♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,160 Views

  • 3,092 Comments

  • 11,661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2,542

    Overall
    285,160

ตอนที่ 29 : บท28 l "ครอบครัวบริสตัน"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 768 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

Cr. Pic [Pinterest]

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ

ไม่ขออะไรมาก คอมเมนต์ให้กำลังใจกันหน่อยก็ดีจ้า

อย่าเป็นนักอ่านเงาเลย คนแต่งหมดกำลังใจเนอะ






บท28 l “ครอบครัวบริสตัน

 

“แด๊ดครับ...” เดียร์เรียกคนที่เดินนำหน้าเขาอยู่เสียงเบา ไม่รู้ว่าแด๊ดดี๊อยู่ในอารมณ์แบบไหนกันแน่

 

“เข้าห้องไปอาบน้ำนอนได้แล้ว มันดึกแล้ว นอนเลยนะ ห้ามแอบคุยกันใคร” แด๊ดดี๊หันมาบอกเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของเดียร์

 

“แด๊ดครับ คือว่าผมกับพี่กันต์น่ะ...”

 

“พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน แต่วันนี้เข้าห้องนอนได้แล้ว” เปิดประตูให้พร้อม เดียร์เลยได้แต่เดินเข้าไปในห้อง หันมามองหน้าแด๊ดดี๊พลางทำหน้าอ้อน เพราะดูแล้วแด๊ดดี๊เหมือนจะไม่พอใจอารมณ์ไม่ดี “พรุ่งนี้เราจะได้พูด ได้อธิบายเยอะแน่นอนไม่ต้องห่วง ถ้านอนไม่หลับก็คิดคำพูดดีๆ เอาไว้พูดพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

 

“ครับ... แด๊ดดี๊”

 

แด๊ดดี๊ปิดประตูห้องนอนให้เรียบร้อย เดียร์ได้แต่วางกระเป๋าเดินทางเอาไว้ที่พื้นข้างๆ ตะกร้าสำหรับใส่เสื้อผ้าใส่แล้ว พลางถอนหายใจ ท่าทางของแด๊ดดี๊เหมือนจะรู้แล้วเลยว่าเขากับกันต์กำลังคบกันอยู่ แต่ถ้าแด๊ดอยากจะรู้ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย แค่วันสองวัน ทั้งความสัมพันธ์ของเขากับกันต์ ความสัมพันธ์ของกันต์กับอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน หรือคนรัก แด๊ดดี๊ก็สามารถหาข้อมูลมาได้อยู่แล้ว

 

ถ้าเกิดแด๊ดดี๊จะรู้แล้วว่าเขากับกันต์กำลังคบกันอยู่ก็คงไม่แปลกใจอะไร

 

แต่เพราะถามใครก็ไม่ได้เดียร์เลยเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนเตียง หยิบโทรศัพท์มากดดู กันต์ส่งข้อความมาน่าจะเป็นตอนที่เข้าห้องไปอาบน้ำ อีกฝ่ายถึงบ้านแล้ว และก็กำลังจะไปอาบน้ำ เดียร์เลยตอบข้อความเอาไว้แบบนั้น เข้าแอปเกมเล่นค่าเวลารอให้อีกฝ่ายตอบข้อความกลับมา

 

KAN

จะนอนหรือยัง??

*ส่งสติ๊กเกอร์*

 

เดียร์เลื่อนนิ้วไปกดดูข้อความของกันต์ทันทีที่มันแจ้งเตือนมา ก่อนจะรีบกดข้อความตอบกลับไป

 

:D_Dear

ยังไม่นอนครับ

พี่ถึงบ้านเร็วอยู่นะ รถไม่ค่อยติดเหรอ

 

KAN

ไม่ค่อยติดแล้วล่ะ เลยถึงเร็ว

แล้วนี่ทำอะไรอยู่

ยังไม่ง่วงเหรอ

 

:D_Dear

นอนไม่หลับ...

เหมือนแด๊ดจะรู้แล้วล่ะว่าเราคบกัน แต่ไม่รู้นะว่าแด๊ดรู้ได้ยังไง

 

KAN

แล้วแด๊ดดี๊เขาพูดว่าอะไรเขาบ้างหรือเปล่า

 

:D_Dear

แด๊ดยังไม่พูดอะไรครับ ให้ผมเข้าห้องนอน

แล้วก็บอกว่าพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน

 

นึกแล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง ไม่รู้ว่าเรื่องที่แด๊ดจะคุยจะใช่เรื่องของเขากับกันต์หรือเปล่า ถ้าสมมติว่าแด๊ดไม่ยอมให้เขากับกันต์คบกัน เขาจะต้องทำยังไง

 

KAN

เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปหาที่บ้านนะครับ

จะได้คุยกับแด๊ดแล้วก็มัมของเดียร์ด้วยเลย

ไม่ต้องกังวลหรือคิดมากอะไร

เดี๋ยวพี่คอลหาดีกว่า คุยแบบนี้ไม่ถนัดเลย

 

กันต์ส่งข้อความมาแบบนั้น ทำเอาเดียร์ตาโตเมื่ออีกคนบอกว่าพรุ่งนี้จะมาหาที่บ้าน รู้สึกว่าทุกอย่างมันเร็วไปหมด เดียร์ยังไม่ทันได้วางแผนหรือเกริ่นนำอะไรเอาไว้ก่อนเลย บทจะรวดเร็วก็รวดเร็วไปหมดเลย

 

เปลี่ยนจากส่งข้อความคุยกันเป็นโทรวีดิโอคอลหากันแทน เดียร์กดรับสายจากอีกฝ่าย กันต์เองก็อยู่ในชุดนอนแล้ว กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงเหมือนกันกับเขานี่

 

[ง่วงหรือยังคุณอุ๋ง]

 

เดียร์ส่ายหน้ากับคำถามของกันต์ สีหน้าของน้องตัวเล็กไม่สู้ดีนักคงกังวลกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ [เดียร์ จำที่พี่พูดได้ใช่ไหม]

 

“อะไรเหรอครับ”

 

[ที่พี่บอกว่าจะไม่ปล่อยมือน่ะ จำได้ใช่ไหม]

 

เดียร์พยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเขาจำได้ เพราะเพิ่งจะคุยกันไปเมื่อวันก่อนนี้เองเรื่องที่เดียร์จะบอกกับที่บ้านว่าคบกับกันต์ และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กันต์จะไม่มีทางปล่อยมือเด็ดขาด

 

[พี่ยืนยันคำเดิมนะ ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นพี่ก็จะไม่มีวันปล่อยมือของเดียร์เด็ดขาด ถ้าไม่ได้รับการยอมรับ พี่จะทำให้ยอมรับเอง แล้วเดียร์ล่ะ... จะไม่ปล่อยมือเหมือนกันใช่ไหม]

 

“ครับ... ผมก็จะไม่ปล่อยมือเหมือนกัน”

