้าวที่ห้องของเรากันน่ะ” กันต์ตอบ รับพวงกุญแจตุ๊กตาหมีกลับมา

 

“อ๋อ! ตอนนั้นเอง” เดียร์ทำหน้านึกออกเมื่อได้ยิน เขาเคยเล่าเรื่องนี้ให้พวกรุ่นพี่ฟังจริงๆ นั่นแหละ “แล้วทำไมพี่ไม่บอกผมล่ะ”

 

แล้วจะให้พี่บอกยังไง ให้พูดขึ้นมาเหรอว่าคนนั้นคือพี่เองน่ะ ไม่แปลกๆ หรือยังไงกันกันต์ถามยิ้มๆ ให้เดียร์ชะงักไปเหมือนนึกตามแล้วเจ้าตัวก็พยักหน้ารับอีกอย่าง... ตอนนั้นเราก็ไม่ค่อยชอบพี่ไม่ใช่เหรอ

 

ง่า... ก็จริงนะครับ แต่หลังจากนั้นก็บอกผมได้นี่นา ผมก็เลิกไม่ชอบพี่แล้วนี่

 

แสดงว่าเปลี่ยนมาชอบแล้วใช่ไหมกันต์ถาม เจ้าตัวยกมือขึ้นยีผมของน้องตัวเล็กเล่นอย่างมันเขี้ยวจะให้พี่บอกได้ยังไง พอรู้ว่าเราเป็นน้องตัวเล็กก็ตื่นเต้นจนไม่กล้าพูด เพราะเป็นคนเดียวกับที่นึกถึงอยู่ตลอด ก็เลยพูดไม่ออก อาการเดียวกับเขินที่จะบอกชอบกับเรานั่นแหละ

 

เดียร์ตาโต แก้มป่องแดงระเรื่อรู้สึกว่ามือไม้เกะกะไปหมด แล้วก็อยากจะถามจริงๆ ว่านี่พี่เขินแล้วใช่ไหม คนบ้าอะไรพวกประโยคชวนเขินแบบนี้ได้หน้าตาเฉย

 

พี่กันต์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย แต่เราสิบ้ากว่า ไม่รู้จะเขินทำไม...

 

อ่า... ผ ผมว่า ผม ออกไปช่วยหน้าร้านดีกว่าเนอะ แหะๆว่าจบเจ้าตัวก็เด้งดึ๋งวิ่งออกจากห้องทำงานไปทันที

 

ให้คนที่เหลืออยู่คนเดียวทิ้งตัวพิงผนักโซฟาแล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าอกข้างซ้ายตำแหน่งหัวใจ มันเต้นเร็วและแรงเสียกลัวว่ามันจะเด้งหลุดออกมา

 

คำที่เขาว่า หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกจากอก มันเป็นแบบนี้นี่เอง ไม่เคยหัวใจเต้นแรงขนาดนี้มาก่อนเลย

 

อ้าว... ลูกชายพ่อคินเป็นอะไรไปละเนี่ย มานั่งปิดหน้าปิดตาอะไรในห้องนี้

 

เสียงทักที่ดังขึ้นทำให้กันต์ต้องลดมือที่ยกมือขึ้นปิดหน้าลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นไหว้คนมาใหม่แทนพ่อคิน...”

 

หึหึพ่อคินนึกขำกับท่าทางของลูกชายคนเดียวเป็นอะไรเรา ทำหน้าตาตลก แล้วทำไมไม่ออกไปอยู่หน้าร้านล่ะ

 

กันต์ส่ายหน้าไปมาออกไปไม่ไหว ถ้าออกไปหัวใจผมต้องเต้นแรงจนมันหลุดออกมาข้างนอกจริงๆ แน่เลย

 

พ่อคินหัวเราะขำอย่างจริงจังกับคำพูดของกันต์ จนเจ้าตัวแทบจะมองค้อนพ่อแล้ว พ่อคินถึงได้หยุดขำก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆทำไมเรา เขินน้องตัวเล็กที่อยู่หน้าร้านเหรอ เป็นเด็กที่น่ารักดีนะ

 

พ่อคินเจอน้องแล้วเหรอ

 

อ้าว! ก็ต้องเจอแล้วสิ เจ้าเป้มันแนะนำให้รู้จักบอกว่าน้องกันต์พาน้องมาด้วย แล้วก็มากระซิบบอกพ่อว่านี่แหละน้องตัวเล็ก พ่อเลยยืนคุยอยู่สักแป๊บแล้วก็เข้ามาดูลูกชายพ่อนี่แหละว่าหายไปไหน

 

น้องน่ารักมากเลยใช่ไหมครับ

 

น่ารักดี พูดจาก็ดีนะ แต่ถ้าจะให้ดีคงต้องรู้จักกันเยอะกว่านี้จะได้สนิทกัน

 

พ่อคินห้ามสนิทกับน้องนะ ผมให้มัมสนิทกับน้องได้ อ่อ น้องแพรอีกคน พ่อคินรู้จักได้แต่ห้ามสนิท

 

พ่อคินทำหน้างงกับคำพูดของลูกชายทำไมอย่างนั้นล่ะ

 

ก็น้องปลื้มพ่อคินมาก บอกว่าลุงเจ้าของร้านนี้ใจดี ทำขนมอร่อย ถ้าพ่อคินสนิทมากก็แย่งความสนใจน้องไปจากผมหมดสิ ผมไม่ยอมหรอกนะกันต์ว่าทำหน้าตาจริงจัง

 

คนฟังก็ได้แต่ทำหน้าเหวอก่อนจะหัวเราะออกมา นึกหมั่นไส้ลูกชายตัวดีเลยจัดการล็อคคอแล้วขยี้หัวเสียเลยร้ายกาจกับพ่อคิน! น้องกันต์หัวเห็ดน้อยคนน่ารักหายไปไหนแล้ว ทำไมมีแต่ชนกันต์คนร้ายๆ แบบนี้หึ

