♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,501 Views

  • 3,093 Comments

  • 11,668 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,883

    Overall
    285,501

ตอนที่ 28 : บท27 l “ทริปสวีท...”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 643 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

Cr. Pic [Pinterest]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ

ไม่ขออะไรมาก คอมเมนต์ให้กำลังใจกันหน่อยก็ดีจ้า

อย่าเป็นนักอ่านเงาเลย คนแต่งหมดกำลังใจเนอะ





บท27 l “ทริปสวีท...”

 

เป็นเช้าที่สามแล้วที่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่ที่เดียร์ตื่นนอนมาพร้อมกับหน้าแดงทุกครั้ง ทั้งๆ ที่ตอนก่อนจะหลับก็ต่างคนต่างนอนแท้ๆ แต่ทำไมเช้าตื่นมาเดียร์ถึงได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของกันต์ก็ไม่รู้ แล้วพอตื่นมาก็จะเจอกับสายตาแล้วก็รอยยิ้มของคนที่กอดเขาเอาไว้ให้ต้องหน้าแดงทุกที เช้านี้ก็เหมือนกัน

 

“ทำไมพี่ต้องกอดผมไว้ด้วยเนี่ย” เดียร์บ่นเสียงเบา พยายามจะดันตัวออกแต่กลับโดนกอดแน่นขึ้นจนหน้าแทบจมไปกับอกกว้าง

 

“อากาศมันหนาว” กันต์พูด ซุกหน้าตัวเองกับผมนุ่มของน้อง

 

“หนาวก็ห่มผ้าสิครับ”

 

“กอดเราอุ่นกว่า”

 

ข้ออ้าง... ข้ออ้างของคนคิดจะลวนลามกันชัดๆ เดียร์ได้แต่ย่นจมูกใส่แต่อีกฝ่ายคงไม่เห็นเพราะกอดเขาเอาไว้อยู่ แต่เดียร์ก็ไม่ปฎิเสธหรอกนะว่ากอดของกันต์ก็ทำให้อุ่นกว่าผ้าห่มจริงๆ

 

“วันนี้ต้องไปสำรวจต่อใช่ไหม เหลืออีกกี่หลังล่ะ” กันต์ถามทั้งๆ ที่ยังไม่ยอมปล่อยน้อง

 

“สามครับ ตอนเช้าถ้าฝนไม่ตกอีกก็น่าจะเสร็จแล้ว ตอนบ่ายพวกพี่เฟียสบอกจะไปเล่นทะเลกัน” เดียร์ตอบ เมื่อกันต์ไม่ยอมปล่อยเขาก็เลยแนบหน้าลงกับอกกว้างนั้นเสียเลย ปล่อยให้กอดไป

 

การทำงานล้าช่ากว่าที่วางเอาไว้ ตอนแรกตั้งใจว่าแค่สองวันก็คงเรียบร้อยสำหรับการสำรวจพื้นที่ของรุ่นพี่ปีสี่ การพูดคุยกับเจ้าของบ้านและวัดขนาดพื้นที่บ้านเจ็ดหลัง แต่เพราะฝนที่อยู่ๆ ก็เทลงมาจนต้องยกเลิกการทำงาน ทำให้งานเสร็จช้ากว่าที่คิดเอาไว้ แต่อย่างน้อยก็คืบหน้าไปเยอะ เหลือบ้านที่ต้องลงไปสำรวจอีกแค่สามหลังเท่านั้น ถ้าเช้าวันนี้ฝนไม่ตก ก็คงจะเรียบร้อย แล้วที่เหลือก็คือวันท่องเที่ยวแล้ว

 

กันต์ส่งเสียงในลำคอตอบรับ อากาศดีๆ แบบนี้น่านอนกอดแฟนทั้งวัน แต่เพราะทำไม่ได้เลยต้องกอดให้แน่นๆ ก่อนตอนนี้ แต่ดูเหมือนจะกอดแน่นไปจนเดียร์ขยับตัวอย่างอึดอัดพร้อมกับร้องประท้วงเขาถึงได้ยอมปล่อย ตอนนี้อีกฝ่ายเลยนั่งหน้าบูดอยู่

 

“พี่กอดโคตรแรงเลย ตัวผมจะหัก”

 

“นั่นสิ... ถ้าพี่รุนแรงมากไปเอวเราจะหักไหมนะ” พูดไปก็สำรวจน้องไป แม้จะมีเสื้อผ้าครบชิ้นแต่เดียร์รู้สึกว่าอีกฝ่ายมองทะลุเสื้อผ้าเขามาได้

 

“พี่กันต์! คิดทะลึ่งอยู่ใช่ไหม” หยิบหมอนปาใส่หน้าแฟนตัวเองทันที

 

คนโดนทำร้ายก็ไม่มีสลดมีการยกมือลูบคางแล้วทำหน้าตาหื่นกามใส่ให้เดียร์ต้องปาหมอนอีกใบใส่แล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป ส่วนกันต์ก็นั่งหัวเราะชอบใจอยู่บนเตียง

 

เดียร์ได้แต่ยืนหลังพิงประตู ยกมือขึ้นจับอกตัวเองเพราะรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรงมาก พอเงยหน้ามองกระจกก็เห็นว่าหน้าของเขามันแดงเหลือเกิน

 

“ไอ้พี่บ้า” ได้แต่ว่าคนที่นั่งหัวเราะชอบใจอยู่ข้างนอก ตั้งสติตัวเองให้ดีก่อนจะรีบจัดการตัวเองก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้

 

เดียร์ออกจากห้องน้ำมาก็เจอกันต์รอที่จะเข้าไปอาบน้ำบ้าง รับคำอีกฝ่ายที่บอกให้รอก่อนจะได้ออกไปพร้อมกัน เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยก็ขึ้นไปนั่งเล่นโทรศัพท์รอบนเตียง

 

“ป่ะ เรียบร้อยแล้ว” กันต์บอกหยิบกระเป๋าแบบพาดลำตัวขึ้นมาสะพาย

 

“โอเคครับ” เดียร์เงยหน้าขึ้นมองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมแล้วก็เก็บโทรศัพท์หยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองมาสะพายบ้าง เพราะเขาต้องใส่ทั้งตลับเมตร สมุดบันทึกเลยต้องใช้เป้แบบนี้

 

แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปถึงประตูก็โดนกันต์คว้าแขนเอาไว้ก่อน เดียร์หันไปมองพลางเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม อีกฝ่ายก็เลยตอบด้วยการก้มหน้าลงมาจูบที่ปากของเขาเบาๆ สองวันมานี้เดียร์รู้สึกว่าเขาโดนจูบบ่อยขึ้น ทั้งเช้า ทั้งเย็น ทั้งก่อนนอน นี่ถ้าจูบทั้งวันได้กันต์คงจูบเขาทั้งวัน

 

ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอก มันก็ดี... แต่หัวใจมันทำงานหนัก

 

กันต์วางมือไว้ที่แก้มขาวตอนป้อนจูบให้น้อง ชักไม่อยากจะให้เดียร์ออกจากห้องแต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะน้องไม่ได้มาเที่ยว น้องมาทำงาน สุดท้ายก็ต้องยอมผละออกอย่างเสียดาย แต่ก็ไม่วายหอมแก้มขาวไปอีกหลายฟอด ก่อนจะจูงมือเดียร์ออกจากห้อง แบบที่เดียร์ก็เอาแต่เดินก้มหน้าก้มตา

 

“ช้าตลอดนะพวกมึงเนี่ย” นัทตะโกนทักเมื่อเห็นรุ่นน้องทั้งสองคนเดินมาถึงศาลาที่เป็นร้านอาหารของรีสอร์ท “มัวแต่ทำอะไรกันอยู่วะ ชักธงกันอยู่หรือไงมึง แต่มันยังไม่แปดโมงเลยนะมึง”

 

“อ ไอ้พี่นัท! ทะลึ่งว่ะ” เดียร์ตะโกนว่าทันที มาอยู่ที่สองวันแล้ว สนิทกับพวกพี่ๆ เขาแล้ว ว่าพี่เสร็จก็หันมาต่อยคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า “นี่ก็หัวเราะชอบใจอยู่นั่น”

 

เขินแล้วเกรี้ยวกราดตลอดคนนี้

 

