♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,239 Views

  • 3,093 Comments

  • 11,662 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,621

    Overall
    285,239

ตอนที่ 21 : บท20 l "แบบนี้เรียกว่าอะไร..."

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 871 ครั้ง
    24 ส.ค. 61

Cr. Pic [Pinterest

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ



บท20 l “แบบนี้เรียกว่าอะไร...

 

เดียร์รู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปเร็วเสียเหลือเกิน เร็วขนาดที่ว่าอีกไม่ถึงเดือนก็จะถึงวันสอบปลายภาคแล้ว งานของวิชาในคณะก็เคลียร์ออกไปเกือบหมดเหลืออีกหนึ่งงานกลุ่มที่ต้องตัดโมเดลแล้วก็ทำวิดีโอพรีเซนต์ด้วย แต่วันหยุดยาวหลายวันแบบนี้เดียร์ไม่อยากจะนึกถึงงานที่ยังค้างอยู่ ขอนอนตีพุงอยู่บ้านให้สบายใจก่อนดีกว่า ไม่ได้กลับบ้านมาร่วมเดือนแล้วทั้งๆ ที่มหาวิทยาลัยกับบ้านก็ไม่ได้ห่างกันไกลเสียเท่าไหร่

 

เจ้าตัวพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนหลังใหญ่ ผ้านวมผืนหนานุ่มทำให้ไม่อยากลุกจากเตียงไปไหน ยิ่งเมื่อคืนฝนตกหนักทำให้เช้านี้อากาศเย็นสบายชวนให้เกลียดคร้านเสียเหลือเกิน เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นให้เจ้าของห้องหันไปมอง พอดีกับที่ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของคนที่ทำให้เดียร์ยิ้มกว้าง

 

“ตื่นแล้วทำไมไม่ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันครับ” อีกฝ่ายถามเสียงนุ่ม เดินมานั่งข้างๆ เขาบนเตียง

 

เดียร์ขยับไปนอนหนุนตักนุ่มๆ ทันทีก่อนจะยิ้มออดอ้อนให้ “คิดถึงมัมๆ”

 

“ตอบไม่ตรงคำถามแล้วครับ” บีบจมูกเจ้าตัวแสบไปหนึ่งที

 

เจ้าตัวแสบของมัมมี๊ส่งเสียงงุ้งงิ้งประท้วงก่อนจะขยับมานอนหนุนตักของมัมมี๊แทน แขนสองข้างกอดรอบเอว ท่าทางออดอ้อนเหมือนตอนยังเป็นเด็กน้อยเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากมัมมี๊น้ำเหนือได้เป็นอย่างดี

 

“ลุกไปอาบน้ำได้แล้วครับ จะได้ลงไปกินข้าวกัน ช้าเดี๋ยวแด๊ดขึ้นมาตามนะ”

 

พอได้ยินแบบนั้นคนที่ยังทำตัวเป็นเด็กน้อยอ้อนแม่ก็ขยับตัวลุกขึ้นทันทีก่อนจะกระโดดดึ๋งไปทางห้องน้ำให้มัมมี๊ยิ้มขำ พอยกแด๊ดขึ้นมาขู่ล่ะก็ไวจริงเชียว

 

“มัมลงไปรอข้างล่างนะครับ รีบๆ ตามลงไปนะรู้ไหม”

 

“ครับผม” เดียร์ตะโกนตอบออกมาจากห้องน้ำ รีบแปรงฟันอาบน้ำก่อนจะห่อตัวเองด้วยชุดคลุมอาบน้ำออกมาที่ห้องแต่งตัว เพราะต้องรีบลงไปข้างล่างเจ้าตัวเลยรีบหยิบเสื้อผ้ามาสวมก่อนจะวิ่งกระโดดลงบันไดไป

 

เบรคตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเห็นแด๊ดดี๊เดินผ่านหน้าบันได อีกฝ่ายหันมามองคนที่เกือบจะกระโดดชน

 

“เดียร์...”

 

“ขอโทษครับแด๊ด” เดียร์รีบยกมือไหว้ขอโทษทันที

 

“แด๊ดบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าห้ามวิ่งลงบันได มันอันตราย ถ้าเกิดพลาดตกลงมาจะทำยังไง” แด๊ดดี๊ควอตซ์ดุลูกชายทันที

 

“ขอโทษครับ...” ได้แต่ก้มหน้าลง ก่อนจะช้อนตามองแด๊ดดี๊อย่างอ้อนๆ เผื่อแด๊ดดี๊จะใจอ่อน

 

ทั้งแด๊ดดี๊แล้วก็มัมมี๊เป็นคนใจดี แทบไม่เคยตีอะไรพวกเขาสามคนพี่น้องเลย แต่ทุกคนมักจะเกรงใจ แล้วก็กลัวแด๊ดดี๊มากกว่า เพราะแด๊ดดี๊จะดุทุกครั้งที่พวกเขาทำผิด ส่วนมัมมี๊จะอยู่ฝ่ายปลอบขวัญเวลาโดนดุ

 

“ไปครับ ไปกินข้าว มัมมี๊รออยู่แล้ว” ควอตซ์พูด ยกมือกอดคอลูกชายตัวแสบแล้วพาเดินเข้าไปในห้องอาหาร

 

ทุกคนนั่งพร้อมหน้าอยู่ที่โต๊ะแล้วทั้งมัมมี๊ พี่ชายฝาแฝด แล้วก็น้องสาวของตัวเอง แด๊ดดี๊เดินไปนั่งประจำที่ เดียร์เองก็เหมือนกัน อาหารมื้อเช้าของวันนี้เป็นข้าวต้มร้อนๆ ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย มื้อเช้าของครอบครัวบริสตันเป็นไปอย่างเรียบง่าย น่าเสียดายที่วันนี้พวกคุณปู่ คุณย่ารวมไปถึงคุณตาหนีเที่ยวตามประสาคนเกษียณอายุแล้ว โดยมีคุณอาคนสวยอย่างลาพิสตามไปด้วยเลยไม่ได้มาร่วมโต๊ะด้วยกัน

 

“วันนี้แด๊ดกับมัมจะไปไหนหรือเปล่าครับ” ฮาร์ทถามทั้งคู่หลังจากที่ทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

“แด๊ดจะต้องไปพบลูกค้าที่ร้านสาขาน่ะครับ แล้วพวกเราจะไปไหนกันไหม หรือจะนอนเล่นอยู่บ้านกัน” เป็นมัมมี๊น้ำเหนือที่ตอบคำถามแทน ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันหยุด บริษัทก็หยุดทำงานด้วย แต่ทางร้านขายสินค้าไม่ได้หยุดเหมือนกับบริษัท อีกทั้งตอนนี้แด๊ดดี๊ควอตซ์ก็ขึ้นแท่นผู้บริหารเต็มตัวเขาจึงต้องดูแลทั้งฝั่งทางเพชรเพทายด้วยนอกเหนือจากฝั่งคิวเอ็น