 

ก็ผมพูดเรื่องจริงนี่... ผมไม่ยอมหรอกบอกเลย

 

คอยดูนะ พ่อคินจะฟ้องมัมบอกมัมเลยน้องกันต์เป็นคนร้ายกาจ คิดจะกีดกันพ่อไม่ให้รู้จักกับลูกสะใภ้

 

ลูกสะใภ้เหรอกันต์เงยหน้าขึ้นมองพ่อคินงั้นผมยอมให้พ่อคินรู้จักน้องในฐานะลูกสะใภ้ก็ได้ แต่พ่อห้ามทำขนมให้น้องไม่งั้นน้องจะไม่ยอมขอให้ผมทำให้แน่นอน แล้วก็... ไปขอน้องให้ผมด้วย ผมอยากได้...”

 

จีบน้องเขาติดแล้วเหรอจะให้พ่อไปขอน่ะพ่อคินทำเสียงอย่างผู้ชนะ ยกยิ้มชอบใจตอนเห็นลูกชายทำหน้าบูดหน้าบึ้งอย่างงอแง

 

หือ... เดี๋ยวก็จีบติด นี่ผมนะ น้องกันต์เองนะ

 

ฮ่าๆ โอเคๆ ไป ออกไปหน้าร้านได้แล้ว ไปอยู่กับน้องไปพาเขามาแล้วก็ปล่อยเขาเอาไว้คนเดียว เดี๋ยวเถอะ

 

ครับๆ อย่างนั้นผมไปดูหน้าร้านก่อนกันต์พูดก่อนจะลุกเดินออกมาหน้าร้าน

 

เห็นน้องตัวเล็กกำลังส่งถุงขนมให้ลูกค้าพอดี เจ้าตัวยิ้มกว้างน่ารักจนใครๆ มองก็ต้องยิ้มตาม ดูท่าแล้วเจ้าตัวจะเข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี แถมยังดูชอบงานนี้ด้วย

 

กันต์เดินไปทำเครื่องดื่มสำหรับคนที่ใจดีมาช่วยงานเขาที่ร้าน เขาตั้งใจจะทำชาเขียวลาเต้เย็นให้กับเดียร์ เจ้าตัวเริ่มลงมือทำเริ่มจากตวงผงชาเขียวใส่แก้วผสมก่อนจะเทน้ำอุ่นตามลงไป ก่อนจะหยิบไม้แปรงชงชาแบบญี่ปุ่นมาตีจนให้มันเข้ากัน เป็นปกติของร้านอยู่แล้วถ้าหากลูกค้าสั่งเมนูชาเขียวจะไม่ใช้เครื่องตีฟองนม แต่จะใช้ไม้แปรงชาชาแทนเพื่อให้ความรู้สึกของความเป็นญี่ปุ่น กันต์พักชาเขียวเอาไว้ ก่อนจะผสมไซรัปกับนมเข้าด้วยกัน หันไปตักน้ำแข็งใส่แก้ว เทนมสดลงไปแล้วจึงตามด้วยชาเขียวที่ชงเอาไว้

 

“อุ๋ง” กันต์ส่งเสียงเรียกคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าให้หันมามอง

 

เดียร์ทำหน้าตางุนงงเหมือนไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเรียกตัวเองหรือเปล่า “ผมเหรอ” ยกมือชี้เข้าหาตัวเอง

 

“อุ๋งๆ อ่ะบริการพิเศษ” กันต์เรียกย้ำให้ฟังอีกรอบก่อนจะรีบส่งชาเขียวลาเต้เย็นให้เมื่อเห็นว่าเดียร์เตรียมจะพูด

 

คนที่กำลังจะเถียงกลับเรื่องที่มาเรียกตัวเองว่าอุ๋งๆ ตาวาวทันที รับแก้วมาดูดเข้าไปอึกใหญ่แล้วยิ้มกว้างตาหยี “อร่อย”

 

“ไปนั่งพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวอีกแป๊บก็กลับกันได้แล้วล่ะ ที่ร้านไม่ยุ่งเท่าไหร่แล้ว เดี๋ยวพี่ไปหยิบเค้กมาให้”

 

เดียร์พยักหน้ารับ เดินไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างว่านอนสอนง่าย ตัวเจ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแก้วชาเขียวลาเต้ แม้ว่าจะหายไปเกือบค่อนแก้วแล้วก็ตาม พอขนมเค้กมาวางตรงหน้าก็คว้ามาไว้ข้างๆ แก้วแล้วถ่ายอีกหลายรูป ก่อนจะจัดการทั้งน้ำทั้งขนมจนหมดเกลี้ยง

 

หลังจากให้น้องตัวเล็กนั่งพักแล้วกินของอร่อยแล้ว กันต์ก็พาน้องเข้าไปลาพ่อคิน ได้รับสายตาล้อเลียนจากคนเป็นพ่อมาด้วยจนต้องรีบพาน้องหนีออกมาก่อนเพราะกลัวว่าพ่อคินจะเริ่มหลอกล่อน้องด้วยเมนูขนมหวานที่กำลังคิดสูตรใหม่อยู่ เดียร์ยกมือไหว้พี่ๆ ทุกคนในร้าน เอ่ยปากสัญญาว่าจะแวะมาอีกบ่อยๆ ก่อนจะพากันกลับ ได้ขนมเค้กรวมไปถึงคุกกี้มาอีกหลายชิ้น เก็บไว้กินได้อีกหลายวันเลย

 

“วันนี้ขอบคุณมากเลยนะที่มาช่วยพี่” กันต์พูดระหว่างขับรถกลับคอนโด

 

