♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,716 Views

  • 3,093 Comments

  • 11,676 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,098

    Overall
    285,716

ตอนที่ 24 : บท23 l "เดทกันต์"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 774 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

Cr. Pic [Pinterest]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ





บท23 l “เดทกันต์”

 

“คิ้วขมวด” เสียงพูดอย่างขำๆ ดังขึ้นให้คนที่ทำคิ้วขมวดหันไปมอง แล้วแทนที่คิ้วจะคลายออกนั้นกลับขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิมให้คนทักก็หลุดหัวเราะออกมา ยกนิ้ววางที่หว่างคิ้วแล้วคลึงเบาๆ ให้คิ้วนั้นคลายออกจากกัน “คิ้วขมวดอะไรขนาดนี้”

 

“ผมกำลังสงสัย” เดียร์ตอบ มองคนที่เดินอยู่ข้างๆ

 

“สงสัยอะไร” กันต์ถามกลับ เขาหยุดเดินดึงให้น้องหยุดเดินด้วยก่อนจะยกกล้องที่คล้องคออยู่ขึ้นถ่ายภาพของสถาปัตยกรรมตรงหน้า

 

ตอนนี้พวกเขามาถึงเกาะรัตนโกสินทร์แล้วเรียบร้อยหลังจากที่ตกลงกันได้ว่าจะมาเดทกันที่นี่ พอลงจากรถโดยสารสาธารณะได้กันต์ก็พาน้องไปไหว้พระก่อนเป็นอันดับแรก วัดคู่บ้านคู่เมืองของประเทศไทยอย่างวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หรือ ที่คนมักจะเรียกขานกันว่า วัดพระแก้ว พวกเขาไหว้สักการะขอพรเพื่อความเป็นสิริมงคล เมื่อไหว้พระเรียบร้อยทั้งคู่ก็เดินถ่ายรูปอยู่บริเวณของวัดพระแก้วจนทั่ว แล้วจึงออกมาเดินด้านนอกเพื่อหาสถานที่ต่อไปที่จะไปกัน

 

“ผมสงสัยว่า... สรุปผมมีแฟนแล้วใช่ไหม” เดียร์พูดสิ่งที่สงสัยออกมา และคำพูดนั้นก็ทำให้กันต์หลุดขำ

 

เขาดึงแขนน้องให้มาหลบที่ข้างทางระหว่างทางที่จะเดินไปถ่ายรูปที่กระทรวงกลาโหม “ก็มีแล้วสิ ทำไมจะต้องสงสัยด้วย”

 

เดียร์เงยหน้ามองก่อนจะขมวดคิ้วอีกรอบ “ก็ผมไม่แน่ใจนี่ ยังงงๆ อยู่เลยว่าตกลงที่คุยกันคือยังไง”

 

“ไม่เห็นจะต้องไม่แน่ใจเลย” กันต์บอก “พี่ขอเราเป็นแฟน เราก็ขอพี่เป็นแฟน พี่ตอบตกลง เราก็ตอบตกลง สรุปเราสองคนก็เป็นแฟนกันไง ง่ายๆ แค่นี้เอง”

 

กันต์ขำกับสีหน้างงๆ เหมือนจะตามไม่ทันของน้องตัวเล็ก “สรุปว่า... เราสองคนเป็นแฟนกัน โอเคไหมครับ”

 

“อ่า... ครับ โอเคครับ” สุดท้ายก็พยักหน้ารับ สรุปแล้ว... วันนี้เดียร์ก็ได้แฟนมาหนึ่งคน แฟนที่เรียนเก่ง ทำอาหารเก่ง ทำขนมเก่ง แถมยังทำอร่อยด้วย ถ้าอย่างนั้น... การมีแฟนวันนี้ก็คงเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็สามารถขอให้ทำขนมให้กินได้ตลอดแล้ว

 

ก็... เป็นแฟนกันแล้วนี่นา

 

กันต์ยกมือขึ้นโยกหัวน้องตัวเล็กเล่นอย่างเอ็นดูก่อนจะพาน้องเดินต่อ “เดี๋ยวไปถ่ายรูปที่กระทรวงกลาโหมกัน”

 

“กระทรวงกลาโหมนี่เป็นสถาปัตยกรรมแบบไหนเหรอครับ เหมือนผมจะเคยอ่านอยู่เป็นแบบ... นีโอเดียน...” เดียร์ถามอย่างสนใจ

 

“ไม่ใช่ นีโอเดียน นีโอปัลลาเดียน ชื่อนี้ถ้าพี่จำไม่ผิดก็มาจากชื่อของสถาปนิกผู้ออกแบบนั่นแหละนะ” กันต์พูด

 

อาคารสีเหลืองเด่นสง่าโดยมีฉากหลังเป็นสีฟ้าของท้องฟ้า ทำให้อาคารหลังนี้ดูสวยงามเพิ่มมากขึ้นนักท่องเที่ยวชาวไทยแล้วก็ชาวต่างชาติต่างยกกล้องขึ้นเก็บภาพอันแสนสวยงามนี้เอาไว้แทบจะทุกคน รูปแบบของอาคารเป็นสถาปัตยกรรมแบบ นีโอปัลลาเดียน ซึ่งสถาปัตยกรรมแบบนี้ได้รับอิทธิพลมาจากตะวันตก ได้รับการพัฒนาในช่วงสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิคกำลังรุ่งเรือง สถาปัตยกรรมแนวนี้เข้าสู่ประเทศไทยในช่วงสมัยรัชการที่สี่โดยสถาปนิกชาวอังกฤษ

 

ลักษณะเด่นของอาคารสถาปัตยกรรมประเภทนี้คือจะเป็นอาคารที่เรียบง่าย ปราศจากความงามอันไม่แน่นอน อาคารดูสงบนิ่งแต่ไม่แห้งแล้ง การใช้เส้นโค้งใช้อย่างมีจังหวะที่สม่ำเสมอและมีความสมมาตร (ข้อมูลอ้างอิงจาก : สำนักหอสมุด)

 

ทั้งคู่ยกกล้องขึ้นถ่ายอาคารตรงหน้า กันต์แพลนกล้องไปมาเพื่อหามุมก่อนจะกดถ่าย แล้วเขาจึงถ่ายโคลสอัพ ดีเทลต่างๆ อย่างงานประตูหน้าต่าง หรือลักษณะของเสาโรมัน ถ่ายลักษณะการจัดวางแพทเทิร์นของหน้าต่าง เผื่อจะเอาไว้ใช้ในการออกแบบได้

 

เดินถ่ายรูปแถวนั้นต่อจนกระทั่งน้องตัวเล็กงอแงร้องหิวข้าว กันต์เลยตั้งใจจะพาหาร้านแถวๆ นั้นนั่งกินก่อน แต่แฟนหมาดๆ ของเขาอยากจะไปนั่งชิลที่ท่ามหาราช เลยต้องพาไปที่ท่ามหาราชตามใจเจ้าตัวดี พอมาถึงท่ามหาราชก็แทบจะตรงเข้าร้านคาเฟ่ทันทีจนกันต์ต้องดึงเอาไว้ก่อน เพราะยังไม่ได้กินข้าวเลย แต่จะไปหาขนมหวานกินแล้ว

 

“กินข้าวก่อนแล้วค่อยมากินขนม” กันต์ส่งเสียงดุเด็กดื้อที่ร้องอยากจะเข้าร้านขนม

 

“อย่างนั้นกินข้าวเสร็จแล้วกินขนมต่อนะ”

 

“ครับผม ตามนั้นเลยครับ” ยกมือขึ้นกอดคอน้องตัวเล็กแล้วพาเดินไปหาร้านอาหาร กว่าจะออกจากคอนโดกันมา กว่าจะถึงแล้วก็ไปไหว้พระ เดินเล่นถ่ายรูปกันอีก นี่ก็บ่ายจนเกือบเย็นแล้ว เขาก็ชักจะหิวเพราะกินไปแค่แซนด์วิชที่น้องตัวเล็กทำมาให้แค่นั้น