 

[น่ารักมากครับคุณอุ๋ง] กันต์ยิ้ม ถ้ายื่นมือทะลุหน้าจอโทรศัพท์ออกมาได้เขาก็อยากจะยื่นมือมาลูบผมของน้องเบาๆ [ดึกมากแล้วนะ นอนได้แล้วครับคุณอุ๋ง พรุ่งนี้เจอกันนะ]

 

“พี่จะวางแล้วเหรอ” เดียร์ยังไม่อยากให้อีกฝ่ายวางสายไปเลย

 

[พี่ร้องเพลงให้ฟังไหม คืนนี้ไม่ต้องฟังเพลงจากโทรศัพท์สักวันเนอะ ฟังเพลงจากพี่แทนดีไหม]

 

“ครับ พี่ร้องให้ฟังนะ”

 

[รอแปบหนึ่งนะ] กันต์บอกก่อนที่เจ้าตัวจะหายไปจากหน้าจอให้เดียร์ได้แต่มองอย่างงงๆ ไม่นานเจ้าตัวก็กลับมาพร้อมกับกีตาร์ในมือ

 

“พี่จะเล่นกีตาร์ให้ฟังด้วยเหรอ พี่เล่นเป็นด้วยเหรอ”

 

[ไม่ได้เล่นสักพักแล้วเหมือนกัน เพี้ยนหน่อย แต่ยังไงก็อดทนฟังเอาแล้วกันนะ] กันต์บอกยิ้มๆ เจ้าตัวขยับโทรศัพท์เพื่อหาที่วางที่จะมองเห็นได้โดยไม่ต้องถือเอาไว้ สุดท้ายก็ต้องย้ายไปนั่งที่โต๊ะทำงานแทน เอาโทรศัพท์วางไว้กับที่วาง [นอนลงเลย นั่งแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่หลับหรอก]

 

เดียร์ยิ้มรับ ขยับตัวลงนอนตะแคงข้าง แล้วมองอีกคนผ่านทางจอโทรศัพท์ กันต์ปรับสายจูนสายอยู่ไม่นานก็เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยักคิ้วให้ นิ้วยาวๆ กรีดไปตามสายของกีตาร์จนเป็นทำนองเพลงช้าๆ หัวใจของเดียร์เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ยินทำนองเพลงที่เขาเคยฟัง

 

[ถ้าฉันนี้เป็นคนธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่ภาพสวยงามอย่างที่เธอวาดไว้ ขอถามสักคำหนึ่ง จะมีสิทธิไหมจะบอกคำนี้ไปกับเธอ]

 

[เพราะฉันไม่ใช่คนมีเวทมนต์วิเศษ เนรมิตดวงดาวให้เธอก็คงไม่ไหว ที่ฉันพอทำได้คือเอ่ยคำนี้ที่เก็บไว้ข้างใน นี่คือสัญญาที่มาจากหัวใจ ก็ไม่รู้จะเอ่ยคำไหน ได้ดีกว่าสี่พยางค์ ที่ฉันจะขอพูดไป]

 

ตอนนี้เดียร์รู้แล้วว่าทำไมเรามักจะเขินเวลาที่แฟนมาร้องเพลงให้ต่อให้คนนั้นจะร้องไม่เพราะก็ตาม มันเป็นเพราะอารมณ์ ความรู้สึกทั้งหมดที่คนร้องพยายามจะส่งให้กับคนฟัง เหมือนอย่างกันต์กับเดียร์ในตอนนี้

 

คนที่กำลังตั้งใจร้องเพลงนี้เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองออกมาให้เดียร์ได้รับรู้

 

[รักเธอคนเดียว แค่เท่านี้ที่ใจของฉันมี คือรักแท้ให้เธอทุกนาที ให้เธอช่วยรับมันไปได้ไหม รักเธอคนเดียว แม้จะดูเป็นคำสั้นๆ คำหนึ่งเท่านั้น แต่ว่ามันจะยาวนานแสนนาน ตราบที่มีลมหายใจ ขอให้เชื่อใจฉัน]

 

เสียงของกันต์นั้นทุ้มน่าฟัง ยิ่งมาร้องเพลงแบบนี้ก็ยิ่งน่าฟังมากขึ้นไปอีก เดียร์ได้แต่นอนอมยิ้มมองกันต์เล่นกีตาร์แล้วก็ร้องเพลงให้ฟังจนกระทั่งจบเพลง

 

[นอนได้แล้วนะ]

 

“ครับ พี่ก็นอนได้แล้วเหมือนกัน”

 

[พี่ก็จะนอนแล้ว ถ้าไม่อยากวางสายก็เอาไว้แบบนี้ก็ได้ ดีไหม]

 

พอกันต์ถามมาแบบนั้นเดียร์ก็พยักหน้าทันที ดวงตากลมโตมองกันต์เอากีตาร์ไปเก็บ เดินมาหยิบโทรศัพท์ที่กำลังวีดิโอคอลหาเขาอยู่แล้วเดินมาที่เตียง จนกระทั่งล้มตัวลงนอนตะแคงข้าง เหมือนพวกเขากำลังนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แล้วหันหน้าเข้าหากัน

 

[ฝันดีนะครับคุณอุ๋ง พรุ่งนี้ตื่นมาก็จะยังเห็นพี่อยู่แบบนี้]

 

“ครับ... ฝันดีนะครับคุณหมี”

 

[หลับตาเลย]

 

เดียร์หลับตาลงตามคำบอกของอีกฝ่าย กันต์ร้องเพลงคลอไปเรื่อยๆ เพื่อต้องการกล่อมให้น้องตัวเล็กของเขาหลับ พลางมองใบหน้าของเดียร์ที่กำลังนอนหลับสบายผ่านทางโทรศัพท์ นึกอยากจะทะลุจอไปนอนกอดเสียจริงๆ

 

กันต์นอนดูหน้าน้องตอนหลับแบบนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตัวเองเผลอหลับไปแบบไม่รู้ตัวเหมือนกัน

 

 

 

 

 

เดียร์รู้สึกตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง เจ้าตัวสะลึมสะลือก่อนจะส่งเสียงอู้อี้ตอบกลับไปว่าตื่นแล้ว เสียงเคาะประตูถึงได้เงียบลง พอเริ่มได้สติก็หันไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ มากดดู แต่ทุกอย่างก็ดำมืดไปหมด แบตคงหมดตั้งแต่เมื่อคืนที่วีดิโอคอลทิ้งเอาไว้ เลยต้องหันไปดูเวลาที่นาฬิกาแบบตั้งโต๊ะแทน แปดโมงกว่าแล้ว... จะว่าเช้าก็ยังเช้าอยู่ แต่จะว่าสายก็เริ่มสายแล้วเหมือนกัน

 