“ไม่เป็นอะไรครับ ได้ทำอะไรแบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน” เดียร์หันมายิ้มกว้างใส่

 

“เอาไว้... พี่จะพามาอีก ดีไหม”

 

เดียร์พยักหน้ารับกับคำถามของพี่ตัวโต ให้กันต์ได้ยิ้มออกมา นึกหาทางที่จะให้น้องได้เจอกับมัมแล้วก็น้องแพร จะได้สนิทสนมกันเอาไว้ ต่อไปเวลาจะทำอะไรจะได้ง่ายๆ หน่อย

 










* * * ต่อค่ะ 100% * * *






มึง... ดูอารมณ์ดีแปลกๆ ไหมวะ กูรู้สึกมาหลายวันแล้วว่ามึงแปลกๆ อ่ะทัชถามพลางมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะกันไปมองหินผาและฮาร์ทเพื่อถามความคิดเห็น

 

วันนี้พวกเขามารวมตัวกันที่ห้องของเดียร์เพื่อทำอะไรกินกัน ฉลองที่คะแนนสอบกลางภาคออกมาเป็นที่น่าพอใจ แล้วมันก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้เมื่อเจ้าเพื่อนสนิทสมัยเด็กเอาแต่ฮัมเพลงงุ้งงิ้งๆ อยู่แบบนั้น จะบอกว่ามันดีใจที่ได้คะแนนสอบดีก็คงจะไม่ใช่ เพราะเขาไม่เห็นมันจะแสดงอาการอะไรตอนที่อาจารย์ประกาศคะแนนเลย และความรู้สุกมันคงไม่ดีเลย์จนเพิ่งมารู้สึกดีใจเอาตอนนี้หรอก

 

"หือ... กูก็ปกตินี่ ไม่ได้แปลกอะไรตรงไหนเลย" เดียร์ก้มหน้าสำรวจตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่มองมาที่เขา

 

แปลก!” สองเสียงของฮาร์ทกับทัชประสานกันเป็นเสียงเดียว

 

แปลกยังไงอ่ะเดียร์ถามหน้าซื่อ เพราะเขาไม่รู้ตัวจริงๆ ว่าตัวเองแปลกยังไง

 

นายดูอารมณ์ดีมาก มากเกินกว่าปกติเสียอีก บางทีอยู่ๆ ก็ฮัมเพลงขึ้นมาเหมือนกับมีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นอย่างนั้นแหละฮาร์ทเป็นคนตอบคำถามของแฝดตัวเอง

 

เขาเองก็สังเกตมาหลายวันแล้วว่าแฝดของเขาดูแปลกไป ดูอารมณ์ดีเกินกว่าเหตุ บางวันอยู่ๆ ก็ฮึมเพลงขึ้นมาเสียอย่างนั้น จะว่าไปก็ดูอารมณ์ดีตั้งแต่กลับมาจากไปกับรุ่นพี่คนนั้นเมื่อวันหยุดที่ผ่านมา

 

ตั้งแต่ไปกับพี่คนนั้นมา ก็ดูจะอารมณ์ดีมากฮาร์ทพูดข้อสันนิษฐานของตัวเอง

 

คำพูดที่ทำเอาเดียร์ชะงักไปเมื่อได้ยิน ท่าทางมีพิรุจชันเจนจนทัชดีดนิ้วถูกใจมึงมีพิรุจ! มึงว่างั้นไหมวะหิน

 

หินผาไม่ตอบอะไรแต่ก็พยักหน้ารับ เขาพอรู้ว่าเพื่อนคนนี้อารมณ์ดีเรื่องอะไร เพราะพี่คนนั้นก็อารมณ์ดีไม่ต่างกัน ส่วนถ้าถามว่าเขารู้ได้ยังไงก็เพราะว่าพี่กันต์เก็บความดีใจเอาไว้ไม่มิด โทรหาเพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่มแล้วนัดเจอกันที่ร้านอาหาร แล้วบังเอิญเขาได้ติดสอยห้อยตามพี่ชายไปด้วยเลยได้รู้มาว่า น้องตัวเล็กที่เคยได้ยินพี่กันต์พูดถึงบ่อยๆ ก็คือเดียร์ เพื่อนใหม่ของเขา และได้รู้มาว่าพี่ตัวโตที่ทัชเคยเอ่ยแซวเพื่อนตัวเล็ก ก็คือพี่กันต์นั่นเอง อย่างนั้นก็คงไม่แปลกอะไรถ้าเพื่อนใหม่ของเขาจะดูอารมณ์ดีขนาดนี้

 

ก็ได้เจอคนที่อยากเจอกันมาตลอดนี่นะ...

 

“มึงชอบทำเป็นอมพะนำ รู้อะไรมาอีกแล้วใช่ไหมมึงอ่ะ” ทัชเปลี่ยนเป้าหมายจากเพื่อนตัวเล็กเป็นเพื่อนใหม่แทน หรี่ตามองหินผาอย่างจับผิด

 

คนโดนจับผิดหัวเราะขำ พลางส่ายหน้า “อะไรของมึงเนี่ย”

 

“ก็มึงอ่ะชอบรู้อะไรดีๆ มาแล้วก็เก็บเงียบตลอด ตั้งแต่ตอนรับน้องแล้วนะมึง เรื่องพี่วินงวินัยงี้ เหตุการณ์นู้นนี่นั่นงี้”

 

“ก็ไม่อะไร... แค่รู้มาว่าก็มีใครอีกคนอารมณ์ดีไม่ต่างจากเดียร์ก็แค่นั้นเอง”

 