 

“ผมกับเดียร์ว่าจะไปเดินดูหนังสือน่ะครับ ผมอยากดูหนังสือเกี่ยวกับงานบริหาร เดียร์ก็เลยอยากไปดูหนังสือสถาปัตย์ แล้วก็เลยจะพาตัวเล็กไปเที่ยวด้วยเลย” ฮาร์ทตอบคำถามของมัมมี๊

 

“จะไปกับพวกแด๊ดไหม หรือจะขับรถไปเอง” แด๊ดดี๊ควอตซ์ถาม

 

ทั้งสามคนหันมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนที่ฮาร์ทจะตอบคำถามเพราะในสามพี่น้องมีแค่เขาคนเดียวที่ขับรถเป็น “เดี๋ยวผมขับรถไปเองดีกว่าครับ เผื่อเสร็จไม่พร้อมกัน”

 

“โอเค ยังไงก็ขับรถดีๆ นะอย่าขับเร็วมากมันอันตราย”

 

“ครับแด๊ด”

 

พวกเขาสามคนพี่น้องออกจากบ้านกันในช่วงสายของวันตอนแรกตั้งใจจะไปห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านแต่น้องสาวคนเดียวอยากกินคุ้กกี้แบรนด์ดังจากเมืองผู้ดีอังกฤษที่มีสาขาอยู่แค่สองสาขาเท่านั้นคือห้างใหญ่ใจกลางเมืองกับในสนามบิน พวกเขาเลยต้องออกจากบ้านเร็วกว่าที่ตั้งใจเอาไว้เพราะต้องใช้เวลาขับรถไปพอสมควร

 

วนหาที่จอดรถอยู่เกือบสิบนาทีในที่สุดก็ได้ที่จอดรถ พวกเขาพากันเดินเข้าไปในห้างก่อนจะยืนมองหน้ากันเพื่อปรึกษากันว่าจะเอาอย่างไรกันต่อดี

 

“เกือบเที่ยงแล้ว หิวกันหรือยัง” พี่ใหญ่อย่างฮาร์ทถามน้องทั้งสองคนที่ยืนมองหน้ากันอยู่

 

“เลิฟหิวแล้วค่ะ” น้องสาวบอกเสียงใส ยิ้มกว้างให้พี่ชายทั้งสองคน ซึ่งทั้งคู่ก็ไม่ขัดอะไรปล่อยให้สาวสวยคนเดียวของบ้านเลือกร้านอาหารได้ตามใจชอบ

 

เลิฟเลือกร้านอาหารสไตล์ฟิวชั่นที่ตั้งอยู่ในห้างสยาม สแควร์ วัน บรรยากาศในร้านไม่ได้น่ารักเหมือนกับร้านใหม่ๆ ที่เพิ่งเปิด ไม่ได้ตกแต่งร้านด้วยโทนสีสดใส แต่เป็นร้านที่ตกแต่งในสไตล์เรียบ หรู แต่ดูดี ด้วยโทนสีเข้ม

 

“ครัวดอกไม้ขาว...” เดียร์เงยหน้าขึ้นอ่านชื่อร้านก่อนจะเดินตามน้องสาวแล้วก็พี่ชายเข้าไปในร้าน

 

พนักงานออกมาต้อนรับก่อนจะพาพวกเขาไปที่โต๊ะริมกระจก เพราะยังไม่ใช่เวลาเที่ยงคนในร้านเลยไม่เยอะมาก พวกเขาเลือกสั่งอาหารมาคนละอย่างสองอย่าง ได้กับข้าวมาทั้งหมดสี่อย่างแล้วก็ข้าวสวย เครื่องดื่มอีกคนละแก้ว

 

“พี่ไม่เคยเข้าร้านนี้เลย” ฮาร์ทพูดระหว่างรออาหารพลางมองไปรอบๆ ร้าน

 

“จริงๆ เลิฟก็ไม่เคยมาหรอกค่ะ แต่เพื่อนของเลิฟบอกว่าร้านนี้อาหารอร่อย น้ำกับขนมเค้กก็อร่อย พอมาแล้วเลิฟก็เลยอยากลองบ้าง” เลิฟพูดต่อ

 

“แต่ชื่อร้านเพราะดีนะ ครัวดอกไม้ขาว ชื่อไทยๆ ดีจัง” เดียร์พูดขึ้นบ้าง

 

อีกสองคนก็พยักหน้ารับ ก่อนที่คนที่รู้เรื่องร้านนี้มากที่สุดในพวกเขาจะพูดต่อ “เห็นว่าเป็นชื่อพระราชทานค่ะ เป็นชื่อพระราชทานจากสมเด็จพระเทพรัตน์ฯ ค่ะ”

 

ฮาร์ทกับเดียร์พยักหน้ารับกับคำบอกเล่าของน้องสาว ทั้งคู่หันมองบรรยากาศรอบๆ ร้านอย่างสนใจ

 

“อ่ะ! แพร” เลิฟเอ่ยเรียกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านให้พี่ชายทั้งสองคนหันไปมองตาม

 

อีกฝ่ายหันมาตามเสียงเรียกก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเดินมาหา “ว่าไงเลิฟ อ่ะ... พี่เดียร์ สวัสดีค่ะ”

 

“อ้าว... แพร”

 

“สองคนนี้รู้จักกันด้วยเหรอคะเนี่ย” เลิฟหันมองพี่ชายกับเพื่อนสลับกันไปมา “เดี๋ยวน้องแนะนำอย่างเป็นทางการเนอะ แพรนี่พี่ชายฝาแฝดของเราเอง พี่เดียร์ พี่ฮาร์ท ส่วนนี่เพื่อนสนิทเลิฟเองค่ะ ชื่อแพร”

 

“สวัสดีค่ะพี่ฮาร์ท พี่เดียร์” เลิฟยกมือไหว้สวัสดีพี่ชายเพื่อนอีกรอบ

 

“สวัสดีครับ” ทั้งคู่ยิ้มรับกับคำทักทาย ก่อนจะปล่อยให้ทั้งสองสาวพูดคุยกันต่อ

 

“แล้วแพรมายังไง” เลิฟถาม

 

“มากับพี่ชายแล้วก็เพื่อนๆ พี่ชายน่ะ”

 

“นี่มากินข้าวเหรอ มานั่งด้วยกันไหม” เดียร์ชวนอีกฝ่าย

 

“ไม่เป็นไรค่ะ แพรมาเอาของค่ะ สั่งเอาไว้แล้วขอบคุณนะคะ” แพรตอบเดียร์ก่อนจะกลับมาพูดกับเลิฟต่อ “ยังไงเดี๋ยวไว้คุยกันนะ พวกพี่ๆ เขารออยู่ต้องไปซื้อของกันอีก เป็นเด็กสถาปัตย์นี่ก็เหนื่อยแท้ งานเยอะกันจริงๆ เลย” แพรยกมือไหว้ลาฮาร์ทกับเดียร์ก่อนจะโบกมือลาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ทุกคน