คนโดนรุ่นน้องปีหนึ่งเรียกไอ้นำหน้าก็ไม่มีโกรธอีกทั้งยังหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งเด็ก หันไปตีมือกับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน ทริปนี้การแกล้งเดียร์ให้เขินเป็นเรื่องบันเทิงใจของทุกคนจริงๆ

 

กว่าจะจัดการมื้อเช้าเสร็จเดียร์ก็โดนแซว โดนแกล้งไปหลายยก ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แต่พอโดนแซวมากๆ มันก็เขินเอง พอเขินก็หน้าแดง หน้าแดงแล้วก็โวยวาย คนอื่นๆ เลยชอบแกล้ง

 

ออกจากรีสอร์ทกันตอนเกือบเก้าโมงเช้า พวกเขาไม่ได้ขับรถไปแต่ขี่มอเตอร์ไซค์แทน ทางรีสอร์ทเขามีรถให้เช่า เพราะถ้าขับรถไปมันไม่มีที่จอดเส้นทางเข้าชุมชนเป็นเส้นทางเล็กๆ รถเข้าลำบาก เดียร์ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายกันต์ ส่วนคนอื่นๆ ก็ซ้อนๆ กันไป แล้วกลุ่มพวกเขาทั้งยี่สิบคนก็ได้ฤกษ์ออกจากรีสอร์ท

 

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงชุมชนที่พวกเขามาสำรวจ หัวหน้าชุมชนมารออยู่ก่อนแล้ว พวกเขายกมือไหว้ก่อนจะแยกย้ายกันไปเพราะมาสองวันแล้วสนิทสนมกับคนในชุมชน ผู้เฒ่าผู้แก่ก็เอ็นดูเหมือนเป็นลูกเป็นหลาน ให้เข้านอกออกในบ้านได้ตามสบาย ทุกคนในชุมชนรู้จักกันหมด ใจดี แล้วก็เป็นกันเอง นี่คงเป็นอีกเอกลักษณ์หนึ่งของบรรดาชุมชนเก่า บ้านแต่ละหลังเป็นบ้านไม้ มีบางหลังที่มีปูนผสม และบางหลังก็เป็นบ้านปูน แต่ละหลังไม่มีรั้ว ทุกคนไปมาหาสู่กันได้หมด

 

ในกลุ่มของเดียร์แบ่งกันเป็นสามกลุ่มย่อยเพื่อแยกย้ายไปบ้านหลังที่ยังไม่ได้สำรวจอีกสามหลัง เดียร์ไปกับทัช ส่วนหินผากับเจก็อยู่กับมิ้น แล้วเปียก็ไปกับทราย ส่วนใหญ่แล้วคนที่อยู่บ้านก็จะมีแต่ผู้สูงอายุ กับเด็กเล็ก วัยรุ่นก็พอมี แต่วัยทำงานนี่ไม่ค่อยมี คงเพราะออกไปหางานทำในเมืองกันหมด แต่ก็ยังมีคนที่ออกเรือหาปลาอยู่

 

ชุมชนนี้อยู่ริมทะเล บ้านแต่ละหลังก็จะมีเรือของตัวเอง เอาไว้ใช้หาปลาแถวนี้ แต่ถ้าจะข้ามฝั่งไปในเมืองก็ต้องไปขึ้นเรือที่ท่าเรือที่พวกเดียร์มา เพราะจากตรงนี้ไปฝั่งก็ไกลอยู่

 

เดียร์ทักทายคุณลุงคุณป้าเจ้าของบ้านอย่างสนิทสนม เพราะท่าทางน่ารักช่างพูด แล้วก็ออดอ้อนตามประสาลูกชายคนเล็กทำให้ผู้ใหญ่เห็นก็พากันเอ็นดูไปหมด เดียร์รับหน้าที่พูดคุยกับคุณลุงคุณป้า ส่วนทัชก็ไปสำรวจรอบๆ บ้าน วาดแปลนบ้านหลังนี้เอาไว้คร่าวๆ ก่อน รอเดียร์คุยเสร็จก็มาช่วยกันวัดพื้นที่อีกที

 

ส่วนรุ่นพี่ปีสี่ก็แบ่งกันไปดูน้องๆ บางส่วนก็เดินสำรวจชุมชนแล้วก็ร่างตำแหน่งบ้านแต่ละหลังเอาไว้ แล้วก็ถ่ายรูปบรรยากาศโดยรอบ รวมไปถึงรูปของน้องๆ ที่กำลังทำงานกันอยู่อย่างตั้งใจ

 

“ขอบคุณนะครับ ยังไงผมขอวัดพื้นที่หน่อยนะ” เดียร์ยกมือไหว้ขอบคุณคุณลุงคุณป้าหลังจากคุยเรียบร้อย ก่อนจะลุกไปช่วยทัชวัดพื้นที่ต่อ “วาดแปลนเสร็จแล้วใช่ไหมมึง”

 

“อือ เสร็จแล้วล่ะ หลังใหญ่อยู่บ้านนี้ มาช่วยกันวัดดีกว่า” ทัชพยักหน้ารับ เดียร์เลยปลดกระเป๋าเป้ของตัวเองก่อนจะหยิบตลับเมตรออกมาเพื่อใช้ในการวัดขนาดพื้นที่

 

“เป็นไงกันบ้าง ใกล้เสร็จหรือยัง” กันต์ที่เดินหายไปกับรุ่นพี่ปีสี่เดินกลับมาหา

 

“เหลือวัดพื้นที่นี่แหละครับ แล้วพวกพี่ๆ เขาสำรวจเสร็จแล้วเหรอ” ทัชหันไปตอบคำถามแฟนของเพื่อน

 

“ยังหรอก พี่หนีออกมาก่อน ยังเดินสำรวจกันอยู่เลย” เดียร์ตอบ เดินไปแย่งตลับเมตรจากเดียร์มาถือเอาไว้ “มาเดี๋ยวพี่ช่วย วัดตรงไหนล่ะ”

 

“ตรงนี้เลยครับ เพิ่งจะเริ่มกันเอง” ทัชตอบ ก่อนที่เขากับกันต์จะช่วยกันวัดขนาดแต่ละห้อง โดยมีเดียร์คอยจดตัวเลขเอาไว้

 

ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย พวกเขาเลยเดินไปดูเพื่อนคนอื่นแล้วก็เข้าไปช่วยจนกระทั่งเสร็จหมดทั้งสามหลัง ตอนนี้ปีหนึ่งเลยมารวมตัวกันแล้วรอรุ่นพี่ปีสี่ที่ยังเดินสำรวจชุมชนอยู่

 

“ไงปีหนึ่ง เสร็จเรียบร้อยกันแล้วเหรอ” รุ่นพี่ที่เดินกลับมาร้องทักเมื่อเห็นน้องๆ ในกลุ่มนั่งรวมตัวกันอยู่แล้ว

 

“ครับ เรียบร้อยแล้ว” เจเป็นคนตอบคำถามของพี่

 

“เค อย่างนั้นก็ไปต่อกัน พวกพี่ก็ทำงานเสร็จแล้วล่ะ ต่อไปเป็นกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์”

 

ทุกคนเดินกลับไปที่มอเตอร์ไซค์ก่อนจะขี่ตามๆ กันไปยังศาลารวมของหมู่บ้าน ที่เวลามีงานอะไรก็มักจะมาจัดที่นี่ มาสำรวจชุมชนเขาแล้วก็ต้องช่วยชุมชนเขาด้วย วันนี้พวกเขาเลยจะมาทำความสะอาดศาลาแล้วก็กวาดใบไม้ให้ แบ่งทีมกันไป งานนี้ปีสามที่ตามมาด้วยก็เข้ามาช่วยกันคนละไม้คนละมือ

 

พวกผู้ชายแบ่งกันไปตักน้ำเพื่อมาใช้ล้างฝุ่นบนศาลา แล้วก็กวาดใบไม้ พวกผู้หญิงก็ช่วยกันใช้ไม้ถูพื้น ขัดๆ ถูๆ พื้นศาลาจนสะอาด กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อยเพราะขนาดของศาลาไม่ใช่เล็กๆ ตอนนี้เลยนั่งหอบกันอยู่ที่พื้นปูน

 