คราวนี้ไม่ใช่แค่ทัชที่ให้ความสนใจกับหินผา แต่รวมไปถึงเดียร์และฮาร์ทด้วยที่หันไปมองหินผา เจ้าตัวไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรเพิ่มเติมแต่ส่งยิ้มอย่างเจาะจงตัวบุคคลให้กับเดียร์ แล้วคนอารมณ์ดีก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้ คราวนี้ละยิ้มแก้มแทบแตก จนคนที่อยากรู้อย่างทัชต้องหันมาล็อคคอเพื่อนตัวเล็กแล้วเค้นคอถาม แม้ว่าจะไม่ค่อยได้อะไรก็ตามที

 

แล้วสุดท้ายอาหารมื้อนี้ทัชก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากเดียร์เลยสักอย่างเดียว สุดท้ายเจ้าตัวก็เลยเลิกล้มความตั้งใจแล้วกลับห้องตัวเองไปหลังจากที่ช่วยกันเก็บล้างจานชามเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ในห้องของเดียร์จึงเหลือเพียงเจ้าของห้องและพี่ชายฝาแฝดแค่สองคนเท่านั้น

 

“คืนนี้นอนนี่ไหม” เดียร์ถามพี่ชายฝาแฝด ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าไปอาบน้ำ

 

ฮาร์ทหันมามองก่อนจะพยักหน้ารับคำชวนของน้องชายแล้วหันกลับมาสนใจสารคดีสัตว์โลกน่ารักต่อ ปล่อยให้น้องชายเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วเขาจึงเข้าไปอาบน้ำบ้างเมื่ออีกฝ่ายเดินออกมาเรียก

 

 

 

 

 

แสงไฟภายในห้องมืดลงแล้วเพราะเจ้าของห้องกดปิดไฟเพื่อเตรียมเข้านอน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี และคนข้างๆ เองก็ยังไม่หลับเช่นกัน

 

“สรุปอารมณ์ดีเรื่องอะไร” ฮาร์ทถามฝาแฝดของตัวเอง เขาเองก็นึกแปลกใจกับความอารมณ์ดีของน้องชายฝาแฝดอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายนักเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของเดียร์ แต่วันนี้หลังจากได้ดูท่าทางของน้องชาย และหินผาที่เอาแต่ยิ้มแล้วก็พูดจาแปลกๆ นั่นเขาก็เลยนึกสงสัยขึ้นมาจนต้องเอ่ยถามแบบนี้

 

“นายจำพี่ตัวโตได้ไหม” เดียร์ถามกลับ ระหว่างพวกเขาไม่มีความลับต่อกันอยู่แล้ว แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ถามก็จะไม่บอก หรือว่าถ้าตัวเองยังไม่อยากบอกก็จะไม่บอก พวกเขารู้เรื่องราวของกันและกัน แต่จะไม่บังคับหรือก้าวก่ายกัน

 

“จำได้ คนที่ช่วยนายไว้ตอนหนีเที่ยวตอนเด็กๆ เจ้าของพวงกุญแจที่นายพกติดตัวเอาไว้ตลอดเวลา” ฮาร์ทตอบ

 

“อือ! นั่นแหละ เราจะบอกว่า... เราเจอพี่ตัวโตแล้วล่ะ” น้ำเสียงก็บ่งบอกได้เลยว่าเจ้าตัวดีใจมากแค่ไหน

 

ฮาร์ทหันไปเปิดไฟตรงหัวเตียงทันทีที่ได้ยินน้องชายพูด หันมามองหน้าเดียร์ที่ยังเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่เลิก

 

“เจอ!” ฮาร์ททวนคำ “เจอกับพี่ตัวโตคนนั้นน่ะนะ”

 

เดียร์พยักหน้ารับ “ใช่แล้วล่ะ พี่ตัวโตคนนั้นนั่นแหละ”

 

“เจอได้ยังไง” ฮาร์ทถาม เขารู้ว่าน้องชายของเขาอยากเจอกับพี่ตัวโตคนนั้นมาก ถึงแม้จะไม่พูดไม่บอกแต่ตั้งแต่เด็กๆ แล้วถ้ามีโอกาสก็จะแวะไปที่ร้าน ร้องถามหาพี่ตัวโต หรือแม้แต่ตอนเผลอๆ ก็ชอบเอาพวงกุญแจที่พี่เขาให้มานั่งดู พอโตขึ้นก็ไม่ค่อยพูดถึง แต่ฮาร์ทก็รู้ว่าถ้าเป็นไปได้ เดียร์ก็อยากเจอกับพี่คนนั้นอีกครั้ง

 

“เราไปร้านคุณลุงมา ร้านที่เราไปกันตอนเด็กๆ ร้านที่ทำแพนเค้กคุณหมีน้อยของโปรดของเราน่ะ” เดียร์เริ่มเล่า “แล้วเราก็ได้เจอกับพี่ตัวโต ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าจะได้เจอ แล้วก็ได้รู้จัก”

 

“ทำไม”

 

“พี่ตัวโตเป็นคนใกล้ชิดเรามากกว่าที่เราคิดอีก ตลกมากเลยล่ะ” เดียร์หันมามองหน้าพี่ชายฝาแฝด “ใครจะไปคิดว่าพี่วินัยหน้าเหี้ยมคนนั้นที่สั่งลงโทษเรา ก็คือพี่ตัวโต”

 

ฮาร์ทชะงักกับคำตอบของเดียร์ หันมองหน้าแฝดของตัวเองเหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า “ว่ายังไงนะ... จะบอกว่าพี่ตัวโตคือพี่กันต์คนนั้นน่ะเหรอ”

 

“ใช่! พี่กันต์คือพี่ตัวโต” เดียร์ยืนยันอีกรอบ “ตอนเรารู้นะตกใจมากเลยล่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่กันต์คือพี่ตัวโตอ่ะ”