 

“พี่เดียร์รู้จักแพรด้วยเหรอคะเนี่ย” หลังจากเพื่อนออกไปแล้วเลิฟก็หันมาถามพี่ชายทันที

 

“ก็... รู้จัก พอดีว่าน้องเขาเป็นน้องสาวของรุ่นพี่ที่คณะ เคยเจอกันเขาก็เลยแนะนำให้รู้จักน่ะ แต่เจอกันแค่ครั้งเดียว ไม่ได้คุยอะไรกันด้วย”

 

“น้องสาว... น้องสาวใคร” พี่ชายคนโตถาม

 

“น้องสาวพี่กันต์น่ะ”

 

“เลิฟเคยเจอพี่กันต์ หล่อมากเลยด้วย ถ้าได้อย่างพี่กันต์เป็นแฟนนะโชคดีที่สุด คนอะไรก็ไม่รู้ทั้งเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งนิสัยดี ใจดี เรียนก็เก่ง ทำอาหารก็เป็น พูดก็เพราะ” เลิฟพูดพร้อมกับยิ้มเพ้อฝัน

 

ให้สองพี่น้องส่ายหน้า ฮาร์ทส่งเสียงดุน้องสาวคนเล็กทันที “เดี๋ยวเถอะเรา เป็นเด็กเป็นเล็กพูดอะไรแบบนั้น”

 

“ใช่” เดียร์เองก็ดุเช่นกัน คิ้วขมวดเข้าหากัน รู้สึกไม่ชอบใจที่น้องสาวพูดอะไรแบบนั้น

 

“เลิฟแค่ล้อเล่นเองค่ะ พี่ฮาร์ทน่ะไม่เท่าไหร่แล้วพี่เดียร์ทำไมต้องทำหน้าโมโหจริงจังขนาดนั้นคะ” เลิฟถามกลับ มองหน้าพี่ชายทั้งสองคนสลับกันไปมา พี่คนโตน่ะแค่เสียงดุ แต่พี่คนรองน่ะหน้าตาหงุดหงิดจริงจังมาก

 

คำถามของเลิฟทำเอาเดียร์ชะงักไป เจ้าตัวอึกอักไม่รู้จักตอบคำถามของน้องสาวอย่างไรดี โชคดีที่อาหารมาเสิร์ฟก่อนเลยเบี่ยงความสนใจจากทุกคนไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นเดียร์ก็อดคิดกับตัวเองอยู่ในใจไม่ได้ถึงความรู้สึกของตัวเองที่แสดงออกไป

 

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจะต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยที่ได้ยินน้องสาวของตัวเองพูดถึงกันต์แบบนั้น เพราะเขาเองก็รู้สึกนิสัยของเลิฟดีว่าอีกฝ่ายเพียงแค่พูดเล่นเท่านั้น เหมือนกับที่พูดชมนักร้องเกาหลีบ่อยๆ ว่าทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี แถมยังเก่งสารพัด จนอยากจะได้มาเป็นแฟน ตอนนั้นที่เขาได้ยินเขายังหัวเราะขำไปกับความคิดของน้องเลยด้วยซ้ำ

 

แต่ทำไมทีอย่างนี้... เขาถึงหัวเราะไม่ออก

 

คงเป็นเพราะว่ากรณีที่เลิฟชมนักร้องเกาหลีนั้นมันแน่ชัดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายพูดเล่น เพราะคงไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่พอพูดถึงกันต์ซึ่งเป็นคนที่ใกล้ตัว เดียร์ก็เลยไม่ชอบใจที่น้องสาวพูดแบบนั้นเพราะน้องยังเด็กเกินไปที่จะสนใจเรื่องความรักหรือเรื่องแฟน

 

ใช่... เพราะว่าเขาหวงน้องสาวนั่นแหละ เขาถึงได้ไม่พอใจที่ได้ยินเลิฟพูดเล่นแบบนั้น ไม่ใช่เหตุผลอื่นที่มันโต้แย้งอยู่ในส่วนลึกๆ หรอก

 

“จะว่าไป... เพื่อนเราดูหน้าไม่เหมือนพี่ชายเขาเลยนะ” ฮาร์ทพูดขึ้นมาเมื่อนึกไปถึงหน้าของแพรกับรุ่นพี่คนนั้น

 

“หือ... พี่ฮาร์ทก็รู้จักพี่กันต์เหรอคะ”

 

“พอรู้จัก พี่เขาดังเหมือนกันในมหาลัย แล้วก็บังเอิญอยู่คอนโดเดียวกันด้วย เดียร์กับพี่เขาก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันพี่เลยได้รู้จักไปด้วยอีกคน” ฮาร์ทตอบคำถามของน้องสาว

 

เลิฟพยักหน้ารับร้องอ่ออย่างเข้าใจ “จริงๆ แล้วแพรไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของพี่กันต์เขาหรอกค่ะ แพรเคยเล่าให้น้องฟัง เหมือนพ่อกับแม่พี่กันต์รับมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ น่ะค่ะ แล้วก็จริงๆ แล้วแพรอายุมากกว่าเลิฟอีกค่ะ เข้าเรียนช้าไปสองปีได้เพราะต้องปรับตัวเองเยอะเลย”

 

“แพรเคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆ แพรพูดไม่ได้ค่ะ”

 

“พูดไม่ได้เพราะป่วยเหรอ หรือว่ายังไง” เดียร์ถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

“เปล่าค่ะ เหมือนกับว่าไม่มีคนคอยสอนคอยดูแลอะไรแบบนี้แหละค่ะ ก็เลยไม่กล้าพูดต้องพาไปหาหมอรักษาตัวแล้วก็ปรับตัวเยอะ เลยเข้าเรียนช้ากว่าเกณฑ์ไปสองปีค่ะ”

 

ฮาร์ทกับเดียร์นิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น “อย่างนั้นหรอกเหรอ น่าเห็นใจนะ”

 

“ค่ะ แต่แพรเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากนะคะ เขาบอกว่าทุกคนในครอบครัวรักเขามากเหมือนเป็นสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้นึกน้อยใจอะไรแล้วก็รู้สึกขอบคุณพ่อแม่พี่กันต์เสียอีกที่รับเขามาอยู่ด้วย”

 

“เป็นคนที่มีความคิดที่ดีนะ เก่งมากเลย”

 

“ใช่ค่ะ แล้วแพรก็นิสัยดีมากด้วย น่ารัก เรียนเก่ง”

 

“มีเพื่อนดีๆ น่ารักก็ดีแล้ว” ฮาร์ทยิ้มให้น้องสาวพลางยกมือขึ้นยีผมยาวๆ ของน้องเล่นให้เลิฟยิ้มกว้างกลับมา ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มลงมือจัดการกับอาหารบนโต๊ะ






