♡ Faculty of Love . 1 My Dear ; รักของผม ผมจัดเอง ♡ [Boy's Love] ll [สนพ. Bookish House]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 285,834 Views

  • 3,094 Comments

  • 11,675 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,216

    Overall
    285,834

ตอนที่ 31 : SP01 l "Happy New Year"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 580 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

say-hi ในทวิตเตอร์ ฝากติด #พี่กันต์สายอ่อย ด้วยนะคะ

ไม่ขออะไรมาก คอมเมนต์ให้กำลังใจกันหน่อยก็ดีจ้า

อย่าเป็นนักอ่านเงาเลย คนแต่งหมดกำลังใจเนอะ




บทพิเศษ l Happy New Year”

 

ช่วงนี้รู้สึกว่าทุกคนจะคึกคักกันไปหมด ในห้างสรรพสินค้าก็พากันประดับตกแต่งภายในเสียสวยงาม เสียงเพลงสนุกสนานเหมาะกับเทศกาลก็เปิดดังทั่วทุกชั้น คงเพราะว่าตอนนี้ใกล้ถึงเทศกาลที่หลาย ๆ คนรอคอยเพราะจะได้หยุดยาวกันแล้วอย่างเทศกาลปีใหม่ ทำให้บรรยากาศดูคึกคักไปหมด ผู้คนมากมายจับจ่ายซื้อของเพื่อเป็นของขวัญ เหมือนกับที่เดียร์กำลังเดินดูของเพื่อซื้อให้คนในครอบครัว

 

“นึกได้หรือยังว่าจะซื้ออะไรบ้าง” เสียงของคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม หลังจากที่ปล่อยให้เดียร์ได้นั่งนึกว่าจะซื้อของขวัญอะไรดีในร้านอาหารร่วมชั่วโมง

 

คนตัวเล็กกว่าหันมามองพร้อมทำหน้ายู่ยี่ไปหมดเหมือนคนคิดไม่ตกจนเขาต้องหลุดยิ้มขำยกมือขึ้นจับผมของเดียร์แล้วขยี้ไปมา “ถ้ายังเลือกไม่ได้ก็ไปเดินดูก่อนไหม ช่วงนี้พี่ว่าของลดราคาค่อนข้างเยอะเผื่อเจอของถูกใจ”

 

เดียร์พยักหน้ารับคำพูดของอีกฝ่ายทันที “อย่างนั้นเดินไล่ตั้งแต่ชั้นแรกเลยนะครับ ผมเห็นในเฟซลงว่านาฬิกาลดราคา ไปดูกันครับ”

 

“ได้สิ” กันต์พยักหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันไปเดินดูของ

 

ไล่วนจนครบแทบทุกชั้นแต่สุดท้ายเดียร์ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ ตอนนี้เจ้าตัวเลยนั่งทำหน้ายุ่งอยู่ในร้านกาแฟแบรนด์ดังพร้อมแก้วชาเขียวปั่นในมือ

 

“ทำไมถึงได้ยากจังนะ” เดียร์ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่แน่ใจ “นาฬิกาเรือนนั้นก็สวยนะครับแต่มันแพงมากเลย ขนาดลดเกือบครึ่งราคาแล้วนะนั่น ซื้อของแพงแบบนั้นไปมีหวังโดนมัมบ่นแน่เลย”

 

“ปกติเราให้ของอะไร” กันต์ที่เห็นน้องทำหน้ายุ่งก็เอ่ยถาม

 

เดียร์ส่ายหน้าไปมา “ก็... ไม่ครับ ตอนเด็ก ๆ ให้พวกการ์ดเพราะที่โรงเรียนจะให้ทำอยู่แล้ว แต่พอโตมาหน่อยก็ไม่ได้ให้อะไรเพราะไม่มีตังค์ อีกอย่างมัมแด๊ด แล้วก็พวกคุณย่าก็บอกว่าไม่ต้องผมก็เลยไม่ได้ซื้ออะไร แต่ปีนี้ก็อยากให้บ้าง แล้วพี่กันต์ละครับ เทศกาลแบบนี้ให้อะไรพวกมัมกับพ่อคินเหรอครับ”

 

“พี่กับน้องแพรจะทำพวกคุกกี้ให้ ไม่ได้ซื้อของเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่หรอก บางปีก็จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่บ้าน พี่กับน้องแพรทำอาหาร ทำขนมกันเอง บางทีก็วาดรูปให้” กันต์ตอบ “บางที... เราไม่ต้องให้ของเป็นชิ้นก็ได้นะ พี่ว่าพวกมัมเขาไม่ได้อยากได้ของแพงมีราคาอะไรหรอก”

 

“นั่นสินะครับ... หรือผมจะทำคุกกี้แบบพี่กันต์บ้างดีนะ แต่ผมก็อยากให้ของเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนกัน เฮ้อ... ทำไมมันยากแบบนี้นะ” เจ้าตัวถอนหายใจอีกรอบอย่างคนที่คิดไม่ตก ตัดสินใจไม่ได้

 

“ลองเอาสิ่งที่เรียนมา มาทำของขวัญสิ”

 

“สิ่งที่เรียนมาเหรอครับ...” เดียร์พูดทวนก่อนจะทำตาโต “พี่กันต์หมายถึงให้ผมสร้างบ้านให้แด๊ดกับมัมเนี่ยนะ!!

 

“เด็กบ๊อง!” กันต์ดีดหน้าผากคนรักเบา ๆ ส่ายหน้าระอากับความคิดของอีกฝ่าย “พี่ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ของแบบนั้นเราทำตอนนี้ได้ไหมล่ะ พี่หมายถึงอย่างออกแบบอะไรสักอย่างพวกนี้ต่างหากล่ะ อย่างทำโฟโต้บุ๊ก กรอบรูป สมุดโน้ตอะไรพวกนี้ เอาไปใช้งานได้ ตกแต่งได้”

 

เดียร์ยู่หน้า ยกมือลูบหน้าผากของตัวเองที่โดนดีด “ก็ใครจะไปรู้ล่ะ...”

 

“เดี๋ยวเถอะเรา”

 

เดียร์ย่นคอหนีเมื่อเห็นว่ากันต์ทำท่าจะดีดหน้าผากเขาอีกรอบ ก่อนจะยิ้มกว้างใส่ “เอาไว้ผมจะลองไปนึก ๆ ดูครับ ให้ของทำเองก็น่าจะดีเนอะ”

 

“แล้วนี่อยากเดินดูอะไรอีกหรือเปล่า หรือจะกลับบ้านเลย” กันต์ถามพลางดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้ก็เกือบจะเย็นแล้ว

 

“กลับเลยก็ได้ครับ ผมเดินจนปวดขาไปหมดแล้ว”

 

“อย่างนั้นไปครับ พี่ไปส่งที่บ้าน” กันต์จับมือของเดียร์มากุมเอาไว้ก่อนจะพาน้องเดินออกจากร้านเพื่อตรงไปที่รถ

 

เพราะช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัยเดียร์เลยกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่ช่วงสัปดาห์ก่อนแล้ว แต่ก็นัดกับกันต์อยู่บ่อย ๆ บางวันก็ไปเที่ยวอยู่ที่ร้านของพ่อคิน บางวันกันต์ก็แวะมาหาที่บ้านสลับกันไป แต่เพราะวันนี้เดียร์อยากจะหาซื้อของขวัญให้กับครอบครัวกันต์เลยไปรับมาตั้งแต่ช่วงสาย ๆ แล้ว

 

“ว่าแต่ช่วงปีใหม่พี่กันต์ไปเที่ยวไหนหรือเปล่าครับ” เดียร์หันไปถามคนที่กำลังขับรถอยู่

 

“ยังไม่แน่ใจเลย กับที่บ้านก็ยังไม่ได้คุยกันว่าจะไปไหนหรือเปล่าแล้วเราล่ะ”

 

“เหมือนกันครับ ยังไม่ได้คุยกันเหมือนกัน แต่ช่วงปีใหม่แบบนี้แด๊ดเขามีงานเลี้ยงเยอะ พวกคุณย่าก็ไป” เดียร์ตอบ นึกไปถึงปีที่แล้วที่ก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเพราะว่าคุณย่า คุณปู่แล้วก็แด๊ดมีงานเลี้ยงเยอะมาก ๆ แทบจะทุกวันเลย พวกเขาก็เลยตัดสินใจว่าไม่ไปเที่ยวไหนดีกว่า “แล้วปีนี้ไม่ไปหาคุณตาคุณยายเหรอครับ”