 

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาคือพี่ตัวโตน่ะ”

 

“ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอก แต่พี่ที่ร้านคุณลุงน่ะเล่าให้ฟัง เราก็เลยรู้แล้วพอเราถามพี่กันต์พี่เขาก็บอกว่ารู้อยู่แล้วว่าเราคือเด็กคนนั้น แต่แค่ไม่รู้จะบอกเรายังไงก็เลยไม่ได้บอกเรา”

 

ฮาร์ทพยักหน้ารับ “แล้วทำไมต้องอารมณ์ดีขนาดนั้นด้วยที่รู้ว่าพี่เขาคือพี่ตัวโต”

 

“อ่า... ฮ้าว... เราง่วงแล้วอ่า... นอนดีกว่าเนอะ” อยู่ๆ คนที่เล่าเรื่องราวได้เป็นฉากเป็นตอนเมื่อครู่ก็อ้าปากหาวออกมา ขยับตัวมุดเข้าผ้าห่ม การกระทำที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเปลี่ยนเรื่อง

 

“ทำมาเปลี่ยนเรื่องนะเดียร์”

 

“เราง่วงจริงจริ๊ง” เสียงสูงกว่าปกติ เจ้าตัวยกผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเองแล้วหลับตาเพื่อตัดบทสนทนา

 

ฮาร์ทได้แต่ส่ายหน้ากับท่าทางของน้องชาย เอื้อมมือไปขยี้ผมน้องชายแรงๆ อย่างมันเขี้ยวปนหมั่นไส้

 

 

 

 

 

พี่กันต์เสียงหวานเอ่ยเรียกพี่ชายตัวสูงที่ยืนพิงรถอยู่ตรงที่จอดรถบริเวณหน้าอาคารเรียน ให้คนที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นน้องสาวคนสวยกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหา เจ้าตัวกระโดดมาหาพี่ชายตัวโตแล้วกอดแขนของพี่ชายเอาไว้ มารับน้องแพรจริงๆ ด้วย

 

ก็ต้องจริงสิคะ พี่บอกแล้วนี่ว่าจะมารับพาไปซื้อหนังสือน่ะกันต์ยกมือขึ้นยีผมน้องสาวของตัวเอง เมื่อเช้าน้องแพรโทรมาถามว่าตอนเย็นเขาว่างหรือเปล่า อยากให้พาไปซื้อหนังสืออ่านนอกเวลาเพื่อเอามาใช้ทำรายงานส่งอาจารย์

 

“อ๋อ พี่กันต์คะ นี่น้องเลิฟค่ะ เพื่อนในห้องของน้องเอง พอดีน้องกับน้องเลิฟทำรายงานคู่กันก็เลยว่าจะไปช่วยกันดูหนังสือน่ะค่ะ” น้องแพรแนะนำสาวน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ให้กันต์ได้รู้จัก

 

กันต์เลื่อนสายตาไปมองคนตรงหน้าก่อนจะยกมือรับไหว้เมื่ออีกฝ่ายยกมือไหว้สวัสดีเขา ก่อนจะหันกลับมามองน้องสาวตัวเองที่พูดเล่าให้ฟัง “น้องเลิฟอายุห่างกับน้องแพรสองปีค่ะ เป็นเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน”

 

“ค่ะ พี่ว่าเราไปคุยต่อกันบนรถดีกว่าเนอะ ถ้าออกช้ากว่านี้เดี๋ยวรถจะติดเอา” กันต์บอกกับน้องสาวของตัว แล้วจึงหันไปหาเพื่อนของน้องสาว “ไปครับน้องเลิฟ”

 

“ขอบคุณค่ะ” เจ้าตัวยิ้มกว้างน่ารักมาให้ ยกมือไหว้ขอบคุณแล้วจึงเดินมาขึ้นรถของกันต์

 

ตลอดทางจากโรงเรียนมัธยมของน้องแพรไปจนถึงห้างสรรพสินค้ากันต์ได้แต่นั่งฟังน้องสาวตัวเองพูดเสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังบ้าง เรื่องเพื่อนให้ฟังบ้าง ชวนน้องเลิฟพูดคุยตลอดทาง มีหันมาถามความคิดเห็นของคนที่ทำหน้าที่ขับรถบ้างเป็นระยะ เพราะกลัวว่าพี่ชายของเธอจะเหงา

 

กันต์ขับรถวนหาที่เจออยู่เกือบสิบนาทีในที่สุดก็ได้ที่จอด ทั้งสามคนพากันเดินเข้าไปห้างสรรพสินค้า ก่อนอื่นเลยก็ไปร้านหนังสือ จุดประสงค์หลักของกรมาห้างในครั้งนี้ก็เพื่อให้น้องแพรได้เลิกหนังสือไปใช้ทำรายงาน กันต์แยกไปอีกโซนเพื่อดูหนังสือเกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรม ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปีสาม กำลังมีทำโปรเจคอาคารสูง กับ อาคาร Mixed Use เขาเลยว่าจะลองมาดูหนังสือเกี่ยวกับพวกอาคารสูงดูเสียหน่อย

 

อาคาร Mixed Use คือ อาคารเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์แบบผสมผสาน ซึ่งในหนึ่งอาคารนั้นจะมีทั้งเพื่ออยู่อาศัย เพื่อใช้ในเชิงพาณิชยกรรม เรียกง่ายๆ ว่า อาคารประเภทนี้จะมีทั้งห้างสรรพสินค้า สำนักงาน รวมไปถึงส่วนที่พักอาศัยอย่างพวกคอนโดฯ รวมอยู่ด้วย เป็นการใช้งาน ใช้พื้นที่ให้คุ้มค่าที่สุด

 