ลุกขึ้นนั่งให้หายงัวเงีย หยิบโทรศัพท์มาชาร์จแบตก่อนจะเดินลากเท้าเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินลงไปข้างล่าง สมาชิกทุกคนในบ้านนั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารแล้ว เดียร์เอ่ยทักทายควอตซ์กับน้ำเหนือ รวมไปถึงพี่ชายฝาแฝดแล้วก็น้องสาวคนเล็กด้วย

 

“เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ” มัมมี๊ถาม พร้อมกับส่งยิ้มใจดีมาให้

 

“ก็สบายดีครับ” เดียร์ยิ้มตอบ เหลือบมองแด๊ดดี๊ควอตซ์ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดหรืออะไรนอกจากยกแก้วกาแฟขึ้นจิบพร้อมกับอ่านข่าวในไอแพดไปด้วย เดียร์เลยหันกลับมาสนใจกับข้าวต้มอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมน่ากิน

 

“กินข้าวเถอะครับ เดี๋ยวจะเย็นเสียหมดแล้วจะไม่อรอ่ย”

 

“ครับ” รับคำก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นกิน

 

มื้อเช้าของครอบครัวบริสตันผ่านไปอย่างเรียบง่าย พูดคุยกันบ้าง หัวเราะกันบ้าง อย่างที่เป็นเหมือนทุกครั้ง

 

“เอาล่ะ ไปที่ห้องนั่งเล่นดีกว่า แด๊ดมีเรื่องจะพูดด้วย โดยเฉพาะกับเรา... เดียร์” ควอตซ์พูดหลังจากมื้อเช้าจบลง พูดจบก็เดินออกจากห้องอาหารไปทันที

 

“หือ... เรื่องอะไรเหรอคะ” เลิฟหันมาถามพี่ชายของเธอ

 

“เดี๋ยวก็คงได้รู้เองนั่นแหละ ไปเถอะ ช้าเดี๋ยวแด๊ดโกรธ” เดียร์ตอบเสียงเบาก่อนจะลุกเดินตามแด๊ดดี๊ไปอีกคน คนอื่นๆ เลยเดินตามไปบ้าง

 

เดียร์มีอะไรจะบอกแด๊ดกับมัมไหมควอตซ์ถามทันทีที่ลูกชายคนเล็กเดินมาถึง

 

เดียร์มองหน้าแด๊ดดี๊กับมัมมี๊สลับกันก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วพยักหน้ารับ “ครับ เดียร์มีเรื่องจะบอกแด๊ดกับมัม”

 

“ว่ามาสิ” แด๊ดดี๊ว่า

 

ปกติเดียร์ก็มักจะกลัวแด๊ดดี๊มากกว่ามัมมี๊อยู่แล้ว เพราะถ้าเวลาพวกเขาดื้อ หรือทำตัวไม่ดีแด๊ดก็จะเป็นคนดุแถมยังลงโทษพวกเขาด้วย แต่ถ้าตอนไม่ได้ทำอะไรผิดแด๊ดก็ทั้งน่ารัก ทั้งใจดี ตอนนี้แม้สีหน้าของแด๊ดจะไม่ได้โกรธ แต่คนมีเรื่องติดตัวอย่างเดียร์ก็อดกลัวไม่ได้

 

“เดียร์มีแฟนแล้วครับ” เดียร์บอกเสียงเบา แต่เพราะไม่มีใครพูดอะไรภายในห้องจึงเงียบสนิท ทำให้ได้ยินเสียงของเดียร์ชัดเจน “เป็นรุ่นพี่ที่คณะ แล้วแฟนเดียร์ก็... เป็นผู้ชายด้วย”

 

มัมมี๊ดูตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ผิดกับแด๊ดดี๊ที่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา อีกฝ่ายคงรู้แล้วแน่ๆ ไม่ก็น่าจะเดาได้จากเมื่อคืนนี้

 

“คนที่มาส่งเราเมื่อคืน”

 

เดียร์พยักหน้ารับกับคำถามของแด๊ดดี๊ “ใช่ครับ พี่กันต์ เป็นพี่ที่คณะครับ”

 

“แล้วคบกันได้ยังไง”

 

“ขอโทษนะคะ” เมดเดินเข้ามาในห้องก่อนจะพูด “พอดีว่ามีคนมาขอพบคุณควอตซ์ค่ะ เป็นเด็กหนุ่มน่าจะอายุพอๆ กับคุณหนู ชื่อกันต์ค่ะ”

 

ควอตซ์หรี่ตามองก่อนจะหันมาหน้าลูกชายที่ทำตาโตหันไปมองเมดสาวที่เดินเข้ามารายงาน ก่อนที่แด๊ดดี๊ควอตซ์จะพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกให้พาเขาเข้ามา ไม่นานร่างสูงของกันต์ก็เดินเข้ามาในห้อง เจ้าตัวชะงักไปนิดเมื่อเห็นว่าในห้องไม่ได้มีแค่คนที่เขามาขอพบ ทุกคนในครอบครัวของน้องนั่งอยู่กันพร้อมหน้ารวมถึงเดียร์ด้วย

 

กันต์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน เขาจำได้จากในรูปที่น้องเคยเอาให้ดู คือพ่อกับแม่ของน้อง “สวัสดีครับ ผมกันต์ครับ ชนกันต์ กิจไพศาลกุลครับ”

 

“มาที่นี่มีธุระอะไร” ควอตซ์ถามเสียงเรียบ ไม่แม้กระทั่งเชื้อเชิญแขกให้มานั่ง

 

กันต์เดินเข้าไปใกล้มาขึ้นก่อนจะนั่งลงกับพื้นใกล้ๆ กับโซฟาตัวที่เดียร์นั่งอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองน้องที่มองมาที่เขาไม่วางตาก่อนจะหันกลับไปมองผู้ใหญ่ทั้งสองคน “ผมมาเพื่อแนะนำตัวครับ แล้วก็มาเพื่อขออนุญาตคุณอาทั้งสอง ผมเป็นแฟนกับเดียร์ครับ เลยอยากจะขออนุญาตคุณอาให้ผมได้คบกับเดียร์ด้วยนะครับ”

 

“แล้วทำไมฉันต้องยอมให้เธอคบกับลูกชายของฉันด้วย” ควอตซ์เป็นผู้ผูกขาดบทสนา เจ้าตัวยกมือจับมือของน้ำเหนือเอาไว้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอยากจะพูดอะไร น้ำเหนือเลยได้แต่นั่งฟัง

 

“ผมรักเดียร์ครับ ผมอยากคบกับน้อง อยากดูแลน้องในฐานะผู้ชายคนหนึ่งครับ” ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของกันต์นั้นทั้งจริงจัง และมุ่งมั่น

 

“เจอลูกชายฉันแค่ไม่กี่เดือน อะไรจะให้มั่นใจขนาดนั้น”

 