 

“ไม่ครับ ปีนี้หนีไปเที่ยวเชียงใหม่กันตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว กว่าจะกลับพี่ว่านู้นแหละหลังปีใหม่ เขาบอกว่ายังมีแรงเที่ยวก็เที่ยวให้ชื่นใจก่อน” กันต์พูดยิ้ม ๆ ตอนนึกไปถึงคุณตาคุณยายที่มักจะพากันไปเที่ยวพักผ่อนกันเป็นประจำ “ปีนี้ก็อาจจะจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ ที่บ้านนั่นแหละนะ”

 

เดียร์พยักหน้ารับกับคำพูดของกันต์ ตลอดทางกลับบ้านก็คุยกันเรื่องนู้นบ้างเรื่องนี้บ้าง เงียบบ้างสลับกันไป จนกระทั่งรถของกันต์เลี้ยวเข้าสู่รั้วบ้านตระกูลบริสตัน ก่อนที่จะขับไปจอดอยู่บริเวณหน้าบ้านของเดียร์

 

“พี่จะลงก่อนไหมครับ” เดียร์หันมาถามเมื่อรถจอดนิ่งแล้ว

 

“ไว้คราวหลังดีกว่าครับ วันนี้พี่นัดกับที่บ้านเอาไว้แล้วด้วยว่าจะกลับไป”

 

“โอเคครับ ยังไงก็ขับรถกลับดี ๆ นะครับ ถึงบ้านแล้วบอกผมด้วยนะ”

 

“ครับผม” กันต์ส่งยิ้มให้

 

เดียร์ยกมือโบกลาก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาลงก็โดนอีกฝ่ายดึงแขนเอาไว้ก่อน ตั้งใจจะหันกลับมาถามว่ามีอะไรแต่ก็ไม่ทันได้พูดเพราะริมฝีปากของกันต์ก็ปิดทับที่ริมฝีปากของเขาก่อนแล้ว ไม่นานก็ผละออกพร้อมกับรอยยิ้ม ส่งผลให้ใบหน้าขาว ๆ ของเดียร์ขึ้นสีระเรื่อ เจ้าตัวไม่ได้พูดอะไรนอกจากรีบผลักประตูให้เปิดกว้างแล้วลงจากรถปิดประตูเสียงดังแล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไป

 

กันต์หัวเราะกับท่าทางของน้องตัวเล็กก่อนจะขับรถออกจากบ้านบริสตันไปอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

 

 

“มัมครับ~ น้องเดียร์กลับมาแล้ว” เสียงเจ้าตัวดังไปก่อนที่ขาจะก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นเสียอีก ให้คนถูกเรียกต้องหันมามองก่อนจะส่งสายตาดุ ๆ ใส่ลูกชายที่ทำนอกจากจะไม่กลัวแล้วยังยิ้มหวานกลับมาอีก “สวัสดีครับมัม สวัสดีครับแด๊ด”

 

เดียร์ถลาไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ มัมมี๊สองแขนกอดรอบเอวตัวเอนนอนบนตักนุ่ม ๆ

 

“พี่กันต์มาส่งเหรอ ทำไมไม่ชวนพี่เขาลงมากินข้าวด้วยกันล่ะ” มัมมี๊ถามยกมือลูบผมลูกชายคนเล็กเบา ๆ

 

“พี่กันต์นัดกับที่บ้านเอาไว้แล้วครับ ว่าแต่ว่า... มัมครับปีใหม่นี้เราจะไปเที่ยวไหนกันหรือเปล่า” เดียร์เงยหน้าขึ้นมองมัมมี๊ก่อนจะถาม

 

“ทำไม จะไปไหน” คนที่ถามกลับมาไม่ใช่มัมมี๊เพราะเสียงมัมมี๊ไม่เข้มขนาดนี้ แต่เป็นเสียงของแด๊ดดี๊ที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัว

 

เดียร์หันไปมองก่อนจะแอบสะดุ้งในใจเมื่อเห็นสายตาเข้ม ๆ ของแด๊ดดี๊ รีบยิ้มส่งให้เป็นทัพหน้า มัมมี๊ก็ไม่มีช่วยแถมยังแอบหัวเราะขำอีก

 

“เจ้ากันต์ชวนไปไหน” แด๊ดดี๊ถามมาอีกรอบเมื่อลูกชายยังไม่ตอบ

 

คบกันมาเป็นปี เข้าออกบ้านกันเป็นว่าเล่นแด๊ดดี๊ก็ยังไม่วายหวงลูกชายคนนี้

 

“ไม่ได้ชวนครับ ที่เดียร์ถามเดียร์จะเสนอไอเดีย” เดียร์รีบตอบเพราะกลัวว่าแด๊ดดี๊จะส่งเสียงเข้มมาอีกรอบ “ถ้าไม่ได้ไปไหนเราจัดปาร์ตี้กันที่บ้านดีไหมครับ แล้วก็ชวนบ้านพี่กันต์มาด้วย”

 

เดียร์เสนอไอเดียแต่ไม่ได้มองหน้าแด๊ดดี๊นะ เงยหน้ามองทำหน้าอ้อนใส่มัมมี๊ เพราะรู้ว่าต้องอ้อนใครถึงจะได้ผล แม้ว่าแด๊ดดี๊จะตามใจลูกเก่ง แต่ก็ไม่เก่งเท่าตามใจมัมมี๊ ตั้งแต่เด็กจนโตมาตอนนี้เดียร์ยังไม่เคยเห็นแด๊ดดี๊ขัดใจมัมมี๊ได้เลยสักครั้งเดียว

 

“ดีค่ะ!” เสียงตอบรับไม่ใช่มัมมี๊ไม่ใช่แด๊ดดี๊แต่เป็นเสียงของเลิฟที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องกับพี่ชายคนโต ก่อนจะยกมือไหว้ “มัมมี๊แด๊ดดี๊สวัสดีค่ะ”

 

ฮาร์ทเองก็ยกมือไหว้ทั้งสองคนเช่นกัน คนเป็นพี่เดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับแด๊ดดี๊ ส่วนเลิฟวิ่งมาหอมแก้มมัมมี๊ก่อนจะเดินไปหาแด๊ดดี๊ หอมแก้มคนเป็นพ่อแล้วนั่งลงข้าง ๆ

 

“ชวนบ้านพี่กันต์มาฉลองปีใหม่ที่บ้านก็ดีเหมือนกันนะคะ เลิฟถามแพรแล้ว แพรบอกว่าปีใหม่ที่บ้านไม่ได้วางแพลนจะไปไหนกัน เพราะคุณตาคุณยายไปเที่ยวเชียงใหม่แล้วเลยไม่ได้ไปบ้านที่ชลบุรีค่ะ” เลิฟสนับสนุนความคิดของพี่ชาย

 

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ลองชวนบ้านพี่เขามา เพราะเราเองก็ไม่ได้มีแพลนจะไปเที่ยวไหนเหมือนกัน” มัมมี๊ตัดสินใจในที่สุด

 

“โอเคครับ” ยืดตัวหอมแก้มมัมมี๊ไปทีก่อนจะล้มตัวนอนตักมัมมี๊ต่อ

 

 

 

 

 

หลังจากทานมื้อเย็นกันแล้วเรียบร้อยครอบครัวบริสตันต่างก็แยกย้ายทำกิจกรรมของตัวเอง มัมมี๊ก็โดนแด๊ดดี๊พาตัวไปตั้งแต่มื้อเย็นจบลง ส่วนสามพี่น้องก็นั่งคุยนั่งเล่นกันอยู่ในห้องนั่งเล่นพักใหญ่จึงได้แยกย้ายกันบ้าง

 

เดียร์เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้าตัวฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเพราะนึกไอเดียดี ๆ ที่จะทำของขวัญได้แล้ว ของแด๊ดดี๊กับมัมมี๊เดียร์ตั้งใจจะทำโฟโต้บุ๊ก เขาเองก็ถ่ายรูปครอบครัวเอาไว้เยอะอยู่ ส่วนของคุณตา คุณปู่แล้วก็คุณย่าตั้งใจจะทำกรอบรูป ส่วนข้องพี่ชายฝาแฝดแล้วก็น้องสาวจะทำสมุดโน้ตให้ ร่างแบบร่างอะไรในใจแล้วก็ยกยิ้มชอบใจกับตัวเอง