“พี่กันต์คะ น้องแพรดูเสร็จแล้วนะ” น้องแพรเดินเข้ามาหา ในมือถือหนังสืออ่านนอกเวลามาคนละเล่มกับน้องเลิฟ

 

“โอเคค่ะ เอามาค่ะเดี๋ยวพี่ไปจ่ายเงินให้” กันต์บอก เขาหยิบหนังสือเล่มที่เล็งเอาไว้มาจากชั้นวางหนังสือแล้วจึงแบมือไปตรงหน้าน้องสาวเพื่อรอรับหนังสือ “ของเราด้วยนะ”

 

“เอ๋... ไม่เป็นไรค่ะ”

 

“ไม่เป็นไร เอามาเถอะเดี๋ยวพี่ออกให้แลกกับบางอย่างที่พี่อยากจะขอ” กันต์บอกยิ้มๆ

 

“อะไรคะพี่กันต์ จะจีบเพื่อนน้องเหรอ!” น้องแพรทำตาโตทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

 

กันต์หัวเราะ ยกมือขึ้นเคาะหัวน้องสาวเบาๆ อย่างหยอกล้อ “ไม่ใช่แล้ว พี่แค่จะฝากน้องเขาช่วยเป็นเพื่อนกับน้องแพรไปนานๆ ไงคะ”

 

“ฮือ... พี่กันต์อ่ะ” น้องแพรได้แต่กอดอกทำแก้มพอง ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่กันต์มักจะห่วงน้องสาวกลัวว่าจะไม่มีเพื่อน เพราะน้องแพโตกว่าเพื่อนในชั้นสองสามปีกันต์เลยเป็นห่วงมาตลอด ตั้งแต่น้องเริ่มเข้าเรียนชั้นประถม

 

กันต์ไม่ได้พูดอะไรแต่เอื้อมมือไปหยิบหนังสือในมือของเพื่อนน้องสาวมาถือเอาไว้เองแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงินค่าหนังสือทั้งสามเล่ม หนังสืออ่านนอกเวลาของสองสาวราคาเล่มละไม่เกินสองร้อยบาท แต่ของกันต์นี่สิ เล่มเดียวก็เข้าหลักพันไปแล้ว

 

“อยากไปไหนกันต่อคะ” กันต์ถามหลังจากที่เดินออกจากร้านหนังสือแล้ว

 

“แพรอยากกินไอติมค่ะ ไปกินกันนะคะ เลิฟไปด้วยกันนะเดี๋ยวให้พี่กันต์ไปส่งที่บ้าน” น้องแพรพูดกับพี่ชายก่อนจะหันไปชวนเพื่อนสนิท

 

แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าพร้อมยิ้ม “ไม่เป็นไร พอดีพี่ชายเรามารับ นี่ก็มาถึงแล้วด้วยเราเลยจะขอตัวก่อน แพรไปกับพี่ชายเถอะ”

 

“เอาอย่างนั้นเหรอ แล้วพี่ชายอยู่ไหนให้เราเดินไปส่งไหม”

 

“ไม่เป็นอะไร เอาไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ” เลิฟยกมือบ๊ายบายก่อนจะหันมายกมือไหว้กันต์ “ไปก่อนนะคะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับหนังสือ”

 

“เอาไงเรา จะไปกินไอติมไหมคะ” กันต์หันมาถามน้องสาวหลังจากยืนส่งเพื่อนสนิทของน้องแพรแล้ว

 

“ไปค่ะ ไปกันนะ” ไม่พูดเปล่าแต่เจ้าตัวจับแขนพี่ชายแล้วพาเดินไปยังร้านขายไอศกรีมทันที กันต์เองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากเดินตามน้องสาวสุดที่รักของตัวเองไป

 

เขากวาดสายตาไปรอบๆ ระหว่างรอน้องแพรต่อแถวซื้อเพื่อดูจำนวนคนที่กำลังต่อแถวสั่งไอศกรีมอยู่ มีไม่เยอะเท่าไหร่คงรอไม่นาน แต่ตอนที่กำลังจะละสายตากลับก็ต้องหยุดนิ่งเสียก่อนเมื่อกันต์สังเกตุเห็นใครบางคนที่ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ระหว่างต่อแถวซื้อไอศกรีม

 

ขาทั้งสองข้างก้าวตรงไปข้างหน้า มือหนายกขึ้นสัมผัสที่ผมนุ่มของคนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่จนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจเงยหน้าขึ้นมอง แต่พอเห็นว่าเป็นเขาก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

 

“พี่กันต์... มาทำอะไรครับเนี่ย” เดียร์ถาม

 

“มาส่งน้องสาวซื้อหนังสือ แล้วพอดีเขาอยากกินไอติมก็เลยพามาต่อแถวซื้อ ว่าแต่เราเถอะทำไมมาอยู่คนเดียวล่ะ” กันต์ถามกลับ ปกติเขามักจะเห็นน้องตัวเล็กอยู่กับเพื่อนๆ ตลอดเวลาออกมาข้างนอกแบบนี้

 

“วันนี้ผมจะกลับบ้านครับ แล้วพอดีน้องสาวผมมาแวะที่นี่ก็เลยมาแวะรับด้วยเลย” เดียร์ตอบเสียงใส ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปสั่งไอศกรีมเพราะถึงคิวพอดี กันต์เลยถอยออกมาเพื่อที่จะได้ไม่บังคนอื่น

 

พอเดียร์สั่งเสร็จก็ขยับมายืนข้างๆ เขาระหว่างรอพนักงานทำไอศกรีมพี่มาถึงนานแล้วเหรอ

 

ก็สักพักใหญ่แล้วล่ะ รอน้องสาวซื้อไอติมเสร็จก็คงกลับกันต์หันมาตอบน้องตัวเล็ก

 