 

ร้านอาหารไทยประยุกต์ร้านหนึ่งคือร้านที่กันต์เลือกเข้าไปนั่งหลังจากเลือกร้านอยู่เกือบสิบนาที เขาไม่อยากกินอาหารเกาหลี ไม่อยากกินอาหารญี่ปุ่น แล้วก็ไม่ยอมให้น้องเข้าร้านคาเฟ่ ร้านเบเกอร์รี่ด้วย ก็เลยตัดสินใจเลือกร้านนี้แล้วกึ่งพาเดินกึ่งลากเด็กงอแงให้เดินมาด้วยกัน

 

ภายในร้านตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงามสไตล์ไทยประยุกต์ ใช้สีโทนสบายตาอย่างสีเขียวและสีไม้ คนในร้านค่อนข้างเยอะเพราะเกือบจะเย็นแล้วแถมยังเป็นวันหยุดแต่ก็ยังพอมีโต๊ะให้พวกเขาได้เลือกนั่ง โชคดีที่โต๊ะโซฟาริมกระจกว่างเพราะลูกค้าคนก่อนหน้าเพิ่งลุกไป พวกเขาเลยได้นั่งตรงนั้น มองออกไปข้างนอกเห็นบรรยากาศภายในท่ามหาราช

 

เลือกของกินก่อนเดียร์เขาอดที่จะดุคนตรงหน้าไม่ได้ที่เอาแต่มองไปทางร้านคาเฟ่ตาละห้อย สงสารก็สงสารแต่เป็นห่วงถ้าไม่กินข้าวก็จะปวดท้องได้ นี่ก็เลยเวลามื้อกลางวันมานานแล้วด้วยแฟนครับ อย่าดื้อ กินข้าวก่อนแล้วเดี๋ยวพี่พาไปร้านคาเฟ่ อยากจะเข้ากี่ร้านก็ตามใจเลย ตกลงไหมแต่ต้องกินข้าวก่อน

 

พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกแฟนครับเด็กดื้อก็ชะงักหน้าแดงทันที แล้วพอได้ยินข้อเสนอนั้นคนมองร้านคาเฟ่ตาละห้อยก็หันมายิ้มกว้างตาเป็นประกายทันที หยิบเมนูอาหารมาเลือกกับข้าวอย่างไม่เกี่ยงงอนอีก

 

กันต์นึกมันเขี้ยวกับท่าทางนั้นเลยหยิบช้อนที่ยังไม่ได้ใช้งานเคาะลงไปที่หัวของน้องเบาๆ อยากจะจับมาฟัดให้หายมันเขี้ยวกันไปข้างหนึ่ง “อยากกินอะไร เลือกได้หรือยัง”

 

เดียร์เปิดหน้าเมนูพลิกไปมาก่อนจะพยักหน้ารับ กันต์เลยหันไปเรียกพนักงานมารับออเดอร์ น้องตัวเล็กสั่งข้าวน่องไก่ตุ๋นคาราเมลไข่พะโล้ไปหนึ่งที่ ส่วนเขาสั่งข้าวกับหลนเต้าเจี้ยว จะได้มากินด้วยกันได้ แล้วก็สั่งหมูสะเต๊ะอีกหนึ่งชุด ยำวุ้นเส้นไข่มะตูมอีกหนึ่งอย่าง สั่งเครื่องดื่มกันคนละแก้ว

 

หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยเดียร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปบรรยากาศรอบๆ ร้าน ส่วนกันต์หยิบกล้องที่พกมาวันนี้ขึ้นมากดดูรูปแล้วจึงกดส่งเข้าโทรศัพท์ของตัวเอง เดียร์หมุนโทรศัพท์ไปรอบๆ ร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่คนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

 

ท่วงท่าอย่างกับนั่งถ่ายแบบให้เดียร์ทำปากยื่นอย่างหมั่นไส้เพราะมันดูดีจนเกินจริง อีกฝ่ายใส่เสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาว ตรงแขนเสื้อเป็นสีฟ้าลายขาว กางเกงขายาวสีกรม แว่นกันแดดสีชาเหน็บเอาไว้ตรงคอเสื้อ นั่งก้มหน้าดูรูปในกล้องจนผมบางส่วนปรกหน้าปรกตา แต่ท่าทางนั้นกลับดึงดูดสายตาของใครหลายๆ คนในร้านได้เป็นอย่างดี

 

ไม่รู้ว่าเผลอกดถ่ายรูปคนตรงหน้าไปตอนไหน แต่พอก้มมองโทรศัพท์ในมือก็มีรูปอีกฝ่ายมาหลายรูปแล้ว สุดท้ายก็เลือกรูปที่คิดว่าดีที่สุดก่อนจะโพสต์ลงไป

 

ไม่นานอาหารที่สั่งก็ทยอยมาเสิร์ฟ เดียร์กับกันต์ไม่ลืมที่จะเก็บภาพอาหารบนโต๊ะเอาไว้ ช่วยกันหมุนจานหามุมที่คิดว่าสวยที่สุดก่อนจะกดถ่ายรูปจนเป็นที่น่าพอใจถึงได้วางกล้องลง กันต์เลื่อนจานข้าวไปให้น้องพร้อมกับไก่ตุ๋นไข่พะโล้ที่น้องสั่งไปไว้ใกล้ๆ

 

อาหารหน้าตาน่าทาน ถูกจัดลงบนจาน ชามลายคราม ทำให้อาหารดูมีความเป็นไทยมากขึ้น พวกเขาเริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้า ทุกอย่างอร่อยไปหมดไม่แน่ใจว่าเพราะกำลังหิวด้วยหรือเปล่าถึงได้รู้สึกว่าอาหารอร่อยขนาดนี้ น้ำผลไม้เย็นๆ ก็หวานชื่นใจช่วยคลายร้อนไปได้มากทีเดียว

 

กันต์หักผักที่เสิร์ฟมาพร้อมกับหลนเต้าเจี้ยวใส่จานของน้องให้แล้วตักหลนเต้าเจี้ยวให้ อีกฝ่ายยิ้มกว้างขอบคุณก่อนจะตักคำนั้นเข้าปากคำโต ไม่มีการมานั่งรักษามาดให้เหนื่อยสำหรับการเดทอย่างเป็นทางการในครั้งแรกนี้ แต่น้องก็ไม่ได้กินมูมมามจนเลอะเทอะไปหมด เป็นความรู้สึกที่กันต์ยังคิดเหมือนเดิมทุกครั้งที่เห็นน้องกิน เป็นคนที่กินอะไรก็ดูอร่อยแล้วก็มีความสุขตลอด

 

ไม่นานอาหารบนโต๊ะก็เกลี้ยงจาน คนอิ่มนั่งพิงพนักโซฟาลูบท้องอย่างอารมณ์ดี ได้กินอิ่มแถมยังอร่อยถูกปากอีก

 

“อร่อย...”

 

“อือ อร่อยจริง แต่พ่อคินพี่ทำอร่อยกว่านี้อีก เอาไว้พี่จะพาไปชิมฝีมือพ่อคินของพี่” กันต์พูดยิ้มๆ

 

“พ่อพี่...” เดียร์ทำตาโตด้วยความตื่นเต้น “คุณลุงที่ทำแพนเค้กคุณหมีน้อย!