“ผมอาจจะเพิ่งรู้จักน้องจริงๆ ได้ไม่กี่เดือน แต่น้องอยู่ในความรู้สึกของผมมาสิบปีครับ” กันต์ตอบ เขาเหลือบตาไปมองน้องตัวเล็กที่นั่งมองเขาอยู่ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วหันไปมองหน้าของคนที่เป็นพ่อของเดียร์

 

“หมายความว่ายังไง” น้ำเหนือถามด้วยความสงสัยกับคำตอบของกันต์

 

“ผมเคยเจอน้องมาก่อนครับ นานมากแล้ว ตั้งแต่สิบปีก่อนได้ที่สวนสาธารณะครับ น้องหลงทางแล้วผมก็เจอน้องเข้า ตอนแรกผมก็คิดนะครับว่าผมคงแค่อยากเจอน้องเพราะอยากเล่นด้วย แต่ความรู้สึกอยากเจอน้องมันไม่ได้หายไปไหนจนถึงตอนนี้ และพอผมได้เจอน้อง ผมถึงได้รู้ว่าที่ผมคิดมาตลอดมันผิด ผมไม่ได้อยากเจอน้องเพราะอยากมีเพื่อนเล่น แต่นานวันเข้าผมอยากเจอเพราะอยากเจอจริงๆ คิดถึง แล้วก็ไม่เคยลืมน้องตัวเล็กในตอนนั้นไปได้เลย” กันต์มองควอตซ์และน้ำเหนือ “อาจจะฟังดูเวอร์ แต่มันคือเรื่องจริงครับ”

 

“เจอน้องเดียร์ ที่สวนสาธารณะเหรอ เราบอกว่าน้องหลงทางก็เลยเจอน้องอย่างนั้นเหรอ” น้ำเหนือถาม เขาพยายามนึกไปถึงอดีต ลูกชายคนเล็กของเขาเคยหนีไปเที่ยวที่สวนสาธารณะแล้วก็หลงทางจริงๆ ตอนนั้นคนที่มาเจอลูกชายของเขาก็คือ “เอ๊ะ! หรือว่าเราคือ...”

 

“พี่กันต์คือพี่ตัวโตครับมัมมี๊ แด๊ดดี๊”






* * * ต่อค่ะ 100% * * *







ทั้งควอตซ์และน้ำเหนือหันไปมองลูกชายตัวเองก่อนจะหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ที่พื้น แม้แต่เลิฟก็มองตามด้วย เธอเคยได้ยินพี่ชายพูดถึงพี่ตัวโตอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าหมายถึงใคร หรือหมายถึงอะไร

 

“พี่ตัวโตที่พี่ชอบพูดถึงบ่อยๆ น่ะเหรอคะ!” เลิฟหันไปมองพี่ชายตัวเอง เธอยังเคยแซวพี่ชายเลยว่าพี่ชายของเธอน่าจะตกหลุมรักพี่ตัวโตแล้วแน่ๆ เอาแต่พูดถึง แถมพวงกุญแจที่ได้มาจากพี่ตัวโตในตอนนั้นก็ยังพักติดตัวไปไหนมาไหนด้วยตลอดจนถึงตอนนี้

 

“อือ” เดียร์พยักหน้ากับคำถามของน้องสาว เขาหันไปมองหน้าแด๊ดดี๊กับมัมมี๊

 

เดียร์เดาอารมณ์แล้วก็ความคิดของแด๊ดดี๊ไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งๆ นั้นคิดอะไรอยู่ เกิดความเงียบขึ้นภายในห้องทั้งๆ ที่มีคนอยู่ตั้งหลายคน จนในที่สุดควอตซ์ก็เป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบนั้น

 

“แล้วยังไง ต่อให้เขาคือพี่ตัวโตของเรา แล้วแด๊ดจำเป็นต้องยอมให้เราคบกันด้วยเหรอ” ควอตซ์หันมาพูดกับลูกชาย ซึ่งเดียร์ที่ได้ยินก็หน้าซีด

 

“แด๊ด... จะไม่ยอมให้เดียร์ คบกับพี่กันต์เหรอ” เดียร์ถามกลับเสียงสั่นและแผ่วเบา ดวงตากลมโตที่ถอดมาจากผู้เป็นแม่สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

 

น้ำเหนือได้แต่เบือนหน้าไปอีกทางเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของลูกชาย ผิดกับควอตซ์ที่ยังมองลูกชายนิ่งๆ “ถ้าแด๊ดบอกว่าใช่ล่ะ เรารักเขามากเลยหรือยังไงกัน”

 

“ด เดียร์... เดียร์...” เดียร์ได้แต่พูดเสียงสั่น ก่อนจะกดหน้าลง “เดียร์รักพี่กันต์... จริงๆ นะครับ”

 

“แด๊ดครับ ผมว่า...”

 

“ฮาร์ทไม่ต้องพูด เราด้วยเลิฟ ไม่ต้องพูดอะไรกันทั้งคู่นั่นแหละ”

 

ฮาร์ทที่เห็นว่าน้องชายกำลังจะร้องไห้แล้วก็ตั้งใจจะช่วยพูดให้ แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคควอตซ์ก็ห้ามออกมาเสียก่อน จนเขาต้องเงียบเสียงลง หันไปมองน้องชายแล้วก็ถอนหายใจ ไม่รู้จะช่วยยังไงดี หันไปทางมัมมี๊หวังจะให้มัมมี๊ช่วยพูด แต่ในสถานการณ์แบบนี้ต่อให้มัมมี๊ออกโรงเองก็คงช่วยอะไรมากไม่ได้

 

“คุณอาครับ... ผมเข้าใจว่าคุณอาอาจจะไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจในตัวของผมว่าผมจะดูแลเดียร์ได้ไหม ผมเลยอยากจะขอโอกาสจากคุณอา ให้ผมได้พิสูจน์ว่าผมรักแล้วก็พร้อมที่จะดูแลเดียร์จริงๆ คุณอาให้โอกาสผมนะครับ” กันต์ยกมือไหว้ควอตซ์ เพื่อขอโอกาส

 

“แด๊ดครับ...” เดียร์เรียกเสียงอ่อน น้ำตาไหลออกมาแล้ว

 

ควอตซ์ถอนหายใจออกมา หันไปมองหน้าน้ำเหนือที่นั่งอยู่ข้างๆ “ทำไมลูกเราขี้แย”

 

น้ำเหนือหลุดยิ้มขำ ยกมือตีแขนคนรักไปที “ก็พี่ควอตซ์ช่างแกล้งนี่ครับ”

 

ทั้งสี่คนที่เหลือได้แต่มองหน้ากันอย่างงงๆ ไม่เข้าใจว่าแด๊ดดี๊กับมัมมี๊พูดอะไร จนควอตซ์ต้องหันมาพูด “ก็ยังไม่ได้ห้ามสักคำว่าห้ามคบกัน คิดเองเออเอง”

 