 

คนอารมณ์ดีเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังจากที่แต่งตัวในชุดพร้อมนอนแล้ว กระโดดขึ้นมานอนคว่ำอยู่บนเตียงหยิบโทรศัพท์มือถือมากดเล่น ระหว่างที่กำลังเช็คนู้นนี่ไปเรื่อย ๆ โทรศัพท์ในมือก็สั่นก่อนที่หน้าจอจะสว่างขึ้นพร้อมกับชื่อของกันต์ที่ปรากฏอยู่บนนั้น

 

เดียร์กดรับที่อีกฝ่ายวีดิโอคอลเข้ามา กันต์เองก็อยู่ในชุดพร้อมนอนเหมือนกัน กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงเหมือนกันกับเดียร์ เกือบทุกคืนหลังจากปิดเทอมที่ทั้งคู่วีดิโอคอลหากันบางคืนก็นั่งคุยนอนคุยกันไปเรื่อย ๆ บางคืนก็แค่เปิดกล้องทิ้งเอาไว้แล้วต่างฝ่ายต่างก็ทำกิจกรรมของตัวเองไป แต่ถ้าหันไปมองที่หน้าจอโทรศัพท์ก็จะเห็นอีกฝ่ายเสมอ

 

[ทำอะไรอยู่] ปลายสายส่งเสียงถามมา

 

“ก่อนพี่โทรมาผมก็นอนเล่นโทรศัพท์นี่แหละครับ ไม่ได้ทำอะไร” เดียร์ตอบกลับไป เจ้าตัวมองอีกฝ่ายที่วันนี้สวมแว่นด้วย “พี่ทำอะไรครับ ทำไมใส่แว่นด้วย”

 

อีกฝ่ายยกมือจับแว่นที่สวมอยู่ก่อนจะถอดออก กันต์มักจะใส่เวลาที่ต้องอ่านหนังสือเยอะ ๆ หรือไม่ก็ใช้คอมนาน ๆ [อ่อ... ก่อนขึ้นมาบนห้องพี่ช่วยน้องแพรตรวจการบ้าน ก็เลยใส่ไปน่ะ]

 

เดียร์พยักหน้ารับก่อนจะนึกไปถึงน้องสาวของตัวเองบ้าง “ไม่เห็นเจ้าเลิฟเอาการบ้านมาให้ตรวจเลย ไม่รู้ทำบ้างหรือเปล่านั่น”

 

กันต์เพียงแค่หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาเอี้ยวตัวเอาแว่นสายตาไปวางเอาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง [ง่วงหรือยังวันนี้ ออกไปข้างนอกมาทั้งวันเลย]

 

“ยังครับ อ่อ... พี่กันต์! ผมรู้แล้วล่ะว่าจะทำอะไรเป็นของขวัญดี” เดียร์พูดก่อนจะเล่าความคิดของตัวเองให้แฟนฟัง ซึ่งกันต์ก็พยักหน้ารับเสนอความคิดเข้าไปเพิ่มเติม

 

[ก็ดีนะ พี่ว่าทุกคนน่าจะดีใจ เพราะเป็นของทำเอง มีแค่ชิ้นเดียวในโลกด้วย]

 

“เนอะ! ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละ จริงสิ... ปีใหม่น่ะครับถ้าพี่กับที่บ้านไม่มีโปรแกรมไปเที่ยวไหนมาปาร์ตี้ที่บ้านผมกันไหม ชวนมัมพัทธ์ พ่อคินแล้วก็น้องแพรมาด้วย มาทำอะไรกินกัน”

 

[แล้วที่บ้านเราไม่ได้ไปไหนหรือยังไง]

 

“ไม่ได้ไปครับ ผมบอกมัมแล้ว มัมก็เห็นด้วยนะให้ชวนพี่กับที่บ้านมา”

 

[เอาไว้พี่จะลองถามัมกับพ่อคินดูก่อนแล้วกันนะ แล้วพี่จะให้คำตอบอีกที]

 

เดียร์พยักหน้าหงึกหงักยิ้มกว้างส่งไปให้คนในจอโทรศัพท์ “ได้ครับ”

 

เจ้าตัวขยับตัวนอนบนเตียงดี ๆ วางโทรศัพท์พิงตุ๊กตาหมีเอาไว้พลางคุยโต้ตอบกับปลายสายไปด้วย ไม่แน่ใจว่าคุยอะไรกันนักเพราะเรื่องนู้นเรื่องนี้หยิบยกมาคุยได้เรื่อย ๆ บางช่วงก็เงียบกันไปเสียอย่างนั้น แต่ก็ไม่ถึงกับเงียบเหงาหรืออึดอัดอะไรเพราะมีเสียงเพลงคลอเบา ๆ มาจากฝั่งของกันต์

 

[ตาจะปิดแล้ว] กันต์พูดยิ้ม ๆ มองหน้าน้องตัวเล็กที่ดูแล้วท่าจะง่วงเต็มที

 

ดวงตากลมโตปรือปรอยคล้ายคนกำลังเคลิ้มหลับ เดียร์ส่งเสียงงึมงำแต่น่าจะเพราะความง่วงเลยทำให้ประโยคที่พูดออกมานั้นฟังไม่ได้ความ ไม่นานเจ้าตัวก็หลับไป ใบหน้าน่ารักเบียดลงกับหมอนใบนุ่ม ซุกเข้าหาความนุ่มนิ่มของหมอนและผ้าห่มอย่างที่ชอบทำเวลาหลับแล้ว

 

กันต์เองก็ชอบมองเวลาน้องตัวเล็กหลับ เพราะดูเหมือนกับเด็ก ๆ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ เขาคงอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปหอมแก้มป่อง ๆ ของน้องสักที แต่เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เลยได้แต่มองอยู่แบบนี้ ดูจนแน่ใจว่าน้องตัวเล็กหลับสนิทไปแล้วเขาถึงได้ลุกไปปิดไฟภายในห้องก่อนจะกลับมานอนที่เตียง ขยับหาตำแหน่งวางโทรศัพท์ที่สามารถนอนมองน้องตัวเล็กหลับได้อย่างชัดเจน

 

นอนมองน้องหลับไปเรื่อย ๆ เพลิน ๆ จนสุดท้ายกันต์ก็หลับตามไปโดยที่ไม่ได้กดวางโทรศัพท์







* * * ต่อค่ะ 100% * * *






“วันนี้ลูกชายมัมตื่นแต่เช้าเลยนะ” มัมมี๊ส่งเสียงทักทายเมื่อเห็นเดียร์เดินเข้ามาในครัว

 

เดียร์แกล้งทำหน้ายุ่งเมื่อโดนแซวแบบนั้นก่อนจะเข้าไปกอดไปอ้อนมัมมี๊แทน “เดียร์จะตื่นเช้าบ้างไม่ได้เหรอครับ ตอนเรียนเดียร์ก็ตื่นเช้าบ่อยไป”

 

มัมมี๊ยกมือขึ้นบีบปลายจมูกลูกชายเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว “นั่นเพราะลูกมีเรียน แต่นี่เป็นวันหยุด ปกติวันหยุดแบบนี้ลูกชายแม่ตื่นเช้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือว่ามีคนคอยปลุกแล้วเลยตื่นเช้าจนชิน”

 

เดียร์ยิ้มแผล่ หอมแก้มมัมมี๊ฟอดใหญ่ไม่ยอมตอบคำถามของมัมมี๊แต่แค่นั้นก็รู้ได้แล้วว่าสิ่งที่มัมมี๊คิดคือเรื่องจริง กันต์ตื่นเช้าเป็นนิสัยยกเว้นว่าช่วงไหนที่อีกฝ่ายทำงานหนักนอนดึกจริง ๆ ถึงจะตื่นสาย แต่ถ้าปกติก็ตื่นแต่เช้าเป็นประจำ ถ้าหากไม่ได้แวะไปนอนค้างด้วยอีกฝ่ายก็จะโทรมาปลุกเพื่อให้เขาไปทานมื้อเช้าด้วยกัน เดียร์เลยติดการนอนตื่นเช้าไปด้วยเลย

