ยอดพธูจอมทัพ

ตอนที่ 18 : บทที่ 5.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    9 ก.พ. 61




ตัวข้าไม่คิดว่ายุ่งยาก เจ้าก็อย่าเสียเวลาคิดเถียนเยวี่ยโบกไม้โบกมือ ไม่สนใจรับฟังคำครวญของฟังเยว่ฉิว เขากำลังจะมีข้อเสนอที่ดีที่สุดให้นาง ไยนางไม่รับไปง่ายๆ กันเล่า!

เสี่ยวฟังไม่ต้องการบ้านหลังนี้นะเจ้าคะ

พี่เยว่เอ๋อร์ ฟังข้าก่อนเพราะฟังเย่วฉิวยืนกรานในความคิดของตัวเอง หลันซิ่วจูซึ่งสนับสนุนเรื่องหาที่พำนักให้นางเป็นสัดส่วน หากนางตัดสัมพันธ์กับเผิงเซิ่งอี้ได้เด็ดขาด จึงฉุดแขนนางให้นั่งลง แล้วให้เวลาหญิงสาวค่อยๆ พิจารณาถึงความหวังดีที่ท่านอาและนางเต็มใจมอบให้

ท่านยังไม่ได้พบหน้าสามีเลยตัวซ้ำ ก็จะยอมถอยง่ายๆ แล้วหรือ ไม่แน่ เมื่อเขาพบหน้าท่าน เขาอาจจะไม่ยอมปล่อยท่านไปก็เป็นได้นะ

ฟังเยว่ฉิวใคร่ครวญอย่างหนักเมื่อสิ้นคำของหลันซิ่วจู ความรู้สึกหลากหลายในใจกำลังก่อตัวเอ่อท้นที่สองตา

นางอยากพบพี่ต้าเผิงของนาง และอยากอยู่ร่วมกับเขาเป็นที่สุด แต่นางจะทำเช่นใดได้ เมื่อมารดาของเขาแสดงออกว่ารังเกียจนางมากปานนั้น

อีกทั้งป้ายหยกแทนตัวแทนใจก็ถูกยึดไปแล้ว ยังจะมีสิ่งใดยืนยันถึงฐานะของนางได้อีกเล่า นางไม่ต้องการอยู่ที่ถูหยางจนถึงวันเขาเข้าพิธีกับองค์หญิงสูงศักดิ์ เพราะนั่นถือเป็นการฆ่านางทั้งเป็น!

ข้าอยากพบพี่ต้าเผิงมาก แต่ใจหนึ่งข้าก็กลัวที่จะถูกเขาปฏิเสธ

ถูกมารดาเขาชิงปฏิเสธตัดหน้าบุตรชาย ถือเป็นความปรานีอย่างหนึ่งที่ฟ้าประทานให้นางแล้วกระมัง

ในตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขากับข้าถือว่าอยู่ในฐานะเสมอกัน แต่มันผิดกับตอนนี้ ข้าก็แค่หญิงบ้านนอกหน้าตาอัปลักษณ์ ข้าคิดผิดที่ดึงดันมาหาเขาถึงถูหยางฟังเยว่ฉิวน้อยเนื้อต่ำใจกับวาสนาตัวเองยิ่งนัก

ต่อให้เจ้าฐานะด้อยกว่าแล้วอย่างไร ในเมื่อความจริงนั้นข้าวสารได้เปลี่ยนเป็นข้าวสุกไปแล้ว

ปัญหามันก็ติดตรงที่ว่า เจ้าแม่ทัพหนุ่มนั่นตอนนี้สมองกลวงโบ๋ไร้ความทรงจำเรื่องตัวเองมีเมียแล้วนี่สิ เถียนเยวี่ยใช้ความคิดไตร่ตรองหนสุดท้ายกับเรื่องที่เขากำลังจะทำ