* * * ต่อค่ะ 100% * * *





“พี่กันต์ๆ” เสียงใสร้องเรียกพี่ชายก่อนเจ้าของร่างจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหา ในคนยืนรอทำหน้าดุ

 

“บอกแล้วไงคะว่าอย่าวิ่ง เดี๋ยวก็ล้มไปหรอกเราน่ะ” พอน้องสาวมาถึงตัวพี่ชายผู้หวงน้องก็เอ่ยดุทันที พร้อมกับแย่งถุงกล่องขนมเค้กที่น้องสาวถืออยู่มาถือเอาไว้เอง

 

“น้องแพรขอโทษค่ะ” เจ้าตัวรีบยิ้มหวานอ้อนทันที

 

“เฮ้อ... มึง... ใจกูจะละลายกับรอยยิ้มนางฟ้า”

 

“เหมือนกับกูเลยว่ะ ใจกูก็จะละลายแล้ว”

 

“เงียบไปเลยพวกมึงน่ะ” คนหวงน้องหันไปเอ็ดเพื่อนรักทั้งสองคนทันที

 

ไข่เจียวกับป่าไม้หัวเราะชอบใจที่แกล้งคนหวงน้องได้สำเร็จ พวกเขามักจะชอบแหย่กันต์แบบนี้เสมอเวลาเจอน้องแพร เพราะรู้ดีว่าไอ้เพื่อนคนนี้หวงน้องสาวมากๆ ใครเข้าใกล้ไม่ได้ อย่าว่าแต่เข้าใกล้เลย แค่มองน้องแพรพร้อมกับส่งยิ้มให้ไอ้พี่ชายคนนี้ก็แยกเขี้ยวขู่จนเขากลัวหัวหดกันไปหมดแล้ว

 

เคยถามว่าไม่กลัวน้องสาวจะขึ้นคานไม่ได้แต่งงานมีครอบครัวหรือไง คำตอบที่ได้กลับมายิ่งทวีความน่าหมั่นไส้มากขึ้นไปอีก

 

น้องสาวกูน่ารัก ยังไงก็ต้องมีคนดีๆ เหมาะกับน้องแน่นอน แต่ถึงไม่มีก็ไม่เป็นไร น้องสาวกูคนเดียว กูเลี้ยงได้ กูรวย

 

เท่านั้นแหละ... เลิกถาม แล้วก็เปลี่ยนมาแกล้งแหย่ให้ไอ้คนหวงน้องสาวมันออกอาการหวงแทน สนุกกว่าเป็นไหนๆ

 

ว่าแต่เรียกพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ หรืออยากได้อะไร ร้านอยู่ตรงไหนคะเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้สายเปย์ไปอีก

 

เปล่าค่ะ น้องแพรจะบอกว่าเจอพี่เดียร์ด้วย นั่งกินข้าวกันอยู่ที่ร้านครัวดอกไม้น้องแพรส่ายหน้าชวนไปด้วยกันก็ไม่ยอมไป อดเจอพี่เดียร์เลย

 

กันต์ชะงักไป ก่อนจะหันไปหาเพื่อนมึงอยากกินขนมเค้กร้านครัวดอกไม้ขาวไหม กูจะไปซื้อให้

 

แต่ละคนได้แต่กระพริบตาปริบๆ แล้วหันมองหน้ากัน น้องแพรหัวเราะคิกคักกับท่าทางของพี่ชายตัวเอง

 

เดี๋ยวมึง... มึงว่าอะไรนะไข่เจียวถามย้ำ เหมือนไม่แน่ใจว่าเพื่อนตัวเองพูดอะไร

 

กูถามว่าจะเอาขนมเค้กที่ร้านครัวดอกไม้ขาวไหม กูจะได้ไปซื้อกันต์ย้ำอีกรอบ

 

คือมึง... มึงต้องใจเย็นๆ นะป่าไม้ว่า ยกมือห้ามเพื่อนของตัวเองมึงจะบ้าน้องขนาดจะไปซื้อขนมเค้กร้านที่น้องนั่งกินข้าวอยู่ตอนนี้ไม่ได้

 

ทำไมไม่ได้กันต์ถามกลับอย่างหาเรื่อง มองเพื่อนตาขวาง

 

กันต์... นี่เพื่อนเอง ไม่มองเพื่อนตาขวางแบบนี้สิป่าไม้ยกมือโบกไปมาตรงหน้ากันต์มึงจะเกาะติดน้องเขาเลยหรือยังไง น้องเขามากับใครมึงยังไม่รู้เลย ถ้าเกิดมากับกิ๊ก เอ่อ... ม ไม่ๆ กูพูดผิด มากับครอบครัวงี้ไง

 

ป่าไม้แทบจะไปหลบหลังไข่เจียวตอนเผลอพูดคำว่ากิ๊กออกไปเพราะเพื่อนสุดที่รักมองเขาตาเขียวปั๊ดทำท่าจะเข้ามาต่อยเขาให้ได้

 

ไอ้โหด! ไอ้ขี้หวง!

 

เดียร์มากับใครหันไปถามน้องสาวที่ยังยืนยิ้มอยู่ทันที

 

มากับเลิฟ แล้วก็พี่ชายฝาแฝดน่ะค่ะ

 

กันต์พยักหน้ารับ สุดท้ายก็เปลี่ยนใจไม่ไปหาน้องแล้วน้องไม่ได้มากับเพื่อนหรือมาคนเดียว นี่มากับคนในครอบครัวด้วย เขาไม่ไปรบกวนดีกว่า ไม่ใช่ว่าไม่กล้าไปเจอคนในครอบครัวของน้อง แต่เขาอยากให้อะไรหลายๆ อย่างลงตัวเสียก่อน แล้วเมื่อถึงเวลา... เขานี่แหละที่จะจูงมือน้องเข้าไปหาครอบครัวเอง ทั้งครอบครัวของเขา และครอบครัวของน้องเลย

 

อย่างนั้นเราไปซื้อของกันดีกว่าค่ะน้องแพรพูดก่อนจะควงแขนพี่ชาย

 

พวกเขาทั้งหมดเดินซื้อของสำหรับใช้ตัดโมเดล ส่วนน้องแพรก็แยกไปเดินดูหนังสือในโซนใกล้ๆ กัน ปล่อยพี่ชายกับเพื่อนพี่ชายอีกสามคนเอาไว้ด้วยกัน ไม่รู้จะเถียงจะทะเลาะกันหรือเปล่า แต่มีดิวอยู่ด้วยคงไม่เป็นอะไร...