 

“ใช่แล้วล่ะ”

 

“ผมอยากเจอ”

 

“เราก็เคยเจอนี่ ตอนที่พี่ลากไปช่วยงานที่ร้านนั่นน่ะ” กันต์นั่งท้าวคางมอง ดวงตาของเดียร์ดูเปร่งประกายเสียเหลือเกิน

 

“ฮื่อ... ตอนนั้นไม่ค่อยได้คุย แถมยังไม่ได้กินแพนเค้กคุณหมีน้อยฝีมือพ่อพี่ด้วย ผมคิดถึง”

 

กันต์ยื่นมือไปดีดหน้าผากน้องเบาๆ ก่อนจะพูดเสียงดุ “บอกคิดถึงผู้ชายคนอื่นทั้งๆ ที่แฟนนั่งอยู่นี่เนี่ยนะ”

 

เดียร์ได้แต่ทำหน้าตาเหลอหลาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องโดนดีดหน้าผากด้วย “เดี๋ยว... คนนั้นก็พ่อพี่ไหมล่ะ”

 

“จะใครก็ไม่สน พี่หวงหมดนั่นแหละ ห้ามทำตัวสนิทสนมกับพ่อคิน พี่ยอมให้สนิทแค่กับมัมแล้วก็น้องแพรแค่นั้น พ่อคินรู้จักได้แต่ห้ามสนิท ห้ามเข้าใกล้ด้วย” เดียร์ก็อยากจะนึกว่าอีกฝ่ายพูดเล่นอยู่เหมือนกัน แต่ทั้งน้ำเสียงและสีหน้านั้นจริงจังมากเหลือเกินจนเขาเผลอพยักหน้ารับไป และพอเดียร์พยักหน้ารับอีกฝ่ายก็ยิ้มออก เหมือนกับพอใจในคำตอบของเขา

 

“อยากไปไหนต่อหรือเปล่า” กันต์ถามหลังจากเดินออกมาจากร้านแล้วเรียบร้อย ตอนนี้เกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว ผู้คนคึกคักมากขึ้น ร้านอาหารก็เริ่มเต็มไปด้วยลูกค้า แสงไฟก็เริ่มสว่าง

 

“ขนมของผมไง” เดียร์ทวงทันที

 

“ตามนั้น ร้านไหนเลือกเลย” กันต์เองก็ไม่ห้าม สายตามใจน้องอยู่แล้ว

 

ทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ที่ท่ามหาราชอีกพักใหญ่ จริงๆ แล้วเดียร์ต้องการเดินวนเพื่อดูร้านกาแฟให้รอบเสียก่อน ก่อนจะตัดสินใจเลือกร้านหนึ่งในนั้น แค่เปิดประตูเข้าไปก็รู้สึกสดชื่นจากกลิ่นหอมๆ ของกาแฟแล้วก็ขนมอบ เจ้าตัวตรงนิ่งไปที่เคาน์เตอร์ทันทีก่อนจะสั่งเมนูช็อคโกแลตหนึ่งแก้ว ตามด้วยขนมเค้กอีกสองชิ้น หันมามองคนที่เดินตามหลังมาว่าจะสั่งอะไรไหม กันต์เลยสั่งเมนูกาแฟที่เป็นซิกเนเจอร์ของร้านไปอีกหนึ่งอย่าง

 

เขาให้น้องไปเลือกที่นั่งระหว่างรอจ่ายเงิน เดียร์ก็ไม่เกี่ยงเดินหาที่นั่งในร้าน พอได้ที่นั่งก็หยิบโทรศัพท์มากดถ่ายรูปทันที ภายในร้านตกแต่งด้วยต้นเฟิร์นหลากหลายชนิดห้อยลงมาจากเพดาน ทำให้ภายในร้านสดชื่นจากต้นไม้เหล่านี้ แถวหน้าร้านก็ยังมีต้นเฟิร์น ไม้เลื้อยต่างๆ มาใช้ในการตกแต่ง ร้านนี้เลยยิ่งโดดเด่นจากร้านอื่นๆ มากขึ้น แค่มองจากข้างนอกก็รู้สึกสดชื่นแล้ว

 

ไม่นานหลังจากนั้นกันต์ก็เดินตามมา ในมือมีถาดเครื่องดื่มแล้วก็ขนมเค้กมาด้วย เจ้าตัววางถาดบนโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ น้องไม่ลืมที่จะหยิบกล้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้ด้วย

 

“เดี๋ยวแปบหนึ่งสิ” กันต์รีบร้องห้ามเมื่อคนน้องหยิบช้อนมาเตรียมตักเค้กเข้าปาก เขาต้องใช้มือข้างหนึ่งจับมือของเดียร์เอาไว้ และเพราะเหลือมือข้างเดียวเลยต้องเปลี่ยนมาใช้กล้องโทรศัพท์ถ่ายรูปแทน

 

นึกอยากจะแกล้งถ่ายรูปนานอีกหน่อยแต่พอเห็นหน้าตาของคนอยากกินแล้วก็ทำใจแกล้งไม่ลง รีบๆ กดถ่ายไปสองสามรูปก่อนจะปล่อยให้เดียร์จัดการกับเค้กตรงหน้า ทำหน้าตาฟินเสียเหลือเกินตอนตักเค้กคำแรกเข้าปาก

 

“พี่ไม่กินเหรอ” เดียร์ถามพลางเลื่อนจานขนมเค้กพร้อมส่งช้อนอีกคันที่ยังไม่ได้ใช้ให้

 

“อิ่มจากข้าวเมื่อกี้แล้ว เดียร์กินไปเลย” กันต์เอ่ยปฎิเสธ เพราะเขารู้สึกอิ่มมากจริงๆ ไม่รู้ว่าเดียร์สามารถจัดการเค้กตรงหน้าต่อได้ยังไง

 

“แน่ใจนะ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อยืนยัน พอกันต์พยักหน้าก็เลื่อนจานเค้กกลับมาหน้าตัวเอง “ถ้าขอกินไม่แบ่งแล้วด้วย ให้กินแล้วไม่กินเอง”

 

“ไม่แย่งหรอก ไม่อยากแย่งเด็ก เดี๋ยวเด็กงอแง” กันต์พูดขำๆ ชอบที่ได้หยอกอีกคนว่าเป็นเด็ก เพราะเดียร์ก็เด็กจริงๆ โดยเฉพาะนิสัยหลายๆ อย่าง แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเป็นเด็กจนเกินไปหรือน่าเกลียดอะไร เพียงแค่สิ่งที่เดียร์ทำคือตัวตนจริงๆ ของเจ้าตัว ทุกอย่างเลยดูดี พอดี แล้วก็น่ารัก ไม่ได้เสแสร้งหรือแกล้งทำ

 

พวกเขานั่งเล่นอยู่ในร้านเกือบชั่วโมง พอเห็นคนเริ่มเข้ามาเยอะขึ้นก็เลยลุกออกจากร้านเพื่อที่คนอื่นที่เข้ามาจะได้มีที่นั่ง

 

“วันนี้เราออกมาช้ากันไปหน่อย เลยได้ไหว้พระแค่วัดพระแก้วกับศาลหลักเมืองเอง” กันต์พูด

 

“นั่นสิ ผมยังอยากไปไหว้พระอีกตั้งหลายวัด มิวเซียมก็ยังไม่ได้ไป หอสมุดอีก วังหลังอีก ผมยังไม่ได้กินซูชิวังหลัง ขนมถังแตก ขนมปัง หมูทอดวังหลัง ส้มตำ ไหนจะ...”

