ยอดพธูจอมทัพ

ตอนที่ 27 : บทที่ 8.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    14 ก.พ. 61



            สีหน้าเจ้าไม่สู้ดีนัก”    

หรือเพราะเขาเร่งรัดจะหาความจริงจากปากนางมากเกินไป ทั้งที่นางเพิ่งมาถึงจวนสกุลเผิงยังมิทันข้ามคืน

เยว่...ข้าเพียงรู้สึกเหนื่อยเจ้าค่ะคุณชายนางก้มหน้าหลบสายตาเขา ไม่อยากมองหน้าเขาให้ตัวเองต้องรู้สึกเจ็บช้ำ กับความใจร้ายซึ่งส่งผ่านมาถึงนางด้วยสัญญาฉบับนั้น

แทนตัวเองว่าเยว่เอ๋อร์เหมือนที่พูดกับท่านพ่อท่านแม่เถอะ เจ้ากับข้าหาใช่คนอื่นไกล หรือก่อนหน้านั้นข้ามิใช่พี่เซิ่งอี้ของเจ้า

ท่านไม่ใช่พี่เซิ่งอี้ของข้า แต่ท่านเป็นของคุณหนูฉง และในภายภาคหน้าก็จะต้องเป็นขององค์หญิงหงหญ่า คนที่เป็นของข้ามีเพียงพี่ต้าเผิง แต่นั่นคืออดีต ท่านแค่เคยเป็น ไม่มีอีกแล้วพี่ต้าเผิงคนเก่าที่เมืองไท่ซา

เยว่เอ๋อร์ไม่บังอาจถือครองคุณชายให้มาเป็นของเยว่เอ๋อร์

น้ำเสียงของนางแฝงความเศร้าสร้อยบาดใจยิ่ง เผิงเซิ่งอี้ขยับกายเข้าใกล้ มิรู้เพราะเหตุใดเขาเห็นเค้าลางหยาดน้ำตาที่กำลังจะรินไหลจากดวงตาคู่งาม

เยว่เอ๋อร์...เขาเรียกขาน

ฟังเยว่ฉิวถอยกายหลีกหนีความชิดใกล้ที่จะทำให้นางหวั่นไหวมากกว่าเดิม หากคุณชายต้องการทราบเรื่องที่เมืองไท่ซา ไว้พรุ่งนี้ค่อยซักถามเยว่เอ๋อร์เถิด

อาการปฏิเสธทางกายของนาง ทำให้เผิงเซิ่งอี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกระทำล่วงเกินหญิงสาวกระนั้น

ถ้าอย่างนั้นข้าไม่รบกวน เจ้าพักผ่อนเถอะชายหนุ่มกล่าวลาแล้วหันกายเดินออกจากสวนไป

แม้ต้องเจ็บปวดกับการพบเขา ทว่าฟังเยว่ฉิวก็ทอดสายตามองตามเงาร่างสูงใหญ่จนลับตา เขาสู้อุตส่าห์มารอเพียงอยากจะฟื้นความจำเพื่อให้นางจากไปโดยเร็วกระมัง ความขมขื่นเปรียบดั่งหนามพุ่งแทงใจจนเกิดรูพรุน หญิงสาวทรุดกายนั่งลงบนม้าหินตัวที่ชายหนุ่มเพิ่งลุกจากไป ก่อนแนบใบหน้าลงตรงจุดที่ชายหนุ่มเคยวางมือไว้

สวรรค์...ท่านให้ข้าใกล้ชิดเขาได้เพียงแค่นี้จริงๆ น่ะหรือ

สามีภรรยาห่างเหินกันราวตัดขาด สัญญาที่นางเพิ่งประทับรอยนิ้วมือเป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดี ตอนเป็นสามีภรรยากันที่กระท่อมกลางป่า ชายหนุ่มก็ไม่ใช่คนร้อนแรงด้านอารมณ์รักใคร่เท่าไรนัก ชีวิตคู่หลายราตรี เขาแตะต้องนางด้วยอ้อมกอดซึ่งมาพร้อมความเอื้อเอ็นดู หาใช่การแตะต้องนางอย่างลึกซึ้งหวานล้ำ คืนนี้เขาคงไปนอนค้างที่ห้องของฉงอวี้หลิงเพื่อปลอบใจหญิงสาวผู้ครอบครองหัวใจเขาไว้ทั้งหมดแล้วกระมัง นางมีสิทธิ์อันใดแย่งชิงช่วงเวลาหวานชื่นของยวนยางคู่รัก ได้แต่ปล่อยอดีตให้ผ่านแล้วผ่านเลยเท่านั้นเอง

ภายในเรือนบูรพาของเผิงเซิ่งอี้ ชายหนุ่มโบกมือให้เล่าหลางและสาวใช้อีกสองนางถอยกลับออกไป เขาถอดเสื้อตัวนอกพาดไว้บนเก้าอี้หลังโต๊ะเขียนหนังสือ ป้ายหยกขาวทิ้งตัวอยู่ข้างเอว เกิดประกายวาวใสเมื่อกระทบกับแสงตะเกียง

เผิงเซิ่งอี้กอบป้ายหยกขึ้นมาไว้ในมือ เขาได้เคยมอบป้ายหยกชิ้นนี้ให้กับฟังเยว่ฉิวเพียงเพราะสำนึกบุญคุณเท่านั้นน่ะหรือ

น้ำเสียงของนางคล้ายคลึงเสียงนางในความฝันคนนั้นแทบไม่ผิดเพี้ยนไปจากกัน ฤๅนั่นมิใช่ความฝัน หากแต่เป็นความทรงจำที่พยายามก่อร่างผุดพรายขึ้นอย่างเลือนราง แต่เหตุใดหญิงสาวตัวเป็นๆ กลับไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ต้าเผิงเลยสักครา