 

ขอโทษครับกันต์รีบเอ่ยขอโทษเมื่อเขาถอยหลังไปชนคนอื่นเขา

 

ไม่เป็นอะไรครับอีกฝ่ายตอบกลับมา แต่เพราะเสียงที่คุ้นหูทำให้กันต์ต้องหันมองอีกรอบ

 

เดียร์

 

อ้าว... พี่กันต์เจ้าของชื่อเงยหน้ามองก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเรียกมาซื้อของตัดโมเหรอครับ

 

กันต์พยักหน้ารับแล้วเราล่ะ

 

มาเดินดูหนังสือน่ะครับ ว่าแต่ซื้อของตัดโมซื้อแถวมอไม่ถูกกว่าเหรอพี่เดียร์ถามด้วยความสงสัย

 

หน้ามหาวิทยาลัยมีร้านขายอุปกรณ์ตัดโมเดลตั้งหลายร้านแถมราคายังถูกกว่าที่ขายในห้างอีก ถูกกว่าเกือบครึ่งต่อครึ่งด้วย

 

พอดีพวกเพื่อนพี่มันอยากมาเดินเที่ยวที่นี่ก็เลยมาแวะซื้อของไปด้วยเลย กันต์ตอบ แบบที่น้องเองก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “แล้วนี่มากับใคร”

 

“มากับฮาร์ทครับ ที่เป็นพี่ชายฝาแฝดผม แล้วก็น้องสาวผมอีกหนึ่งคน” เดียร์ตอบ

 

“น้องเลิฟน่ะเหรอ” กันต์ถามกลับ

 

คราวนี้เดียร์ทำตาโตด้วยความตกใจทันที “พี่รู้จักน้องสาวผมด้วยเหรอ”

 

กันต์พยักหน้า “รู้จัก เป็นเพื่อนกับน้องสาวพี่ น้องแพรน่ะ กับน้องเลิฟก็เคยเจอกันอยู่หลายครั้งเวลาไปรับน้องแพรที่โรงเรียน เป็นเด็กน่ารักดี ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นน้องสาวของเราแต่พอดีน้องแพรเล่าให้ฟังเลยรู้ว่าเป็นพี่น้องกัน”

 

เดียร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกๆ ตอนที่ได้ยินคำชมจากคนตรงหน้าที่เอ่ยชมน้องสาวของเขา เจ้าตัวเผลอเม้มปากก่อนจะคลายออก เขาแค่ไม่ชอบให้ใครมาชมน้องสาวตัวเองก็เท่านั้น ก็เขาเป็นพี่ชายนี่จะไม่หวงน้องสาวเลยก็แปลกเกินไปแล้ว

 

“เจอกันบ่อยเหรอครับ... กับเลิฟน่ะ”

 

“ก็ไม่บ่อยหรอก แค่ไม่กี่ครั้งแต่ทุกครั้งที่เจอก็ชอบยิ้มสดใส ก็เลยรู้สึกว่าน่ารักดี” กันต์ตอบอย่างไม่ได้คิดอะไร เพราะน้องสาวอีกฝ่ายก็น่ารักสดใสจริงๆ อย่างที่พูด ขนาดน้องแพรที่ว่าสดใสแล้วยังสู้เลิฟไม่ได้เลย

 

“ทำไมทำหน้าประหลาดแบบนั้น” กันต์วางมือบนหัวของเดียร์แล้วจับโยกไปมาพร้อมกับถามเมื่อเห็นสีหน้าแปลกๆ ของน้องตัวเล็ก “ไม่สบายเหรอ หรือว่ามีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า โกรธอะไรพี่หรือไง”

 

“เอ๊ะ... ค ครับ อ่า... เปล่าครับ ไม่มีอะไร” เดียร์ส่ายหน้าปฎิเสธ

 

“แน่ใจนะ ทำหน้าตาเหมือนไม่พอใจอะไรพี่อย่างนั้นแหละ” ถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

 

สีหน้าของน้องตัวเล็กเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรสักอย่าง แต่กันต์เองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจอะไร หรือไม่พอใจใคร แต่ก็เดาว่าเป็นตัวเองเพราะน้องกับคุยอยู่กับเขา คงไม่ไปนึกถึงคนอื่นหรือเรื่องอื่นแล้วทำให้ไม่พอใจหรอก ส่วนจะไม่พอใจเรื่องอะไรนั้น... กันต์เองก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน ได้แต่นึกว่าเขาเผลอทำอะไรที่มันไม่ดีออกไปหรือเปล่า

 

แต่วันนี้ ไม่สิ... หลายวันมานี้ก็แทบไม่ได้เจอกัน เพิ่งมาเจอกันก็วันนี้ด้วยความบังเอิญ แล้วตั้งแต่ที่เจอกันเขาก็มั่นใจว่าไม่ได้พูดอะไรไม่ดี หรือแตะน้องต้องตัวจนเกินพอดี กันต์เลยเดาไม่ถูกเลยว่าน้องตัวเล็กกำลังไม่พอใจเขาเรื่องอะไรกันแน่

 

“เปล่าครับ ไม่ได้มีอะไร... จริงๆ นะ” เดียร์ยืนยันอีกรอบ

 

“โอเค ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร”

 

“พี่เดียร์อยู่นี่เอง โอ๊ะ... พี่กันต์นี่...” เสียงของเลิฟดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวชะโงกหน้าหาพี่ชายเจอก่อนจะเดินมาหา เจ้าตัวร้องทักเมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว “พี่กันต์ สวัสดีค่ะ”

 

“สวัสดีค่ะน้องเลิฟ” กันต์เองก็ทักทายน้องเลิฟกลับอย่างเป็นกันเอง

 

“วันนี้เลยได้เจอทั้งแพรทั้งพี่กันต์เลย แล้วนี่แพรอยู่ไหนเหรอคะ” เลิฟขยับมายืนข้างๆ พี่ชายแล้วพูดคุยกับพี่ชายตัวสูงของเพื่อนสนิท

 

“เดินดูหนังสืออยู่แถวนี้แหละค่ะ น่าจะอยู่โซนนิยาย ขยันซื้อขยันอ่านจริงๆ หนังสือนิยายเนี่ย”

 

เลิฟหัวเราะชอบใจ “แหม... พี่กันต์คะ นิยายคือน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตเลิฟกับแพรเลยนะคะ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ได้ละเลยเรื่องเรียนเลยนะ”

 

“ค่ะ พี่เชื่อค่ะ”

 

“อย่างนั้นเลิฟไปหาแพรก่อนดีกว่า เลิฟไปก่อนนะคะพี่กันต์ สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้พี่ชายเพื่อนสนิทก่อนจะหันมาหาพี่ชายตัวเอง “เลิฟไปโซนหนังสือนิยายนะคะ พี่ฮาร์ทอยู่โซนหนังสือบริหาร ถ้าพี่เดียร์เสร็จแล้วก็โทรตามน้องนะ”

 

เดียร์พยักหน้ารับคำกับคำพูดของน้องสาว ส่วนกันต์เองก็ส่งยิ้มให้กับเพื่อนสนิทของน้องสาวเช่นกัน คนตัวสูงเบนสายตามาที่น้องตัวเล็กที่ยืนทำหน้าประหลาดอีกรอบ “ทำหน้าประหลาดอีกแล้วเรา”

 

“ผมเปล่าทำหน้าประหลาดสักหน่อย พี่มั่วว่ะ...” คนไม่ได้ทำหน้าประหลาดว่า

 