“นี่แด๊ดแกล้งเหรอ” ฮาร์ทที่ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรก่อนใครถามออกมา ให้คนเป็นพ่อไหวไหล่ก่อนจะเอนตัวนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทางผ่อนคลาย ไม่เหมือนเมื่อครู่ ใบหน้าคมคายก็มีรอยยิ้มไม่ได้เรียบเฉย เท่านี้ทุกคนก็รู้ได้ทันทีว่าที่ผ่านมาคือแสดงละคร

 

“แด๊ดอ่ะ ฮือ...” เดียร์ที่ตอนแรกแค่น้ำตาไหล ตอนนี้แทบจะปล่อยโฮ เข้ามากอดเอวแด๊ดดี๊แน่น “แกล้งเดียร์อ่ะ”

 

“แด๊ดก็ต้องดูหน่อยไหมว่าใครที่จะมาคบกับเรา เขาจริงใจแค่ไหน รักลูกของแด๊ดแค่ไหน” ควอตซ์ลูบผมลูกชายที่กอดเอวซุกเขาอยู่ “ลูกแด๊ด แด๊ดก็รัก ก็หวงเป็นธรรมดา ใครที่จะเข้ามาในชีวิตของลูกแด๊ด แด๊ดก็ต้องดูให้ดี ต้องมั่นใจว่าคนคนนั้นจะไม่ทำให้ลูกแด๊ดเสียใจ”

 

“อึก... ขอบคุณครับแด๊ด” เดียร์พูดเสียงอู้อี้

 

ฮาร์ทกับเลิฟหันมองหน้ากันก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งอกที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแบบนี้

 

ควอตซ์เงยหน้าขึ้นมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของลูกชายตัวเอง “เดียร์เป็นดวงใจของทุกคนในที่นี้ ถ้าดูแลดวงใจดวงนี้ไม่ได้ หรือไม่ดี... แด๊ดจะเอาดวงใจของทุกคนกลับมา”

 

“ผมสัญญาครับ ว่าจะดูแลดวงใจของทุกคนให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้” กันต์ยกมือไหว้ขอบคุณ “แม้ว่าผมจะรู้จักน้องได้ไม่กี่เดือนอย่างที่บอกไป แต่ผมมั่นใจ... ว่าผมเลือกน้อง น้องคือคนที่ใช่สำหรับผม คนที่ผมจะรัก แล้วก็ซื่อสัตย์ด้วย”

 

“แด๊ดจะเชื่อ” ควอตซ์บอกก่อนจะดันตัวลูกชายที่โตจนมีแฟนแล้วแต่ยังงอแงเป็นเด็กๆ ออก “เอา คงมีเรื่องคุยกับพี่เขา ก็ไปคุยกันซะ เดี๋ยวแด๊ดกับมัมจะต้องออกไปทำงานแล้ว”

 

“งื่อ... แด๊ด... ขอบคุณนะครับ”

 

“ขอบคุณมัมเขานู้น มัมเขาช่วยพูดให้แด๊ดยอมใจอ่อน” ควอตซ์หันไปหาน้ำเหนือแล้วยกเครดิตให้

 

เมื่อคืนหลังจากที่ยืนดูเดียร์คุยกับกันต์อยู่ตั้งแต่ต้นเขาก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายคือแฟนของลูกชายเขาแน่ๆ เขาเลยเอาเรื่องนี้ไปคุยกับน้ำเหนือ แล้วน้ำเหนือนี่แหละที่พูดเตือนสติทำให้เขายอมเปิดใจ ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้ที่ลูกชายจะคบหากับผู้ชายด้วยกัน สำหรับควอตซ์เรื่องเพศมันไม่ได้สำคัญเลย ตัวเขารู้ดีที่สุด แต่เขากลัวว่าลูกชายของเขาจะเจ็บปวด จะผิดหวัง เขาไม่อยากให้เดียร์เป็นแบบนั้น

 

แต่น้ำเหนือก็เตือนสติเขา ว่าเขาเป็นเพียงแค่พ่อผู้ให้กำเนิด ไม่ใช่เจ้าชีวิตของลูก ที่จะบังคับหรือขีดเส้นให้ลูกเดินตาม เรื่องบางเรื่องต้องให้ลูกได้เจอแล้วก็เรียนรู้เอง ลูกถึงจะเข้าใจ ต่อให้เรานั่งบอกหรืออธิบายยังไงก็ไม่สามารถทำให้ลูกเข้าใจได้

 

ลองปล่อยให้ลูกได้เจอกับตัวเอง เลือกด้วยตัวเอง แล้วถ้าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ลูกเลือกมันผิด พวกเขาก็จะไม่ซ้ำเติม แต่จะกอดลูกเอาไว้เพื่อรอวันที่ลูกกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง

 

“มัมมี๊” เดียร์เลยหันไปกอดอ้อนมัมมี๊แทน

 

น้ำเหนือกอดลูกชายเอาไว้แล้วโยกไปมาเหมือนกับกล่อมเด็ก “มัมเชื่อในการตัดสินใจของน้องเดียร์นะครับ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกลัวหรือกังวลอะไร มัมไม่เคยผิดหวังในสิ่งที่เดียร์เลือกเลยนะ”

 

“ขอบคุณนะครับ”

 

“ครับผม มัมกับแด๊ดต้องไปทำงานแล้ว เย็นนี้เจอกันนะ” น้ำเหนือดันลูกชายออก ได้เวลาไปทำงานแล้ว มองเลยไปที่กันต์ที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมแล้วยิ้ม “ตอนเย็นอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะกันต์ จะได้คุยกัน”

 

“ขอบคุณครับคุณอา”

 

“เรียกมัมกับแด๊ดนั่นแหละ ไม่ต้องเรียกอาหรอก”

 

“ครับมัม...” กันต์ยิ้ม ยกมือไหว้ขอบคุณคนทั้งสองอีกรอบ ก่อนเขาจะเดินตามเดียร์ที่ตามออกไปส่งมัมมี๊กับแด๊ดดี๊ขึ้นรถที่มาจอดรถอยู่หน้าบ้าน

 

ยืนส่งจนกระทั่งรถตู้ขับออกจากรั้วบ้านบริสตันไป เดียร์ก็หันกลับมาหาพี่ตัวโต “เข้าไปข้างในกันเถอะครับ”

 

“พาพี่ไปห้องเราหน่อยสิ พี่อยากเห็น”

 

เดียร์พยักหน้า ก่อนจะเดินนำกันต์กลับเข้าไปในบ้าน ผ่านห้องนั่งเล่นที่เพิ่งเกิดเหตุการณ์มากมายในนั้น แวะบอกฮาร์ทกับเลิฟว่าจะพากันต์ขึ้นไปข้างบน แล้วจึงเดินขึ้นไปบนชั้นสอง ระหว่างทางเจ้าบ้านก็แนะนำห้องต่างๆ ไปด้วย เดียร์เปิดประตูห้องนอนของตัวเอง รอให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปก่อนแล้วจึงตามเข้าไป ปิดประตูจนเรียบร้อย หยิบรีโมทแอร์มากดเปิดเครื่อง