“พวกผมต้องขอบคุณลุงดำมากนะครับที่ช่วยเหลือพวกผมทั้งเล่าเรื่องชุมชนให้ฟัง แล้วก็พาลงชุนชนด้วย” เฟียสเป็นตัวแทนของทุกคนไปพูดขอบคุณลุงดำ ผู้นำชุมชนที่พวกเขาไปลงพื้นที่มา

 

“โอ้ย ไม่เป็นไรหรอก เล็กน้อยๆ” ลุงดำโบกไม้โบกมือ

 

“ครับ ยังไงพวกผมก็ขอบคุณครับ”

 

“เออๆ ยังไงก็โชคดีนะทุกคนเลย”

 

ปีหนึ่งกับปีสี่ร่วมกันถ่ายรูปกับลุงดำ โดยไข่เจียวอาสาเป็นตากล้องให้ เมื่อเรียบร้อยลุงดำก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ ทีนี้ก็เหลือแต่ผู้ร่วมทริปทั้งยี่สิบคน พวกเขาตัดสินใจจะกลับไปที่รีสอร์ทก่อน ไปกินข้าวกันที่นั่นแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะที่ทำความสะอาดกันเมื่อครู่ก็เปียกน้ำกันเกือบหมด ไม่ใช่เพราะทำความสะอาด เพราะเล่นซนกันเอง

 

“ไปกินริมทะเลไหมครับ ผมจะได้ให้คนเอาโต๊ะไปตั้งให้” ดิวถาม เพราะยังไงจากรีสอร์ทไปถึงทะเลก็เดินแค่ไม่กี่ก้าว เมื่อดิวเสนอมาแบบนั้น ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย รู้สึกดีไม่น้อยที่มีลูกเจ้าของรีสอร์ทมาอยู่ด้วย

 

จริงๆ แล้วครอบครัวของดิวมีกิจการโรงแรม รีสอร์ทอยู่หลายแห่งในประเทศไทย ที่นี่ก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน ตอนได้ยินพวกปีหนึ่งที่ตาโตกันไปเลย เป็นบุคคลที่ครบสูตรจริงๆ ทั้งหล่อระดับเดือนคณะ เรียนก็เก่ง ใจดี สุขุม สุภาพบุรุษแถมยังรวยอีกต่างหาก

 

เมื่อกลับมาถึงที่พักทุกคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะไปรวมกันที่ชายหาดเพื่อกินมื้อกลางวันกัน รออยู่ไม่นานอาหารทะเลหน้าตาน่าทานก็ทยอยยกมาเสิร์ฟ มีทั้งปู กุ้ง ปลา ให้เลือกกินเต็มไปหมด แถมยังมีกระป๋องเครื่องดื่มเย็นๆ แช่เอาไว้ในถังน้ำแข็งอีก หยิบกันได้เต็มที่

 

เพราะอากาศเหมือนฝนจะตกทำให้ไม่มีแดดเท่าไหร่พวกเขาเลยสามารถนั่งกินข้าวมองบรรยากาศริมทะเลได้ กินเสร็จก็วิ่งลงไปเล่นน้ำ แล้วก็ขึ้นกลับมากินกันต่อ สนุกสนานกันไปยาวๆ อาหารจานไหนหมดก็ยกไปเก็บก่อนจะยกจานใหม่ออกมาเสิร์ฟใหม่

 

เดียร์ที่กำลังนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือพร้อมกับจิ้มกุ้งย่างเข้าปากไปด้วยเงยหน้ามองเมื่อมีคนเดินมาจับแขน อีกฝ่ายพยักหน้าให้ก่อนจะจับข้อมือของเขาแล้วรั้งให้ลุกขึ้นเดินตามมาด้วยกัน เดียร์ก็ได้แต่เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเดินตามอีกฝ่ายไป ไม่มีใครตะโกนแซวหรืออะไรเพราะทุกคนกำลังสนใจเกมที่กำลังเล่นกันอยู่

 

“จะไปไหนครับ” เดียร์ถามคนที่เดินจูงมือเขาออกมาจากกลุ่ม

 

“เดินเล่น ปล่อยพวกนั้นเอาไว้นั่นแหละ ยังไงก็ฟรีเดย์แล้วนี่นะ” กันต์ตอบ เขาเดินช้าลงเพื่อจะได้เดินอยู่ข้างๆ น้อง มือของเขาจับประสานอยู่กับมือของเดียร์ แล้วพากันเดินเลียบทะเลไปเรื่อยๆ ปล่อยให้สายลมเย็นๆ แล้วก็เกลียวคลื่นลูกเล็กๆ พัดผ่านมาโดนตัว “กลับไปเดียร์กลับไปอยู่บ้านต่อก่อนใช่ไหม”

 

เดียร์พยักหน้ารับ “ใช่ครับ ผมคงกลับไปคอนโดก็ก่อนวันเปิดเทอมนั่นแหละครับ ก่อนหน้านั้นก็คงอยู่บ้าน แล้วพี่ล่ะ”

 

“ก็กลับบ้านเหมือนกัน” กันต์ตอบ เขาใช้มือข้างที่จับมือน้องอยู่บีบมือน้องเล่นเบาๆ “เอาไว้กลับไป พี่จะไปหาเดียร์ที่บ้านนะ พร้อมหรือยัง”

 

“อ่า... ครับ” เดียร์นิ่งไปนิด “ที่จริงผมก็อยากจะบอกเหมือนกันครับ แต่ก็แอบกลัวว่ามัมกับแด๊ดจะไม่ยอมรับหรือพวกเขาจะผิดหวังกับผมไหม แต่ผมก็ไม่อยากปิดเป็นความลับ”

 

“เอาที่เราพร้อมนะ ที่พี่อยากเข้าไปแนะนำตัวก็เพราะพี่อยากให้พ่อกับแม่เดียร์รับรู้ว่าพี่จริงจังแล้วก็จริงใจจริงๆ ไม่ได้คิดจะคบเดียร์เล่นๆ ถึงไม่ได้เข้าไปหาที่บ้านเลย” กันต์บอกความรู้สึกของเขาให้น้องฟัง “ถ้าเดียร์ยังอยากได้เวลา พี่ก็ไม่ว่าอะไร”

 

“แล้ว... ถ้าไปบ้านผมแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” เดียร์ยกมือข้างที่จับกันเอาไว้ขึ้นมาก่อนจะถาม “พี่จะปล่อยมือผมไหม”

 

กันต์ขยับมือของเดียร์มาใกล้ๆ ก่อนจะจูบลงไปที่หลังมือนั้น “ไม่ปล่อยครับ ไม่ว่าพ่อแม่ของเดียร์จะชอบพี่หรือไม่ จะรับพี่ได้หรือไม่ได้ พี่ก็จะไม่ปล่อย แล้วพี่ก็จะทำทุกทางให้พวกท่านยอมรับเราสองคนให้ได้ ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเหนื่อยจนปล่อยมือไป มือพี่ทากาวเอาไว้แล้ว ไม่หลุดง่ายๆ หรอก”

 

ได้ฟังแบบนั้นหัวใจของเดียร์ก็เต้นแรงขึ้น ความรู้สึกดีๆ มันพองฟูอยู่เต็มอกจนต้องยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้น... พี่จะมาวันไหนก็บอกผมนะครับ ผมจะได้บอกมัมกับแด๊ดเอาไว้”

 

“ได้ครับ ตามนั้นเลย” กันต์ยิ้มใช้มือข้างที่ว่างยีผมเดียร์อย่างเอ็นดู

 

ทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายอะไร เดินมาจนคิดว่าห่างจากบรรดากลุ่มของพวกเขาพอสมควรแล้วก็หยุดเดิน กันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นทรายดึงเดียร์ลงมานั่งด้วยกันข้างๆ

 

“ค่อยรู้สึกหายใจโล่งหน่อย” กันต์พูดพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด

 

“ทำไมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

“เปล่าหรอก แค่ตอนนี้มีแค่เราสองคนไง อยู่ตรงนั้นคนเยอะแยะ พอมาตรงนี้เลยรู้สึกหายใจโล่งหน่อยไง พวกนั้นมันชอบแซว”

 

“พวกนั้นก็เพื่อน ก็พี่ ของพี่ทั้งนั้นอ่ะ โดยเฉพาะเพื่อนพี่น่ะชอบแซวผมอยู่เรื่อย” เดียร์ย่นจมูกใส่

 

“ก็เหมือนอย่างที่พวกมันพูดไง เวลาเราเขินแล้วจะหน้าแดง โวยวาย พวกนั้นก็เลยแกล้งสนุก มันก็เลยชอบแกล้ง ชอบแซวไง” กันต์พูดยิ้มๆ

 

“จะไม่ให้ผมหน้าแดงได้ไง ก็ดูที่พวกพี่เขาแซวแต่ละอย่าง ทะลึ่งๆ ทั้งนั้นเลยอ่ะ”

 

“แสดงว่าก็คิดตามล่ะสิ ถึงได้เขิน ถ้าไม่คิดตามก็ไม่เขินหรอก” กันต์หันมามอง ยกนิ้วชี้น้องอย่างล้อเลียน “ลามกเหมือนกันนะเราอ่ะ”

 

สุดท้ายก็เลยโดนน้องผลักจนตัวเอียง โชคดีที่ใช้มือยันพื้นเอาไว้ทันเลยไม่ล้มลงไปนอนกับพื้นทราย “พี่ก็คิดเถอะ!