 

“ว่าแต่พวกพี่เขาจะมากันตอนไหนล่ะครับ” มัมมี๊ยอมเปลี่ยนเรื่อง

 

วันนี้บ้านบริสตันจะมีเลี้ยงฉลองส่งท้ายปีที่บ้าน ซึ่งก็ชวนครอบครัวของกันต์มาด้วย ที่จริงเดียร์ตั้งใจจะชวนเพื่อนของตัวเองแล้วก็เพื่อนของกันต์มาด้วยแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันหยุดยาวแถมปิดเทอมแบบนี้แต่ละคนก็แยกย้ายกลับบ้านไม่ก็ไปเที่ยวกับครอบครัวกันหมด ปาร์ตี้นี้เลยเป็นการเลี้ยงฉลองกันสองครอบครัว

 

“น่าจะบ่าย ๆ แหละครับ พี่กันต์บอกว่ามัมพัทธ์กับพ่อคินต้องไปทำบุญกันก่อนที่บริษัทครับ ส่วนพี่กันต์จะแวะไปไหว้พ่อกับแม่ก่อนแล้วค่อยมาครับ” เดียร์ตอบตามที่ได้คุยกับกันต์มา

 

“แล้วเดียร์ไม่ไปกับพี่เขาเหรอ”

 

“ไปครับ เดี๋ยวพี่กันต์แวะมารับแล้วค่อยไปด้วยกัน”

 

“แล้วน้องแพรล่ะครับ ไปด้วยกันหรือเปล่า”

 

“น้องแพรไปกับมัมพัทธ์ครับ มัมจะเอาอะไรจากข้างนอกไหม เดียร์จะได้แวะซื้อเข้ามาให้ด้วยเลย”

 

“เดียร์ก็คุยกับพี่กันต์เขาเลยก็ได้ว่าจะทำอะไรกินกันบ้าง ส่วนตอนนี้มาช่วยมัมยกข้าวต้มออกไปจัดโต๊ะก่อนเลย” มัมมี๊หันมาเรียกลูกชาย ถ้าไม่ติดอะไรมัมมี๊ของเดียร์จะลุกมาเข้าครัวเองและก็ทำทุกอย่างเอง

 

"คร้าบ" เจ้าตัวขานรับเสียงยาวก่อนจะเดินไปยกถาดที่ใส่ชามข้าวต้มออกมาวางที่โต๊ะอาหาร มีเมดเข้ามาช่วยจัดโต๊ะด้วย

 

ไม่นานหลังจากนั้นคนอื่น ๆ ในบ้านก็ทยอยกันลงมาที่ห้องอาหารเหมือนรู้เวลา เดียร์เดินเข้าไปกอดอ้อนคุณตาก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วมื้อเช้าของบ้านบริสตันก็เริ่มต้นขึ้นเคล้าเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะตลอดมื้อ

 

จนกระทั่งมื้อเช้าจบลงเจ้าตัวก็เดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นให้เดียร์รีบหยิบมากดรับพูดคุยกับปลายสายอยู่สองสามประโยคก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้มาสะพายแล้วเดินลงไปชั้นล่าง สมาชิกคนอื่น ๆ อยู่ในห้องนั่งเล่นกันหมด เดียร์เองก็เดินไปนั่งด้วย

 

“คุณกันต์มาค่ะ” เสียงของเมดดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนให้หันไปมองก่อนที่เจ้าของชื่อจะเดินเข้ามาในห้อง

 

กันต์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในห้องทั้งสามคน “สวัสดีครับคุณตา แด๊ด มัม”

 

“ไงเรา... ไม่เจอกันนานเลย” คุณตาสินธรเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง “นี่มารับเจ้าเดียร์เหรอ”

 

“ครับ จะพาน้องไปไหว้พ่อกับแม่น่ะครับ แล้วเดี๋ยวกลับมาอีกทีตอนบ่าย” กันต์เดินมาทรุดตัวนั่งบนโซฟาเดี่ยวที่ว่างอยู่ก่อนจะตอบ

 

“แล้วพ่อคินพ่อพัทธ์ล่ะ”

 

“มัมกับพ่อคินไปทำบุญที่บริษัทครับ เดี๋ยวจะตามมาตอนบ่าย”

 

“แพรก็ไปด้วยเหรอคะพี่กันต์” เลิฟถามเมื่อไม่เห็นเพื่อนสนิทเดินตามอีกฝ่ายเข้ามาด้วย “เลิฟนึกว่าแพรจะมาพร้อมพี่กันต์เสียอีก จะได้ชวนอยู่ด้วยกันที่นี่เลย”

 

“น้องแพรไปกับพวกมัมด้วยน่ะ”

 

“เอาไว้ตอนบ่ายค่อยมาคุยกันแล้วกัน พี่กันต์รีบไปไหว้พ่อกับแม่ก่อนเถอะ” มัมมี๊เป็นฝ่ายตัดบทสนทนาเมื่อเห็นว่าการพูดคุยน่าจะยืดยาวออกไป “ส่วนมื้อเย็นถ้าเราอยากทำอะไรก็ซื้อของเข้ามาเลยแล้วกันนะ”

 

“ได้ครับมัม ถ้าอย่างนั้นผมพาน้องไปก่อนนะครับ แล้วตอนบ่ายจะรีบกลับเข้ามา สวัสดีครับ” กันต์ยกมือไหว้ทุกคนอีกรอบ

 

“ขับรถดี ๆ ล่ะ” คนที่นั่งเงียบตลอดอย่างแด๊ดดี๊พูดขึ้น แม้จะยอมรับในตัวคนรักของลูกชายแล้วแต่ก็มีบ้างที่แด๊ดดี๊จะออกอาการหวงลูกชาย

 

“ครับแด๊ด” กันต์ยิ้มรับ ยืนรอให้น้องตัวเล็กกอดอ้อนแด๊ดดี๊เดินมาหา แล้วจึงพากันเดินไปที่รถของกันต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน

 

กันต์ขับรถออกจากบ้านบริสตัน ระหว่างนั้นก็หันมามองน้องตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ท่าทางอีกฝ่ายดูเกร็งกว่าปกติจนเขานึกขำ “เป็นอะไร นั่งเกร็งเชียว”

 

“ก็... ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ” เดียร์ตอบพลางหันมายิ้มให้ “เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่ผมได้ไปหาพ่อกับแม่พี่น่ะ ผมควรเตรียมอะไรไปด้วยไหมครับ”

 

มือของกันต์ยื่นมาวางบนผมของเดียร์แล้วยีเล่น “ไม่ต้องกังวลหรอก พ่อกับแม่พี่ต้องชอบเราแน่นอน พี่เชื่อ...”

 

“ครับ...”

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เดียร์จะได้ไปไหว้พ่อกับแม่แท้ ๆ ของกันต์ หลายครั้งแล้วที่กันต์ชวนไปแต่ก็เกิดเหตุการณ์ต่าง ๆ จนต้องเลื่อนแล้วเลื่อนอีก เดียร์ไม่มั่นใจเลยว่าพ่อกับแม่ของกันต์จะชอบตัวเองหรือเปล่าและยอมรับได้ไหม

 

“ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกลัว เชื่อพี่สิ” กันต์เปลี่ยนมาจับมือของน้องเอาไว้แล้วบีบเบา ๆ อย่างต้องการให้กำลังใจ

 

ใช้เวลาขับรถไม่นานก็ถึงที่หมาย อาจจะเพราะเป็นวันหยุดยาวผู้คนต่างพากันกลับบ้านหรือไม่ก็ไปเที่ยวที่อื่นกันหมดทำให้รถในกรุงเทพฯ ไม่ติดเหมือนกับในทุก ๆ วัน รถคันสวยจอดนิ่งสนิทกันต์กับเดียร์ก้าวลงจากรถ เดียร์ยืนรออีกคนที่เปิดประตูด้านหลังแล้วหยิบของออกมา

 

“พวงมาลัยสำหรับไหว้พ่อกับแม่พี่น่ะ” กันต์ชูถุงในมือให้ดู ก่อนจะจับมือน้องพาเดินไปทางที่เก็บอัฐิของพ่อกับแม่