 

กันต์มองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ห้องของน้องใหญ่มาก เตียงนอนขนาดคิงไซต์ โต๊ะทำงาน มุมนั่งเล่นดูโทรทัศน์ ที่ด้านหนึ่งเห็นประตูกระจกบานเลื่อน น่าจะเป็นห้องแต่งตัวซึ่งขนาดก็ใหญ่ไม่แพ้กับห้องนอนเลย

 

“นั่งนี่เลยครับ” เดียร์นั่งลงบนโซฟาในห้องนอนก่อนจะเรียกกันต์มานั่งด้วย

 

พอกันต์นั่งลงข้างๆ ก็เอนตัวไปพิงไหล่กว้างๆ นั้นทันที กันต์ได้แต่ยิ้มกับท่าทางของน้อง ยกมือลูบผมนุ่มนั้นเล่นอย่างเบามือ “โล่งอกแล้วใช่ไหม”

 

“ครับ โล่งอกแล้ว แล้วก็ดีใจมากด้วยที่แด๊ดกับมัมไม่ว่าอะไร” เดียร์ยิ้มกว้าง

 

“เพราะแด๊ดกับมัมของเรา รักเดียร์มาก รักมากจนไม่อยากจะทำลายความสุขของเดียร์ไง”

 

เดียร์พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของกันต์ “อิจฉาตัวเองจังที่มีครอบครัวที่น่ารักแบบนี้”

 

กันต์หลุดขำกับคำพูดของน้อง แต่เขาก็เห็นด้วยกับสิ่งที่น้องพูด ครอบครัวของเดียร์น่ารักมากเช่นกัน เหมือนกับครอบครัวของเขาเลย

 

“พี่ก็อิจฉาตัวเองเหมือนกัน”

 

“ที่มีครอบครัวที่น่ารักน่ะเหรอ”

 

กันต์ส่ายหน้ากับคำถามของเดียร์ “พี่อิจฉาตัวเอง ที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่น่ารักแบบนี้ไง”

 

“เลี่ยน!” พูดจบก็แลบลิ้นใส่ แต่หน้านั้นกับขึ้นสีระเรื่อแทน

 

“เขินก็บอกครับคุณอุ๋ง”

 

“ขี้เวอร์ก็ยอมรับคุณหมี”

 

กันต์หัวเราะ เขารู้สึกมีความสุขมากจริงๆ ที่เรื่องราวของวันนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ตอนก่อนที่เขาจะมาถึงที่นี่ เขาก็คิดไปสารพัดอย่าง แม้ว่าในใจเขาค่อนข้างจะมั่นใจว่าคงไม่มีปัญหาอะไร แต่ก็อดที่จะกังวลไม่ได้ ที่เขามั่นใจว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร ก็เพราะเขาคิดอย่างที่บอกน้องไป

 

พ่อกับแม่ของเดียร์รักเดียร์มากกว่าจะทำลายความสุขของเดียร์ได้ ถ้าหากเดียร์เลือกที่จะชอบเขาและนั่นคือความสุขของเดียร์ พ่อกับแม่ของเดียร์ก็คงไม่ห้ามอะไร กันต์คิดแบบนั้นจริงๆ แต่ที่กังวลก็เพราะเขาไม่มั่นใจว่าเรื่องราวทุกอย่างจะเรียบร้อยดีในวันนี้หรือเปล่า ตอนแรกยังคิดว่าอาจจะต้องพิสูจน์ตัวเองก่อนสักปีสองปี ครอบครัวของเดียร์จึงจะยอมรับเขาในฐานะคนรักของเดียร์ได้เสียอีก

 

ไม่คิดเหมือนกันว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยในวันนี้

 

“เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม” กันต์ถามคนที่ยังนั่งพิงไหล่เขาอยู่

 

“ครับ แล้วเมื่อคืนพี่นอนตอนไหน หลังจากผมหลับเหรอ”

 

“ใช่ หลังเราหลับพี่ก็นอนเหมือนกัน”

 

“เมื่อเช้าตื่นมา แบตโทรศัพท์หมดไปตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน”

 

“ของพี่ก็ด้วย” กันต์ใช้มือเล่นผมของเดียร์เล่นอย่างสนุกมือ ผมของน้องนุ่ม แล้วก็นิ่มด้วย เขาเลยชอบเล่นมากเป็นพิเศษ “สงสัยเพราะคอลทิ้งเอาไว้ทั้งคืน แบตก็เลยหมดละมั้ง”

 

“เมื่อคืนพี่ไม่ได้วางสายเหรอ” เดียร์เองก็ไม่ได้ห้ามอะไร ปล่อยให้พี่เล่นผมไปเรื่อยๆ แบบนี้เพราะรู้สึกว่าก็สบายดีเหมือนกัน

 

“ใช่ ไม่ได้วาง นอนดูเราหลับแล้วก็เผลอหลับไปเลยเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

ตลอดทั้งวันกันต์อยู่ที่บ้านของเดียร์ ทำความรู้จัก ความสนิทสนมให้มากขึ้นกับฮาร์ท แล้วก็เลิฟ เลิฟร้องดีใจใหญ่ที่จะได้เขามาเป็นพี่เขย เห็นว่าเล่าเรื่องทุกอย่างให้น้องแพรฟังแล้วเรียบร้อยด้วย

 

มื้อกลางวันกันต์ก็เป็นคนอาสาลงครัวเอง ทำเมนูข้าวผัดคุณหมีให้ทุกคนได้กิน เลิฟเห็นแล้วก็อดที่จะตกใจไม่ได้ ก็พอรู้มาจากเพื่อนสนิทอย่างแพรว่ากันต์ทำอาหารเก่ง แต่ใครจะคิดว่าผู้ชายตัวสูงใหญ่อย่างกันต์จะทำเมนูอาหารได้น่ารักมุ้งมิ้งขนาดนี้ ยิ่งเมนูข้าวผัดคุณหมีแบบนี้ด้วยแล้ว ฮาร์ทเองก็อึ้งไปไม่น้อยที่เห็นแบบนั้น เห็นจะมีก็แต่เดียร์ที่ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร เพราเขาเคยกินแล้วตั้งหลายครั้ง

 

หลังจากจัดการมื้อกลางวันจนอิ่มแปร้กันแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไป ฮาร์ทกับเลิฟก็แยกกลับเข้าห้องของตัวเอง เดียร์เลยพากันต์กลับมาที่ห้องอีกรอบ ตอนนี้ก็กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง เปิดหนังดูกัน

 

“นี่พี่กันต์” เดียร์เรียกอีกคน ก่อนจะทำใจกล้าทิ้งตัวลงนอนบนตักของกันต์แทนหมอนที่พิงอยู่

 

“ว่ายังไง”

 