“โอเคๆ ตามนั้น แล้วยังไงล่ะเรา จะไปเดินตรงไหนต่อ”

 

“เดี๋ยวผมไปหาฮาร์ทดีกว่า พี่ก็ตามสบายเลย” เดียร์ตอบ

 

“อย่างนั้นเอาไว้เจอกันใหม่”

 

“ครับ” พยักหน้ารับก่อนจะเดินแยกตัวออกมา

 

กันต์ได้แต่มองตามหลังน้องตัวเล็กไป เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายมีท่าทีที่แปลกๆ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเดียร์เป็นอะไรกันแน่ คงกำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ละมั้ง เขาในตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิเข้าไปยุ่งเกี่ยวเสียด้วยก็ได้แต่เป็นห่วงอยู่แบบนี้

 

แต่คนที่เผลอทำหน้าทำตาประหลาดก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นเป็นอะไรกันแน่ ทำไมอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกหงุดหงิดแล้วก็ไม่พอใจนะ อาการมันเริ่มตั้งแต่ที่เลิฟเดินเข้ามาแล้วก็คุยกับรุ่นพี่คนนั้น เจ้าตัวได้แต่ถอนหายใจแล้วก็ตอบคำถามตัวเองในใจ

 

เขาแค่ไม่ชอบแล้วก็ไม่พอใจที่กันต์พูดจาคะขากับน้องสาว เพราะเขาหวงน้องสาว การที่กันต์พูดจาแบบนั้นเหมือนกำลังจีบน้องสาวเขาอยู่ เขาก็เลยไม่ชอบใจ... เพราะเขาหวงน้องสาวของเขา

 

นั่นคือคำตอบของเดียร์ที่ใช้ตอบตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไมลึกๆ ลงไปแล้ว เขารู้สึกว่า... มันไม่ใช่กันนะ

 

 

 

 

 

“เลิฟว่าสองสามวันมานี้พี่เดียร์ดูแปลกๆ นะคะ” น้องสาวตัวดีกระโดดดึ๋งขึ้นมาบนเตียงของเดียร์พลางมองหน้าของพี่ชายคนรอง

 

“อะไรของเรา พูดเรื่องอะไรหือ” เดียร์เงยหน้าจากโทรศัพท์ที่กำลังเล่นเกมอยู่แล้วขมวดคิ้วใส่น้องสาว

 

“ก็เรื่องพี่เดียร์ไงคะ” เลิฟพูดพร้อมกับยิ้ม “สองวันมานี้พี่เดียร์ดูแปลกๆ เหมือนไม่พอใจอะไรเลิฟสักอย่างน้า”

 

“มั่วแล้ว พี่จะไม่พอใจเราได้ยังไงกัน เราไม่ได้ทำอะไรพี่เสียหน่อย” คนพี่ส่ายหน้า ยกมือดีดหน้าผากน้องสาวเบาๆ หนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ “แล้วนี่ฮาร์ทอยู่ไหน ไม่ไปเล่นกับฮาร์ทหรือไงถึงมากวนพี่ในห้อง”

 

“พี่ฮาร์ทออกไปข้างนอกค่ะ ไปซื้อของให้คุณย่า เลิฟก็เลยมาป่วนพี่เดียร์ไง” เจ้าตัวว่า หยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาเล่นบ้าง

 

เดียร์ส่ายหน้าให้กับน้องสาวที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงของเขาเหมือนกับว่าเป็นของตัวเอง เขาหันไปกดเปิดเพลงเพื่อไม่ให้ห้องเงียบจนเกินไปแล้วต่างฝ่ายก็จมอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเอง

 

“หัวเราะอะไรของเรา” เดียร์ถามเมื่ออยู่ๆ น้องสาวก็หัวเราะคิกคัก

 

“หัวเราะพี่กันต์ค่ะ” เลิฟตอบ

 

“พี่กันต์... พี่กันต์ไหน” อยู่ๆ คิ้วของเดียร์ก็ขมวดเข้าหากันจนแทบจะพันกันยุ่งไปหมด

 

“พี่กันต์ พี่ชายของแพรไงคะ” เลิฟเงยหน้าขึ้นมาตอบก่อนจะหันกลับไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

 

เดียร์เผลอเม้มปาก เขาพยายามไม่สนใจในสิ่งที่น้องสาวพูดแล้วเพ่งสมาธิไปกับการเล่นเกมแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่

 

“คุยกับพี่กันต์เขาอยู่เหรอ” สุดท้ายก็ถามออกไปเพราะคาใจ

 

“เปล่าค่ะ คุยกับแพร แพรส่งรูปพี่กันต์ตอนเข้าครัวมาให้ดู ใส่ผ้ากันเปื้อนด้วยน่ารักดีค่ะ พี่เดียร์ดูสิ” เลิฟตอบก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้พี่ชายดู

 

เดียร์ยื่นมือมารับก่อนจะหลุดยิ้มเมื่อเห็นภาพในจอ เป็นพี่ตัวโตในผ้ากันเปื้อนลายหมีสีน้ำตาล ไม่รู้ไปสรรหามาจากไหน ตัวผ้ากันเปื้อนก็น่ารักดีหรอกแต่พอมาอยู่ในร่างของคนตัวโตแล้วก็ตลก ไหนจะผมที่มัดเป็นจุกทำหน้าโหดแล้วถือตะหลิวในมือนั่นอีก น่าตลกมากเลย

 

“น่ารักใช่ไหมคะ”

 

“น่าตลกมากกว่าน่ะสิ” เดียร์ส่งโทรศัพท์คืนให้น้องสาว “แต่สองสามวันนี้มาเราพูดถึงพี่กันต์บ่อยนะ อย่าบอกนะว่าชอบพี่เขาน่ะ”

 

เลิฟหัวเราะ “คุยกับแพรค่ะ แพรกำลังตามหาพี่สะใภ้อยู่”

 

“หาพี่สะใภ้...”