 

กันต์หยิบพวงมาลัยดอกมะลิพวงสวยส่งให้น้องสองพวง สำหรับตัวเองอีกสองพวงก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง ยกมือไหว้แล้วจึงวางพวงมาลัยลงตรงหน้ารูปของพ่อกับแม่ ซึ่งเดียร์เองเห็นแบบนั้นก็ทำตาม “พ่อครับ แม่ครับ... กันต์พาใครบางคนมาให้พ่อกับแม่รู้จักครับ ที่จริงกันต์อยากพามานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสสักที”

 

กันต์หันมามองน้องตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยื่นมือไปจับมือของเดียร์เอาไว้ “นี่เดียร์ครับ เดียร์เป็นคนรักของกันต์เองครับ กันต์รักน้องมาก น้องน่ารัก กันต์ว่าพ่อกับแม่เองก็จะต้องรักน้องเหมือนกันต์แน่ ๆ ครับ”

 

“สวัสดีครับ... ผมเดียร์ครับ” เดียร์ยกมือไหว้อีกรอบ ก่อนจะเหลือบตามองคนข้าง ๆ แล้วมองไปยังรูปของพ่อกับแม่ของกันต์ที่วางเคียงคู่กันเอาไว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผ่อนลมออก “ผมเป็นแฟนกับพี่กันต์ครับ”

 

เดียร์เพียงแค่นั่งอยู่ข้าง ๆ กันต์ นั่งฟังอีกฝ่ายเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้พ่อกับแม่ฟัง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ตรงนี้เดียร์รู้สึกผ่อนคลายมาก ๆ และยิ้มอยู่ตลอดเวลา อาจจะเป็นเพราะความรักของครอบครัวที่ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ นี้อบอุ่นและผ่อนคลาย

 

“เดี๋ยวกันต์จะต้องกลับแล้วล่ะครับ เอาไว้วันหลังกันต์จะพาเดียร์มาหาพ่อกับแม่อีกนะ” กันต์พูดขึ้นหลังจากที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้สักพักแล้ว “พ่อครับ แม่ครับ... อวยพรให้กับความรักของกันต์ด้วยนะครับ”

 

เดียร์เอื้อมมือไปจับมือของกันต์เอาไว้ ยิ้มให้เมื่ออีกฝ่ายหันมามอง “พ่อครับแม่ครับ... เดียร์เรียกแบบนี้ได้ใช่ไหมครับ เดียร์ไม่สัญญาว่าเดียร์จะไม่ดื้อไม่ซน ไม่ทำให้พี่กันต์ปวดหัว เพราะเดียร์คงทำไม่ได้”

 

กันต์หลุดหัวเราะเมื่อได้ยินน้องพูดแบบนั้นแต่เขาก็ฟังต่อว่าน้องจะพูดอะไร “แต่เดียร์สัญญาว่าเดียร์จะอยู่ข้าง ๆ พี่กันต์ในทุกช่วงเวลาต่าง ๆ นะครับ”

 

“นี่คือประโยคบอกรักหรอว่าจะรักแล้วก็อยู่กับพี่ตลอดไปน่ะ” กันต์แกล้งเอ่ยแซวให้คนข้าง ๆ หน้าแดง

 

“ผม... ไม่ได้หมายถึงอะไรแบบนั้นสักหน่อย” ปฏิเสธเสียงเบา พลางหันหน้าหลบไม่ยอมหันมามองสอบตา

 

“เห็นไหมครับ น้องน่ารักจะตายไป” กันต์ยิ้มขำ หันกลับไปพูดกับพ่อแม่ต่อ “อวยพรให้เราสองคนด้วยนะครับ”

 

ทั้งสองคนยกมือไหว้อีกรอบก่อนจะพากันเดินกลับมาที่รถ

 

“พ่อกับแม่พี่ชอบเดียร์นะ” กันต์พูดเมื่อขึ้นมาอยู่บนรถและขับรถออกมาแล้วเรียบร้อย

 

“พี่รู้ได้ยังไงครับ”

 

“เพราะพี่รักเรา พ่อกับแม่พี่ก็ต้องรักเราเหมือนกัน”

 

“ฮือ... ขับรถไปเถอะครับ ไม่ต้องพูดเลย” คนเขินหน้าแดงโวยวายลั่นรถ ยกมือตีแขนอีกฝ่ายเมื่อกันต์หัวเราะขำกับท่าทางของเขา

 

 

 

 

 

งานปาร์ตี้เริ่มแล้วหลังจากที่พระอาทิตย์ตกดินไปได้ไม่นาน สนามหญ้าข้างบ้านระหว่างบ้านของแด๊ดดี๊มัมมี๊กับบ้านใหญ่คือสถานที่ที่พวกเขาจัดงานกัน เดียร์ตัดสินใจเลือกปาร์ตี้ปิ้งย่างสำหรับค่ำคืนนี้ ตอนที่กลับจากไปไหว้พ่อกับแม่ของกันต์ พวกเขาก็แวะซื้อของมาเรียบร้อย มีทั้งอาหารทะเลและเนื้อเต็มไปหมด

 

พอกลับมาถึงบ้านกันต์ก็เข้าครัวไปหมักหมู หมักไก่ทันที มีเดียร์และมัมมี๊ตามเข้าไปช่วย แต่มัมมี๊ก็อยู่ช่วยได้ไม่นานกันต์ก็ต้องขอให้มัมมี๊ออกไปนั่งรอ ไม่ใช่ว่าเพราะไม่อยากรบกวนแต่เพราะเป็นบรรยากาศที่แสนจะกดดันต่างหาก

 

กันต์แทบจะทำมีดหล่นใส่เท้าตัวเองเมื่อหันไปทางประตูครัวแล้วเจอกับแด๊ดดี๊ยืนกอดอกจ้องมาที่เขา นึกอยากจะถามออกไปว่าเขาทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า แต่พอหันซ้ายหันขวาเท่านั้นก็เป็นอันเข้าใจ ด้านซ้ายเป็นน้องตัวเล็กช่วยล้างผักอยู่ ส่วนด้านขวาเป็นมัมมี๊ช่วยปรุงซอสสำหรับใช้หมักหมูหมักไก่

 

พี่กันต์ มัมทำซอสเสร็จแล้วนะ ให้มัมช่วยหมักให้เลยไหม มัมมี๊หันมาถาม หยิบชามที่ใส่เนื้อหมูมาซึ่งตอนที่หยิบชามนั้นมามือของมัมมี๊ก็โดนมือของกันต์ด้วย

 

แล้วไหนจะน้องตัวเล็กที่เกาะแขนเกาะไหล่เขาเพื่อดูเขาทำซอสหมักอีก กันต์รู้สึกว่าอากาศในห้องครัวเย็นลงเรื่อย ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ จะไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย

 

พี่กันต์ทำอาหารเก่งจังเลยนะ เก่งกว่ามัมอีก สงสัยเข้าครัวบ่อยแน่เลยใช่ไหม มัมมี๊ยังคงเอ่ยชมไม่ขาดปาก

 

ก็... ไม่หรอกครับ อ่า... มัมครับ ผมว่ามัมออกไปนั่งพักข้างนอกก็ได้นะครับ เดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการเอง กันต์แทบจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

 

แต่ช่วยกันก็น่าจะเร็วกว่านะ

 

ไม่... ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับมัม ผมจัดการได้

 

จะดีเหรอ

 

กันต์พยักหน้า ครับมัม ถือว่า... ผมขอ... นะครับพูดไปก็พยักหน้าไปทางประตูครัวให้มัมมี๊หันไปมอง

 

อ่อ... โอเค ๆ มัมตามใจพี่กันต์ อย่างนั้นมัมออกไปรอข้างนอกนะ ถ้ามีอะไรก็เรียกเด็ก ๆ มาช่วยได้เลยนะพี่กันต์ มัมมี๊พูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเรียกลูกชายตัวเอง เดียร์ครับ ช่วยพี่กันต์เขาด้วยนะอย่าเอาแต่เล่นล่ะ

 

พอมัมมี๊เดินออกจากห้องครัวไป อากาศที่เย็นยะเยือกและอึดอัดก็มลายหายไปด้วยเช่นกันเพราะแด๊ดดี๊เดินตามมัมมี๊ออกไป นั่นแหละกันต์ถึงได้หายใจได้โล่งขึ้น