 

“ยอมรับว่าคิดลามก คิดเยอะมากด้วย” ยอมรับหน้าตาเฉย เขาหัวเราะยกมือปัดป้องหมัดของเดียร์ที่ระดมต่อยมาที่เขาเพราะเจ้าตัวเขินกับคำพูดของเขา “ฮ่าๆ เขินแล้วเกรี้ยวกราดตลอดอ่ะคนเรา เดี๋ยวพี่ก็เกรี้ยวกราดคืนหรอก แต่ไม่ได้เตะต่อยนะ พี่จะสู้กันตัวต่อตัวแบบที่มีแต่ตัวเปล่าๆ เลยล่ะ”

 

“ลามก ทะลึ่งว่ะ ทำไมไม่บอกผมว่าพี่ลามกขนาดนี้ผมจะได้ไม่เป็นแฟนพี่ ก่อนคบกันไม่เห็นจะเป็นเลย” เดียร์โวยวายหน้าแดงก่ำ

 

กันต์หัวเราะชอบใจ รวบแขนน้องเอาไว้ทั้งสองข้างก่อนจะกอดเอาไว้ “ถ้าลามกก่อนคบเราก็ไม่ยอมตกลงคบกับพี่สิ ลามกตอนนี้น่ะถูกแล้ว ลามกแค่กับเราไง”

 

“นี่คิดลามกกับผมมาตลอดเลยใช่ไหม”

 

คนที่โดนหาว่าคิดลามกเอียงคอทำหน้าตาใสซื่อแบบที่เจ้าตัวชอบทำเพื่อกวนประสาทเพื่อนบ่อยๆ “ถ้าตลอดเวลาแบบทุกนาทีก็คงไม่ใช่ คิดอย่างอื่นด้วย แต่ถ้าคิดลามกตลอดไหมก็ใช่ คิดทุกวันเลย”

 

กันต์ร้องโอ้ยเมื่อโดนน้องกัดเข้าที่ไหล่ มือทำอะไรไม่ได้เพราะโดนจับเอาไว้แต่ปากทำได้ พอได้ยินคำตอบของพี่ก็งับเข้าเต็มๆ ที่ไหล่ กัดจนพอใจนั่นแหละถึงได้ยอมปล่อย

 

“ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกนะเราอ่ะ”

 

“พี่กันต์!! อยากโดนกัดหูขาดใช่ไหม”

 

“เปลี่ยนจากกัดหูขาดเป็นจูบปากแตกแทนได้ไหม” พูดจบก็ก้มลงจูบน้องทันที แต่ก็ไม่ได้จูบจนปากแตกอย่างที่พูด แค่จูบเบาๆ แล้วก็ผละออกเท่านั้น ก่อนจะปล่อยให้น้องนั่งดีๆ ไม่แกล้ง ไม่แซวแล้ว เพราะแค่นี้เดียร์ก็คงเขินมากพอแล้ว








* * * ต่อค่ะ 100% * * *






“หายไปไหนกันมาคร้าบ อยู่ๆ ก็หายหน้าหายตาไปจากกลุ่ม ไปสวีทที่ไหนกันมาล่ะ” พอเดินกลับมาที่รีสอร์ทก็โดนแซวทันที

 

“ไม่ได้ไปสวีทที่ไหน แค่ไปเดินเล่นเอง” กันต์ตอบยิ้มๆ

 

“แหม... กูเชื่อมาก หน้ามึงงี้อย่างบาน ไปเดินเล่นจะหน้าบานแบบนี้ไหม” ไข่เจียวว่า

 

“อยู่กับคนรักก็มีความสุขหน้าบานเป็นธรรมดา คนไม่มีแฟนแบบมึงคงไม่เข้าใจหรอก น่างสงสาร... เนอะ” น้ำเสียงที่พูดนั้นเต็มไปด้วยความสงสารเพื่อน แต่สีหน้านั้นไข่เจียวเรียกว่ากวนประสาทแท้ๆ ไม่มีผสมความสงสารอย่างปากว่าเลยสักนิด

 

“สัส!

 

“เพื่อนไข่... อิจฉา พูดแบบนี้นะครับเพื่อน”

 

“พี่! พี่ดูมันดิ” เมื่อเถียงเพื่อนไม่ได้ก็หันไปฟ้องรุ่นพี่แทน

 

แต่รุ่นพี่ก็ทำแค่ถอนหายใจ ยกมือโบกไปมาเหมือนไม่ใส่ใจ “กูขี้เกียจแซวไอ้ห่ากันต์นี่แล้ว แม่งไม่สะทกสะท้าน แถมยังทำหน้าระรื่นใส่กูอีก กูพอ กูเหนื่อย กูยอมแพ้ มึงไปแซวเมียมันนู้นไป อันนั้นสนุกกว่า”

 

“ผมไม่ใช่เมียพี่กันต์สักหน่อย!” เดียร์ที่หนีไปนั่งกับเพื่อนหันมาบอก

 

“อ้าว พวกมึงยังไม่ได้เสียกันอีกเหรอ รอไรวะ ฤกษ์ส่งตัวเหรอมึง” เจมส์ทำตาโตอย่างตกใจ แบบที่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำ “คืนนี้ไหมมึง บรรยากาศดี อากาศเป็นใจ พรุ่งนี้น้องกูไม่ต้องทำงานแล้วด้วย เดี๋ยวพวกกูบิ้วท์ให้ เอาไรดี แสงเทียน กลีบกุหลาบ อโรม่า หรือพวกมึงจะดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ในทะเลล่ะ”

 

“ไอ้พี่เจมส์!!

 

“อะไรวะ นี่กูกำลังจะช่วยมึงนะเนี่ยไอ้เตี้ย”

 

“ไม่ต้องช่วยเลย ไม่จำเป็น!!

 

“อ๋อ” เจมส์ลากเสียงยาว “มึงจะบอกว่าของพวกนี้ไม่จำเป็น มึงจัดการเองได้งั้นสินะ เฮ้ยๆ นี่กูพี่มึงนะโว้ยไอ้เตี้ย”

 

เจมส์ร้องลั่นก่อนจะลุกแล้ววิ่งหนีเมื่อเดียร์หยิบขวดน้ำมาถือแล้วทำท่าจะวิ่งเข้ามาหา สองพี่น้องวิ่งไล่กันไปรอบวง เจมส์ก็เอาแต่ร้องห้ามแล้วก็วิ่งหนี เดียร์ก็วิ่งตามนึกอยากจะเอาขวดตีรุ่นพี่สักทีเหมือนกัน

 

“ไอ้กันต์ เก็บเมียมึงดิ เขินแล้วโหดสัสอ่ะ” เจมส์ตะโกนเรียกกันต์ ท่ามกลางเสียงหัวเราะขบขันของคนอื่นๆ ที่ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเลยสักคน

 

กันต์เองก็นั่งขำสองคนนี้เหมือนกัน แต่เมื่อเห็นว่าเดียร์เริ่มจะเหนื่อยเลยเลยอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายวิ่งผ่านเขาคว้าตัวเอาไว้ “พอแล้วครับ เหนื่อยแล้วเนี่ย เหงื่อออกเต็มเลย”

 

“ก็ไอ้พี่เจมส์อ่ะ”

 