“ถ้าสมมติว่าวันนี้แด๊ดไม่ยอมให้ผมคบกับพี่จริงๆ พี่จะทำยังไงเหรอ”

 

กันต์ก้มมองคนที่นอนหนุนตักเขาอยู่ก่อนจะตอบ “พี่ก็คงทำอะไรไม่ถูกแล้วก็ถอยทัพกลับไปก่อน”

 

“อ้าว ไงงั้นอ่ะ” ร้องออกมาแถมยังถามอย่างหาเรื่องเต็มที่

 

“ก็จริงนี่ เป็นเราล่ะ จะทำยังไง ยืนยันจะอยู่ต่อไม่ยอมกลับไปไหนให้ผู้ใหญ่มองว่าดื้อดึงแล้วอคติเพิ่มมากขึ้นเหรอ พี่ก็ต้องกลับไปก่อนแล้วค่อยวางแผนมาใหม่ มาบ่อยๆ สักวันก็ต้องใจอ่อนเองนั่นแหละจริงไหม” กันต์พูด “ถ้ามาบ่อยๆ มาประจำเดี๋ยวผู้ใหญ่ก็มองเห็นความตั้งใจจริง ความพยายามเอง แต่ถ้าดึงดันจะให้ยอมรับให้ได้ตอนนั้น เดี๋ยวนั้น ก็จะกลายเป็นว่าโดนมองไม่ดี กลายเป็นคนไม่มีความอดทน ไม่มีความพยายาม ดื้อดึงกับผู้ใหญ่ แบบนั้นโอกาสที่จะได้คบกันก็ยิ่งยากกว่าเดิมอีก จริงไหม...”

 

เดียร์ฟังไปก็คิดตามไป ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่กันต์พูด “ก็จริงนะครับ การทำให้ยอมรับไม่ได้มีแค่การดื้อดึงอย่างเดียวเสียหน่อยนี่เนอะ”

 

“ใช่แล้วล่ะ ยิ่งดื้อ ยิ่งรั้นก็ยิ่งทำให้รู้สึกอคติมากขึ้น ซึ่งค่อยๆ เข้าหา แต่เป็นประจำจะดีกว่า”

 

“ฉลาดนะเนี่ย... แฟนใคร” ยกนิ้วเคาะปลายคางอีกคนเล่น

 

“แฟนคุณอุ๋งนี่แหละครับ รู้จักไหมหือ” อ้าปากงับนิ้วของน้องเล่นเบาๆ อย่างหยอกล้อก่อนจะปล่อย

 

“รักจักครับ คุณหมีแฟนผมนี่เอง” แล้วเจ้าตัวก็ยิ้มกว้างอย่างชอบใจ

 

“เย็นนี้พี่ลงครัวด้วยดีกว่า ทำอาหารเอาใจพ่อแม่แฟนหน่อย ดีไหม”

 

“ครับๆ เอาเลยครับ ตามสบายเลยครับ”

 

กันต์ยิ้ม มันเขี้ยวน้องตัวเล็กจนต้องก้มลงไปฟัดแก้มขาวๆ จนขึ้นสีแดง ก่อนจะกอดเอาไว้แน่นอย่างรักใคร่เอ็นดู

 

สำหรับมื้อเย็นเดียร์ก็ลงมาทำอาหารในครัวอย่างที่เจ้าตัวเอ่ยปากเอาไว้ ถามเมนูที่ฮาร์ทกับเลิฟอยากกินเพื่อที่จะได้ทำให้ ไม่ลืมถามถึงเมนูโปรดของแด๊ดดี๊กับมัมมี๊ด้วย ตั้งใจทำสองเมนูนี้เป็นพิเศษเพื่อเอาใจพ่อตาแม่ยายโดยแท้

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงรถเลี้ยวมาเดียร์ก็รีบเด้งตัวไปหน้าบ้าน เพื่อรอรับแด๊ดดี๊กับมัมมี๊ ทั้งสามคนกอดหอมกันจนพอใจถึงได้พากันเดินเข้ามาในบ้าน กันต์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนอีกรอบ ซึ่งทั้งคู่ก็ทักทายเขากลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม แม้กระทั่งควอตซ์เองก็ยังยิ้มให้เขา ไม่เหมือนกับเมื่อเช้าตอนที่เล่นละครตบตาเขากับเดียร์

 

“มื้อนี้พี่กันต์ลงมาทำเองเลยนะคะแด๊ดดี๊มัมมี๊” เลิฟส่งเสียงเจื้อยแจ้วพูดระหว่างเริ่มมื้อเย็น “ตอนกลางวันเลิฟก็ได้กินข้าวผัดคุณหมีฝีมือพี่กันต์ด้วย อร่อยมากเลย”

 

“หือ... กินอะไรนะคะ ข้าวผัดคุณหมีเหรอ” น้ำเหนือถามอย่างแปลกใจ

 

“ใช่แล้วค่ะ ข้าวผัดคุณหมี”

 

“จริงๆ ก็ข้าวผัดซอสธรรมดานี่แหละครับ” เจ้าของเมนูอธิบาย “แต่พอดีผมเอามาจัดจานเป็นรูปหมีนอนหลับน่ะครับ ติดเรียกมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าข้าวผัดคุณหมี พอโตมาก็เรียกแบบนี้อยู่ ตอนเด็กๆ พ่อของผมชอบทำให้ทานครับ ผมเลยเรียกข้าวผัดคุณหมี”

 

“อ่อ... อย่างนั้นเอง แต่เราก็ทำอาหารเก่งนะ อร่อยด้วย ชอบทำเหรอลูก”

 

“ครับ คงเพราะเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ มัมของผมก็ทำอาหารเป็น พ่อก็เป็นเพราะเปิดร้านขนมด้วย ผมเห็นแล้วก็คิดว่าสนุกดีก็เลยให้ทั้งสองคนสอนให้น่ะครับ” กันต์ตอบ

 

“คนนี้ก็ทำเป็นแต่ขี้เกียจทำ” ควอตซ์พูด ยกมือวางบนหัวของเดียร์แล้วจับโยกไปมา “ไม่เหมือนพี่ชายเขา ขยันมากกว่า”

 

“ช่ายๆ ฮาร์ทขยัน ให้เรียนบริหารดีแล้วจะได้มาช่วยแด๊ดดูกิจการ ปล่อยคนไม่ขยันอย่างเดียร์ไปเนอะ”

 

“เดี๋ยวเถอะเรา ขี้เกียจแบบนี้พี่เขาคงไม่อยากเลี้ยงแล้วมั้งเนี่ย”

 

“พี่กันต์เลี้ยงได้ เนอะพี่กันต์เนอะ” หันไปเนอะใส่แฟนอีก

 

กันต์ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหัวเราะออกมาเบาๆ เท่านั้น มื้อแรกกับการกินข้าวร่วมกันกับครอบครัวของเดียร์ เต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้วก็เสียงหัวเราะ เป็นอีกหนึ่งมื้อที่ไม่ได้กินข้าวกับครอบครัวแล้วกันต์รู้สึกมีความสุขมาก อาจจะเป็นเพราะว่าตรงนี้ก็คือครอบครัวอีกหนึ่งครอบครัวเลยทำให้รู้สึ







************************************************

แด๊ดดี๊เขาก็แค่... “ทำเป็นเข้ม” ไปแค่นั้นแหละจ้า บอกแล้วว่าแด๊ดควอตซ์เขาเชื่อฟังเมียรักเขายิ่งกว่าอะไร เมียพูดไรยอมหมด! ฮาาาา เรื่องนี้ไร้ดราม่าใด ๆ จ้า ซึ่งตอนหน้าก็จะเป็นตอนส่งท้ายของนิยายเรื่องนี้แล้วนะ จะว่าเร็วก็เร็วเหมือนกันเนอะ จบแล้ว...

