♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,840 Views

  • 3,094 Comments

  • 11,677 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,222

    Overall
    285,840

ตอนที่ 22 : บท21 l "เรื่องที่กังวล"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 906 ครั้ง
    7 ก.ย. 61


Cr. Pic [F.GC]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ




บท21 l “เรื่องที่กังวล

 

เดียร์ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่ เมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนเขาเพิ่งกลับมาถึงคอนโด แยกย้ายกับแฝดเข้าห้องตัวเอง ยังไม่ทันจะได้ล้มตัวลงนอนดูโทรศัพท์เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน พอเปิดประตูออกไปก็เหมือนถูกวาบให้ย้ายมาอยู่ในอีกมิติหนึ่ง

 

แค่ชั่วพริบตาเดียร์ก็โดนคนที่มารบกวนเวลาพักผ่อนลากออกจากห้องของตัวเองแล้วมาเข้าห้องถัดไปทันที

 

นี่ก็เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแค่กระพริบตาคนเราก็ย้ายห้องได้แล้ว ดีแหะ... นึกไปก็พยักหน้ากับตัวเองไป ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันไปมองเจ้าของห้องที่บังอาจไปลักพาตัวเขามา

 

พี่ลักพาตัวผมมาเดียร์บอกคนที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าหม้อ หน้าเตา ทำอะไรไม่รู้ก๊อกๆ แก๊กๆ ตั้งแต่ลักพาตัวเขามาแล้ว

 

แล้วพี่ต้องทำยังไง เรียกค่าไถ่เหรอกันต์หันมาเลิกคิ้วใส่

 

พี่ต้องจ่ายค่าทำขวัญให้กับผม ผมตกใจกลัวมากกระพริบตาเสร็จก็โดนลักพาตัวมาห้องนี้แล้วเดียร์ตอบ

 

กันต์เป็นคนไปกดกริ่งหน้าห้องของเขาแล้วลากตัวมา พอเข้ามาถึงก็บอกให้เขานั่งเล่นไปก่อนส่วนตัวเองก็เข้าไปวุ่นวายในครัว ปล่อยเขาลอยแพเสียอย่างนั้น

 

เปลี่ยนจากจ่ายค่าทำขวัญเป็นค่าสินสอดแทนได้ไหม จ่ายแพงกว่าเยอะหรือเปล่ากันต์ถามด้วยสายตาวิบวับแบบที่เดียร์เองก็ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายทำสายตาแบบนี้มาก่อน

 

จ จะบ้าเหรอพี่ ค่าสินสงสินสอดอะไร มั่วชะมัดเลยถึงกับไปไม่เป็น กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็ใช้เวลาไปเกือบนาทีเลย

 

กันต์หัวเราะชอบใจที่แกล้งให้น้องตัวเล็กเขินได้ เอาคืนบ้างไง พักหลังๆ ชอบมาอ่อยให้เขาใจสั่นเล่น ก็ต้องเจอแบบนี้แหละ เขาไม่ตอบอะไรกลับไปแล้วหันไปวุ่นวายกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่แทน

 

ไม่นานกลิ่นหอมของกับข้าวก็ลอยมาให้คนที่ยึดโซฟานอนเหยียดยาวดูโทรทัศน์ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินตามกลิ่นหอมๆ ไป

 

พี่ทำอะไรอ่ะชะโงกดูในหม้อที่เป็นต้นเหตุของกลิ่นหอมๆ นี้ต้มยำกุ้ง!”

 

ใช่ เห็นเมื่อเช้าบ่นอยากกินอยู่ในเฟซไม่ใช่เหรอกันต์พยักหน้ารับ

 

เมื่อเช้าเล่นโทรศัพท์ท่องโซเชียลไปเรื่อยๆ หน้าฟีดที่รันใหม่ก็ขึ้นสเตตัสของน้องตัวเล็กที่งอแงอยากจะกินต้มยำกุ้ง แต่ที่บ้านไม่มีใครทำให้กินเพราะว่ามันยังเช้าอยู่ กลัวจะปวดท้องที่ต้องกินอะไรเผ็ดๆ แต่เช้า

 

พอทักไปถามก็รู้ว่าเจ้าตัวจะกลับมาวันนี้เขาก็เลยออกไปเตรียมหาเครื่องปรุงมารอเอาไว้ พออีกฝ่ายกลับมาก็ไปลักพาตัวมาที่ห้อง

 

พี่ทำให้ผมกินเหรอเงยหน้ามองคนที่ยืนทำอาหารมื้อนี้อยู่ทันที ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายยักคิ้วกลับมาให้เป็นการตอบคำถามนั้น

 

อยากกินอะไรอีกไหม จะได้ทำอีกกันต์ถามพลางปิดหม้อต้มยำเอาไว้ก่อนกินข้าวผัดคุณหมีไหม

 

กินครับ เอาผัดผักด้วยอีกอย่างได้ไหมอ่ะ ผมอยากกิน

 

ได้ จะช่วยกันทำหรือจะนั่งรอตามใจน้องอยู่แล้ว ไม่มีขัดหรอก

 

แน่นอนอยู่แล้ว... ผมต้องนั่งรอสิครับพูดจบก็หัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนจะร้องโวยวายเมื่อคนตัวสูงกว่าทำท่าโน้มมาหา

 

ไม่รู้หรอกว่าจะหยิกแก้ม บีบแก้ม ยีผม หรืออะไร แต่การที่โน้มตัวลงมาหาแบบนี้มันไม่ดีเลย โดยเฉพาะกับหัวใจของเดียร์ที่อยู่ๆ ก็เต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน มาตกลงกันก่อนกันต์รั้งแขนของน้องตัวเล็กเอาไว้ตอนที่อีกฝ่ายจะเดินหนีออกจากตรงนี้

 

ตกลงอะไรครับเดียร์หันไปถาม

 

ค่าอาหารของพี่ไง

 

ฮื่อ... พี่ทำให้ผมเองจะมาคิดค่าอาหารได้ยังไง นี่พี่ลักพาตัวผมมาผมยังไม่แจ้งตำรวจเลยนะเดียร์ว่า ให้กันต์หลุดขำออกมา

 

ค่าอาหารแค่ตอบคำถามพี่มาคำถามเดียว แค่นั้นกันต์ยกคิ้วใส่

 

เดียร์ได้แต่หรี่ตามองพลางนึกถึงผลดีผลเสีย ตอบคำถามแค่คำถามเดียวแต่ได้กินของอร่อยๆ ตั้งหลายอย่างดีไม่ดีมีของหวานปิดท้ายอีก

 

โอเค! พี่ถามมาเลย ผมตอบหมดแน่นอน

 

พูดแล้วนะ...”