 

“พี่กันต์คะอันนี้เรียบร้อยแล้วแพรยกไปให้มัมก่อนนะคะ” แพรพูดพลางหยิบจานที่ใส่บาร์บีคิวมาถือเอาไว้ก่อนจะเดินเอาไปให้พวกมัมที่โต๊ะ

 

“นี่ค่ะ บาร์บีคิว มีหมูกับไก่นะคะแพรแยกจานให้แล้วค่ะ จานนี้หมู จานนี้ไก่ค่ะ เดี๋ยวมีเห็ดย่างด้วยกำลังทำอยู่เดี๋ยวแพรยกมาให้อีกทีนะคะ” แพรวางจานบาร์บีคิวลงบนโต๊ะของพวกมัม

 

“ขอบใจจ๊ะ” คุณหญิงมรกตยิ้มรับ มองหลานสาวคนใหม่อย่างเอ็นดู “ดูเอาเถอะหลานสาวของย่ามัวแต่ยืนกินอยู่นู้น ไม่สนใจกันเลย”

 

“เลิฟก็ช่วยย่างค่ะคุณย่า”

 

“แพรไม่ต้องคอยดูแลพวกพ่อมากก็ได้ลูก บอกพี่กันต์เขาด้วยแค่นี่ก็เต็มโต๊ะไปหมดแล้ว ไปสนุกกันตามประสาเถอะ” พ่อคินพูดเมื่อเห็นว่าลูกชายลูกชายเอาแต่คอยปิ้งย่างทั้งหมู ทั้งไก่ทั้งอาหารทะเลมาให้ที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่จนเต็มไปหมด

 

“ใช่จ๊ะ แค่นี้ก็กินกันจะไม่หมดแล้ว” คุณหญิงมรกตเองก็เห็นด้วยกับพ่อคิน

 

“ค่ะ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มก็เรียกแพรได้เลยนะคะ เดี๋ยวแพรไปดูทางเลิฟหน่อย” แพรพูด หันไปมองเพื่อนสนิทที่ส่งเสียงไม่หยุด ดูแล้วน่าจะมีปัญหากับเตาย่างอาหารทะเลที่ตัวเองรับผิดชอบ

 

“ตัวเล็กเล่นอะไรเนี่ย” ฮาร์ทที่เดินเข้ามาดูน้องสาวว่า พลางหยิบที่คีบจากมือของน้องสาวมาถือเอาไว้เอง “จะกินกุ้งไหม้ ๆ หรือยังไงกัน”

 

เลิฟย่นจมูกใส่พี่ชาย “ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ เลิฟกำลังจะกลับด้านอยู่นี่แหละ”

 

“พี่แค่ไปหยิบสลัดในบ้านแค่แปบเดียวออกมากุ้งก็เกือบจะไหม้แล้ว”

 

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” แพรที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยถาม

 

“เพื่อนเราจะทำกุ้งไหม้น่ะสิ” ฮาร์ทหันมาตอบพลางคีบกุ้งที่ด้านหนึ่งเริ่มจะเกรียมให้แพรดู ในขณะที่เลิฟก็หัวเราะแหะอย่างยอมรับผิด

 

แพรยิ้มออกมาอย่างขบขัน เพื่อนคนนี้ไม่ถูกกับการทำอาหารเลย ผิดจากพี่ชายทั้งสองคนที่ทำอาหารได้ “เดี๋ยวแพรกับพี่ฮาร์ทจัดการเอง เลิฟนั่งรอเฉย ๆ เลยจ๊ะ”

 

“จ้า ๆ ตามนั้นก็ได้จ้า”

 

“อะไรกัน เลิฟสร้างเรื่องเหรอ” เดียร์กับกันต์เดินเข้ามาหา ในมือถือจานใส่บาร์บีคิวมาด้วย “ได้ยินอยู่ว่าเลิฟทำพัง ๆ”

 

“เลิฟไม่ได้ทำพังสักหน่อยค่ะ พี่เดียร์ก็พูดเกินไป” น้องสาวคนเล็กหันมาส่งค้อนให้พี่ชายเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี

 

“กินกันก่อน เดี๋ยวค่อยปิ้งกันใหม่เดี๋ยวจะกินไม่หมด” กันต์หยิบไม้เสียบบาร์บีคิวส่งให้ทุกคน ที่เหลือวางเอาไว้บนโต๊ะสนาม

 

โต๊ะของพวกเขาอยู่ใกล้กับเตาปิ้งบาร์บีคิวแล้วก็เตาปิ้งอาหารทะเล ส่วนโต๊ะของพ่อกับแม่อยู่ถัดออกไปเพื่อไม่ให้ควันไปโดน รอบ ๆ เอาไฟมาติดเอาไว้เพื่อเพิ่มความสว่าง รวมถึงตกแต่งด้วยไฟคริสต์มาสมาติดตามต้นไม้เพื่อเพิ่มบรรยากาศให้เข้ากับเทศกาล

 

“จานนี้ของน้องแพรค่ะ ไม่มีเห็ด” กันต์ส่งจานอีกใบให้กับน้องสาว “อย่าเผลอไปกินเบคอนพันเห็ดเข็มทองเข้าล่ะ เดี๋ยวอาการแพ้กำเริบนะคะ”

 

“ค่ะ แพรรู้แล้วค่ะ ไม่ลืมแน่นอน” แพรยิ้มหวานให้พี่ชาย เพราะตนเองนั้นแพ้เห็ดแทบจะทุกชนิด เลยต้องระวังเอาไว้

 

“อ้าว... แพรแพ้เห็ดเหรอ” เดียร์ถามเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้ “แพ้หนักเลยไหม”

 

“ไม่หนักมากค่ะ จะมีผื่นขึ้นแล้วก็คัน แต่กับเห็ดฟางจะแพ้หนักถึงขั้นไม่สบายตัวร้อนเลยค่ะ”

 

“ไม่เห็นเหมือนพี่เลย”

 

“พี่เดียร์ก็แพ้อาหารเหรอคะ”

 

เดียร์ส่ายหน้า “ไม่แพ้อะไรเลย กินได้ทุกอย่าง”

 

ทุกคนหลุดขำกับคำพูดของเดียร์ กันต์ยกมือขึ้นยีผมน้องตัวเล็กอย่างมันเขี้ยว “กินได้ทุกอย่างจริง ๆ กินมันทุกอย่างเลยเราน่ะ”

 

“อ่ะ ๆ แต่ผมก็มีแพ้อาหารนะ”

 

กันต์เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วเพราะเขาไม่เคยรู้เลยว่าน้องตัวเล็กแพ้อาหาร แม้แต่โต๊ะผู้ใหญ่ก็ยังหันมามอง เพราะแม้จะนั่งถัดมาแต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าจะได้ยิน “แพ้อะไรบ้าง”

 

อีกฝ่ายทำหน้าจริงจังก่อนจะยิ้มกว้าง “แพ้อาหารพี่กันต์ อาหารมัม อาหารพ่อคิน กินแล้วกินไม่หยุด ยอมให้กับความอร่อยเลย”

 

“หึหึ จริง ๆ เลย เดี๋ยวจะกลายเป็นคุณหมูอุ๋งแล้วเนี่ย” กันต์ล่ะนึกอยากจะคว้าตัวน้องมากอดฟัด แต่ก็ทำไม่ได้เลยเปลี่ยนมาเป็นบีบแก้มนิ่ม ๆ ของน้องแทน ส่วนคนอื่น ๆ ได้ยินก็หัวเราะร่วนกับคำตอบของเดียร์

 

“ลูกชายมัม... ไม่ค่อยเห็นแก่กินเลยครับ” มัมมี๊พูดเสียงปนขำ คุณปู่คุณตานี่หัวเราะชอบใจยกใหญ่ไปแล้ว

 

“ก็เรื่องจริงนี่ครับ” ยิ้มกว้างยืนยันคำพูดตัวเองอีกรอบ

 

“กินเยอะแบบนี้ระวังพี่กันต์เลี้ยงไม่ไหวนะ” เลิฟเอ่ยแซวพี่ชาย

 