 

“พอก่อนไหม” กันต์เอ่ยขัดแม้ว่าเดียร์จะพูดไม่ทันจบประโยค “สถานที่ที่พูดถึงน่ะมีแค่สี่ที่ แต่ของกินที่พูดถึงน่ะปาไปจะสิบอย่างแล้วมั้ง”

 

เจ้าตัวหันมายิ้มแผล่อย่างชอบใจ “ก็ผมอยากกินนี่”

 

“อย่างนั้นวันหลังค่อยมาใหม่ วันนี้กลับกันก่อนดีกว่า คราวหน้าออกมาแต่เช้าไล่ไหว้พระรอบๆ ก่อนแล้วข้ามไปวังหลังไปตะลุยตามหาของอร่อย ดีไหม”

 

“ดีเยี่ยม!” เดียร์ยกนิ้วโป้งให้สองข้าง ถูกใจกับคำพูดของกันต์มาก

 

“เด็กแสบจอมตะกละ” คว้าคอน้องมากอดแล้วขยี้ผมอย่างมันเขี้ยวกับท่าทางนั้น เดียร์ได้แต่ร้องโวยวายแต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนีไปไหน ปล่อยให้คนพี่เล่นผมจนฟูฟ่องเป็นที่พอใจถึงได้ยอมปล่อย

 

เดียร์ทำหน้าบึ้งทันที ยกมือจัดแต่งทรงผมของตัวเองให้เข้าที่

 

“มา... พี่ช่วย” กันต์ช่วยจัดทรงผมให้ “ทำตัวน่ามันเขี้ยวดีนัก ก็ต้องโดนแบบนี้นี่แหละ ป่ะ... กลับกันดีกว่า”

 

ยกมือกอดคอน้องอีกรอบแล้วพาเดินไปรอรถ เวลานี้รถค่อนข้างเยอะกว่าจะกลับถึงคอนโดกันก็ฟ้ามืด กันต์ยืนรอเงินทอนจากรถแท็กซี่ก่อนเดินเข้ามาในคอนโดพร้อมๆ กับน้อง เขากดลิฟต์ชั้นที่ตัวเองอยู่ รอจนกระทั่งลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้นแล้วจึงเดินออกมา

 

“ไป... อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้สดชื่น คืนนี้ก็รีบนอนพรุ่งนี้มีเรียนใช่ไหม” กันต์บอกกับเดียร์เมื่อพวกเขาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของตัวเอง

 

เดียร์พยักหน้ารับ “ครับ เรียนเช้า”

 

“แล้วไปเรียนยังไง ไปกับทัชเหรอ”

 

คราวนี้เดียร์ส่ายหน้า “ทัชกลับบ้าน มาพรุ่งนี้เช้าเลยครับ”

 

“อ้าว... แล้วไปยังไง ไปเองเหรอ” กันต์ถาม และคราวนี้น้องก็พยักหน้ารับ

 

“ฮาร์ทไม่อยู่ไปค้างหอเพื่อน”

 

“เราเรียนกี่โมง”

 

“สิบโมงครับ”

 

“เวลาเดียวกัน อย่างนั้นไปพร้อมพี่ ตอนเช้าจะกินข้าวที่นี่ก่อนหรือจะไปกินที่มหาลัย ถ้ากินที่นี่ตอนเช้าเราแวะมาหาพี่ที่ห้อง แต่ถ้าจะไปกินที่มหาลัยก็ต้องออกเร็วหน่อย จะได้มีเวลากินข้าว”

 

“ไปกินที่มหาลัยก็ได้ครับ พี่จะได้ไม่ต้องรีบตื่นมาทำ” เดียร์ตอบ

 

“อย่างนั้นสัก... แปดโมงครึ่งนะ ไปถึงมหาลัยจะได้ไม่ต้องรีบ มีเวลานั่งกินข้าวนั่งพักก่อนเข้าเรียน” กันต์นัดหมายเวลากับน้อง

 

“ครับผม”

 

“โอเค เจอกันหน้าห้องพรุ่งนี้เช้า เข้าไปพักผ่อนเถอะ” ยกมือขึ้นจับหัวน้องแล้วโยกไปมาอย่างเอ็นดูก่อนจะผละออก เขารอจนเดียร์เดินเข้าห้องไปแล้วถึงได้เข้าห้องตัวเองบ้าง

 

สิ่งแรกที่ทำหลังจากทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาก็คือหยิบโทรศัพท์มาต่อสายถึงคนที่บ้าน ก่อนจะเล่าเรื่องราวของวันนี้ให้พ่อคินแล้วก็มัมพัทธ์ฟัง โดยเฉพาะเรื่องที่เขาเป็นแฟนกับน้องตัวเล็กแล้ว พูดไปก็ยิ้มกว้างไปอย่างมีความสุข

 

แล้วความสุขนั้นก็ส่งผ่านทางเสียงไปถึงปลายสายจนทั้งสองคนทักว่ากันต์จะต้องยิ้มกว้างมากๆ อยู่แน่นอน

 

ไม่ผิดจากที่พ่อคินแล้วก็มัมพัทธ์คิดหรอก เพราะกันต์กำลังยิ้มกว้างมากๆ อยู่...








* * * ต่อค่ะ 100% * * *






FGU CUTE BOY – ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 2 ภาพ

 

เห็นแล้วช้ำใจ แต่แอดก็ไม่อยากจะช้ำใจคนเดียวเลยแคปมาให้ลูกเพจช้ำใจเป็นเพื่อนกัน แต่ก็นะ... เพจเราน่ะมันเพจคิ้วท์บอย ก็ต้องลงรูปคิ้วท์บอยเป็นธรรมดา แล้วก็มาเป็นคู่ด้วย แต่ไม่ใช่คู่จิ้นนะ คู่จริงเลยจ้า~ นี่ก็ไม่เข้าใจ... คือจะอวด จะประกาศให้รู้เหรอว่าไปเดทด้วยกันน่ะ...

 

#ให้เธอได้กับเขาและจงโชคดี #ใจต้องนักเลงแค่ไหนเหล่าชะนี #สาววายก็ฟินกันไปชะนีก็นกกันไป #กันต์เดียร์ #หนุ่มถาปัตย์หล่อบอกต่อด้วย

 

พร้อมกับแนบภาพที่แคปมาจากเฟซบุ๊กของกันต์และเดียร์ที่ลงเอาไว้เมื่อวันก่อนที่ไปเที่ยวด้วยกันมา ภาพของเดียร์คือภาพของกันต์ตอนอยู่ร้านอาหาร ที่เจ้าตัวกำลังก้มหน้าดูรูปในกล้องอยู่ เดียร์เอาภาพที่ถ่ายไว้มาปรับให้สีดูหม่นลงแล้วก็โพสพร้อมแคปชั่นที่ว่า

 

คนขี้เก๊ก จะกินข้าวก็ยังเก๊ก

 

ส่วนภาพที่กันต์ลงเป็นภาพตอนอยู่ร้านคาเฟ่ ตอนที่เดียร์กำลังนั่งตักเค้กกินไปเล่นโทรศัพท์ไปหน้าตายิ้มแย้มอารมณ์ดี

 

กินเก่ง ยิ้มเก่ง ระวังจะอ้วนเก่งอีกอย่างนะ

 

แค่นั้นคนก็ทั้งแคป ทั้งแชร์โพส ทั้งคอมเมนต์เต็มไปหมด มีเพื่อนๆ ในกลุ่มมาแซวด้วยแต่พวกเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเรียกว่าขี้เกียจมากกว่า แค่เลื่อนอ่านคอมเมนต์เท่านั้นก่อนจะปล่อยผ่าน

 

แต่คนที่ไม่ยอมปล่อยผ่านเห็นจะเป็นเพื่อนในกลุ่มกันเสียมากกว่า อย่างตอนนี้ที่เดียร์กำลังโดนอยู่ เพื่อนทั้งสองคนนั่งมองหน้าเขาเหมือนจะกดดันกลายๆ แต่จริงๆ แล้วก็มีเพียงแค่ทัชคนเดียวที่นั่งกดดันเขา ส่วนหินผาก็มองยิ้มๆ ตามสไตล์ของเจ้าตัว

 

อะไรของมึงเนี่ย จะมานั่งมองกูอะไรนักหนา หลงเสน่ห์กูขึ้นมาหรือยังไงกันเดียร์อดไม่ไหวเลยต้องถามออกไป

 

สารภาพผิดกับกูมาเสียดีๆ ไม่อย่างนั้นกูไปฟ้องแด๊ดของมึงแน่นอนทัชทำท่าทีเหนือกว่า ยกมือกอดอกแล้วจ้องหน้าเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของตัวเอง

 