 

เดียร์คำไหนคำนั้นอยู่แล้ว ไหน พี่จะถามอะไร ถามมาเลยยืดอกรับเต็มที่

 

เอาไว้พี่ค่อยถาม พี่ติดเอาไว้ก่อนกินข้าวเสร็จว่ากันกันต์ตอบไปนั่งรอก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ทำเสร็จจะได้กินข้าวกัน

 

ครับ แต่ถ้าพี่ลืมผมไม่รู้ด้วยนา ไม่เตือนด้วยบอกก่อนเลย

 

กันต์ขำ พยักหน้ารับครับๆ ตามนั้นครับ

 

เดียร์เลยหนีอีกฝ่ายมาอยู่หน้าโทรทัศน์เหมือนเดิม ไม่ได้หรอก... อยู่ใกล้มากๆ ไม่ได้ หัวใจมันชอบเต้นแรงยังไงก็ไม่รู้ ไหนจะคำพูดของน้องสาวที่เคยพูดกับเขาอีก... ทางที่ดีหนีออกมาดูโทรทัศน์ดีกว่าเยอะเลย

 

นั่งรอไม่นานคนที่ง่วนอยู่กับการทำอาหารก็เอ่ยเรียกเขาเพราะทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดียร์เลยจัดลุกไปช่วยกันต์ยกอาหารมาวางที่โต๊ะกาแฟหน้าโซฟา ตั้งใจว่าจะใช้พื้นที่ตรงนี้ในการนั่งกินข้าว ต้มยำกุ้งน้ำข้นดูรสชาติน่าจะจัดจ้าน กุ้งตัวโตๆ สดๆ ลอยอยู่เต็มถ้วยไปหมด ผัดผักหน้าตาน่าทานไม่แพ้กัน แล้วก็ยังมีข้าวผัดคุณหมีเมนูเด็ดของพ่อครัวอีก

 

“ผมขอถ่ายรูปก่อน” เดียร์รีบยกมือห้ามอีกคนทันที

 

หยิบโทรศัพท์เครื่องสวยมาถ่ายรูปอาหารบนโต๊ะ หมุนจานข้าวผัดคุณหมีซ้ายทีขวาทีเพื่อหามุมที่ดีที่สุด กดถ่ายไปเป็นสิบรูปจนได้รูปที่พอใจแล้วนั่นแหละถึงได้ยอมวางโทรศัพท์ลง

 

“โอเค... ผมถ่ายรูปเสร็จแล้ว กินได้ครับ”

 

“นึกว่าต้องรอกินมื้อดึกแล้วเสียอีก” กันต์เอ่ยแซวน้องตัวเล็ก

 

“พี่ก็พูดเวอร์ไป ผมไม่ได้ถ่ายรูปนานขนาดนั้นสักหน่อย” เจ้าตัวทำหน้าบู้บี้ใส่ ก่อนจะลงมือจัดการกับอาหารมื้อนี้

 

ตักต้มยำชิมเป็นอย่างแรกก่อนจะทำหน้าฟินเมื่อรสชาติของต้มยำอร่อยถูกใจ ตักชิมไม่หยุดจนเกือบจะสำลักให้กันต์ต้องส่งน้ำเปล่าให้ “ใจเย็น ไม่มีใครแย่งกินหรอกน่า”

 

“แค่ก แค่ก... ผมไม่ได้กลัวใครแย่งกินสักหน่อย” เดียร์สำลักไปพูดไป ดื่มน้ำตามไปเป็นแก้วถึงได้รู้สึกดีขึ้น ก่อนจะจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อ

 

ใช้เวลาไม่นานทั้งต้มยำรสเด็ด ผักผักรสกลมกล่อมแล้วก็ข้าวผัดคุณหมีที่แสนจะน่ารักก็มลายหายไปจากโต๊ะที่พวกเขานั่งกินข้าวด้วย

 

“อิ่มหรือยังล่ะเรา” กันต์ถาม พลางรวบถ้วยจานทั้งหมดมาถือแล้วเอาเข้าไปไว้ในครัว มีน้องตัวเล็กเดินตามต้อยๆ มาด้วย

 

“อิ่มแล้วครับ” พยักหน้ารับ “แต่ว่า... พี่ไม่มีของหวานปิดท้ายเหรอ”

 

กันต์หันมามองคนถามที่ส่งยิ้มหวานมาให้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกมันเขี้ยวน้องตัวเล็กเสียเหลือเกิน แต่พอเห็นสายตาออดอ้อนที่มองมาอย่างมีความหวังว่าจะได้กินของหวานปิดท้ายนั้นก็ทำให้เขาไม่สามารถทำใจแข็งได้ หันไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบพุดดิ้งคาราเมลออกมาส่งให้

 

อีกฝ่ายก็ยิ้มร่ารับไปนั่งกินอย่างสบายใจ คนมองก็ส่ายหน้าเหมือนจะระอาแต่รอยยิ้มกับปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ดูก็รู้ว่าเอ็นดูน้องตัวเล็กมากแค่ไหน

 

“อิ่มแล้วใช่ไหมคราวนี้” กันต์ถามเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ร้องขอกินอะไรอีกหลังจากจัดการข้าวผัดจานโต ต้มยำกุ้งถ้วยใหญ่แล้วก็ของหวานไปแล้ว

 

“อิ่มแล้วครับ อิ่มมากเลยตอนนี้ พุงจะแตกแล้ว” คนอิ่มเลื้อยไปกับโซฟา ยกมือลูบพุงตัวเองป้อยๆ เป็นการยืนยันว่าเขาอิ่มมากจริงๆ

 

“อย่างนั้นมาจ่ายค่าอาหารพี่ได้แล้ว” กันต์พูดให้อีกคนทำหน้างง “อย่ามาทำเป็นลืมนะ ก็ค่าอาหารของพี่ไง แลกกับการที่เราจะต้องตอบคำถามพี่โดยไม่มีบิดพลิ้วใดๆ ทั้งสิ้น

 

เดียร์พยักหน้ารับครับ ไหนพี่จะถามอะไรผม ถามมาเลย

 

หึงพี่กับน้องเลิฟเหรอคนถาม ถามไปอมยิ้มไป

 

ส่วนคนที่จะต้องตอบก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถามอ อะไรของพี่

 

ตอบไม่ตรงคำถามนะ พี่ถือว่ายังไม่ได้ตอบ กันต์ยิ้มให้กับคนที่ตอนนี้นั่งหน้าแดงอยู่ข้างๆ “ว่าไงครับ หึงพี่กับน้องเลิฟเหรอ”

 

“พี่มั่ว ไปเอามาจากไหน...” เดียร์บ่นอุบ “ทำไมผมต้องหึงพี่กับน้องสาวของตัวเองด้วย”

 

“จริงเหรอ ไม่หึงแต่ก็แอบหวงพี่ใช่ไหม อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ” ยกนิ้วขึ้นเขี่ยปลายจมูกรั้นๆ ของน้องตัวเล็กเล่น ให้เจ้าของจมูกชะงักและคราวนี้ไม่ใช่แค่สองข้างแก้มที่แดง แต่แดงมายันปลายจมูกเลยด้วย “ชอบพี่มากเลยสินะ”

 

“ม มั่วตลอดอ่ะคนเรา ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน”

 

“อ้าวเหรอ... แต่พี่มั่นใจมากนะว่าชอบเดียร์มากน่ะ”

 

ถ้าเดียร์เป็นระเบิดเวลา เขามั่นใจมากว่าระเบิดในตัวเขากำลังนับถอยหลังแล้วก็ระเบิดตูมจนตัวเขาไหม้ไปหมด ทำไมคนคนนี้ถึงได้กล้าพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำขนาดนี้นะ ไม่เขินบ้างเลยหรือไง คนฟังอย่างเขาเขินจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

 

“เดี๋ยว... จะหนีไปไหน” คว้าข้อมือของคนที่จะลุกหนีให้นั่งลงตามเดิม เฉียดตักของกันต์ไปเพียงนิดตอนนี้ทั้งสองคนเลยนั่งชิดกัน

 

“พ พี่... ปล่อยผมเลยนะ” เดียร์พูดเสียงสั่น ไม่เคยอยู่ใกล้อีกฝ่ายขนาดนี้มาก่อน แม้ตอนนี้ไม่ได้กอดกันหรือนั่งตักแบบที่นิยายหลายๆ เรื่องชอบแต่ง แต่เขาก็นั่งติดกับกันต์มากแบบที่อีกนิดเดียวก็ขึ้นไปนั่งบนตักแล้ว

 

“ยังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะ” กันต์ไม่ได้กระซิบข้างหู แต่เสียงทุ้มที่ดังใกล้ขนาดนี้ก็ทำให้หัวใจของเดียร์เต้นแรงและเร็ว

 

“ก ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือยังไงกัน” ได้แต่พูดเสียงอยู่ในลำคอ อยากจะหดคอ ม้วนตัวหนีไปจากตรงนี้เหลือเกิน

 

“แล้วมีอะไรอยากจะถามพี่ไหม”

 

“ปล่อยผมก่อนไม่ได้เหรอ” เดียร์ต่อรองเพราะกันต์ยังไม่ยอมปล่อยมือของเขา พอขยับหนีอีกฝ่ายก็ดึงเขากลับมานั่งที่เดิม คราวนี้กันต์ยอมปล่อยมือแต่โดยดีพอเป็นอิสระเดียร์ก็รีบเด้งตัวไปนั่งที่โซฟาเดี่ยวอีกตัวทันที พร้อมกับยกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิบนโซฟากินพื้นที่จนหมด แบบที่จะไม่ยอมให้อีกคนมาอยู่ใกล้ๆ ได้ กันต์เห็นแบบนั้นก็หัวเราะกับท่าทางนั้น

 

เดียร์ได้แต่มองพี่ตัวโตด้วยสายตาวาวๆ อย่างคนเคือง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นตอนที่พี่ตัวโตส่งยิ้มพร้อมดวงตาที่พราวระยับกลับมาให้

 

“พี่มีอีกหนึ่งคำถามจะถามเรา” กันต์พูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาเงียบกันไป เมื่อเห็นน้องตัวเล็กมองกลับมาเขาก็เริ่มพูดต่อ “พี่ชอบเรา พี่จีบเรา... เราก็คงรู้ตัวอยู่แล้วใช่ไหม”

 

“อือ...”

 

“แล้วเดียร์ชอบพี่บ้างหรือเปล่า ไม่ต้องตอบก็ได้ถ้ารู้สึกชอบพี่บ้างก็พยักหน้ารับ หรือถ้าไม่ก็ส่ายหน้า” กันต์พูด มองน้องตัวเล็กด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยตื่นเต้นกับคำตอบของน้อง ได้แต่นึกอยากให้น้องพยักหน้าแทนการส่ายหน้า...

 

เดียร์เม้มปากอย่างใช้ความคิด เขาประมวลคำถามของกันต์แล้วคิดหาคำตอบ ใช้เวลาทบทวนความรู้สึกของตัวเองอยู่ไม่นานก็ตัดสินใจที่จะตอบคำถามของพี่ตัวโตไป ใบหน้าน่ารักกดลง พร้อมกับคำตอบแผ่วเบา “ครับ...”

 

รอยยิ้มกว้างปรากฎบนใบหน้าของกันต์ทันที เจ้าตัวแทบอยากจะกระโดดด้วยความดีใจแต่ก็ห้ามตัวเองเอาไว้ก่อน “นี่คือคำถามสุดท้ายของพี่...”

 

“เป็นแฟนกับพี่นะ”

 

“ค คือ... คือผม คือว่า...”

 

กันต์เอื้อมมือไปจับมือของน้องตัวเล็กเอาไว้ เขย่าเบาๆ เพื่อเรียกสติ “เดียร์... ใจเย็นๆ ใจเย็นก่อนนะครับ”

 

เดียร์มองหน้าของกันต์ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตา พยายามที่จะเรียกสติของตัวเองกลับมาหลังจากตกใจกับคำถามสุดท้ายของอีกฝ่าย ใครใช้ให้พูดจาแบบนี้กันนะ ไม่มีใครสอนเลยหรือยังไงว่าการพูดแบบนี้อาจจะทำให้คนฟังหัวใจวายตายได้

 

แต่หลังจากที่ตกใจหน้าแดงแล้วสมองของเดียร์ก็ประมวลผลอย่างหนักจนเจ้าตัวเผลอแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกไปให้คนกันต์นึกแปลกใจ

 

“ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า” กันต์ถามเสียงเบา มองสีหน้าของน้องที่ดูจะเครียดแล้วก็กังวลมากจนนึกเป็นห่วง

 

“ผม... ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบพี่นะ แต่ผมขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมครับ” เดียร์เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยขึ้นมองอีกฝ่าย “คือผม...”

 

กันต์ยกมือขึ้นลูบผมของน้องตัวเล็กเบาๆ “พี่เข้าใจ ยังไม่พร้อมตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เอาไว้พร้อมก่อนแล้วค่อยตอบคำถามพี่ก็ได้”

 

“ผมขอโทษนะครับ”

 

“ไม่เป็นอะไรครับ” กันต์ได้แต่ลูบผมน้องอยู่แบบนั้นเพราะอีกฝ่ายดูจะไม่สบายใจ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากนั่งลูบผมเดียร์ไปเรื่อยๆ แบบที่เดียร์เองก็ไม่ได้ห้ามหรือขยับถอยห่าง









* * * ต่อค่ะ 100% * * *




หลังจากที่ขอน้องตัวเล็กเป็นแฟนและอีกคนยังไม่ยอมตอบตกลงก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว กันต์กับเดียร์ยังเจอแล้วก็พูดคุยกันเหมือนเดิม อาจจะสนิทสนมและใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมเพราะต่างฝ่ายต่างก็เผยความในใจออกมาแล้ว แค่ยังไม่มีชื่อความสัมพันธ์ที่ชัดเจน

 

แต่ทุกครั้งที่เจอกันหรือน้องแวะมาหาที่ห้อง หรือเขาไปหาน้องที่ห้อง สีหน้าของน้องดูจะมีเรื่องให้กังวล และกันต์เชื่อว่าความกังวลนั้นทำให้น้องยังไม่ยอมตอบตกลงคบกับเขา

 

“มึงดูเครียดๆ นะกันต์” ดิวทักเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน ตอนนี้พวกเขานัดทำงานกลุ่มกัน คนอื่นๆ แยกย้ายกันไปซื้อของทำโมเดล ซื้อของกิน เหลือดิวกับกันต์ที่กำลังรวบรวมข้อมูลเพื่อทำรายงาน

 

งานนี้เป็นของวิชาประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นวิชานอกคณะ ที่เรียนรวมกันหลายคณะ หลายชั้นปีแล้วแต่นักศึกษาจะเลือกลงเพื่อเก็บหน่วยกิตให้ครบ อาจารย์ประจำวิชาให้ทำพรีเซนต์จะนำเสนอเรื่องอะไรก็ได้ไม่ว่าจะเป็นทางด้านสถาปัตยกรรม ด้านประเพณี วัฒนธรรม รูปแบบการนำเสนอก็ขึ้นอยู่กับแต่ละกลุ่ม

 

แน่นอนว่าเด็กคณะสถาปัตย์อย่างพวกเขาเลือกทำเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม บ้านไทยล้านนา แล้วการนำเสนอก็จะมีทั้งการตัดโมเดลบ้านไทยล้านนา ทำพรีเซนต์ แล้วก็รูปเล่มรายงานด้วย ตั้งใจว่าจะคว้าเอวิชานี้มาประดับใบทรานสคริป

 

“หือ...” กันต์เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์มามองเพื่อน เขากับดิวรับหน้าที่เขียนแบบแปลนกับรูปด้านเพื่อมาใช้ในการตัดโมเดล “อะไรนะ”

 