เอาเถอะ! ส่งฟังเยว่ฉิวเข้าจวนสกุลเผิงได้ก่อนเป็นสำคัญ ในเมื่อเผิงฉานตันก็รับข้อเสนอของเขาแล้ว

ความรักความผูกพัน หากเกิดขึ้นแล้วก็ใช่จะตัดขาดได้ในวันเดียว ครานั้นเส้นด้ายแดงเคยร้อยรัดหญิงสาวชาวป่ากับแม่ทัพหนุ่มจากเมืองหลวงจนเกิดสัมพันธ์กันแล้วไซร้ ต่อจากนี้ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของบุพเพชักนำไปจนสุดทางก็แล้วกัน

หากข้าบอกว่าพ่อสามียินดีรับเจ้าเข้าไปอยู่ในจวน เจ้าจะคิดเห็นเช่นไร ยังอยากจะไปจากถูหยางอีกหรือไม่

วะ...ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ          

ข้าไปพบเผิงฉานตันบิดาของเผิงเซิ่งอี้มา และเขาก็คล้อยตามคำพูดของข้ามากพอสมควร

ฟังเยว่ฉิวหันไปสบตาหลันซิ่วจู หวังจะได้คำยืนยันกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน และเด็กสาวก็พยักหน้าให้นางเชื่อมั่นตามคำของเถียนเยวี่ย

ข้าจะได้พบกับพี่ต้าเผิงจริงๆ น่ะหรือเจ้าคะ

ข้าไม่เคยพูดโกหก แต่ก่อนอื่นเจ้าต้องทำเรื่องหนึ่งก่อนเถียน-เยวี่ยสั่งให้หลันซิ่วจูรินชาใส่ถ้วย

นอกจากบิดา เจ้าสามารถคุกเข่าให้ข้าได้หรือไม่

หญิงสาวขมวดเรียวคิ้วเล็กน้อย อึดใจหนึ่งก็ลุกจากเก้าอี้แล้วทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าผู้มีพระคุณของนาง ในถูหยางผู้คนล้วนแปลกหน้า นางได้พบเจอทั้งคนจิตใจเลวร้ายและคนที่มีน้ำใจกับนาง บุคคลตรงหน้านี้นับว่าดีเทียมเท่าท่านพ่อที่ตายจากไป เหตุใดนางจะคุกเข่าให้เขาไม่ได้

ข้ามีของมอบคืนแก่เจ้าเถียนเยวี่ยดึงป้ายหยกขาวมันแพะออกมาจากอกเสื้อ ฟังเยว่ฉิวเห็นของแทนใจแล้วคล้ายดั่งคนยากไร้เจอทองพันชั่งมิปาน

นางรับป้ายหยกแทนตัวเผิงเซิ่งอี้ไป น้ำตาคลอในหน่วยตา ใบหน้าแม้มีร่องรอยของบาดแผลในอดีตวัยเยาว์ แต่กลับฉายความงามลึกซึ้งเมื่อทอดตามองของในมือ

...ผู้มีคุณได้หยกชิ้นนี้คืนมาได้อย่างไร หรือว่าจะเป็นบิดาของสามีนางที่มอบคืนให้

เผิงฉานตันมิใช่คนส่งมอบป้ายหยกคืนเถียนเยวี่ยดั่งฟังเยว่ฉิวคาดเดา ทว่าเป็นชายหนุ่มที่ มือไวและตาดีหยิบติดมือมาด้วยเมื่อลอบเข้าไปในจวนสกุลเผิงหนที่สอง

ยกชาถ้วยนั้นให้ข้าดื่ม   

หลังมือน้อยปาดเช็ดหยดน้ำซึ่งกลั่นมาท่วมสองตาเพราะตื้นตันใจ ฟังเยว่ฉิวเก็บป้ายหยกแล้วรับถ้วยชาจากมือหลันซิ่วจูยื่นส่งให้เถียนเยวี่ย แล้วก้มโขกศีรษะจรดพื้น