สารภาพผิดอะไรของมึง กูยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยทำไมจะต้องสารภาพด้วยปากว่าไม่พอยังคว้าซองขนมที่กินหมดแล้วมาขยำแล้วปาใส่เพื่อน

 

ทัชหลบได้ทัน หยิบซองขนมที่เพื่อนปามาปากลับไปมึงหายไปไหนมาสองคืน กูไปหาที่ห้องไม่เจอ

 

คราวนี้เดียร์ทำหน้าตาเหลอหลาไม่คิดว่าเพื่อนตัวดีจะถามเรื่องนี้ เขาคิดว่ามันจะถามเรื่องรูปที่โพสลงเสียอีกนั่น! มึงมีพิรุธมากๆ หายไปไหนมา ห้องไอ้ฮาร์ทก็ไม่มีคนอยู่กูไปกดกริ่งมาแล้ว ดึกๆ ดื่นๆ มึงไปไหน

 

กู... กูก็ออกไปเที่ยวบ้างไรบ้างไหมล่ะ

 

อย่ามาตลก อย่างมึงเนี่ยนะจะออกไปเที่ยว ไม่มีทาง มึงแดกเหล้าแต่มึงไม่ใช่สายเที่ยวอย่าพูดอะไรที่มันไม่มีทางเป็นจริงหน่อยเลยทัชพูดพลางส่ายหน้าไม่เชื่อกับคำพูดของเพื่อน

 

“กูจะเปลี่ยนแนวบ้างไม่ได้ไง”

 

“อย่าลืมหลอกกูให้ยาก สารภาพมาซะดีๆ ไปอยู่กับพี่กันต์มาใช่ไหม” ทัชเอานิ้วจิ้มหน้าผากเพื่อนเล่น “ใช่ไหม ใช่ไหม”

 

เดียร์ทำสีหน้ารำคาญยกมือปัดมือเพื่อนออก ก่อนจะตอบคำถาม “เออๆ อยู่กับพี่กันต์นั่นแหละ”

 

ทัชทำตาโตทันทีที่ได้ยินแบบนั้น “น... นี่มึงนอนกับพี่เขาแล้วเหรอ”

 

หินผาได้ยินก็แทบจะสำลักน้ำที่กำลังดูดอยู่ ส่วนเดียร์ก็หน้าแดงยกมือขึ้นฟาดไหล่เพื่อนไปที “ไอ้บ้า! พูดจาบ้าๆ นะมึงน่ะ”

 

“อ้าว... ก็มึงไปนอนห้องพี่เขาไม่ใช่หรือไง แน่ะ... คิดลึกนะมึงเนี่ย กูหมายถึงนอนเฉยๆ หรอก กิ๊วๆ คิดอะไรอยู่” ทัชทำหน้าตาล้อเลียน กระดิกนิ้วชี้ไปมาด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้

 

“สัส! ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละเลิกพูดมากแล้วก็ไปได้แล้ว ใกล้ได้เวลาที่อาจารย์เขานัดแล้วไม่ใช่หรือไง” เดียร์ปฎิเสธทั้งๆ ที่ยังหน้าแดงอยู่

 

ทัชหัวเราะชอบใจกับท่าทางของเพื่อนแต่ก็ยอมลุกจากโต๊ะตามเดียร์ไป วันนี้ล้อแค่นี้พอเอาไว้ค่อยล้อ แซวต่อวันหลัง ทั้งสามคนเดินไปที่ห้องสโลปที่ตึกคณะ วันนี้อาจารย์นัดนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์มาประชุมพร้อมกัน นี่ก็ใกล้ได้เวลาที่อาจารย์นัดแล้ว

 

“มึงว่าอาจารย์จะประชุมเรื่องอะไรวะ ถึงได้นัดปีหนึ่งมาแบบนี้” เดียร์ถามเพื่อนทั้งสองคน

 

“น่าจะโปรเจคเทอมสองนะ” หินผาเป็นคนตอบคำถามของเดียร์ “ที่รุ่นพี่ปีสองเคยพูดไงว่าเทอมสองจะมีโปรเจคที่ทำกับพี่ปีสี่น่ะ”

 

คราวนี้ทั้งเดียร์แล้วก็ทัชก็ร้องอ๋อออกมาอย่างนึกขึ้นได้ “จริงด้วย แต่ว่าเราจะไปทำงานอะไรกับพี่เขาได้วะเนี่ย”

 

“เดี๋ยวอาจารย์เขาก็คงบอกเองแหละ” หินผาว่า ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปหาที่นั่งในห้องสโลป

 

เพื่อนๆ ในชั้นปีทยอยมาจนเกือบครบแล้วนั่งคุยนั่งรอกันอยู่ไม่นานอาจารย์ก็ทยอยเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรุ่นพี่ที่คุ้นหน้าว่าอยู่ปีสี่เดินตามเข้ามาด้วย พวกรุ่นพี่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ด้านหน้ากับอาจารย์ เหล่าปีหนึ่งก็เริ่มเงียบเสียงลงเมื่อเห็นอาจารย์ท่านหนึ่งเดินไปยืนอยู่ด้านหน้าห้อง

 

“เอาล่ะทุกคน... ที่อาจารย์เรียกปีหนึ่งมาวันนี้ก็เพื่อจะคุยเรื่องโปรเจคในเทอมสองนะ” อาจารย์ปกรณ์ ผู้เป็นหัวหน้าอาจารย์ในวิชาออกแบบพื้นฐานของปีหนึ่งพูดเรียกความสนใจจากทุกคน “ในเทอมสองของวิชาออกแบบของปีหนึ่ง จะทำงานร่วมกับวิชาวางผังของปีสี่ ซึ่งเดี๋ยวอาจารย์จะให้พี่ปีสีออกมาแนะนำตัวเพื่อให้น้องๆ เลือกลุ่มรุ่นพี่ที่จะอยู่ด้วยนะ”

 

“ในเทอมสองโปรเจคของเราคือ โปรเจค 4 + 1 สำนึกรักบ้านเกิด สี่ก็คือพี่ปีสี่ ส่วนหนึ่งก็คือปีหนึ่งนั่นแหละนะ ตรงๆ ตัว พี่ปีสี่จะเป็นพี่เลี้ยงคอยแนะนำเรื่องการออกแบบให้กับน้องๆ พวกพี่ๆ เขาก็จะได้โปรเจคจากวิชาวางผัง ส่วนปีหนึ่งก็จะออกแบบบ้านตามโจทย์ที่พี่ๆ กำหนดให้นะ” อาจารย์ปกรณ์ยังคงอธิบายรายละเอียดของโปรเจคต่อไปเรื่อยๆ จนจบ แล้วจึงปล่อยให้นักศึกษาทั้งปีหนึ่งแล้วก็ปีสี่ซักถามในข้อสงสัย

 

หลังจากนั้นก็เป็นรุ่นพี่ปีสี่แต่ละกลุ่มทยอยออกมาแนะนำตัวให้น้องปีหนึ่งรู้จักอีกรอบเพื่อให้น้องๆ เลือกว่าจะอยู่กลุ่มของใคร รุ่นพี่มีการทำเพจเฟซบุ๊คที่ใส่ผลงานที่ทำตั้งแต่ปีหนึ่งจนผลงานล่าสุดของสมาชิกในกลุ่มเอาไว้ให้รุ่นน้องเข้าไปดูเพื่อประกอบการตัดสินใจเลือกรุ่นพี่

 

“น่าเสียดายเนอะ” อยู่ๆ ทัชก็พูดขึ้นมาให้หินผากับเดียร์หันไปมองอย่างงงๆ

 

“อะไรน่าเสียดาย” หินผาถาม

 