“กูบอกว่ามึงดูเครียดๆ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ดิวถามอีกรอบ “ที่จริงมึงดูเครียดๆ มาหลายวันแล้ว ไม่ใช่แค่กูที่ดูออกคนอื่นด้วย แต่มันไม่อยากถามมึง กูก็เลยถามนี่แหละ”

 

“ที่ออกไปกันหมดเพื่อเปิดโอกาสให้มึงถามกูงั้นสิ” กันต์เลิกคิ้ว

 

ดิวพยักหน้ารับ เพราะเขาสนิทกับกันต์มากที่สุดเป็นเพื่อนกันมานาน เป็นคนที่รู้เรื่องของกันต์มากที่ที่สุดด้วย “อือ ตกลงเป็นอะไร”

 

กันต์ถอนหายใจ ละมือจากงานที่กำลังทำแล้วหันมาหาเพื่อน “เมื่ออาทิตย์ก่อน กูขอน้องเป็นแฟน”

 

“แล้ว... น้องปฏิเสธเหรอวะ”

 

“ก็เปล่า น้องแค่ขอเวลาอีกหน่อย น้องชอบกู กูรู้เพราะน้องบอกแล้ว แต่กูรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในใจของน้อง เขาเลยไม่ยอมตอบตกลงเป็นแฟนกู” กันต์พูด

 

“แล้วมึงรู้ไหมว่าเรื่องอะไร” ดิวถาม

 

กันต์ส่ายหน้า “ไม่รู้ว่ะ กูเลยเครียดๆ นี่แหละ เพราะกูไม่รู้ว่าน้องมีอะไรอยู่ในใจ กูเลยไม่รู้จะจัดการเรื่องนั้นให้น้องยังไง กูก็พยายามนึกนะว่ามีเรื่องอะไรที่กูเผลอทำไว้แล้วไม่รู้ตัวหรือเปล่า แต่ก็นึกไม่ออก”

 

“กูก็นึกไม่ออกว่ะ เอาจริงมึงแทบไม่มีประวัติเสียเรื่องผู้หญิงหรืออะไรมาก่อน น้องก็น่าจะรู้เพราะงั้นเรื่องนี้ไม่น่าจะใช่ พอไม่ใช่เรื่องนี้กูก็นึกไม่ออกเลย” ดิวเองก็ถอนหายใจออกมา “ถ้าให้กูแนะนำ... กูว่ามึงต้องคุยกับน้องให้รู้เรื่อง ปล่อยเอาไว้แบบนี้นานๆ คงไม่ดีแน่”

 

“กูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน คงต้องหาโอกาสคุยกับน้องให้เข้าใจ” กันต์พยักหน้ารับกับคำแนะนำของเพื่อน

 

“ว่าแต่... ทำไมอยู่ๆ มึงก็ขอน้องเป็นแฟนได้ล่ะ กูนึกว่าน่าจะอีกนาน” ดิวถามขึ้นมาอย่างสงสัย

 

“จริงๆ กูคิดจะขอน้องคบได้สักพักแล้วล่ะ” กันต์ตอบเพื่อนไป

 

แม้ว่าเขากับน้องจะรู้จักกันจริงจังได้ไม่กี่เดือน สำหรับบางคนมันอาจจะดูเร็วเกินไปที่กันต์จะขอน้องตัวเล็กเป็นแฟน คราวแรกเขาก็คิดแบบนั้นแล้วก็ไม่มั่นใจด้วยว่าน้องจะชอบเขาไหม แต่ความรู้สึกของเขานั้น... เขามั่นใจ ว่าน้องคือคนที่เขารอมาตลอด

 

กันต์เริ่มคิดที่อยากจะเอ่ยปากขอเดียร์เป็นแฟนตั้งแต่ช่วงที่เจ้าตัวมาช่วยเขาตัดโมเดล เขาเริ่มมั่นใจว่าน้องเองก็ชอบเขาเหมือนกันเพราะการกระทำหลายๆ อย่างบ่งบอกแบบนั้น คงไม่มีรุ่นน้องที่ไหนมาช่วยงานรุ่นพี่ทั้งๆ ที่รุ่นพี่ไม่ได้ขอร้อง หรือไม่ส่วนใหญ่รุ่นน้องก็มักจะไปช่วยพี่สายรหัสกันมากกว่า แต่เขากับเดียร์ไม่ได้เป็นพี่สายรหัสกัน เพียงแค่อยู่ห้องข้างกันเท่านั้น รวมไปถึงการทำอาหารให้เขากินด้วย

 

ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเอง แต่หลายครั้งที่เขาเผลอตัวเข้าไปใกล้น้องก็ไม่ได้หันหนีหรือบอกปัด มันเลยทำให้เขาเริ่มคิดว่าเดียร์เองก็ชอบเขาเหมือนกัน แล้วไหนจะเรื่องที่น้องสาวของเขาเล่าให้ฟังอีก ว่าเลิฟน้องสาวของเดียร์แกล้งเดียร์ด้วยการพูดเหมือนชอบเขา แล้วท่าทางของเดียร์ไม่เหมือนพี่ชายที่หวงน้องสาว แต่เหมือนหวงเขามากกว่า

 

เขาก็เลยอยากลองเสี่ยงดู... ถึงได้ตัดสินใจขอน้องคบไปแบบนั้น ไม่มีการวางแผน จัดสถานที่เพื่อความโรแมนติกอะไร แค่พูดออกไปตรงๆ แต่หัวใจตอนที่พูดนั้นเต้นระรัวอย่างกับกลอง

 

ตอนน้องทำท่าเหมือนจะปฎิเสธก็ใจหวิวไปเหมือนกัน แต่ก็โล่งอกที่เดียร์เองก็บอกว่าชอบเขาแต่แค่ขอเวลา

 

และเรื่องที่รบกวนความรู้สึกของเดียร์อยู่ตอนนี้เขาจะต้องรู้ให้ได้

 

ไม่นานหลังจากที่ดิวคุยกับกันต์รู้เรื่องประตูห้องพักของดิวก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มคนอื่นๆ เดินเข้ามาเหมือนกับรู้เวลา

 

“ไง... รู้เรื่อง” ป่าไม้ทัก แบบที่ดิวกับกันต์ก็พยักหน้าให้เพราะรู้ดีว่าเพื่อนหมายถึงเรื่องอะไร

 

“เรื่องน้อง” ดิวตอบกลับมา

 

พอเห็นสองคนพยักหน้าไข่เจียวก็เลยพูดต่อ “โอเค อย่างนั้นมึงทิ้งเรื่องนั้นไว้ก่อน เอางานตรงนี้ก่อนแล้วพวกกูจะช่วยมึงอีกที”

 

กันต์พยักหน้ารับ ก่อนที่พวกเขาจะลงมือทำงานกันอย่างจริงจัง กันต์กับดิวสั่งปริ้นแบบแปลนแล้วก็รูปด้านบ้านล้านนาที่เขียนเอาไว้ ก่อนจะส่งต่อคอมพิวเตอร์ทั้งสองตัวให้กับสองสาวใบบัวกับใยไหมใช้ทำพรีเซนต์แล้วก็รายงาน ส่วนเรื่องตัดโมเดลพวกหนุ่มๆ ทั้งสี่คนก็ช่วยกันรุม ตั้งใจว่าจะให้งานนี้เสร็จภายในเสาร์อาทิตย์นี้ เพราะพวกเขายังต้องไปทำโปรเจคของเทอมนี้อีก ซึ่งก็เหลืออีกไม่ถึงสองสัปดาห์ดีก็จะถึงกำหนดส่งไฟนอลแล้ว

 