 

เลิฟพยักหน้า “ค่ะ ก็หาแฟนให้พี่กันต์ไงค่ะ พี่เดียร์ว่าเลิฟสมัครเป็นพี่สะใภ้แพรดีไหม พี่กันต์ทั้งน่ารัก นิสัยดี สุภาพบุรุษ เรียนเก่ง ผู้ชายดีๆ แบบนี้หายากจะตายไปสมัยนี้ เลิฟหาไว้แต่เนิ่นๆ เลยก็น่าจะดีนะคะ”

 

“หยุดเลยนะ เลิกคิดไปได้เลย อายุแค่นี้จะคิดมีแฟนแล้วหรือไง ไม่ได้ เลิกคิด พี่ไม่อนุญาต ฮาร์ทก็คงไม่ชอบ ยิ่งแด๊ดกับมัมยิ่งไม่ให้ใหญ่เลย เพราะอย่างนั้นเลิกคิด”

 

“แหม... พี่เดียร์ก็ เลิฟแค่พูดเล่นเองค่า จริงจังไปได้”

 

“ชักจะพูดเล่นบ่อยแล้วนะเราน่ะ” เดียร์ดุ

 

เลิฟมองหน้าพี่ชายของตัวเองก่อนจะยิ้ม ขยับลุกขึ้นนั่งประชันหน้ากับเดียร์ “พี่เดียร์ก็ดูจะจริงจังกับการห้ามเลิฟไม่ให้คิดอะไรกับพี่กันต์เหมือนกันนะคะ”

 

“อ อะไร ไม่ใช่สักหน่อย” อยู่ๆ คนเป็นพี่ก็ชะงักพูดไม่ออก

 

“เวลาเลิฟพูดถึงคนอื่น แม้จะไม่ใช่ดารานักร้อง เป็นเพื่อนเป็นรุ่นพี่ พี่เดียร์ยังไม่เคยห้ามอะไรเลิฟเลย แถมบางครั้งยังเล่นตอบเลิฟด้วย แต่ทำไมพอเป็นพี่กันต์... ถึงห้ามจังเลยค่ะ”

 

“เปล่าสักหน่อย ไม่ว่ากับใครพี่ก็ห้ามแบบนี้นี่แหละ” เดียร์ไม่สบตาน้องสาว แสร้งหันมามองจอโทรศัพท์ของตัวเองแทน

 

“น้องรู้นะ...”

 

“อะไรของเรา”

 

“น้องก็แค่อยากบอกว่าน้องรู้นะ... เรื่องของพี่กันต์... กับพี่น่ะ”

 

คราวนี้เดียร์ชะงักหันมามองน้องสาวทันที “หมายถึงอะไร”

 

เลิฟไหวไหล่ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงต่อ “ก็เรื่องที่พี่กันต์กำลังจีบพี่อยู่ไง เลิฟรู้นะ พี่กันต์ไม่ได้บอกเลิฟหรอก แต่แพรเป็นคนบอกเองว่าพี่กันต์กำลังจีบพี่อยู่”

 

“ห เหรอ...”

 

“นี่... พี่เดียร์น่ะชอบพี่กันต์บ้างหรือเปล่า” เลิฟหันมามองพี่ชาย “เลิฟจริงจังนะ ถ้าพี่เดียร์ไม่ชอบพี่กันต์ เลิฟจะจีบพี่กันต์เอง อย่างที่เลิฟบอกพี่กันต์น่ะดีขนาดนั้นใครๆ ก็อยากได้เป็นแฟนหมดนั่นแหละ ถ้าพี่ไม่ชอบพี่กันต์ เลิฟจะให้แพรสนับสนุนเลิฟแทนแล้วนะ”

 

“เราชอบพี่เขาหรือยังไง ถึงได้มาพูดอะไรแบบนี้”

 

“ก็ชอบนะคะ” เลิฟตอบชัดถ้อยชัดคำ มองสบตากับพี่ชายอย่างไม่คิดจะหลบสายตาไปไหน แต่ไม่นานเจ้าตัวก็หัวเราะออกมาเสียงดังจนแทบจะหมดมาดสาวสวย มือกุมท้องตอนกลิ้งไปกลิ้งมา

 

“ขำอะไรของเราห๊ะ”

 

“ขำพี่เดียร์ หน้าพี่ตลกมาก” เลิฟบอก ยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะขำมากเกินไป “พี่ไม่ต้องตอบเลิฟแล้วว่าชอบพี่กันต์ไหม เพราะเลิฟรู้แล้ว สีหน้าพี่แสดงออกชัดเจนมากกว่ากำลังไม่พอใจเลิฟที่เลิฟบอกชอบพี่กันต์”

 

“ม มั่วแล้วเราน่ะ” อยู่ๆ ก็รู้สึกลนลานขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

“เลิฟไม่มั่วหรอกค่ะ เลิฟสังเกตุมาตั้งแต่วันที่เราไปห้างวันนั้นแล้ว ตอนที่เลิฟพูดถึงพี่กันต์ พี่เดียร์จะหน้าตึงๆ เหมือนไม่พอใจ แต่ทำเป็นพูดว่าหวงน้องๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองน่ะ...”

 

“หวงพี่กันต์

 

“ไม่ได้หวง”

 

“งั้นสาบานกับเลิฟไหมละคะ ว่าที่เลิฟพูดถึงพี่กันต์ ไม่มีครั้งไหนเลยที่พี่เดียร์ไม่หงุดหงิด ไม่โมโห ตอนที่เลิฟคุยกับพี่กันต์ที่ร้านหนังสือพี่เดียร์ก็แทบไม่มองเลิฟหรือพี่กันต์เลยด้วย อาการชัดขนาดนี้ยังจะปฏิเสธอีกนะคะ”

 

“ไปๆ ออกไปเลย พี่จะนอนแล้ว” เดียร์เอ่ยไล่น้องสาวของตัว วางโทรศัพท์เอาไว้ข้างเตียงแล้วมุดตัวเองเข้าไปในผ้ามห่ม

 

“พี่เดียร์คะ นี่บ่ายนะคะไม่ใช่เที่ยงคืน จะนอนอะไรเวลานี้” เลิฟส่ายหน้าให้กับคนปากแข็งอย่างพี่ชายแต่ก็ยอมลงจากเตียง “อาการของพี่เดียร์น่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าทั้งหึง ทั้งหวงเลยล่ะค่ะ จะนอนคิดไปก็ได้นะ เลิฟไม่กวนแล้ว จะได้รู้ใจตัวเองเนอะ อิอิ”

 

เดียร์ไม่พูดไม่ตอบอะไรน้องสาวนอกจากนอนซุกอยู่ในผ้าห่ม จนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูถึงได้โผล่หน้าออกมาดู พอเห็นว่าเลิฟออกจากห้องไปแล้วก็ถอนหายใจ สะบัดผ้าห่มที่คลุมหน้าคลุมตัวอยู่ออกแล้วถอนหายใจอีกรอบ

 

พลางนึกไปถึงคำพูดของน้องสาวตัวเอง...

 

ที่จริงเดียร์ก็หาคำตอบให้กับตัวเองได้แล้วว่าอาการที่เกิดขึ้นไม่ใช่อาการหวงน้องสาว แต่เขาหวง... ใครอีกคนมากกว่า แต่ไม่อยากยอมรับก็เลยบอกตัวเองว่าเขาหวงน้องสาว

 

ไม่พอใจที่เลิฟพูดถึงกันต์ด้วยรอยยิ้มกว้างแบบนั้น ไม่พอใจที่กันต์ยิ้มให้น้องสาว ไม่พอใจที่กันต์พูดจาเพราะๆ กับน้องสาว ไม่พอใจมากๆ เลยด้วย

 

หันไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดกล้อง ถ่ายภาพตัวเองที่ใบหน้าบูดบึ้งแล้วส่งไปให้คนที่ทำให้เขาหัวหมุน รออยู่ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

 

KAN

หน้าบูดหน้าบึ้ง

เป็นอะไร?