คนไหนน้องพี่อ่ะ สวยไหมๆ คนไหนเหรอเดียร์ทำตาวิววับตอนกวาดสายตามองแถวข้างหน้า ก่อนจะตาโตเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดนักเรียนเดินยิ้มหวานเข้ามาหา เธอทีดวงตาที่กลมโต ผมยักศกสีน้ำตาล

 

สั่งเสร็จแล้วเหรอคะกันต์หันไปถามน้องสาวตัวเอง แบบที่เดียร์ก็หันขวับมามองคนพูดทันที คราวนี้ตาที่โตอยู่แล้วเบิกกว้างเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคนตรงหน้าพูดจาคะขาเสียน่ารัก

 

เรียบร้อยแล้วค่ะ น้องแพรสั่งให้พี่กันต์ด้วยนะ จะได้ไม่แย่งน้องแพร

 

พี่ไม่แย่งของน้องหรอกค่ะกันต์ยกมือยีผมน้องสาวตัวเองอย่างมันเขี้ยวน้องแพร นี่เดียร์ เป็นรุ่นน้องที่คณะพี่เองค่ะ ส่วนนี่น้องแพร น้องสาวพี่เอง

 

สวัสดีค่ะพี่เดียร์น้องแพรยกมือไหว้สวัสดีคนตรงหน้าแบบที่เดียร์ก็รับไหว้อย่างเก้ๆ กังๆ

 

“ส.. สวัสดีครับ” เดียร์ยิ้มให้น้องแพรก่อนจะหันมามองพี่ชายของน้อง “น้องสาวพี่สวยมากเลยอ่ะ”

 

กันต์ดันน้องแพรให้หลบหลังตัวเอง ยกมือกอดอกหรี่ตามองคนที่มาชมน้องสาวเขาซึ่งๆ หน้า เดียร์ได้แต่ทำตาปริบๆ ก่อนจะส่งเสียง แฮ่... ออกมา

 

น้องแพรหัวเราะคิกคัก ชะโงกหน้าออกมาจากหลังพี่ชาย “ขอบคุณค่ะ แพรโสดจีบได้นะ”

 

คราวนี้คนเป็นพี่ชายหันมามองน้องสาวตัวเองตาขวาง ยกนิ้วชี้ไปทางเดียร์ที่ยืนยิ้มอยู่ “จีบไม่ได้ หวง คนนี้ของพี่ค่ะ พี่จีบอยู่”

 

ไม่ใช่แค่เดียร์ที่ตาโตแต่น้องแพรก็ทำตาโตด้วยเช่นกัน เจ้าตัวรีบขยับออกจากหลังพี่ชายมายืนมองสองคนสลับกันไปมา “พี่กันต์จีบพี่คนนี้อยู่เหรอคะ อ๋อ! พี่น้องตัวเล็กเหรอคะ”

 

กันต์พยักหน้ากับคำถามของน้อง พอได้ยินแบบนั้นน้องแพรก็ร้องอ๋ออีกรอบ พยักหน้ากับตัวเองเหมือนรับรู้ หันไปหาคนที่พี่ชายกำลังจีบอยู่แล้วยิ้มหวานให้ “อย่างนั้นห้ามจีบแพรแล้วค่ะ แพรยกพี่ชายให้”

 

“เอ่อ...” เดียร์ได้แค่เกาคอเกาหัวอย่างไม่รู้จะพูดอย่างไรดี จะขอบคุณก็แปลกๆ จะปฏิเสธก็ไม่ใช่ เลยได้แต่หัวเราะแหะๆ

 

“หึ... ได้ไอติมแล้วไปเอาได้แล้วมั้งเดี๋ยวก็ละลายอดกินหรอก” กันต์ยกมือขึ้นยีผมน้องตัวเล็ก นึกตลกสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายในตอนนี้

 

“อ่า... ครับๆ เอ่อ... อย่างนั้นผมกลับเลยนะ”

 

"อือ เอาไว้คิดถึงมากๆ จนทนไม่ไหวแล้วเดี๋ยวโทรหา" กันต์พูดด้วยสีหน้านิ่งๆ เหมือนกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่คนฟังทั้งสองคนนี่ตาโตไปแล้ว แก้มของเดียร์ขึ้นสีระเรื่อ เจ้าตัวหันซ้ายหันขวาเหมือนหาทางไปไม่ถูกก่อนจะรีบตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์เพื่อรับไอศกรีมก่อนจะเดินดุ่มๆ หนีไปทันที ส่วนตัวคนพูดก็ยืนหัวเราะขำ

 

“อารมณ์ดี อารมณ์ดีเชียวนะคะพี่กันต์” น้องแพรยิ้มทะเล้นใส่ “พี่คนนี้นี่เองที่พี่กันต์พูดถึงบ่อยๆ พี่เขาน่ารักดีนะคะ”

 

กันต์ยกมือวางบนผมของน้องสาวก่อนจะถามยิ้มๆ “ผ่านไหม พี่สะใภ้คนนี้น่ะ”

 

น้องแพรชูมือขึ้นทั้งสองข้าง “ผ่านค่ะ น้องแพรให้สิบเต็มสิบไปเลย พี่สะใภ้คนนี้แพรชอบค่ะ”

 

พี่ชายหัวเราะออกมาเบาๆ “อย่างนั้นก็นี่แหละพี่สะใภ้ของเรา ไป... ไปเอาไอติมได้แล้วเดี๋ยวจะได้กลับบ้านกัน”

 

“โอเคค่า” เจ้าตัวรับคำก่อนจะเดินไปรับถ้วยไอศกรีมมาสองถ้วย ส่งถ้วยหนึ่งให้กับพี่ชาย แล้วสองพี่น้องก็พากันเดินไปเรื่อยๆ เพื่อกลับไปที่รถและเตรียมตัวกลับบ้าน