“เชี่ย... กูทำประตูพังอีกแล้ว” ไข่เจียวบ่นออกมาอย่างหัวเสียเมื่อกรีดไม้บัลซ่าแรงเกินไปจนหัก ทำให้ประตูที่เขากำลังทำอยู่นั้นพังไม่เป็นท่า “กูว่าเราคิดผิดที่ตัดโมเดล รายละเอียดเยอะชะมัดเลย นี่แค่ประตูบานนี้กูกรีดมาจะครึ่งชั่วโมง ทำเสียไปสี่ห้าอันแล้วเพราะจะทำลายแกะสลักบนบานประตูเนี่ย”

 

“กูถึงบอกไงว่าให้มาช่วยทำโครงให้เสร็จก่อน ประตูหน้าต่างเอาไว้ทีหลังก็ได้ไหมมึง” ดิวส่ายหน้ากับความดื้อรั้นของเพื่อนที่อยากจะแกะสลักลายบนบานประตู

 

“จริงอย่างที่ดิวพูดนะไข่” ใยไหมหันมาสนับสนุนกับคำพูดของดิว “ประตูหน้าต่างถ้ามีเวลาค่อยมาลองทำลายดู ถ้าไม่ทันก็ใส่ธรรมดา ถ้าทันก็ดีไป แต่ถ้าโครงบ้านยังไม่เสร็จก็เท่านั้นนะ”

 

“โอเคๆ ค่อยทำมันใหม่ละกัน” พอได้ยินแบบนั้นไข่เจียวก็ถอนหายใจ แยกแบบประตูหน้าต่างบานน้อยๆ ไปไว้อีกทางแล้วขยับมารวมกลุ่มกับเพื่อนอีกสามคนที่รับผิดชอบตัดโมเดลตัวบ้านกันคนละส่วนอยู่

 

พวกเขาเลือกเรือนกาแลมาใช้ในการตัดโมเดลในงานนี้ เรือนกาแลเป็นเรือนโบราณของล้านนา เป็นอาคารที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ในปัจจุบันนี้ ตัวเรือนมีลักษณะใต้ถุนสูง หลังคาทรงจั่ว โดยส่วนมากมักจะสร้างชิดกันอย่างน้อยสองหลัง หลังหนึ่งจะมีขนาดเล็กกว่าเป็นลักษณะของเรือนแฝด ลักษณะเด่นของเรือนกาแลก็ตามชื่อเรียก เพราะมี “กาแล” ซึ่งเป็นไม้แกะสลักยื่นเลยจากปั้นลมไปไขว้กันอยู่บนสันหลังคา

 

“มึงกูตัดพื้นไม้เสร็จแล้ว ตรงนี้ของส่วนชานหน้าบ้านนะ” ป่าไม้พูดส่งต่อชิ้นส่วนของโมเดลให้กับไข่เจียวรับช่วงต่อ

 

“อ่อ... หมายถึงตรงเติ๋น ที่มึงวงไว้ใช่ไหม” ไข่เจียวรับมา

 

“ใช่ๆ ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวกูช่วยไอ้กันต์ตัดฝาบ้านต่อ”

 

“เค เดี๋ยวกูจัดการติดตรงนี้เอง”

 

เติ๋นที่ไข่เจียวพูดถึงเหมือนเป็นพื้นที่เปิดโล่งบริเวณด้านหน้าของเรือนกาแล เป็นเหมือนพื้นที่อเนกประสงค์สำหรับทำกิจกรรมต่างๆ เช่น ใช้พักผ่อน รับแขก หรือนอนเล่น

 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง งานก็คืบหน้าไปพอสมควรทุกคนจึงได้หยุดพักโดยเฉพาะทีมตัดโมเดลที่นั่งเล็งแล้วเล็งอีกเพราะงานค่อนข้างที่จะละเอียด ยิ่งใช้ไม้บัลซ่าในการตัดโมเดลด้วยแล้วยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษเพราะไม้บัลซ่านั้นค่อนข้างเปราะง่าย กดแรงมากไปก็หักได้แล้ว

 

ตอนนี้ทุกคนเลยนอนแผ่อยู่บนพื้นคนละทิศคนละทางยกเว้นสองสาวที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

 

“พรีเซนต์กับรายงานใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวจะได้ไปช่วย” ใบบัวพูดกับหนุ่มๆ ซึ่งทุกคนก็พยักหน้ารับโดยไม่อิดออด

 

กว่าจะหยุดทำงานแล้วก็แยกย้ายกันไปนอนพักเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้วเรียบร้อย พรุ่งนี้วันเสาร์ก็นัดกันที่ห้องของดิวเหมือนเดิมตอนเที่ยงแล้วก็ลุยต่อให้เสร็จเรียบร้อยภายในวันอาทิตย์ กันต์ยกมือลาเพื่อนคนอื่นๆ ก่อนจะแยกไปที่รถของตัวเอง สองสาวก็ได้ไข่เจียวกับป่าไม้ขับรถไปส่งก่อน

 

เขาแวะซื้อน้ำเต้าหู้ร้อนๆ หนึ่งถุงก่อนจะขับตรงไปที่คอนโด ตอนนี้รู้สึกล้าที่ดวงตามากอาจจะเพราะเพ่งมองตอนกรีดไม้บัลซ่ามากเกินไป อยากจะไปถึงห้องเร็วๆ จะได้นอนพักสักที

 

 

 

 

 

ขาที่ก้าวไปยังห้องของตัวเองชะงักเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะรีบก้าวตรงเข้าไปหาทันที “เดียร์”

 

อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก “ตกใจหมดพี่...”

 

“ยังไม่นอนอีกหรือไง ดึกมากแล้วนะ แล้วมาทำอะไรอยู่หน้าห้องพี่” กันต์ถามพลางก้มดูเวลา นี่ก็เกือบจะตีสามแล้ว แต่คนตรงหน้ายังไม่ยอมไปนอนอีก

 

เดียร์เม้มปาก เผลอมองค้อนอีกคนอย่างไม่ตั้งใจ “ก็พี่หายไปไหนมา ผมไลน์ไปตั้งแต่เย็นก็ไม่ยอมตอบ โทรก็ไม่ติด”

 

พอได้ยินแบบนั้นก็ล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดดู แต่หน้าจอก็มืดสนิท “สงสัยแบตจะหมด วันนี้พี่ไปทำงานกลุ่มอยู่ห้องไอ้ดิวมาเพิ่งจะกลับมานี่แหละ พี่ก็ไม่ทันดูโทรศัพท์เลยไม่รู้ว่าแบตหมดไปตอนไหน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

 

“ก็... เห็นติดต่อพี่ไม่ได้... ก็เลย...”