 

:D_Dear

อยากกินแมวน้ำอุ๋งๆ

 

KAN

นึกถึงแต่ของกินนะเรา

รีบกลับมาคอนโดสิ เดี๋ยวทำให้กิน

 

:D_Dear

พูดจริงนะ

 

KAN

จริงสิ

 

เท่านี้เดียร์ก็ยิ้มกว้างชอบใจ ก่อนจะถ่ายรูปตัวเองตอนยิ้มกว้างไปให้อีกรอบ ก่อนที่หน้าขาวๆ จะขึ้นสีระเรื่อเมื่อเห็นข้อความที่อีกฝ่ายส่งกลับมา

 

KAN

แล้วก็... ไม่ต้องหวง หึงพี่กับเลิฟนะ

พี่ไม่ได้ชอบเลิฟ

พี่ชอบเรา

 

ไอ้พี่กันต์... บ้า...






************************************************

ฟางมีเงินจ่ายค่าตัวพี่กันต์แล้วค่ะ ไม่ต้องร้องไห้กันนะ ^[+++]^ แถมพี่กันต์ยังได้เจอนุ้งด้วย พี่ไม่นกนะจ๊ะวันนี้ ฮ่าาา แม้ว่าพี่จะอยากทำตัวติดกับน้องมากแค่ไหนก็ตามที ส่วนนุ้งเดียร์ลูก นู๋จะเคืองน้องสาวตัวเองไม่ได้นะลูกนะ นั่นน้องสาวนู๋จ้า ไม่เอาค่ะ ไม่งอแงเนอะ ฮี่ๆๆ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 871 ครั้ง

91 ความคิดเห็น

  1. #3079 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 00:03
    น้องหึงพี่หมีอ่ะ
    #3079
    0
  2. #2924 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:58
    เรียกว่า ...หึง ค่ะ น้องงง
    #2924
    0
  3. #2786 Kanitta2003 (@Kanitta2003) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:53
    รู้สึกไม่ชอบเลิฟแปลกๆ เราคงคิดมากไปเอง แต่ฟินตอนจบว่ะ
    #2786
    0
  4. #2266 _Draci_ (@ju_jupjip) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 12:50
    มันขัดๆหน่อยนะคะไรท์ แบบน้องแพรก็บอกแล้วว่าเลิฟเคยเจอกับกันต์ แล้วเดียร์ก็พูดเหมือนไม่เคยรู้เรื่องที่คุยกันไม่กี่ประโยคตรงที่พูดกับแพรอ่ะ
    #2266
    0
  5. #2255 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:36
    โอ้ยพี่กันต์...เขินหนัก...อินจัด
    #2255
    0
  6. #1913 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 13:48
    เราว่าคนพี่ขี้หวงแล้วนะ คนน้องก็ขี้หวงเหมือนกันนะเนี่ย 555555555 ชอบความชัดเจนในการจีบน้องของพี่กันต์จังเลยค่ะ รอลุ้นตอนเป็นแฟนกันต์ ^^
    #1913
    0
  7. #1819 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 15:31
    งุ้ยยยยยย เอ็นดูน้องงงง กว่าจะรู้ตัวว่าหวงเขานี่ก็ช้าเหลือเกิน จนน้องสาวยังรู้ก่อนอีก 555
    #1819
    0
  8. #1818 payfonnnnnnnnn (@payfonnnnnnnnn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 13:36
    หุหุน่ารักมากลูก
    #1818
    0
  9. #1815 mondee-ma (@mondee-ma) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 12:07

    ทำดีมากจ๊ะน้องเลิฟ กระตุ้นความรู้สึกพี่เดียร์ได้ดีมากจนทำให้ได้รู้ใจตัวเองว่าชอบพี่กันต์เหมือนกัน

    พี่กันต์บอกชอบน้องแล้ว น้องเดียร์ก็ชอบพี่เค้าแล้วก็บอกชอบเค้ากลับด้วยนะจ๊ะ

    #1815
    0
  10. #1814 Tw0164 (@parery-malik) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 09:55

    คนพี่เค้าชัดเจนจังเลยค่าออมม่าาา

    #1814
    0
  11. #1813 Sasithorn Sadsang (@sasithorn_bb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 06:27

    น้องเดียร์น่ารักจังเลยลูก
    #1813
    0
  12. #1812 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 15:51
    อ่อยนะพี่กันต์
    #1812
    0
  13. #1811 tukta2541 (@tukta2541) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 09:22
    เขิน พี่กันต์
    #1811
    0
  14. #1810 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 23:07
    น้องเลิฟทำดีมากลูก คาดว่าทำงานเป็นทีมเดียวกันกับน้องแพร ส่วนพี่เค้าก็ไม่มีอ้อมค้อมเลยค่ะ
    #1810
    0
  15. #1809 Tu Suwanna (@suwanna1976) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:23
    ชอบเวลาพี่กันต์พูดกับน้องแพร อ่อนโยนมาก
    #1809
    0
  16. #1808 tmay.178 (@amonrat178) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:22
    เขินนนนนนน
    #1808
    0
  17. #1807 Laylacake (@Laylacake) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:18
    พี่กันรุกหนักนะคะ555555
    #1807
    0
  18. #1806 Drgrhth (@rotjanat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:52
    อยากกินแมวน้ำอุ๋งๆด้วย
    #1806
    0
  19. #1805 namyentubtim (@namyentubtim) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 18:11
    น้องเลิฟ นี่ร้ายกาจนัก เข้าใจทดสอบความรู้สึกพี่ชายตัวเอง เเต่ น้องกันต์ นี่ ยกให้เรื่องความมั่นคง หนักแน่นจริง ๆ เดียร์เองก็ควรยอมรับความรู้สึกได้แล้ว หึงก็บอกหึง หวงก็บอกหวง
    #1805
    0
  20. #1804 ไพลิน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 16:58

    สุดติ่งน้องเลิฟ


    #1804
    0
  21. #1803 SePo_TSWJ (@sajeepotato) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 15:37
    เดียร์งุ้งงิ้งมากลูกกก เอ็นดู~ พี่กันต์นี่ก็ติดน้องมากกกกก น้องคือที่หนึ่ง ชัดเจนตลอดๆๆ
    #1803
    0
  22. #1802 F@mee (@Fame_Pup) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 13:27
    เดียร์หวงก็บอกตรงๆ น้องเลิฟคงเป็นกามเทพสำหรับพี่เดียร์แน่ๆ
    #1802
    0
  23. #1801 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 12:59
    คนจะมองว่าเราบ้าป่าวเนี่ย อ่านไปยิ้มไป
    #1801
    0
  24. #1800 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 12:50
    เกลียดคร้าน=เกียจคร้าน
    #1800
    0
  25. #1799 โดดเดี่ยว น่ารัก (@rose9) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 12:08
    พี่กันต์ขายอ้อย
    #1799
    0