ให้คนโดนแซวหันมามองคนที่โดนพาดพิงถึง เดียร์หรี่ตามองพี่ตัวโตอย่างคาดคั้นในคำตอบ “พี่จะเลี้ยงผมไม่ไหวเหรอ”

 

“บอกไปเลยตากันต์ เลี้ยงไม่ไหวหรอก” คุณปู่โทมัสเอ่ยแซวมาอีกระลอก

 

กันต์ยิ้มขำ มองหน้ายู่ยี่ของน้องอย่างเอ็นดู บีบแก้มบีบจมูกรั้นอย่างมันเขี้ยว “เลี้ยงไหวอยู่แล้วครับ”

 

“ย่ายกหลานให้ฟรีเลยดีไหมกันต์ เพราะดูท่าแล้วรับไปน่าจะต้องเลี้ยงกันอีกเยอะนะ” คุณหญิงมรกตเองก็เอ่ยแซวหลานชายเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะมีคนไม่มีอารมณ์แซวเล่นด้วยเพราะแด๊ดดี๊กระแอมพลางมองกันต์ตาเขม็ง คุณหญิงมรกตที่เห็นท่าทางหวงลูกของลูกชายตัวเองก็หัวเราะขำ “ท่าจะยกให้ฟรีไม่ได้แล้วล่ะตากันต์ พ่อคิน”

 

“เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยว่ากันเถอะครับคุณแม่ ยังไงก็ยังอีกนาน”

 

พอเห็นคนหวงลูกชายออกอาการ มัมมี๊ก็เลยหาเรื่องอื่นมาคุยเพื่อเปลี่ยนประเด็นแทน แล้วบทสนทนาระหว่างงานปาร์ตี้ก็ถูกหยิบยกมาคุยเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบรรยากาศที่แสนจะอบอุ่น

 

 

 

 

 

งานปาร์ตี้สิ้นสุดลงแล้วเพราะผู้ใหญ่อยู่นับถอยหลังเข้าสู่วันใหม่กันไม่ไหว พวกเด็ก ๆ ก็เลยตัดสินใจเลิกและแยกย้ายกันแทน เพราะนั่งอยู่ไปก็ไม่รู้จะทำอะไร จะให้ทำอะไรทานกันอีกก็ไม่ไหวแล้ว แน่นท้องกันไปหมด ตอนนี้เลยช่วยกันเก็บล้างอยู่ในครัว ตอนแรกเมดที่ไม่ได้กลับบ้านในช่วงวันหยุดก็ตั้งใจจะเข้ามาช่วยแต่พวกเขาไม่อยากจะรบกวนเลยจัดการกันเอาเอง

 

“พี่กันต์ไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะ พี่กันต์ทำตั้งเยอะแล้วเดี๋ยวงานเก็บล้างนี่เลิฟจัดการให้ค่ะ งานถนัด” เลิฟว่าพลางแย่งจานในมือของกันต์มาถือเอาไว้เอง ตอนนี้เลิฟกำลังช่วยกันล้างจานอยู่กับแพร

 

“พี่ช่วยได้นะ”

 

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะพี่กันต์” เลิฟยังยืนยันคำเดิม

 

“แต่พี่ว่าเราน่ะไม่ต้องดีกว่า” ฮาร์ทที่เดินยกจานชามอีกชุดเข้ามาในครัวร้องบอกกับน้องสาวคนเล็ก “ล้างจานก็ทำจานลื่นหลุดมือแตกไปตั้งหลายใบ เราน่ะมานั่งมองเฉย ๆ เถอะเดี๋ยวพี่ช่วยแพรเอง”

 

“พี่ฮาร์ทอ่ะ”

 

“ไป ๆ ไปนั่งนู่น ไม่ก็ไปช่วยเดียร์เก็บของข้างนอกไป” ฮาร์ทยกมือดีดหน้าผากน้องสาวเบา ๆ ให้เลิฟทำหน้ายู่ก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไป

 

กันต์ลังเลว่าจะออกไปช่วยข้างนอกดีหรือว่าจะอยู่ในครัวนี้ดี แต่เพราะถ้าอยู่ในนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรเขาก็เลยตัดสินใจออกไปข้างนอกดีกว่า “เดี๋ยวพี่ไปช่วยข้างนอกเก็บของก่อน”

 

“ค่ะพี่กันต์” แพรหันมายิ้มหวานให้พี่ชาย

 

“ค่ะ...” กันต์มองน้องสาวสลับกับพี่ชายฝาแฝดของคนรัก ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องครัว

 

คืนนี้ครอบครัวของกันต์นอนค้างที่นี่ด้วย มัมพัทธ์กับพ่อคินไปค้างที่บ้านใหญ่เพราะว่ามีห้องว่าง ส่วนแพรนอนห้องเดียวกับเลิฟ และกันต์ก็ได้รับอนุญาตจากมัมมี๊ให้นอนห้องเดียวกับน้องตัวเล็กได้

 

ช่วยกันเก็บล้างจนเสร็จก็แยกย้ายกันเข้าห้อง กันต์ให้เดียร์เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ส่วนเขาค่อยจัดการตัวเองทีหลัง

 

“ง่วงหรือยัง” กันต์เอ่ยถามหลังจากที่เดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

 

เดียร์ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาปลายเตียงหันมามอง “ยังครับ อาบน้ำมาเมื่อกี้เลยตาสว่างอีกหน่อย พี่กันต์ง่วงหรือยังครับ จะนอนก่อนไหม”

 

“พี่ก็ยังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่เหมือนกัน” กันต์เดินมานั่งลงข้าง ๆ ยกมือกอดน้องตัวเล็กเอาไว้ “ว่าแต่เราให้ของขวัญกับทุกคนไปหรือยัง”

 

“ให้แล้วครับ จริง ๆ ให้ไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วย ทำเสร็จแล้วก็ให้เลย รีบครับอยากโชว์ของ” เดียร์พูดไปหัวเราะไป ของขวัญที่ตั้งใจจะทำให้ในวันปีใหม่ถูกมอบให้กับทุกคนไปก่อนแล้ว “ทุกคนชอบกันมาก ๆ เลยครับ เห็นคุณปู่คุณย่าเอากรอบรูปไปตั้งไว้ในตู้โชว์ด้วย คุณตาก็ชอบ”

 

“เห็นไหม ของขวัญที่ไม่ต้องมีราคาแพงแต่มันมีคุณค่าทางจิตใจน่ะมันดีกว่าอะไรเลย” กันต์ยกมือขึ้นลูบผมน้องตัวเล็กเบา ๆ

 

“จริงครับ อ่ะ... ผมมีของขวัญให้พี่กันต์ด้วย” เดียร์พูดอย่างนึกขึ้นได้ก่อนจะลุกจากโซฟาเดินไปยังตู้เก็บของในโซนห้องแต่งตัวก่อนจะถือถุงกระดาษใบเล็กออกมา “จริง ๆ ผมตั้งใจจะทำของขวัญให้แต่พอดีไปเจออันนี้เข้าเลยซื้อมาให้พี่แทนครับ”

 

“หือ... ขอบคุณครับ พี่แกะดูได้เลยไหม” กันต์รับถุงกระดาษมาหยิบกล่องของขวัญขึ้นมา

 

“ได้ครับ”

 

กันต์เลยจัดการแกะกระดาษห่อของขวัญโดยมีน้องตัวเล็กนั่งมองอยู่ข้าง ๆ คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นมองน้องก่อนจะหลุดยิ้มออกมา “ของพี่เหรอ”

 

เดียร์พยักหน้า “ใช่ครับ ของพี่เลย”

 

“ขอบคุณครับ พี่ชอบมากเลย แล้วก็...” กันต์ลุกไปหยิบของในกระเป๋าของตัวเองออกมาบ้างก่อนจะส่งให้กับน้องตัวเล็ก “ของเราครับ”

 

“ขอบคุณมากครับ” เดียร์รับมาเปิดดูก่อนจะหลุดหัวเราะแล้วหยิบของในถุงออกมาชู

 

ในมือของทั้งคู่มีพวงกุญแจตุ๊กตาหมีริลัคคุมะอยู่คนละอัน ต่างกันที่ตัวตุ๊กตาใส่ชุดกันคนละแบบแค่นั้น อันในมือของกันต์คือของขวัญที่น้องตัวเล็กซื้อให้ และที่อยู่ในมือของเดียร์คืออันที่พี่ตัวโตซื้อให้