 

“เป็นห่วงพี่เหรอ”

 

เดียร์ชะงักเมื่ออีกฝ่ายพูดขึ้นมา เจ้าตัวทำหน้าเหลอหลา เลิกลั่กไปหมด “ผมว่าผมกลับห้องก่อนดีกว่า ฝันดีครับ”

 

“พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย” กันต์คว้าแขนของน้องไว้ ก่อนจะถือวิสาสะลากน้องเข้ามาในห้องของตัวเองโดยลืมไปเลยว่านี่ดึกมากแล้ว

 

กันต์พาเดียร์มาถึงโซฟาหน้าโทรทัศน์ กดน้องตัวเล็กให้นั่งลงก่อนจะนั่งตาม มือยังคงจับแขนน้องเอาไว้ไม่ปล่อย

 

“พี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอ ซีเรียสมากเลยเหรอ” เดียร์ถาม พลางเหลือบมองเวลา

 

“สำคัญมาก” กันต์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะคว้ามือของน้องมาจับเอาไว้ทั้งสองข้าง “เรากังวลใจเรื่องอะไรอยู่ บอกพี่ได้ไหม”

 

“พี่กันต์หมายถึงอะไรครับ”

 

“ที่เดียร์ขอเวลาพี่ พี่ดูออกว่ามีอะไรอยู่ในใจเดียร์ บอกพี่ได้ไหมว่าเรื่องอะไร พี่จะได้เคลียร์ให้ชัดเจนเราจะได้ไม่ต้องกังวลอีก” กันต์พูด มองหน้าน้อง สบตากลมโตของน้องตัวเล็กและรออย่างคาดหวัง

 

เดียร์ได้แต่หลบสายตา เขาคิดเอาไว้แล้วว่าสักวันกันต์จะต้องถามเขาเรื่องนี้ แต่เขายังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลย

 

“เดียร์... ว่ายังไง” กันต์ไม่ได้อยากกดดันแต่เขาคิดว่าเรื่องนี้ควรจะรีบคุยและเคลียร์ให้เข้าใจ แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องกังวลใจของเดียร์คืออะไรก็ตาม “พี่ทำตัวไม่ดี หรือเดียร์ไปได้ยินอะไรไม่ดีเกี่ยวกับพี่มาหรือเปล่า พี่จะได้อธิบายให้ฟัง”

 

น้องส่ายหน้าไปมา “เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องของพี่เลย มันเป็นเรื่อ... เรื่องของผมเอง”

 

“เรื่องอะไร บอกพี่ได้ไหม”

 

“จริงๆ แล้ว... คือ คือผมแค่อยากให้เราลองรู้จักกันมากขึ้นก่อน” เดียร์ตอบพยายามพูดให้เป็นปกติมากที่สุดแม้ว่าความจริงแล้วจะไม่ใช่อย่างที่พูดออกไป “ผมกับพี่เรายังรู้จักกันไม่เท่าไหร่ มีหลายเรื่องที่เรายังไม่รู้”

 

“แค่นั้นเหรอ  ถ้าอย่างนั้นเดียร์อยากรู้อะไร” กันต์ถาม เขาไม่เชื่อว่าเรื่องนี้คือเรื่องที่น้องกังวลอยู่ เป็นเรื่องจริงที่เขากับน้องยังรู้จักกันไม่เท่าไหร่ อาจจะมีอีกหลายเรื่องที่พวกเขาจะต้องเรียนรู้กันไปเรื่อยๆ “พี่รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องนี้ บอกพี่ได้ไหม”

 

สีหน้าของน้องหมองลง เจ้าตัวก้มหน้าลงไม่ยอมสบตากับเขา กันต์เองก็เกือบจะใจอ่อนแต่ถ้าหากไม่คุยกันให้เข้าใจเรื่องของเขากับเดียร์ก็คงจะไม่คืบหน้าไปไหน เพราะเรื่องที่น้องกังวลใจก็จะติดใจน้องไปเรื่อยๆ แบบนี้

 

“หรือเดียร์ไม่มั่นใจในความรู้สึกของพี่ หรือความรู้สึกของตัวเอง พี่อยากให้เราบอกพี่นะ ถ้าไม่มั่นใจพี่ก็จะได้ทำให้เรามั่นใจ หรือถ้าอยากได้เวลาเพื่อทบทวนความรู้สึกตัวเองก็บอกพี่ได้เลย พี่ไม่ได้เร่งรัดอะไร” กันต์ยังคงพูดต่อเมื่อเห็นน้องเงียบ เขาพยายามนึกว่าเรื่องอะไรบ้างที่จะทำให้เดียร์กังวลใจได้ “แต่พี่ยืนยันว่าพี่ชอบเราจริงๆ และมันจะพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ พี่เชื่อแบบนั้น เดียร์อยู่ในความคิด ในความรู้สึกของพี่ตั้งแต่วันนั้นแล้ว วันที่พี่เจอเดียร์ครั้งแรกที่สวน”

 

เดียร์เชื่อมั่นในความรู้สึกของกันต์ รวมถึงความรู้สึกของตัวเองว่าคิดกับอีกฝ่ายยังไง เขาไม่ใช่คนที่จะปฎิเสธความรู้สึกของตัวเอง สิ่งที่เขากังวล... มีอยู่แค่เรื่องเดียวเท่านั้น แต่เรื่องที่กังวลเป็นเรื่องที่ทำให้เขาไม่เคยคิดที่จะมีแฟนมาก่อน ทั้งๆ ที่ช่วงเรียนมัธยมก็มีคนเข้ามาหา เพราะเขาไม่แน่ใจว่าถ้าคนที่เขาจะคบด้วยรู้เรื่องนี้จะยอมรับเขาได้หรือเปล่า

 

“ผมไม่ได้กังวลเรื่องนั้นครับ ผมมั่นใจทั้งความรู้สึกของพี่แล้วก็ของตัวเอง” เดียร์ตอบกลับไปเสียงเบา

 

ในใจของเขา ความคิดหนึ่งเขาก็อยากเสี่ยงที่จะพูดเรื่องที่กังวลออกไป ไม่รู้ทำไมว่าเขาเชื่อว่ากันต์จะต้องเข้าใจแล้วก็ยอมรับได้ แต่อีกใจหนึ่งมันก็กังวล ถ้าหากอีกฝ่ายยอมรับไม่ได้แล้วเลิกชอบเขาไปล่ะ เขาจะทำยังไง เพราะความรู้สึกของเขาเองก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกัน

 

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มายืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูห้องของอีกฝ่ายในเวลาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงมากจนนอนไม่หลับที่ติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้

 

“ถ้าอย่างนั้นบอกพี่ได้ไหม”

 

เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สีหน้าของอีกคนอ้อนวอนให้เขาพูดออกไป “ถ้า... ถ้าผมพูดออกไปแล้ว ความรู้สึกของพี่จะเปลี่ยนไปไหม”

 

กันต์นิ่งไปกับคำถามของเดียร์ เขาไม่รู้ว่าเรื่องของเดียร์ร้ายแรงแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจก็คือความรู้สึกของเขาที่เป็นของจริง “ไม่ครับ ความรู้สึกของพี่จะไม่เปลี่ยนไป”

 

“ผมขอเวลาห้านาทีได้ไหม ขอเรียบเรียงคำพูดก่อนผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดี”

 

“ได้สิ” กันต์ยิ้ม ยกมือลูบผมน้องเบาๆ อย่างต้องการปลอบ “ถ้าพร้อมก็พูด พี่รอฟัง”

 

เดียร์ได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปล่อยออกมา ทำแบบนั้นอยู่สองสามรอบเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น เดียร์หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดก่อนจะส่งให้อีกฝ่ายดู “ครอบครัวผมครับ”

 

“ครับ” กันต์รับมาดู เขามองภาพบนจอก่อนจะนิ่งไป มันเป็นภาพถ่ายครอบครัวของเดียร์ ในภาพมีทั้งหมดห้าคน น้องแล้วก็พี่ชายฝาแฝดของน้องที่ยืนขนาบข้างน้องสาวคนเล็ก แล้วก็ผู้ใหญ่อีกคนสอง คนหนึ่งเป็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแม้จะอายุมากแล้วคาดว่าของเป็นพ่อของน้อง ส่วนอีกคน...