 

 



 

************************************************

มาอัปแล้วคร้าหลังจากหายไปนาน ไปปั่นงานหลักมาจ้า งานเยอะมาก บวกกับออกบูธแล้วก็ย้ายคอนโดด้วยก็เลยยุ่งๆ ไปหมดไม่ได้มาอัปเลย นี่ก็เพิ่งจะปั่นเสร็จสดๆ ร้อนๆ งานเผาตลอดฟาง แฮ่... ตอนนี้ตัวละครออกเพียบ คุ้นๆ ชื่อกันบ้างไหมคะ ฮี่ๆๆ  พี่นี่ก็นะ กับน้องสาวก็ยังหวง จีบไม่ได้นาจา คนนี้พี่จีบอยู่จ้า ใครก็จะมาจีบ มาชอบไม่ได้ พี่เขาจองเอาไว้แล้วจ้า

 

ยังไงฟางฝากเจ้านุ้งกับพี่กันต์เอาไว้ด้วยนะคะ แล้วเจอกันใหม่นะคะ ^^

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 858 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #3076 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 15:17
    พี่หมีรุกแรงแล้วนะคะ 5555
    #3076
    0
  2. #3061 anglefakefake (@anglefakefake) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 20:36

    พี่ตัวโตเต๊าะน้องตัลลออออ

    #3061
    0
  3. #2921 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:57
    ดีใจ น้องรู้แล้ว พี่ตัวโต อยู่ใกล้ๆน้องมาตลอดดดด
    #2921
    0
  4. #2719 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 15:02
    พี่กันต์ไม่ได้อ่อยค่ะ รุก รุกแรงมากกกกก
    #2719
    0
  5. #2421 WindyWeed_Wolny (@WindyWeed_Wolny) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 19:37

    ติดสินบนน้องเลิฟอะ ถ้ารู้ว่าเลิฟเป็นน้องของเดียร์นี่ พี่จะทำไงต่อน้อ #ลุ้นๆ
    #2421
    0
  6. #2240 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:57
    สองบ้านนี้ถ้ารวมเป็นบ้านเดียวคงงุ้งงิ้งกันน่าดูเลย น่ารักกกก
    #2240
    0
  7. #1909 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 10:49
    น่ารักกันจริงๆเลย พี่กันก็ขยันหยอดน้องอะ เอ็นดูพี่กันต์ตอนหวงน้องกับพ่อคินก็หวงกับน้องแพรก็หวง น่ารักกกกกก
    #1909
    0
  8. #1904 0902195130 (@0902195130) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 22:47
    โลกมันกลมมม
    #1904
    0
  9. #1701 Jajah9397 (@Jajah9397) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 00:24
    โลกกลมพรหมลิขิตจริงๆ แหมๆๆๆๆ
    #1701
    0
  10. #1681 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 15:48
    งุ้ยยยยยย นอกจากจะได้รู้ว่ากันต์เป็นพี่ตัวโตแล้วยังได้เปิดตัวกับน้องสาวด้วยนะเนี่ย เสียดายที่กันต์ไม่รู้ว่าเลิฟคือน้องสาวเดียร์
    #1681
    0
  11. #1625 น้องแอนนี่จัง (@anny_410) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 01:13
    น่ารักกกกกกกกกก 😁😁😁
    #1625
    0
  12. #1531 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 10:46
    พี่กันต์อ่ะ เขินน๊า
    #1531
    0
  13. #1530 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 10:14
    แหม๊ อีกนิดเดียวก็จะได้รู้แล้วเชียวว่ารู้จักกันหมดขนาดนี้ ^^
    #1530
    0
  14. #1529 muffinxo (@muffinxo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 19:05
    น้องเดียร์รู้แล้ว555555555 ชอบคาแรคเตอร์พี่กันต์อะอบอุ่นสุดๆ
    #1529
    0
  15. #1528 pay_padsasing (@pp2539) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 18:56
    โลกกลมหรือพรหมลิขิตต
    #1528
    0
  16. #1527 aomreewan (@aomreewan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 11:00
    หลงรักน้องกันต์น้องเดียร์มากเลย น่ารฤ้ากกกกกกกกรอนะคะรีบมาต่อเร็วๆน๊าาาาาาา
    #1527
    0
  17. #1526 RapunzelGirl (@RapunzelGirl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 09:38
    พี่ตัวโตกับน้องตัวเล็กก
    น่าร้ากกกกกกกกกกก
    #1526
    0
  18. #1525 YokRT_99 (@YokRT_99) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:50
    โลกกลมไปอีกกกกกกก น่ารักกันมากเลยยย ;^;
    #1525
    0
  19. #1524 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:59
    พี่กันต์หยอดบ่อยๆเดี๋ยวน้องเดียร์ก้อชอบ
    #1524
    0
  20. #1523 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:54
    สิบผ่านเลยคนนี้ น้องตัวเล็กกก
    #1523
    0
  21. #1522 duckkymyung (@ti-nateng7) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:29
    มีแต่คนน่ารักเต็ม​ไปหมดเลยยยย
    #1522
    0
  22. #1521 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:00
    เลิฟต้องน้องสาวของเดียร์แน่เลยอะะ งุ้ยยย ><
    #1521
    0
  23. #1519 ZiRbuT (@panyaporn123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 15:48
    เลิฟน้องเดียร์แน่เลยย
    #1519
    0
  24. #1518 Carrotte (@millymille) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 14:24
    น้องน่าจะเจอกันหน่อยยยย55555
    #1518
    0
  25. #1517 Suesue Sue (@suesue123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 12:09
    น่ารักกันจิงๆๆ โลกกลมมากกก น้องและน้องเปนเพื่อนกันนน
    #1517
    0