 

“ทำไมถึงซื้อพวงกุญแจหมีให้พี่ล่ะ” กันต์ถาม มันก็ออกจะบังเอิญเหมือนกันที่พวกเขาต่างซื้อของขวัญแบบเดียวกันมาแบบนี้

 

“ตอนเด็ก ๆ พี่ตัวโตให้พวงกุญแจตุ๊กตาหมีกับผมมา ผมก็เลยอยากจะให้คืนบ้างน่ะครับ” เดียร์ยิ้มระหว่างที่ตอบคำถาม “แล้วพี่กันต์ล่ะครับ ทำไมถึงซื้อพวงกุญแจหมีมา”

 

“พี่เห็นว่าอันเก่าของเรามันนานแล้ว พี่ก็เลยอยากเปลี่ยนอันใหม่ให้น่ะ อีกอย่าง... ของขวัญชิ้นแรกที่พี่ให้เราก็คือพวงกุญแจอันนั้น พี่ก็เลยอยากให้อีกรอบน่ะ”

 

“ขอบคุณนะครับ ผมชอบมาก ๆ เลย”

 

“พี่ก็ชอบมาก ๆ เหมือนกันครับ” กันต์ยกมือขึ้นลูบผมน้องตัวเล็กเบา ๆ ก่อนจะยื่นหน้าไปจูบที่หน้าผากของน้อง

 

แสงสว่างวาบจากนอกหน้าต่างและเสียงของนาฬิกาในห้องที่ดังทุก ๆ ชั่วโมงบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้ได้ล่วงเข้าสู่วันใหม่ ปีใหม่แล้ว ริมฝีปากของกันต์เลื่อนจากหน้าผากเป็นบริเวณหางคิ้ว แก้มขาว ๆ ที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของน้อง เขาทำเพียงแค่แนบริมฝีปากลงไป กดย้ำและผละออก ก่อนจะทำซ้ำ ๆ แบบนั้น

 

“สวัสดีปีใหม่ครับ ปีใหม่นี้พี่ขอให้เดียร์มีรอยยิ้มให้มาก ๆ นะครับ”

 

“เหมือนกันนะครับ...”

 

กันต์กดจูบที่ริมฝีปากน้องตัวเล็กอีกรอบ “และในปีต่อ ๆ ไปเราก็จะสวัสดีปีใหม่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ นะ”

 

“ทุกปีเลยครับ...”

 

Happy New Year…

 





 

************************************************

ส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่ ปี 2562 ค่ะทุกคน ต้อนรับปีใหม่นี้ฟางก็ขอให้คนอ่านของฟางทุกคนมีแต่ความสุขนะคะ มีแต่รอยยิ้มค่ะ สิ่งร้าย ๆ สิ่งไม่ดีในปีเก่าก็ขอให้กลายเป็นสิ่งดี ๆ เรื่องราวดี ๆ ในปี้ใหม่นี้นะคะ คิดหวังสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนากันทุกประการค่ะ

 

ขอบคุณมากค่ะ ^^

 

ปอลอ. ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายของฟางจ้า ขอบคุณนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 580 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #3043 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:19
    หวานอ่าาาา
    #3043
    0
  2. #3022 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:16
    เขินนนพี่กันต์ แต่เราแอบชอปพี่ฮาร์ทกับน้องแพรได้มั้ยคะ ท่าทางเคมีเข้ากันดี
    #3022
    0
  3. #3012 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 17:39
    สวัสดีปีใหม่จ้าาาา ขอให้รักกันแบบนี้ไปนานๆน้าาาา // มีสะดุดกับความพี่ฮาร์ทน้องแพรเบาๆ 555
    #3012
    0
  4. #3010 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 15:30
    น่ารักอบอุ่นที่สุดเลยละมุนละไมมาก
    #3010
    0
  5. #3008 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 13:15
    อบอุ่นใจ
    #3008
    0
  6. #3007 t r ♡ (@qtrtara) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:53
    น่ารักมากกก
    #3007
    0
  7. #3005 wan_p (@wanpiyawan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 13:02
    งือออออน่ารักมากๆๆ อิจฉาคนมีความรักจริงๆ สวัสดีปีใหม่ด้วยนะคะ
    #3005
    0
  8. #3004 KiminoIamindy (@KiminoIamindy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 08:33
    พี่ฮาร์ทกับน้องแพรนี่ยังไงๆน๊าาา
    #3004
    0
  9. #3003 Kanokpornbb (@Kanokpornbb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 22:48
    หวานเว่ออออออออ
    #3003
    0
  10. #3002 cat250613 (@cat250613) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:53

    ดีต่อใจจริงๆ สวัสดีปีใหม่2562ค่ะ

    #3002
    0
  11. #3001 Tu Suwanna (@suwanna1976) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 16:53
    😘😚😘😚😘😚
    🍸🍸🍸🍸🍸🍸
    Happy New Year
    🌟。❤。😉。🍀
    。✨ 。🎉。🌟
    ✨。\|/。💫
    Happy New Year
    🌟。/|\。🍻
    。🍀。 🍸。🎉。

    🌟。 💫。 🎶 💥
    Happy New Year!
    😄😃☺😉😁😌
    Good Luck To U 🎄
    #3001
    0
  12. #2999 jadefloral (@jadefloral) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 14:27
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-11.png Happy New Yearrrrr
    #2999
    0
  13. #2998 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 11:09
    อบอุ่นหัวใจจังเลยค่ะ แต่แอบขำแด๊ดดี้กับความขี้หวง 55555555555 // Happy New Year 2019 ^^
    #2998
    0
  14. #2997 PleVirojsakul (@PleVirojsakul) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 09:56

    อบอุ่นใจมากค่ะ สวัสดีปีใกม่ไรท์ด้วยนะคะ
    #2997
    0
  15. #2996 loognamfzt403 (@loognamfzt403) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 09:01
    มีความสุขสุดๆเลย
    #2996
    0
  16. #2995 rayoon (@rayoon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 08:35
    สวัสดีปีใหม่ค่า อยากอ่านคู่พี่ฮาร์ทกับนุ้งแพรเลย... ใช่แน่ไ
    #2995
    0
  17. #2994 Whanzaaaa (@Whanzaaaa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 07:44
    สวัสดีปีใหม่นะคะ และขอบคุณสำหรับเรื่องราวน่ารักๆ
    #2994
    0
  18. #2993 Sasithorn Sadsang (@sasithorn_bb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 07:19
    แด๊ดดี๊ขี้หวง ชอบ5555
    #2993
    0
  19. #2992 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 06:59
    สวัสดีปี 62 ค่ะน้องฟาง ขอให้ปีนี้มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

    ชอบตอนแด๊ดดี้ยืนแผ่รังสีหน้าประตูครัวมากค่ะตลกมากลูกก็หวงเมียยิ่งหวง 555 อ๊ะๆๆๆ น้องแพรพี่ฮาร์ทนี่ยังไงน๊าาา
    #2992
    0
  20. #2991 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 02:32
    ชอบตอนแด๊ดดี้หวงลูก น่ารักปนตลกดี 55555
    #2991
    0
  21. #2990 Atum Atum (@atum-mj) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 02:01
    ลุ้นฉาร์ทกับน้องแพร
    #2990
    0
  22. #2989 H i k a w a (@nutchachar) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 02:01
    โอ๊ยยยหวานจังเลย~ คุณแด๊ดนี่ขี้หวงจริงๆ5555 ปล่อยน้องเถอะขอร้องง กันต์ไว้ใจได้น่าา 😂😂 สุขสันต์วันปีใหม่นะคะคุณฟาง ขอบคุณที่สร้างสรรค์นิยายดีๆ สร้างรอยยิ้มให้มาตลอดนะคะ ^^
    #2989
    0
  23. #2988 Kuroba_G (@Kuroba_G) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 01:37
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #2988
    0
  24. #2987 patchylove (@patchylove777) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 23:05

    สนุกมากเลยยย
    #2987
    0
  25. #2986 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 22:39
    พี่ฮาร์ท น้องแพร เอ๊ะ ยังไงคะเนี่ย อิอิ
    #2986
    0