“เอาไว้พี่จัดการให้เนอะ ตอนนี้นั่งพักก่อน เดี๋ยวเหนื่อยจนหอบหรอก” กันต์พูดเสียงนุ่ม ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อตามขมับ ไรผมให้

 

กันต์ลุกขึ้นแล้วให้น้องนั่งเก้าอี้แทน ส่วนตัวเองก็นั่งบนที่เท้าแขน ใช้มือจับผนักเก้าอี้เอาไว้ หันไปหยิบน้ำส่งให้น้องดื่มแก้กระหาย

 

“นี่คือทริปทำงานจริงๆ ใช่ไหมวะเนี่ย ทำไมกูรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นทริปสวีทของไอ้สองตัวนั้นเลยวะ” อิฐที่นั่งอยู่คนละฟากของโต๊ะพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าเมื่อเห็นการกระทำที่แสนจะเอาอกเอาใจของกันต์

 

“นั่นสิพี่ ผมก็คิดเหมือนพี่อ่ะ” ป่าไม้รีบหันไปสมทบเห็นด้วยกับคำพูดของรุ่นพี่ทันที

 

ก่อนจะมีอีกหลายเสียงตามมาอย่างเห็นด้วย กันต์ทำเพียงแค่หัวเราะขำๆ กับคำแซวของคนอื่น แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่กับเดียร์ เจ้าตัวนั่งเม้มปากพยายามที่จะไม่เขินให้คนอื่นได้ใจ ก่อนจะคิดหาทางเอาคืนทุกคน เจ้าตัวเลยยกมือขึ้นโอบเอวของกันต์ที่นั่งอยู่ตรงที่เท้าแขนแล้วซุกหน้าเข้าหาอีกฝ่าย

 

กันต์ชะงักไปทันทีเมื่ออยู่ๆ ก็โดนน้องกอด แล้วก็ไม่ใช่แค่กันต์ แต่คนที่กำลังเอ่ยแซวอย่างสนุกก็ชะงักเหมือนกัน แต่ละคนอ้าปากค้าง ตาโตเมื่อเห็นภาพนั้น

 

เดียร์หันหน้าออกมาหาทุกคน ก่อนจะพูดออกมาประโยคหนึ่ง เป็นประโยคที่ทุกคนแทบจะพร้อมใจปาของในมือลงพื้นแล้ววิ่งหนีไปลงทะเล

 

“คนไม่มีแฟนก็ขี้อิจฉาแบบนี้แหละ แต่พอดีผมมีแฟนไง แฟนดีด้วย อิจฉาพูดแบบนี้... ผมอยากจะบอกอีกครั้ง”

 

“แม่งเอ้ย!! ไอ้เดียร์แม่งเล่นพวกเราแล้วไง”

 

“เชี่ย!! พวกเราโดนเอาคืน”

 

เดียร์หัวเราะชอบใจที่ได้เอาคืน แม้จะต้องข่มความเขินของตัวเองเอาไว้ก็ตามที เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมองแฟนของตัวเองตั้งใจจะชวนให้ดูบรรดาพี่ๆ แต่พอเห็นอีกฝ่ายก้มมองเขาแบบอึ้งๆ ก็หน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

 

“เดี๋ยวเถอะเรา! ทำแบบนี้ระวังจะไม่ได้นอนหลับสบายๆ นะ” บีบแก้มน้องไปทีอย่างมันเขี้ยว มากอดอ้อนซุกซบกันแบบนี้หัวใจของกันต์ก็หวั่นไหว

 

บอกแล้ว... ถ้าเขาเริ่มเองเขาจะไม่เขิน แต่พอน้องเข้าหาก่อนทีไรล่ะต้องเขินหน้าแดงทุกที!

 

 

 

 

 

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ทริปเที่ยวก็ต้องมีวันหมดเช่นกัน หลังจากมาอยู่ที่กระบี่ด้วยกันห้าวันเต็มๆ ไม่รวมวันแรกที่เดินทาง วันนี้คือวันที่พวกเขาทั้งยี่สิบคนจะต้องเดินทางกลับกันแล้ว รถร่วมทางที่วันมามีสี่คัน ส่วนวันนี้เพิ่มเป็นหกคัน และตอนนี้ก็กำลังถกเถียงกันอยู่ว่าใครจะไปรถใคร

 

กลุ่มปีสี่น่ะไม่มีปัญหาเรื่องเพื่อนร่วมทางเพราะตอนมาใครนั่งคันไหนมา ตอนกลับก็นั่งคันเดิมกลับ ปีหนึ่งก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน จะติดปัญหาก็ตรงปีสามนี่แหละ เพราะกันต์ต้องการให้เดียร์กลับพร้อมเขา เลยจะถีบเพื่อนร่วมทางอีกสองคนอย่างไข่เจียวแล้วก็ป่าไม้ที่ตอนมามาด้วยกันไปรถของดิว ที่มีสองสาวอย่างใบบัวกับใยไหมนั่งอยู่ แน่นอนว่าดิวกับสองสาวไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่คนที่มีปัญหาก็คือไอ้เพื่อนสองตัวที่ร้องโวกเวกโวยวายจนน่าปล่อยมันทิ้งไว้ที่เกาะนี่

 

“มึง... รถมึงนั่งแค่สองคน แต่ถ้ากูสองคนไปนั่งรถไอ้ดิวมันจะกลายเป็นห้าคน มึงจะให้กูไปนั่งเบียดที่กับสาวๆ เหรอวะ คิดสิมึง คิดสิ” ป่าไม้ว่า เพราะไอ้เพื่อนกันต์ไม่ยอมท่าเดียว มันจะกลับกับน้องแค่สองคนให้ได้ ให้ตายสิไอ้เรื่องมาก

 

กันต์นิ่งไปคิดอย่างคิดหาทางออก เขาหันไปมองรอบๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “งั้นมึงไอ้ป่า มึงไปนั่งคันของทัชกับหินผา ยังไงมึงกับไอ้หินก็พี่น้องกันอยู่แล้ว ส่วนไอ้ไข่ก็ไปนั่งกับดิว เผื่อจะได้ผลัดกันขับ ส่วนกูกลับกับน้อง ตามนี้ ตกลง ดิล!

 

พูดเองเออเองจบก็คว้ากระเป๋าของเดียร์มาถือก่อนจะจูงมือเดียร์ไปที่รถโดยไม่สนใจว่าคนอื่นๆ จะพูดยังไง พอขึ้นรถได้ก็กดล็อครถเอาไว้ด้วย ป้องกันเอาไว้ก่อน มีการลดกระจกลงเพื่อตะโกนบอกให้ทุกคนขึ้นรถ

 

“เออ... เอากับมันสิ พวกกูก็ยืนรอมันตกลงเรื่องรถ มันคิดเองเออเองจบก็หนีขึ้นรถไปเฉย ไม่สนใจพวกกูเล้ย แล้วมีหน้ามาเร่งอีก ไอ้หมานี่นิ” เจมส์หันมาบ่นกับเพื่อนกับรุ่นน้อง “ก่อนหน้านี้มันไม่เป็นแบบนี้นี่”

 

ไข่เจียวกับป่าไม้ทำหน้าเซ็งเมื่อรุ่นพี่หันมาถาม ส่วนดิวกับสองสาวก็แค่หัวเราะขำ ก่อนที่ดิวจะเป็นคนตอบคำถามของพี่ “ก็ตั้งแต่เจอน้อง จีบน้อง นั่นแหละพี่ หายใจเข้าออกก็น้องๆ ทำอะไรๆ ก็น้องๆ อย่างเดียว”

 

“เออ เอาที่มันสบายใจ ไปๆ ขึ้นรถ จะได้กลับบ้านกัน” เจมส์เอ่ยไล่รุ่นน้องไปขึ้นรถเพื่อจะได้ขับรถกลับ ยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกหลายชั่วโมง ขี้เกียจจะมาเสียเวลาแล้ว

 

“พี่นี่เอาแต่ใจเหมือนกันนะเนี่ย” เดียร์พูดกับคนที่กำลังขับรถอยู่หลังจากที่พวกเขาขับรถออกมาจากรีสอร์ทแล้ว เมื่อเช้าตื่นมาก็เก็บของเตรียมจะไปขึ้นรถเพื่อน แต่ยังไม่ทันได้ไปไหนก็โดนล็อคตัวเอาไว้ ยืนฟังคนข้างๆ โต้เถียงกับเพื่อนของเจ้าตัวเรื่องที่นั่ง ก็ได้แต่ฟังเงียบๆ ตามไม่ทัน แล้วก็โดนลากมาขึ้นรถเลย