 

ยังไงก็เจอกันตอนหน้านะคะ ^^

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ

 

ปล. เหตุการณ์รับน้อง การเรียนการสอน รวมไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ใส่ในนิยาย บางส่วนฟางเอามาจากชีวิตจริงที่ฟางได้เจอมาตอนเรียน บางส่วนฟางแต่งเติมเสริมขึ้นมาเอง และได้รับการอนุญาตจากทาง รศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ให้เผยแพร่แล้วค่ะ

 

เจอคำผิด บอกได้ค่า

 

ไม่อยากจะขออะไรมาก แต่ขออย่างเดียวอ่านแล้วเมนต์หน่อยน้า ไม่งั้นพี่กันต์น้อยใจแย่เลย รักพี่กันต์เมนต์ รักน้องเดียร์เมนต์ รักคนแต่งเมนต์ ไม่รักกันก็เมนต์ค่า

 

สำหรับเฟสบุ๊คค่ะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับทวิตเตอร์ค่ะ https://twitter.com/Fangiily_GC

 

เข้าไปพูดคุย สอบถาม ทวงหานิยายกันได้เลยนะคะ ยินดีตอบทุกคน ทุกข้อสงสัย(ที่ตอบได้จ้า)

 

รัก #พี่กันต์สายอ่อย กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 768 ครั้ง

143 ความคิดเห็น

  1. #3087 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:41
    พี่หมีบอกรวยครับ แฟนคนเดียวเลี้ยงได้ 555555
    #3087
    0
  2. #3038 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:36
    พี่ควอตซ์ก็น่ะยังเป็นคนหลงเมียเหมือนเดิมใจจริงคงอยากเล่นใหญ่กว่านี้แต่เมียห้ามไว้แน่ๆ555555555
    #3038
    0
  3. #2934 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:04
    พี่ไม่เลี้ยง ให้แฟนเลี้ยงก้ได้
    #2934
    0
  4. #2840 Meujon (@maimaiwhan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 02:53
    ใช่ค่ะ แด๊ดจะว่าไม่ได้นะคะ สมัยก่อนแด๊ดก็ทำกับมัมไว้เยอะะะะะ
    #2840
    0
  5. #2804 aomwannida (@Aomwj) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:11
    ตามอ่านจนจบเลยยย น่ารักมากกก รอนะค้าาา ♡
    #2804
    0
  6. #2803 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 00:13
    แอบขำพี่ควอตซ์จริงๆค่ะ ตอนตัวเองหนุ่มๆก็วรกรรมเยอะแยะ
    #2803
    0
  7. #2791 ยุ่งเยิง (@bugsbunny_jb) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:30
    ตามอ่านทันจนได้. สองครอบครัวจะรู้จักกะนขนาดไหนน๊าาถเามารวมกันแล้วคงน่ารักน่าดู
    #2791
    0
  8. #2781 Awaakening (@awaakening) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:37
    แฮปปี้แล้วน้าา
    #2781
    0
  9. #2780 mook1504 (@moukmine) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:24
    น่ารักมากๆเลย ครอบครัวเข้าใจและอบอุ่นมากๆ
    #2780
    0
  10. #2779 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:45
    พี่กันต์น้องเดียร์น่ารักทั้งสองครอบครัวจริงๆค่ะลูก ชอบบบบบบบบ พี่ควอตซ์ชอบแกล้งลูกไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ แกล้งตั้งแต่เล็กยันโต 55555555
    #2779
    0
  11. #2778 Atum Atum (@atum-mj) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:11
    เฮ้อ จบด้วยดี ต่อไปขอฉากรวทครอบครัวหน่อยนะคะ ต้องน่ารักมากแน่ จับฮาร์ทคู่น้องแพร พูดลอยลม
    #2778
    0
  12. #2777 Paaaooo (@Pao1965) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:46

    รักพี่กันต์ น้องเดียร์
    #2777
    0
  13. #2776 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:53
    แด๊ดยอมรับแล้ว ดีใจแทนน้องเดียร์
    #2776
    0
  14. #2775 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:16
    โถ..ใจหายใจคว่ำหมดน้องเสียร้องไห้เลย..
    #2775
    0
  15. #2774 February Asce (@mira_asce) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 15:30
    ขี้แกล้งงง​ กับลูกเขยก็ยังแกล้งงงง
    #2774
    0
  16. #2773 M@now (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 14:23

    อบอุ่น น่ารักอา่

    #2773
    0
  17. #2772 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 14:21
    ลุ้นแทบแย่ที่แท้คุณพ่อแกล้งลูกเขยนี่เองดีใจจังเข้ากันได้แล้วนกันยังลงมือทำอาหารเอร่อยด้วยใช่ไหมน้อง เดียยิ้มหน้าบาน
    #2772
    0
  18. #2770 Cherdyl3e3r (@Cherdyl3e3r) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 12:06
    ครอบครัวบริสตันน่ารักเสมอ
    #2770
    0
  19. #2768 Chanpendek (@vwassch) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 11:07
    ครอบครัวน่ารักมากๆๆเลยค่ะ
    #2768
    0
  20. #2767 Observer (@pl0y-yii) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 11:00
    ตอนหน้า 2 ครอบครัวต้องเจอกันได้แล้วนะคะ 5555555
    #2767
    0
  21. #2766 SaiPattarawadee (@SaiPattarawadee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 10:52

    เป็นครอบครัวอบอุ่นมากก
    #2766
    0
  22. #2765 junorus (@junorus) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 10:42
    เป็นครอบครัวที่อบอุ่นและน่ารักมากๆ
    #2765
    0
  23. #2762 junl53247559 (@junl53247559) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:47

    น่ารักจริงๆ อบอุ่นกับครอบครัว
    #2762
    0
  24. #2761 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:38

    น่ารักมากเลย
    #2761
    0
  25. #2760 Little Ta SmileGirl (@littleta) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:30
    บ้านนี้น่าร๊ากกกก รักครอบครัวนี้ รักๆๆ
    #2760
    0