ทัชหันมองหินผาก่อนจะไล่สายตาไปที่เดียร์แล้วยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เดียร์ต้องหรี่ตามองเพราะรู้สึกไม่ไว้ใจในคำพูดต่อจากนี้ของทัช “ก็น่าเสียดาย... ที่พี่กันต์ยังอยู่ปีสามอยู่ เพื่อนเราเลยตัดสินใจยากเลยว่าจะอยู่กลุ่มไหนดี ถ้าพี่กันต์อยู่ปีสี่ก็คงตัดสินใจง่ายขึ้น เนอะ”

 

“ไม่ต้องมานงมาเนอะกับกูเลย เกี่ยวอะไรกันล่ะ ตั้งใจฟังพี่เขาพรีเซนต์ไปเลยมึงอ่ะ” เดียร์ว่าเข้าให้ นี่ถ้ามีของอยู่ใกล้มือก็คงปาใส่หน้าเพื่อนไปแล้วแต่พอดีไม่มีเลยได้แค่ทำหน้าหงุดหงิดใส่ แต่ดูเหมือนทัชจะไม่ได้กลัวว่าเดียร์จะโกรธหรือไม่พอใจเลยสักนิด เพราะเจ้าตัวยิ้มกว้างเหมือนจะล้อเลียน

 

“พอๆ เลิกเถียงกันน่า” สุดท้ายก็เป็นหินผาที่ต้องห้ามเพื่อนทั้งสองคน

 

เดียร์กับทัชแยกเขี้ยวใส่กันอีกรอบก่อนจะหันกลับไปตั้งใจฟังรุ่นพี่พรีเซนต์กลุ่มกันต่อ เกือบชั่วโมงต่อมาก็เสร็จเรียบร้อย อาจารย์ปกรณ์ขึ้นมาพูดปิดท้ายอีกรอบก่อนจะปล่อยทุกคน

 

“คงได้ฟังรุ่นพี่พูดกันไปแล้วนะ เพจของพี่ๆ เขาก็มียังไงก็เข้าไปดูกันซะแล้วก็รีบๆ ตัดสินใจเลือกนะ ใครเลือกก่อนก็มีโอกาสก่อน เลือกกลุ่มรุ่นพี่ได้แล้วก็รีบไปคุยกับพี่เขา จับกลุ่มเสร็จพี่ปีสีก็ส่งรายชื่อกลุ่มตัวเองแล้วก็รายชื่อรุ่นน้องที่ดูแลให้กับอาจารย์กันด้วยนะ จับกลุ่มให้ได้ก่อนสอบปลายภาคล่ะ แล้วก่อนปิดเทอมอาจารย์จัดนัดประชุมอีกที พี่ๆ ก็ติดต่อน้องเอาไว้ เพราะปิดเทอมต้องลงพื้นที่กันนะอย่าลืม เรื่องการให้คะแนนเดี๋ยวตอนประชุมรอบหน้าอาจารย์จะแจ้งอีกรอบ วันนี้แยกย้ายได้ อย่าลืมหากลุ่มกันล่ะ” อาจารย์ปกรณ์ย้ำอีกรอบ

 

ทั้งสามคนรอให้คนอื่นๆ ทยอยออกจากห้องไปก่อนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปยืนอออยู่หน้าลิฟต์ เมื่อเห็นคนเริ่มบางตาเดียร์ ทัชแล้วก็หินผาจึงเดินออกจากห้องบ้าง ระหว่างที่ยืนรอลิฟต์ก็ยืนคุยกันเรื่องกลุ่มรุ่นพี่ปีสี่ ในกลุ่มของเดียร์ตกลงกันว่าแต่ละคนจะไปเลือกกลุ่นรุ่นพี่ที่อยากอยู่ด้วยมาคนละกลุ่มแล้วค่อยมาดูกันว่ามีกลุ่นไหนบ้าง ถ้าหากมีคนเลือกรุ่นพี่กลุ่มเดียวกันเป็นจำนวนเยอะที่สุดในกลุ่มพวกเขา พวกเขาก็จะเลือกรุ่นพี่กลุ่มนั้น

 

“อ้าว... เดียร์ ทัช หินผา”

 

ทั้งสามคนที่กำลังจะเดินออกจากอาคารชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก พวกเขาหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นรุ่นพี่ปีสามที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีนั่งอยู่ พวกเขาเลยเดินเข้าไปหาก่อนจะยกมือไหว้สวัสดีพี่ๆ ทุกคนรอบโต๊ะ อยู่เกือบครบกลุ่ม ขาดไปสองคนคือดิวกับกันต์ที่ไม่ได้นั่งอยู่ด้วย แต่มีพี่ป๋อมแป๋มที่อดีตเคยเป็นพี่วินัยมาก่อนร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

 

“สวัสดีครับ”

 

“จ้า” ใบบัวยิ้มรับ “นี่เพิ่งเลิกประชุมเหรอ ได้ข่าวว่าอาจารย์เรียกปีหนึ่งกับพี่ปีสี่คุยโปรเจคเหรอ”

 

หินผาพยักหน้ารับ “ใช่ครับ เพิ่งเลิกประชุม”

 

“เหรอ แล้วได้กลุ่มพี่ปีสี่หรือยัง เล็งเอาไว้หรือยังอยากอยู่กลุ่มไหน ต้องรีบนะช้าแล้วอดได้รุ่นพี่กลุ่มที่อยากได้ไม่รู้ด้วยนะ” ใยไหมพูด

 

“ครับ แล้วตอนพวกพี่ทำโปรเจคนี้เป็นยังไงบ้างเหรอครับ ยากไหม” ทั้งสามคนนั่งร่วมโต๊ะกับรุ่นพี่เมื่อพวกพี่ๆ ขยับให้นั่ง ก่อนที่ทัชจะถามด้วยความสนใจ

 

“ก็ไม่ยากเนอะ” ใบบัวหันไปถามคนอื่นๆ “ตอนนั้นรุ่นพี่เขาให้พวกพี่ออกแบบบ้านคนละหลังน่ะ โจทย์เดี๋ยวพี่ปีสี่เขาจะกำหนดให้เอง ไม่ยากหรอก”

 

“อ๋อ... ครับ แล้วนี่พี่ดิวกับพี่กันต์ไปไหนล่ะครับ” ทัชถามถึงรุ่นพี่อีกสองคนที่ไม่อยู่ ตอนเอ่ยชื่อกันต์ก็แอบเหล่เพื่อนตัวเล็กไปด้วย

 

พอได้ยินชื่อกันต์จากปากรุ่นน้อง รุ่นพี่แต่ละคนก็หันมามองหน้าเดียร์ก่อนจะยิ้มกริ่มให้คนถูกมองทำตัวไม่ถูก ในรอยยิ้มของแต่ละคนรับรู้ได้ถึงการแซวเลยทีเดียว

 

“ถามหาสามีของพี่ทำไมคะน้องทัช พี่หวงนะ” ป๋อมแป๋มทำเสียงอ่อนเสียงหวาน “อุ๊ย... นี่ฉันต้องหวงใครดีนะ สามีกันต์ หรือ น้องทัชดีล่ะเนี่ย”

 

“ไอ้กันต์คงยอมให้มึงหวงหรอก” ไข่เจียวหันไปว่าเพื่อนทันที

 

“ทำไมจะหวงไม่ได้ยะ”

 

“เดี๋ยวนี้เขามีคนให้หวงแล้วไม่รู้หรือไง” ป่าไม้พูดบ้าง มีการหันมายักคิ้วหลิ่วตาใส่เดียร์ด้วย

 

ป๋อมแป๋มหันมามองหน้าเดียร์ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยท่าทางทีเล่นทีจริง “อ๋อ... ลืมไป เขามีตัวจริงแล้ว น่าหมั่นไส้ที่สุด อะไรคือการที่กันต์อวยน้องเบอร์ใหญ่ขนาดนั้น แต่ก็นะ... เขาก็อวยแฟนเขานี่เนอะ”

 