 

“ก็พี่อยากอยู่กับเรานี่” กันต์ก็ตอบกลับมาได้หน้าตาเฉย ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรที่ถีบเพื่อนทั้งสองคนไปรถคันอื่น “พวกมันก็แค่เรื่องเยอะ เถียงไปงั้นขอให้ได้เถียง”

 

“จริงๆ ตอนแรกก็ให้พี่เขานั่งมาด้วยก็ได้นี่ครับ” รถก็คันใหญ่ นั่งกันสี่คนได้สบายอยู่แล้ว

 

“ไม่” แต่คนนี้ก็ปฎิเสธทันที “ถ้ามันมาก็เสียงดัง โวยวาย แล้วพี่ก็คงทำแบบนี้ไม่ได้ด้วย”

 

แบบนี้ ที่กันต์พูดถึงคือการเอื้อมมือไปจับมือของเดียร์เอาไว้ ก่อนจะประสานมือลงไป

 

“ขับรถมือเดียวอันตราย”

 

“พี่เก่ง ไม่ต้องห่วง” หันมายักคิ้วให้เป็นของแถมพร้อมรอยยิ้ม

 

“ครับๆ เอาที่พี่สบายใจเลยครับ”

 

“ถ้าเอาที่พี่สบายใจก็ปีนมานั่งตักพี่มา”

 

“ตลก! ขับรถไปเถอะครับคุณหมี จับมือแค่นี้ก็พอแล้วมั้ง” เดียร์ว่า ให้กันต์หัวเราะขำกับท่าทางของน้องตัวเล็ก

 

“ครับๆ จับมือก็พอครับคุณอุ๋ง”

 

“จับมือไง จับมือ ไม่ใช่ให้จุ๊บไง!” เดียร์ร้องเมื่ออยู่ๆ ก็ยกมือเขาไปจูบที่หลังมือ

 

“ก็จับมือไง ยังไม่ได้ปล่อยเลย” ชูมือข้างที่จับมือของเดียร์เอาไว้ให้ดูเป็นการยืนยันว่าเขายังจับมืออยู่ ไม่ได้ปล่อยไปไหนเลย

 

“พี่นี่ร้ายกาจชะมัดเลย” ได้แต่บ่นออกไปแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จะดึงมือออกก็ดึงไม่ได้ เพราะนอกจากกันต์จะไม่ยอมปล่อยแล้วยังจับแน่นขึ้นด้วย

 

“ง่วงหรือเปล่า” กันต์ไม่ได้ตอบอะไรเดียร์แต่ถามอีกฝ่ายกลับไป เพราะวันนี้พวกเขาตื่นกันแต่เช้าเนื่องจากต้องขับรถกลับกรุงเทพฯ เขาก็เลยกลัวว่าน้องจะง่วงนอน

 

“ไม่ง่วง ว่าแต่พี่เถอะไม่ง่วงใช่ไหม แล้วเนี่ย... ไม่ให้พวกพี่เขามานั่งด้วยจะขับรถคนเดียวยาวถึงกรุงเทพฯไหว เหรอ บอกเลยนะผมขับรถไม่เป็นนะ ถ้าคิดจะพึ่งพาผมละก็คิดผิดนะบอกเลย”

 

“ขับรถให้แฟน ทำไมจะไม่ไหว แค่นี้สบายมาก ไม่ต้องห่วงครับคุณอุ๋ง”

 

“ครับๆ เอาเลยครับคุณหมี”

 

กันต์ยิ้มขำ เขาวางมือที่จับมือของน้องอยู่ไว้ที่หน้าขาของตัวเอง บีบเล่นเบาๆ ระหว่างขับรถ “เรียกแบบนี้ก็น่ารักดีนะ คุณหมี กับคุณอุ๋ง ศัพท์เรียกเฉพาะเราเนอะคู่อื่นเขายังมีเรียกน่ารักๆ กันเลย ดูรักกันมากๆ ดี”

 

เดียร์ที่โน้มตัวไปกดเปิดเพลงเพราะแขนข้างขวาไม่ว่างเนื่องจากโดนยึดไปเลยต้องใช้ข้างซ้ายแทน เลยทำให้ไม่ถนัด เจ้าตัวชะงักไปตอนที่ได้ยินคำพูดของกันต์ “บ้า”

 

“บ้าที่ไหนกัน น่ารักจะตายไปคุณอุ๋ง ไหนเรียกพี่ว่าคุณหมีสิ”

 

“ไม่เอา ไม่เรียก ขับรถไปดีๆ เลยพี่กันต์ จะชะลอจอดข้างทางทำไมเนี่ย”

 

“ไม่เรียกก็ไม่ขับต่ออ่ะ เอาสิ อยู่ด้วยกันบนรถแบบนี้นี่แหละไม่ต้องไปไหน” คนจริง พูดจริงทำจริง เพราะตอนนี้กันต์เปิดไฟเลี้ยวแล้วจอดรถชิดขอบถนนแล้ว

 

“เดี๋ยวคันอื่นๆ ก็งงหรอกพี่”

 

“ไม่มี เราอยู่คันสุดท้าย พวกนั้นมันนำกันไปหมดแล้ว” กันต์ตอบ เดียร์ได้แต่มองอย่างงงๆ เพราะจำได้ว่าตอนขับรถออกจากรีสอร์ท คันของพวกเขาไม่ได้อยู่คันสุดท้าย “เร็วๆ เรียกเร็วจะได้ขับต่อ”

 

เดียร์เม้มปากเบนสายตาออกไปนอกรถไม่กล้ามองสบตากับกันต์ ให้เรียกเล่นๆ แบบก่อนหน้านี้ก็ได้อยู่หรอก แต่พอตอนนี้จะเรียกมันก็เขินเหมือนกัน อย่างกับคู่รักคนอื่นเขาเรียกกัน เค้าๆ ตัวๆ ที่รัก ปะป๋า อะไรพวกนี้เลย

 

“ไหนเรียกสิ”

 

“ขับรถไปดีๆ เถอะครับ... คุณหมี...” พูดไปก็หันหน้าหนีไปทางนอกหน้าต่าง

 

กันต์หัวเราะชอบใจปล่อยมือจากมือของน้องแล้วพาดมือไปโอบไหล่อีกฝ่ายแล้วดึงมาใกล้ก่อนจะหอมแก้มแดงๆ ไปฟอดใหญ่จนคนโดนหอมแก้มตาโตหันมามองด้วยความตกใจ

 

“น่ารักนะเรา” ก้มมองคนที่ยังทำหน้าตกใจอยู่แล้วก็หอมแก้มอีกรอบ แล้วจึงผละออกมานั่งดีๆ เพื่อขับรถต่อ ไม่วายหันไปมองคนเขินอีกรอบ “นั่งดีๆ ครับคุณอุ๋ง”

 

“ฮึ่ม... พี่นิสัยเสีย นิสัยไม่ดี ฉวยโอกาส ขี้แกล้ง” ได้แต่บ่นงึมงำๆ กับตัวเอง ไม่กล้าบ่นดังมากเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะแกล้งอะไรอีกหรือเปล่า

 

แต่ถึงจะบ่นแบบนั้นกลับเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปดึงมือของพี่ตัวโตที่จับพวงมาลัยรถอยู่มาวางที่ตักตัวเองแล้วก็จับเอาไว้ ปล่อยให้พี่ใช้มือข้างเดียวขับรถ กันต์หันมามองก่อนจะยิ้มเอ็นดูเมื่อน้องตัวเล็กจับนิ้วของเขาเล่นเพลินๆ ถ้าเป็นเด็กทารกก็คงเหมือนใช้มือน้อยๆ กำๆ รอบนิ้วผู้ใหญ่ หรือถ้าเป็นลูกแมวก็ใช้อุ้มเท้ามาเล่น ใช้ปากงับนิ้ว อะไรแบบนั้นเลย

 

“รับโทรศัพท์ให้พี่หน่อยครับ” กันต์บอกเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์

 