เมื่อจิบชาหมดถ้วยแล้ว เถียนเยวี่ยจึงเอ่ยประโยคที่ทำให้สตรีสองนาง คนหนึ่งซึ่งนั่งคุกเข่าอ้าปากค้าง ส่วนอีกคนนอกจากอ้าปากคาง ยังลุกจากเก้าอี้พรวดพราด

นับแต่นี้ไป ข้าคือบิดาบุญธรรมเจ้า” 

บิดาบุญธรรมฟังเยว่ฉิวทวนคำ

ท่านอา!ในขณะที่หลันซิ่วจูก็หลับตาค้อนชายหนุ่มไปหนึ่งหน โทษฐานที่ไม่บอกเรื่องนี้กับนางก่อน เขาจงใจให้นางประหลาดใจแน่เชียว แต่เอาเถอะ เรื่องใดที่เขาคิดแล้วว่าดี นางก็เห็นดีด้วยตามนั้น

ฟังเยว่ฉิวเป็นเด็กกำพร้าที่ฟังเป่าเก็บมาเลี้ยงด้วยความรักและเอาใจใส่อย่างดีเสมอมา ครั้นเมื่อเข้ามาผจญโลกลำพังในเมืองใหญ่ ยามไร้หนทางเดิน ก็ได้เถียนเยวี่ยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ชายผู้มีลักษณะสูงส่ง กลับสนใจในความทุกข์ยากของหญิงไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนาง ต่อให้ต้องโขกศีรษะพันครั้ง หมื่นครั้ง ขานเรียกเขาว่าบิดา นางก็ทำให้เขาได้

เมื่อฟังเยว่ฉิวคลายความตื่นตะลึงแล้ว นางก็โขกศีรษะต่อหน้าเถียนเยวี่ยสามครั้งด้วยใจจริง

เถียนเยวี่ยหัวเราะยินดี ดี...ดี เมื่อเจ้าตัดสินใจจะเข้าจวนสกุลเผิง บ้านหลังนี้ก็ปิดไว้ก่อน

ทำนบน้ำตากลับมาเอ่อท้น ฟังเยว่ฉิวร่ำไห้ออกมา นางโขกศีรษะอีกหลายครั้ง พร่ำกล่าว ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรม...ขอบคุณท่านพ่อบุญธรรม

สามวันถัดมา มิได้มีเพียงความยินดีในใจของฟังเยว่ฉิว ก่อนออกจากหอสรวงกุสุมา เถียนเยวี่ยได้บอกเรื่องสำคัญกับนาง

เผิงเซิ่งอี้สูญเสียความทรงจำเป็นครั้งที่สอง เขาอาจจะจดจำนางไม่ได้ และเผิงฉานตันยังไม่รับนางเข้าจวนในฐานะสะใภ้ เพราะยังหาทางออกเรื่องสมรสพระราชทานที่ดีกับทุกฝ่ายไม่ได้ หญิงสาวมีเวลาสองเดือนเพื่อพิสูจน์เรื่องราวต่างๆ ที่กระท่อมน้อยกลางป่านอกเมืองไท่ซากับ   ผู้เป็นสามี และความเป็นอยู่ของนางในจวนสกุลเผิงจะยังคงเป็นความลับ

พี่ต้าเผิงไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งนาง ในเมื่อโอกาสที่เขาและนางจะได้พบกันมาถึงแล้ว นางทำได้เพียงเดินหน้าเพื่อไขว่คว้าเขาคืนมาเท่านั้นเอง!


ขอบคุณทุกยอดดาวโหลดนะคะ ติดอันดับขายดีประจำวันและประจำสัปดาห์ด้วย
แม้จะอันดับท้ายๆ แต่ก็ดีใจนะคะ
เหลือเวลา 2 วันกับราคาพิเศษ 159 บาท
หลังจากนี้ไปกะรัตยืนที่ราคา 220 บาทตลอดกาลนะคะ ไม่มีจัดโปรใดๆ อีกแล้วจ้า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

144 ความคิดเห็น