 

นี่คือเรื่องที่เดียร์กังวลใจมากตลอด... เรื่องที่มัมมี๊ของเขาไม่เหมือนใคร เดียร์ไม่ได้เสียใจหรือผิดหวังที่มัมมี๊น้ำเหนือเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงเหมือนคนอื่นๆ เดียร์ดีใจ ภูมิใจ และรักมัมมี๊มาก เขาสามารถยืดอกและพูดได้เต็มปากว่ามัมมี๊ของเขาดีเยี่ยมที่สุด และเขารักมัมมี๊มาก แต่ไม่ใช่กับคนอื่นๆ

 

ถ้าเป็นคนที่เดียร์ไม่รู้จัก ไม่ใช่คนสำคัญเดียร์ไม่แคร์และไม่สนใจสักนิดถ้าหากอีกฝ่ายจะรู้เรื่องของมัมมี๊น้ำเหนือ จะรับได้หรือไม่ได้เขาไม่สนใจ เพราะครอบครัวของเขาเองก็ไม่สนใจ คุณย่าบอกเสมอว่าคนมีปากก็พูดได้ เขามีสมองก็คิดได้ เขาจะพูดจะคิดอย่างไรก็เรื่องของเขา แต่เราเป็นอย่างไรเรารู้ตัวดี

 

ใครจะคิดว่ามัมมี๊ของเขาผิดปกติ แปลกประหลาดก็เรื่องของเขา แต่เรารู้ว่ามัมมี๊ไม่ได้เป็นอย่างนั้น มัมมี๊เป็นแม่ที่ดีที่สุด และครอบครัวของเขามีความสุขแค่นั้นก็พอ เราไม่สามารถห้ามความคิดใครได้ เดียร์จึงไม่เคยสนใจแต่ไม่ใช่กับกันต์ กันต์เป็นคนที่เขาแคร์เขาเลยกังวลว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกไม่ดีหรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้

 

“คนนี้... แม่ของเดียร์สินะ” กันต์เลื่อนนิ้วไปที่ผู้ชายอีกคนที่ยืนยิ้มอยู่ “เดียร์ได้แม่มาหมดเลย โดยเฉพาะดวงตา”

 

เดียร์เม้มปากแน่น แม้มัมมี๊น้ำเหนือจะหน้าหวานแต่ใครมองก็รู้ว่าเป็นผู้ชาย... ไม่ใช่ผู้หญิง

 

“เดียร์กับฮาร์ทหน้าเหมือนกันมากเลยนะ ต่างกันก็แค่ตาแต่ความรู้สึกไม่เหมือนกันเลย ฮาร์ทมองแล้วเหมือนพ่อของเดียร์ แต่เรามองแล้วดูก็รู้เลยว่าได้แม่มาเต็มๆ น่ารัก... เลิฟก็ได้แม่มาเยอะเหมือนกัน ตาโตแต่ได้สีตาเหมือนพ่อเนอะ” กันต์ยังคงมองรูปแล้วก็ยิ้ม

 

“พ... พี่...”

 

กันต์เงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมองน้อง “หือ... ว่าไงครับ”

 

“พี่ไม่สงสัย... หรือ อะไรหน่อยเหรอครับ”

 

“สงสัยครับ จริงๆ ก็อยากถามแต่ไม่แน่ใจว่าจะถามดีไหม” กันต์ตอบ แต่เมื่ออีกคนพยักหน้าให้เขาถาม เขาเลยพูดออกไป “พอให้ดูรูปพี่ก็รู้ครับว่าแม่ของเราเป็นผู้ชาย ตอนแรกที่เห็นพี่ยอมรับว่าเราอาจจะ... ขอโทษนะครับ ไม่โกรธพี่นะ พี่คิดว่าเราอาจจะเป็นลูกของใครคนหนึ่ง... แต่หน้าเราเหมือนพวกท่านทั้งคู่ ก็สงสัยน่ะครับ”

 

“พี่... รับได้เหรอครับ...”

 

“แล้วทำไมพี่ถึงจะรับไม่ได้เหรอครับ” กันต์ถามกลับ

 

“ก็... ครอบครัวผมไม่เหมือนคนอื่น” เดียร์ตอบเสียงเบา

 

กันต์เอื้อมมือไปจับมือของเดียร์ “เดียร์ภูมิใจในครอบครัวของเดียร์ไหม รักครอบครัวของเดียร์ไหมครับ”

 

เดียร์พยักหน้าทันที “ภูมิใจครับ รักมากด้วย มัมมี๊ของผมน่ารักที่สุด ดีที่สุดด้วย”

 

“อย่างนั้นพี่ก็ไม่เห็นว่าครอบครัวของเดียร์จะไม่เหมือนคนอื่นยังไง” กันต์นึกขำกับสีหน้าของน้องที่ดูจะโล่งอก ดีใจ แต่ก็ทำตาเหมือนจะร้องไห้ เลยต้องลูบผมนุ่มไปมาเพื่อปลอบ

 

“ถ้า... ผมบอกว่าผมเป็นลูกของมัมกับแด๊ด คือ... มัมท้องผม ฮาร์ทแล้วก็เลิฟเอง” สีหน้าของกันต์ดูแปลกใจแล้วก็อึ้งอย่างเห็นได้ชัด “ผม... ไม่ค่อยบอกใคร คนส่วนใหญ่จะคิดว่าผมเป็นลูกอุ้มบุญมา แต่จริงๆ แล้วมัมท้องผม... มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ แต่มันคือเรื่องจริงครับ”

 

กันต์ได้ฟังที่เดียร์พูดก็พยักหน้ารับ รั้งตัวน้องเข้ามาใกล้ก่อนจะกอดเอาไว้ “เพราะเรื่องนี้สินะ กังวลเรื่องนี้ใช่ไหมถึงได้ไม่ตอบตกลงกับพี่”

 

“ครับ...”

 

“ไม่ต้องกังวลนะครับ พี่บอกแล้วว่าไม่มีผลต่อความรู้สึกของพี่” กันต์พูด “ยอมรับว่าตกใจเหมือนกัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้พี่เลิกชอบเราเลยนะ พี่ยังชอบเดียร์เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง”

 

“ขอบคุณนะครับ... ผม... รู้สึกโล่งมาก โล่งมากจริงๆ ขอบคุณนะครับ” เดียร์พูดขอบคุณจากใจ ความรู้สึกหนักอึ้งที่มีอยู่ในใจมาตลอดเหมือนมันเบาบางลงจนหายไปหมด

 

ตั้งแต่รู้ตัวว่าเขาคิดยังไงกับกันต์เรื่องนี้ก็รบกวนจิตใจเขามาตลอด เขาให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก... ถ้าหากจะคบกับใครสักคนเขาก็ต้องบอกเรื่องครอบครัว เดียร์เลยรู้สึกกังวลมาตลอดว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ เขาคงไม่สามารถทนคบกันไปโดยไม่บอกเรื่องนี้ไม่ได้ แต่พอได้บอกออกไปและกันต์ยอมรับเรื่องนี้ได้ เขาจึงรู้สึกโล่งมากจริงๆ

 

เมื่อปัญหาหนักใจหมดไปแล้ว คนที่ตาโตอยู่เมื่อครู่ก็ปรือปรอยด้วยความง่วงงุน ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาดึกมาก... เรียกว่าใกล้เช้าวันใหม่แล้วมากกว่า เดียร์ถึงได้รับคาไหล่ของกันต์โดยที่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ

 

“หลับเหรอ... หึหึ... พอโล่งใจก็หลับเลยหรือยังไงกันหือ” ก้มมองคนที่ใช้ไหล่ของเขาต่างหมอนแล้วหลับไปก่อนจะยิ้มเอ็นดู “พี่ยังไม่ได้เล่าเรื่องของตัวเองเลย เจ้าตัวแสบ”

 