เดียร์พยักหน้ารับก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมากดรับ คุยกับปลายสายอยู่สักพักก็วาง “พวกพี่ๆ เขาอยู่ร้านข้าวครับ เห็นเรายังไม่ถึงเลยโทรมาถามว่าถึงไหนแล้ว”

 

“อ่อ... ไม่เกินสิบนาทีก็ถึงแล้วล่ะ”

 

อย่างที่กันต์บอก ไม่เกินสิบนาทีรถของกันต์ก็เลี้ยวเข้าไปในร้านอาหารที่นัดแนะกับกลุ่มเอาไว้ว่าจะแวะกินข้าวกลางวันกันที่นี่ ก่อนจะวิ่งยิงยาวกลับกรุงเทพฯ เลย ได้รับคำแซวเหมือนเดิมเมื่อกันต์เดินจูงมือน้องไปที่โต๊ะ

 

เพราะมาช้าสุด อาหารมาเสิร์ฟแล้วเรียบร้อยเลยไม่ต้องรอ นั่งได้ก็สามารถกินได้เลย กินกันไปเฮฮากันไปตามประสา โชคดีที่พวกเขาเลือกนั่งโซนด้านนอกที่ไม่ใช่ห้องกระจก แถมด้านนอกคนยังไม่ค่อยมีเสียงพวกเขาเลยไม่ไปรบกวนแขกคนอื่นๆ ของร้านให้ต้องโดนมองแรงใส่

 

หลังจากจัดการกับมื้อกลางวันกันเรียบร้อยทุกคนก็ทยอยกันไปขึ้นรถเหมือนเดิม ขากลับนี้แต่ละคันก็ขับกันแบบสบายๆ บางคันอยากแวะเที่ยวก็แวะ หรือคันไหนอยากยิงยาวไปถึงกรุงเทพฯ เลยก็ได้ กันต์กับเดียร์ตัดสินใจจะขับยาวเลย ไม่แวะเที่ยวที่ไหน สาเหตุก็เพราะว่ากันต์ไม่อยากให้น้องถึงบ้านดึกเกินไป

 

“กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ก็น่าจะเย็นแล้ว พี่กันต์ไม่ต้องไปส่งผมที่บ้านก็ได้ กว่าจะไปถึงบ้านผมอีก อยู่คนละทางกับบ้านพี่เลย รถติดแน่นอน” เดียร์นั่งคำนวณระยะทางกับเวลาก่อนจะหันไปพูดกับกันต์

 

“ไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน จะปล่อยให้กลับเองได้ยังไงกัน”

 

“กลับได้สิ แถวบ้านผมนั่งรถไฟฟ้าไปได้อยู่ แล้วก็ต่อมอเตอร์ไซค์อีกหน่อยก็ได้แล้วครับ บ้านพี่กับผมมันคนละฝั่งของเมืองเลยนะ”

 

“พี่ยอมรถติดดีกว่าปล่อยเรากลับเองคนเดียว อันตราย” ยังไงกันต์ก็ไม่ยอม

 

“ผมผู้ชายนะครับ เผื่อพี่จะลืม”

 

“พี่ไม่ลืมครับว่าแฟนพี่เป็นผู้ชาย แต่สมัยนี้จะชายหญิงแล้วไง อันตรายเหมือนกัน ให้พี่ไปส่งน่ะดีแล้ว อีกอย่างจะได้อยู่กับเรานานขึ้นด้วย เข้าใจแฟนหรือยังครับคุณอุ๋ง”

 

“ตามใจ ถึงบ้านเที่ยงคืนตีหนึ่งผมก็ไม่รู้ด้วยแล้ว”

 

“ทำไมเขินแล้วชอบเกรี้ยวกราด สงสัยต้องปราบบ่อยๆ เวลาเขิน จะได้ไม่เกรี้ยวกราดแบบนี้” ยื่นมือมาบีบแก้มขาวๆ ของน้องอย่างมันเขี้ยว มันน่าจับมาฟัดให้ช้ำจริงๆ เลยคนอะไร

 

เดียร์ตีมือของกันต์ที่กำลังบีบแก้มเขาอยู่ บ่นพึมพำตามประสา ก่อนจะโวยวายออกมาอีกรอบเมื่ออีกฝ่ายอาศัยช่วงเวลาที่รถติดไฟแดงมาคว้าคอเขาไปฟัดแก้มจนแทบจะช้ำ กันต์ยอมผละออกพร้อมกับรอยเล็บที่แขนของตัวเอง โดนอุ๋งที่กลายร่างเป็นแมวข่วนมา เจ็บเหมือนกันนะ

 

แม้จะรู้สึกผิดแต่เดียร์ก็ไม่ยอมขอโทษหรอกนะเพราะอีกฝ่ายแกล้งเขาก่อน เขาแค่ป้องกันตัวเล็บเลยไปข่วนด่วน เพราะฉะนั้นเขาไม่ผิดด้วย แต่กันต์ก็ไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจอะไร เพราะเขาก็รู้ว่าน้องไม่ได้ตั้งใจทำ เห็นมองลอยแดงที่แขนเขาตาละห้อยด้วยความสำนึกผิด ก็โกรธไม่ลงแล้ว

 

กว่าจะกลับถึงกรุงเทพฯ ก็เย็นย่ำ ช่วงเวลาแห่งการจราจรติดขัด กว่าจะฝ่าการจราจรที่แดงตลอดเส้นทางไปถึงบ้านของเดียร์ได้ก็ใช้เวลาไปสองชั่วโมงกว่า ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ยังดีที่เขาแวะเข้าปั้มก่อนจะเข้ากรุงเทพฯ ซื้อขนม ของกินมารองท้องกันแล้วเลยยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นคงได้ปวดท้องเพราะหิวกันแน่นอน

 

“ข้างหน้าครับ ที่รั้วยาวๆ นั่นแหละ” เดียร์ชี้นิ้วไปที่รั้วบ้านข้างหน้า ก่อนจะหยิบรีโมทมากดเปิดประตูรั้ว แม้ว่าเขาจะขับรถไม่เป็นแต่ก็พกรีโมทประตูรั้วเอาไว้ตลอด เผื่อเวลานั่งรถแท็กซี่ หรือให้เพื่อนมาส่ง จะได้เข้าบ้านได้

 

“บ้านเราเหรอเนี่ย” กันต์อดที่จะอึ้งไม่ได้ เพราะดูแค่รั้วก็อลังการแล้ว

 

“ก็ครับ มีบ้านอยู่สามหลังน่ะครับ บ้านคุณปู่หมอ บ้านคุณปู่คุณย่า แล้วก็บ้านผม รั้วเลยดูใหญ่ ดูกว้างแบบนี้” เดียร์ตอบ

 

กันต์พยักหน้ารับ กะเอาด้วยสายตาเขาเชื่อว่าที่ดินที่อยู่ในรั้วนี้ต้องมีไม่ต่ำกว่าสี่ไร่แน่นอน เพราะตอนที่เขาขับรถผ่านบ้านหลังใหญ่สองหลังนั้น แต่ละหลังก็ใช้พื้นที่ไม่น้อยเลย ไหนจะมีสวนอีก เหมือนกำลังหลุดเข้ามาในอีกอาณาเขตหนึ่งเลย

 

ขอบคุณนะครับที่ขับรถมาส่งผมเดียร์พูดหลังจากที่รถจอดสนิทอยู่หน้าบ้านแล้ว

 

ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวพี่ช่วยหยิบกระเป๋ากันต์บอกก่อนจะลงจากรถเพื่อหยิบกระเป๋าเดินทางของเดียร์ที่วางอยู่ที่เบาะหลังให้ยังไม่ลืมใช่ไหมครับ เรื่องที่พี่บอกเอาไว้ เรื่องที่บ้านเดียร์น่ะ

 

ไม่ลืมครับ เดี๋ยวผมบอกพี่อีกทีนะครับผมจะพูดเกริ่นๆ เอาไว้ก่อนเดียร์พยักหน้ารับ

 

เอาที่เราสบายใจนะเดียร์ ถ้ายังไม่พร้อมพี่ก็ไม่บังคับกันต์ยกมือขึ้นลูบผมเดียร์เบาๆ เหมือนต้องการปลอบ

 

ครับเดียร์ยกมือขึ้นจับมือของกันต์เอาไว้ บีบเบาๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองพี่รีบกลับได้แล้ว เดี๋ยวถึงบ้านดึก

 

เดียร์!!”