ทัชกับหินผาหันขวับมามองหน้าเพื่อนตัวเองทันทีตอนที่ได้ยินป๋อมแป๋มเน้นคำว่าแฟน ทั้งสองคนส่งสายตาคาดคั้นแต่คนโดนกดดันก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่เห็นไม่พูดไม่ตอบอะไร แต่ที่จริงแล้วทัชกับหินผาไม่จำเป็นต้องรอคำตอบจากเดียร์ก็ได้ เพราะพวกพี่ๆ ก็เล่าให้ฟังหมดแล้ว โดยเฉพาะไข่เจียวกับป่าไม้ที่สลับกันเล่าเรื่องที่เพื่อนตัวเล็กของเขาตกลงเป็นแฟนกับอดีตพี่วินัยแล้วเสียละเอียดเหมือนกับอยู่ในเหตุการณ์ แถมบางเรื่องที่เล่าเจ้าตัวอย่างเดียร์ยังทำหน้างงเลยว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้นตอนไหน

 

“เก่งขนาดนี้ไปแต่งนิยายขายไหม แต่งเรื่องเก่งเหลือเกิน” เสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังเรียกให้เดียร์แล้วก็คนอื่นๆ หันไปมอง

 

เจ้าของเรื่องอีกคนเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับดิวที่เดินยิ้มขำตามมา กันต์มาหยุดยืนอยู่หลังน้องตัวเล็กยกมือขึ้นยีผมคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเบาๆ ก่อนจะวางมือเอาไว้ที่ไหล่ของเดียร์

 

“เรื่องจริงกูมีอยู่แค่หนึ่ง มึงเล่นแต่งเสริมเติมแต่งไปเป็นสิบ” กันต์ว่า

 

ไข่เจียวหันมามองเพื่อนตาขวาง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มพราวมองเพื่อนกันต์สลับกับแฟนเพื่อน “ถึงกูจะแต่งเรื่องเป็นสิบ แต่เรื่องที่มึงกับน้องคบกันอยู่ก็เรื่องจริงแหละหว้า”

 

กันต์หัวเราะขำในลำคอ ส่วนคนที่โดนพาดพิงก็นั่งหน้าแดงท่ามกลางสายตาล้อเลียนจากเพื่อนแล้วก็รุ่นพี่ สุดท้ายก็แก้เขินด้วยการศอกใส่ท้องคนพี่ที่ยืนอยู่ข้างหลัง ให้กันต์ยิ่งขำกว่าเดิม แต่พอเห็นสายตาวาวๆ ของแฟนก็ต้องยกมือยอมแพ้

 

“พอๆ เลิกพูดเลิกแซว น้องเขินหมดแล้ว” พูดไปก็เอานิ้วจิ้มแก้มแดงๆ ของแฟนไปด้วย ไม่รู้ว่าช่วยหรือยิ่งทำให้น้องเขินมากกว่าเดิมกันแน่

 

“โอเค เลิกแซวเนอะ” ใยไหมพยักหน้ารับกับคำพูดของเพื่อนแม้จะไม่พูดแซวอะไรแล้วแต่สายตาที่มองมาเดียร์ก็ยังรู้สึกว่ากำลังโดนแซวอยู่ดี

 

“นี่กำลังจะกลับกันเหรอ” กันต์ก้มถามน้องตัวเล็กกับเพื่อนทั้งสองคนของน้อง

 

“ครับ เพิ่งเลิกประชุมกำลังจะกลับพอดีเจอพวกพี่ๆ ก่อนก็เลยแวะมานั่งคุยนี่แหละครับ” หินผาตอบคำถามของอดีตพี่วินัย

 

“อย่างนั้นกลับกัน” กันต์เอื้อมมือไปจับมือของน้องตัวเล็กแล้วกระตุกเบาๆ เป็นเชิงบอก

 

“อ้าวๆ พี่จะขโมยเพื่อนผมเหรอครับ มันมากับผมนะ” ทัชแกล้งร้องโวยวาย

 

“ขออนุญาตขโมยนะ จะพาแฟนไปเดทน่ะ” กันต์พูดยิ้มๆ ก่อนจะดึงเดียร์ให้ลุกขึ้นตาม คว้ากระเป๋าของตัวเองมาสะพายรวมถึงหยิบของน้องมาถือเอาไว้ด้วย “แล้วเจอกัน”

 

พูดแค่นั้นก็จัดการจูงแฟนคนน่ารักออกมาทันทีโดยไม่สนใจเสียงร้องตะโกนแซวของเพื่อนๆ เลยสักนิด ส่วนคนโดนลากก็ได้แต่เดินตามทั้งๆ ที่หน้าแดงก่ำ พอตั้งสติได้เต็มที่ก็ยกมือตีแขนของพี่ตัวโตไปหนึ่งทีโทษฐานที่ทำให้เขิน

 

“โอ๊ะ มาตีพี่ทำไมเนี่ย” กันต์หันไปมองคนที่ทำร้ายร่างกายเขา

 

“น่าโดนแล้ว!” เดียร์ว่า ทำหน้าบึ้ง กันต์เห็นแบบนั้นเลยยกมือบีบแก้มน้องไปทีอย่างมันเขี้ยว “นี่พี่จะพาผมไปไหนเนี่ย”

 

“ก็บอกแล้วไงว่าพาไปเดท เย็นนี้อยากกินอะไร”

 

“อยากกินแพนเค้กคุณหมีน้อย” นึกถึงของโปรดที่ไม่ได้กินมานานแล้ว

 

“อยากกินก็พาไปนะ แต่ก็จะเจอกับพ่อพี่ด้วยนะ พร้อมแล้วใช่ไหม” กันต์หันมาถาม ระหว่างขับรถออกจากที่จอดรถของคณะ

 

พอได้ยินกันต์พูดแบบนั้นเดียร์ก็ชะงักตาโตทันที ลืมไปเลยว่าร้านแพนเค้กคุณหมีน้อยคือร้านของพ่ออีกฝ่าย ถ้าก่อนหน้านี้ไปก็คงไม่อะไรเพราะสถานะของเขาคือรุ่นน้องที่คณะของลูกชายเจ้าของร้าน แต่ตอนนี้สถานะเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนแฟนของลูกชายของเจ้าของร้าน

 

“พี่น่ะพร้อมเสมอนะ พร้อมตั้งนานแล้วด้วย แต่พี่ไม่อยากจะเร่งอะไร ถ้าเดียร์พร้อมที่จะเจอพี่ก็จะพาไปที่ร้านไปกินฝีมือพ่อคิน แต่ถ้ายังไม่พร้อมพี่จะพากลับคอนโด แล้วเดี๋ยวจะทำให้กิน”

 

“พี่พร้อมแล้วเหรอ...”

 

“แน่สิ เรื่องที่พี่จีบเราที่บ้านพี่ก็รู้กันหมด ไม่มีอะไรที่จะไม่พร้อมเสียหน่อย” กันต์จับมือของน้องเอาไว้แล้วบีบเบาๆ “อย่างที่บอก พี่ไม่เร่งหรอกนะ”

 

“ถ้าอย่างนั้น... ไปหาข้าวกินก่อนได้ไหมอ่ะ แล้วถ้าผมยังไม่อิ่ม... ค่อยไปกินแพนเค้กคุณหมีกัน”

 

กันต์ยิ้มตอนได้ยินคำตอบนั้นก่อนจะพยักหน้ารับ “ได้อยู่แล้ว” เลื่อนมือไปยีผมน้องเล่นเบาๆ อย่างที่ชอบทำ เขาไม่คิดที่จะเร่งรัดอะไรเดียร์อยู่แล้ว เขาอยากให้น้องพร้อมที่จะไปเจอครอบครัวของเขาจริงๆ ไม่อยากให้น้องไปแล้วก็เกร็งจนทำอะไรไม่ถูก

 

“ถ้าอย่างนั้นอยากกินอะไร”

 

“ไปกินซาชิมิกัน ผมอยากกิน ร้านนั้นก็ได้พี่รู้จักไหมที่อยู่ใกล้ๆ พลาซ่าน่ะ”