กันต์จัดการอุ้มน้องตัวเล็กขึ้น แม้จะทุลักทุเลไปบ้างเพราะเขาเองก็เหนื่อยล้าจนแรงไม่มีพาเข้าไปในห้องนอน นึกไปถึงครั้งแรกที่เจอน้อง ตอนนั้นก็แบกน้องไม่ไหวจนต้องไปหาที่นั่งหลบกัน เหมือนกับเขาตอนนี้ไม่มีผิด

 

“พี่ไม่ได้ไม่แข็งแรง แต่แค่เหนื่อยจนไม่มีแรงนะรู้ไหม” จิ้มปลายจมูกน้องเบาๆ หลังจากที่วางน้องลงบนเตียงแล้ว

 

เขาจัดท่าทางให้น้องก่อนจะห่มผ้าให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินมานอนข้างๆ เดียร์ แค่นอนข้างๆ ใต้ผ้าห่มเดียวกันเท่านั้น ไม่ได้ถือวิสาสะจับมือหรือกอดอะไร นอนหันหน้าไปทางน้องแล้วก็ยิ้มอยู่แบบนั้น เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าคืนนี้เขาหลับฝันดีมาก






************************************************

นี่แหละจ๊ะเรื่องกังวลของน้อง น้องรักแล้วก็ภูมิใจในครอบครัวของตัวเองมาก น้องไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไง แต่นี่คือพี่กันต์ไง เพราะเป็นพี่กันต์น้องเลยกังวล อยากให้พี่รับรู้แล้วก็ยอมรับได้ทุกอย่าง แต่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วเนอะ พี่เขารับรู้แล้ว และพี่เขาก็ไม่ได้เลิกชอบด้วย

 

หมดกันสักทีกับเรื่องกังวลใจของน้อง เฮ้อ... โล่งอกเลยทีเดียวจ้า

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 906 ครั้ง

78 ความคิดเห็น

  1. #3080 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 09:04
    แมมมมมมมมมมม่ น้องนอนห้องพี่หมี พี่ฮาร์ทมาตีเร็ว
    #3080
    0
  2. #2925 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:59
    เข้าใจความคิดน้องเลย สิ่งที่น้องกังวล ส่งกอดให้น้องงงงง
    #2925
    0
  3. #2741 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:35
    โถ เจ้าเดียร์ แต่เราเข้าใจน้องเรื่องมันค่อนข้างบอบบางและกระทบจิตใจเน๊อะ พี่กันต์สุดหล่อของเราก็แสนดี หาแบบนี้ในชีวิตจริงได้ที่ไหนคะะนี่ย
    #2741
    0
  4. #2544 ChatchayaNB (@ChatchayaNB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 07:39
    พระเอกอบอุ่นมาก ส่วนน้องนี่เรื่องกินนี้อาการหนักกินตลอดเวลาไม่เท่าไหรแต่กินจนสำลักนี้ออกแนวตะกละแล้วหนูเอ้ยย
    #2544
    0
  5. #2425 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 12:10
    พ่อพระเอกอบอุ่น ดีใจกับน้องเสมอเลย
    #2425
    0
  6. #1915 Bebepatta (@Bebepatta) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 20:28
    งือออน่ารักกกก รีบมาต่อนะคะ
    #1915
    0
  7. #1914 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 15:26
    โธ่ๆน้องเดียร์ อยากลูบหัวปลอบน้อง หงอยเลยอะ ไม่เป็นไรแล้วเนอะลูกพี่กันต์เขาเข้าใจแล้ว ว่าแต่แด๊ดๆจะว่ายังไงคะเนี่ยน้องเดียร์จะมีแฟนแล้ว ^^
    #1914
    0
  8. #1911 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 12:50
    อ๊าาาาา ตอนแรกนี่ก็เดาไม่ออกเลยว่าเดียร์กังวลอะไรอยู่ แต่พอพูดเรื่องรับได้รับไม่ได้ก็นึกว่าจะบอกเรื่องตัวเองท้องได้ซะอีก ซึ่งเราก็ไม่รู้ข้อมูลตรงนี้นะ แต่เหมือนน้องจะปกติหรือป่าว แต่ก็เดาผิด ที่แท้ก็เรื่องมัมมี๊สุดที่รักของเดียร์นี่เองที่เดียร์กังวล ตอนนี้ก็โล่งใจแล้วเนอะ
    #1911
    0
  9. #1908 0902195130 (@0902195130) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 20:58

    ปาใจรัวๆๆๆๆๆ
    #1908
    0
  10. #1898 thigh thigh (@ntry61) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 23:30

    งื้ออ น่ารักกกก
    #1898
    0
  11. #1897 Chanpendek (@vwassch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 23:46
    น้องน่ารักก
    #1897
    0
  12. #1896 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 22:43
    รับคาไหล่=หลับคาไหล่
    #1896
    0
  13. #1895 Tzabuzabu (@Tzabuzabu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 20:07
    เอ็นดูน้องอ่าาา
    #1895
    0
  14. #1894 Kanokon981 (@Kanokon981) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:58
    แด๊ดจะทำหน้ายังไงนะ
    #1894
    0
  15. #1893 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 06:55
    แด๊ดจะเปนไงน้อออออ555 ถ้ารู้ว่าน้องมีแฟนนี่แด๊ดจะไว้หนวดป่าวน้อ5555 ถ้าไว้จริงคงตลกดี555
    #1893
    0
  16. #1892 February Asce (@mira_asce) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 06:48
    โถถถถถถ อย่ากังวลเลยน้อง พี่เค้ารักหนูจะตาย
    #1892
    0
  17. #1891 Opp App (@oppapp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 00:24
    อยากให้แด๊ดดี้รู้จังว่าน้องเดียร์กำลังจะมีแฟน
    #1891
    0
  18. #1890 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 20:59
    โธ่น้องเดียร์พี่กันต์เค้ารับหนูได้อยู่แล้ว
    #1890
    0
  19. #1889 mondee-ma (@mondee-ma) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 20:56

    พอได้พูดในสิ่งที่กังวลไปแล้วก็ง่วงเลยนะเป็นภาระให้พี่พาไปนอน อิอิ สงสัยจะหลับฝันดี เพราะมีพี่กันต์เป็นแฟนแล้ว พอตื่นก็อาจจะได้เจอครอบครัวพี่กันต์ โดยเฉพาะมัมพัท ถือว่าเป็นเรื่องsurprise ได้มั้ยเนี่ยกับเรื่องมัมมี้เนี่ย

    #1889
    0
  20. #1888 jadefloral (@jadefloral) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 19:45

    จุดพลุ คบกันแน่แล้ววววว

    #1888
    0
  21. #1887 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 19:20

    นน่าเอ็ดดู

    #1887
    0
  22. #1886 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 15:09
    เราก็มโนสารพัดเรื่องตามน้องกันต์ว่าน้องเดียร์กังวลอะไร ที่ไหนได้เรื่องครอบครัวนี่เอง ครอบครัวหนูปกติลูก ตราบใดที่พ่อแม่ยังเป็นพ่อแม่ที่ดี มอบความรัก ความอบอุ่นและความเข้าใจให้คนในครอบครัว จะเพศไหนจะเกิดมายังไงมันไม่สำคัญหรอกนะลูก
    #1886
    0
  23. #1885 94Pu[244] (@0918874584) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 13:12
    มโนว่าเดียร์อาจได้มดลูกต่อจากน้ำเหนือจะได้ไหม อิอิ
    #1885
    0
  24. #1884 เอลฟ์นุ่น (@nnkhsm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 13:09
    โล่งแล้วหลับเลยนะน้องตัวเล็ก 5555555555
    #1884
    0
  25. #1883 minhvaa (@minhvaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 12:18
    เดียร์ท้องได้ด้วยได้มั้ย อิอิ
    #1883
    0