 

เสียงตะโกนเรียกชื่อเดียร์ ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งด้วยความตกใจ หันไปมองตามที่มาของเสียง

 

แด๊ด...”

 

เข้าบ้านเดี๋ยวนี้อีกฝ่ายสั่งเสียงเข้ม สายตาไม่ได้มองอยู่ที่ลูกชายแต่เป็นใครอีกคนที่ยืนจับมือกับลูกชายของเขา

 

แด๊ดคือว่า...” เดียร์ไม่แน่ใจว่าแด๊ดเห็น หรือได้ยินอะไรไหม

 

แด๊ดบอกให้เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ไง

 

ไปครับ เข้าบ้านเถอะ เอาไว้พี่จะโทรหากันต์บอกกับน้องตัวเล็ก ก่อนที่เข้าจะหันไปยกมือไหว้สวัสดีคนที่ยืนอยู่สวัสดีครับ

 

นายกลับไปได้แล้ว เดียร์มาหาแด๊ดเดี๋ยวนี้เลยนะ

 

อย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ เอาไว้ผมมา...” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค อีกฝ่ายก็ดึงเดียร์เดินกลับเข้าไปในบ้านแล้ว

 

กันต์ได้แต่ถอนหายใจออกมา รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะไม่ง่ายเสียแล้ว ท่าทางพ่อของน้องจะหวงน้องไม่ใช่เล่น แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ยอมแพ้ แม้จะโดนห้ามก็ตามที






 

************************************************

เปิดด้วยหวาน ปิดด้วย... เอ... จะเรียกว่าอะไรดีอ่ะ ไม่มีอะไรหรอก ฮี่ ๆ รู้แต่ว่าทริปทำงานของน้องเดียร์กลายเป็นทริปสวีทไปแล้วจ้า ใครก็ได้เอาพี่กันต์ไปเก็บที น่าหมั่นไส้พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง งุ้ย น้องเขินนะ แต่อยากจะเอาคืนบ้าง คนพี่ก็นะ ทีตอนตัวเองฟัดน้อง อ่อยน้องละไม่มีเขิน พอน้องมากอดหน่อย ซบนิดล่ะหน้าแดง ต้องหลงน้องเบอร์ไหนจ้า ฮี่ ๆ ส่วนตอนหน้าจะเป็นอย่างไร... รอลุ้นเอานะคะ

 

ยังไงก็เจอกันตอนหน้านะคะ ^^

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 643 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #3086 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:11
    คุณแด๊ดด ไว้ชีวิตพี่หมีด้วยยย
    #3086
    0
  2. #3053 AgainstAllOdds (@AgainstAllOdds) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:08
    เดียร์เอาคืนได้ดี
    ว่าแต่แด๊ดมานี่ล่ะ เครียดเลย
    #3053
    0
  3. #3037 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:18
    คุณแด๊ดขี้หวงกันคุณหมีขี้อ่อยใครจะชนะเนี่ย55555555
    #3037
    0
  4. #2930 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:02
    แด๊ดมาแล้ววววว
    #2930
    0
  5. #2898 Pantawan Khaokaew (@pantawan-8900) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 04:20
    แด๊ดดี้หวงแต่มัมมี๊คนเดียวพอน๊าาาาา สงสารน้อนนนน
    #2898
    0
  6. #2802 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 23:56
    คุณแด๊ด ขี้หวง แด๊ดคะ พี่กันต์ความประพฤติดีกว่าแด๊ดตอยหนุ่มๆเยอะเลยนะคะ ไว้ใจได้แน่นอนค่ะ
    #2802
    0
  7. #2720 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:57
    คุณแด๊ดอย่าโมโหเสียงดังเสียงแข็งใส่ว่าที่ลูกเขยสิคะ
    #2720
    0
  8. #2676 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:20
    อุ๊ยตาย คุณแด๊ดเห็นซะแล้ว เชื่อว่าคุณแด๊ดไม่ขวางหรอก แต่ก็คงไม่ยกให้ง่ายๆ เพราะหวงลูกมาก คงอาจจะมีบททดสอบให้ทำเล็กน้อยหรือป่าว // เป็นทริปที่ดีมากจริง ได้ทำงาน ได้เที่ยว แถมได้สวีทกันด้วย ทริปนี้กันต์ได้กำไรไปเต็มๆเลย ทั้งได้นอนกับน้อง ได้กอดน้อง ได้จูบ ได้หอม คือมันคุ้มมากจริงๆ ชาร์จพลังใจเต็มที่แล้ว ต้องรับมือกับอะไรก็คงไม่หวั่นแล้วแหละ // มีความคุณหมี คุณอุ๋งไปอีก มุ้งมิ้งซะ 555
    #2676
    0
  9. #2626 M@now (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:46

    น่าร๊ากอุ๋งๆ

    #2626
    0
  10. #2625 AoR_AiR (@aor-9930) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 19:53
    น่ารักเกินไปแล้ววว
    #2625
    0
  11. #2624 patpat2087 (@patpat2087) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 00:24
    อ่านยาวๆจนมาถึงตอนนี้ ความแฟนของพี่หมีกับน้องอุ๋งกำลังน่ารักเชียว จนมาเจอคุณแด๊ดน้องเดียร์ อย่าเพิ่งดุน้องนะคุณแด๊ดใจเย็นๆ ส่วนพี่กันต์สู้ๆนะคะ รอลุ้นและเป็นกำลังใจให้จ้า
    #2624
    0
  12. #2623 patpat2087 (@patpat2087) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 00:21
    ไรท์แต่งได้สนุกมากค่ะ ตั้งแต่มัมพัทธ์จนถึงน้องกันต์

    เนื้อเรื่องลื่นไหลรวดเร็วทำให้อยากอ่านตอนต่อๆไปเรื่อยๆ บทบาทของแต่ตัวละครก็มีพอเหมาะ อย่างบทเพื่อนๆก็คุยกันแซวกันสนุกดี นึกภาพตามได้ง่าย
    #2623
    0
  13. #2622 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 20:03
    แด๊ดดดดโหด เดียวเจอมามี๊ อิอิ
    #2622
    0
  14. #2621 _babyluve (@babylu_1990) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 15:32
    พี่กันต์สู้ๆ
    #2621
    0
  15. #2620 Kanokon981 (@Kanokon981) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 07:39
    พยายามเข้าพี่กันต์
    #2620
    0
  16. #2619 Meujon (@maimaiwhan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 00:34
    แด๊ดมาแล้ววว ผิดคาดสุดนึกว่ามัมจะเจอคนแรก
    #2619
    0
  17. #2618 Meujon (@maimaiwhan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 00:33
    มีพิมพ์ตรงคำว่า ล้าช่า -> ล่าช้า 1ที่จ้า
    #2618
    0
  18. #2616 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:46
    พี่กันต์งานเข้าละงานนี้ท่าจะยากต้องเข้าทางแม่แล้วนะ
    #2616
    0
  19. #2615 nackkypana (@nackkypana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 22:06
    แด๊ดๆ ขี้หวงงงงงง
    #2615
    0
  20. #2610 junl53247559 (@junl53247559) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 04:34
    ความสวีทนั้น ...
    #2610
    0
  21. #2609 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 01:42
    คุณแด๊ดขี้หวงตั้งแต่มัมจนถึงน้องเดียร์เลย พี่กันต์เจองานหยาบแล้วว
    #2609
    0
  22. #2608 Mono (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 01:23

    So cute แต่ แด๊ดมาตัดความหวานนมเย็นของทั้งคู่ บับมาข่มขู่พี่กันต์ว่าอย่าทำน้องเสียจุยนะไม่งั้นเจอกัน 55555

    #2608
    0
  23. #2607 kmx03 (@kkt14hh) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 23:15
    สู้ค่าพี่กันต์
    #2607
    0
  24. #2606 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 22:17
    แด๊ดอย่าโหดมากนะ เพราะตอนตัวเองก็ไม่ธรรมดา อย่าลืม😁
    #2606
    0
  25. #2605 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 21:35
    เอาแล้วๆ แด๊ดควอตซ์มาแล้ววววววว พี่กันต์เข้าทางมัมน้ำเหนือเลยลูก ^^ สู้ๆ
    #2605
    0