 

“อ๋อ ร้าน... ใช่ไหม พี่เคยไปกินอยู่ก็อร่อยนะ อย่างนั้นไปกินร้านนั้นแล้วกัน”

 

Let’s go ไปกินซาชิมิกัน ผมอยากกินมาก” ลากเสียงยาวเพื่อให้รู้ว่าอยากกินมากจริงๆ

 

“ครับๆ กำลังจะพาไปแล้วครับ รอสักครู่นะครับคุณอุ๋ง”

 

“คุณอุ๋งอะไรของพี่น่ะ” เดียร์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน

 

“อุ๋งๆ ไง แมวน้ำน่ะ เหมาะกับเราดี น่ารัก” กันต์หันมายักคิ้วใส่ “โอ๊ะๆ ไม่ตีพี่นะ พี่ขับรถอยู่เดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุไม่รู้นะ”

 

“งั้นพี่เป็นไร พี่เป็นหมีเหรอ ตัวโต นอนเก่ง แถมยังชอบหมีอีก”

 

กันต์หันมามองคนที่ว่าเขาเป็นหมีก่อนจะยิ้ม แล้วก็ต้องยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อเห็นหน้าแดงๆ ของเดียร์ตอนที่ได้ยินเขาพูด

 

“ก็ถ้าเรายอมเป็นอุ๋งๆ ให้พี่ พี่ก็จะเป็นหมีให้เราก็ได้นะ”

 

เดียร์ได้แต่หน้าแดงกับคำหยอด ยกมือปัดมือพี่ตัวโตออกจากหัวของตัวเองแล้วก็นั่งบ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้ ท่าทางของน้องตัวเล็กน่ารักเสียจนอยากจะดึงมากอดแต่ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะว่ากำลังขับรถอยู่ เลยได้แต่ขโมยมือของน้องมาจับเอาไว้แทน

 

ซึ่งเจ้าของมือก็ไม่ยอมง่ายๆ เจ้าตัวขยับข้อมือบิดไปมาหวังจะให้หลุดจากมือของพี่ตัวโต แต่ก็ไม่กล้าสะบัดหรือดึงแรงๆ กลัวจะทำให้เกิดอุบัติเหตุได้

 

“นั่งนิ่งๆ ไม่ดื้อนะครับ” กันต์จับมือของเดียร์แน่นขึ้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นประสานมือตัวเองเข้ากับมือน้องแล้วก็ยกขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ เท่านี้คนที่เอาแต่บิดข้อมือจะดึงมือออกก็ได้แต่นั่งเงียบไม่กล้าขยับมืออีกเลย ใบหน้าน่ารักหันมองนอกรถ แต่กันต์ก็ยังเห็นสีแดงๆ ที่แก้มของน้องอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

************************************************

มาแล้วคร้าบบบบ อาทิตย์ที่ผ่านมาเกเรไปหน่อยเลยไม่ได้มาอัปเรื่องนี้เลย ตอนแรกตั้งใจจะอัปเมื่อวานแต่ไปกินข้าววันเกิดพี่ที่ออฟฟิศมาจ้าเลยไม่ได้มาอัป มาอัปวันนี้แทนก็ยังทันเนอะ อิอิ

 

มีความเปิดตัวเป็นแฟนแบบไม่ต้องพูดเยอะเจ็บคอ... โพสต์เอาง่าย ๆ ชิล ๆ เนอะ อยากจะมีพี่กันต์เป็นของตัวเองบ้าง อยากมีคุณหมีเป็นแฟน แต่พอดีเราไม่ใช่คุณอุ๋งอ่ะเนอะ เลยทำได้แค่ยิ้มให้กับความรักของพวกเขาเนอะ

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 774 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #3082 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:30
    คนอ่านเขินกว่าน้องตัวเล็กอีกค่าาาาา
    #3082
    0
  2. #2926 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:59
    น้องมีการลงรูปพี่ด้วยอ่ะ เขินเขิน
    #2926
    0
  3. #2763 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 10:04
    เขินกว่าน้องอุ๋งก็คนอ่านนี่ล่ะค่ะคุ๊ณณณ
    #2763
    0
  4. #2401 Paaaooo (@Pao1965) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 12:16

    ชอบพี่กันต์ รักน้องเดียร์
    #2401
    0
  5. #2274 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 14:57
    เราเขินกันต์อ่ะ แสดงออกมากกกกกก ขอขโมยเพื่อนเรานะ จะพาแฟนไปเดท เป็นเราคงหน้าแดงไม่แพ้กัน 555 // เอ็นดูความมีความสุขแล้วเล่าให้พ่อกับมัมฟังของกันต์อ่ะ มันน่ารักมากเลย
    #2274
    0
  6. #2259 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 13:12
    โอ้ยพี่กันต์...อะไรจะหวานเบอร์นี้
    #2259
    0
  7. #2243 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 17:27
    งุ้ยยยย ชิชะเชอะ อิชชี่ค่ะ
    #2243
    0
  8. #2092 Little Ta SmileGirl (@littleta) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 16:21

    อุ๋งๆ&พี่หมี อะไรจะหวานปานนั้นนน
    #2092
    0
  9. #2091 jaisai09 (@jaisai09) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:32

    อื้อหือ หวานมาก อยากได้แบบพี่กันต์ 1ตำแหน่ง เปย์เก่ง เอาใจเก่ง
    #2091
    0
  10. #2089 Gammmmmmmmmm (@Gammmmmmmmmm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 23:59
    เขินมาก -บ้าา ><
    #2089
    0
  11. #2087 Redharing (@toyama-kasuha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:33

    เขินไปหมดแล้ววววว
    #2087
    0
  12. #2086 bchp (@bchp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:06
    พี่กันต์ชอบแกล้งน้องง เขินน ฮ่าๆๆ
    #2086
    0
  13. #2085 FaFa_Fangs (@poppy-fang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 13:38
    พี่กันต์นี่สายแข็งจริงๆ >\\\\\<
    #2085
    0
  14. #2084 เจ้าบัว (@letcomic) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:55
    ออกตัวแรงตลอดเลยพี่กันต์
    #2084
    0
  15. #2083 namyentubtim (@namyentubtim) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 09:33
    อ่านเเล้วอยากไปเที่ยวตามรอย พี่กันต์ น้องเดียร์เลย
    #2083
    0
  16. #2082 Cherdyl3e3r (@Cherdyl3e3r) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 09:19
    มีแฟนแร้วต้องอวดดด แฟนน่ารักกก
    #2082
    0
  17. #2081 Ongarch Kitrungphaiboon (@childpig) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 05:06
    ชอบโมเม้นอ้วดแฟนของพี่กันต์จัง
    #2081
    0
  18. #2080 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:57
    น่าร๊าากก พี่หมีกับน้องอุ๋ง ^^
    #2080
    0
  19. #2079 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:40
    อุ๋งๆ หมีหมี
    #2079
    0
  20. #2078 94Pu[244] (@0918874584) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:09
    คาดว่าจะมีบทชิงนายตอนรุ่นพี่ปีสี่แน่นวล
    #2078
    0
  21. #2077 MesineeSomporn (@MesineeSomporn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 19:58

    น่ารักมุ้งมิ้งอะไรขนาดนี้ เขินแทนเลยยยยยยย 555555+
    #2077
    0
  22. #2076 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 19:54
    น่ารักกกก มุ้งมิ้งง่าาา
    #2076
    0
  23. #2075 0902195130 (@0902195130) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 16:55
    ระเบิดตัวเองเรียบร้อยยยย
    #2075
    0
  24. #2074 bunbun_mam (@bunbun_mam) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 12:37

    เขินตัวแตกละอุ๋ง..อุ๋ง
    #2074
    0
  25. #2073 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 12:17
    ได้ทีเอาใหญ่เลยนะพี่กันต์
    #2073
    0