นางอาจได้เคยช่วยเหลือเจ้าจริง แต่เรื่องเป็นภรรยาของเจ้านั้น นางอาจจะกุเรื่องขึ้นมาทีหลังเมื่อรู้ฐานะสูงส่งของเจ้าก็เป็นได้

มารดาเขาคาดเดา จนทำให้เขาเกิดความแคลงใจอยู่บางส่วน แต่อีกใจก็ใคร่รู้ หากเขาเคยมีสัมพันธ์กับนาง ในเวลาเช่นนั้น เขามีความคิดอยากค้นหาความจริงว่าตัวเองเป็นใคร มาจากที่แห่งหนใดมากมายเพียงไร หรือเป็นเพราะว่าเขารักนางมาก จนยอมละทิ้งตัวตนที่แท้จริงไว้เบื้องหลัง ทว่าสัญชาตญาณหนึ่งกลับแย้งเขาให้คิดหนัก ยามใกล้ชิดฟังเยว่ฉิว ไฉนเลยไม่รู้สึกถึงความรักลึกซึ้ง หากแต่มันคล้ายสายใยความผูกพันที่เขามีให้ ฉงอวี้หลิง ความผูกพันเท่านั้นเองรึ ที่ทำให้ยามพรากห่างนางมา เขาถึงกับเพ้อฝันคะนึงหา

รักหรือไม่ได้รัก เขาไม่อาจรู้ใจตัวเองได้ขนาดนี้เชียวหรือไร

จู่ๆ อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงก็เข้าจู่โจมชายหนุ่มกะทันหัน   เผิงเซิ่งอี้นิ่วหน้า กุมศีรษะแล้วหลับตาลงชั่วขณะหนึ่ง เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้งจึงรีบเดินไปที่เตียง แม่ทัพหนุ่มล้มตัวลงนอนบนเตียง จำสั่งให้ตัวเองเลิกเค้นหาคำตอบใดๆ ในค่ำคืนนี้อีก ก่อนตัวเขาจะหมดสติอย่างที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง                       

                              

ทางทิศใต้ของถูหยาง จวนสกุลเผิงกินอาณาบริเวณกว้างขวาง เต็มไปด้วยไม้ยืนต้นสูงใหญ่ที่ขึ้นหนาแน่นรายล้อมทั่วบริเวณคล้ายผืนป่าขนาดย่อม เพราะหมู่เรือนบูรพารับแสงตะวันก่อนเรือนหลังอื่น เสียงนกร้องยามเช้าตรู่จึงปลุกฟังเยว่ฉิวให้ลุกจากที่นอนก่อนอาซิ่นจะยกอ่างน้ำมาให้ล้างหน้าล้างตา

หลังจากแต่งตัวเสร็จ หญิงสาวก็นั่งอยู่แต่ในห้อง รอเวลาที่สาวใช้จะยกสำรับอาหารมา เพราะหลังประทับรอยมือบนสัญญา นางถังจิ่วหยินก็สั่งห้ามนางเพ่นพ่านออกจากเรือนพักส่วนตัวโดยไม่จำเป็น อันที่จริงคือการสั่งนางให้อยู่แต่ในห้อง นางไม่จำเป็นจะต้องไปแสดงตนให้บ่าวไพร่ในเรือนบูรพาเห็น อาหารสามมื้อ อาซิ่นไปยกมาจากโรงครัว การจะขึ้นไปร่วมโต๊ะอาหารที่โถงเรือนอุดรของท่านแม่ทัพเผิงฉานตันได้เมื่อใดนั้น เผิงฟูเหรินจะเป็นคนส่งบ่าวมาเรียกเอง

ผ่านมาสี่วันแล้วที่ฟังเยว่ฉิวไม่ได้ก้าวขาย่างออกจากเรือน และเผิง-เซิ่งอี้ก็ไม่ได้มาซักถามนางถึงเหตุการณ์ที่เมืองไท่ซาอีก ทว่าหลังอาหารมื้อเช้าในห้องตามลำพังเช่นทุกวัน อาซิ่นก็เข้ามาบอกนางว่า ชายหนุ่มกำลังรอนางอยู่ในสวน

ไม่สบายเป็นอย่างไรบ้าง ข้าขอโทษที่ไม่ได้มาเยี่ยม ช่วงนี้มีงานให้สะสางเร่งด่วนหลายเรื่องงานทหารแม้ไม่มีศึกก็ต้องเตรียมกำลังฝึกไพร่พลให้พร้อม ไหนยังเรื่องสมรสพระราชทานที่ทำให้จำเป็นต้องเข้าวังอยู่บ่อยครั้ง

ประโยคแรกที่เผิงเซิ่งอี้เอ่ยขึ้นเมื่อพบหน้า ส่งผลให้เรียวคิ้วของ   ฟังเยว่ฉิวขมวดเข้าหากัน

นางไม่สบายน่ะหรือ...จะเป็นไปได้อย่างไร ตัวนางย่อมรู้ตัวดีว่ากายตัวเองไม่ได้ป่วยไข้ มีเพียงใจเท่านั้นที่เจ็บป่วยยากหายาขนานใดมารักษา

ขอบคุณคุณชาย เยว่เอ๋อร์เพียงแค่ยังไม่ชินกับอากาศที่ถูหยางนางโกหกไปอย่างนั้น

ข้าจะให้ท่านหมอฉางมาตรวจดูเสียหน่อยเป็นไร เดินทางจากถูหยางระยะทางยาวไกล ร่างกายเจ้าอาจจะต้องการยาบำรุง

เขาห่วงใยนางกระนั้นหรือ ไม่มีสิ่งใดเคลือบแฝงในวาจาที่แสดงออกถึงน้ำใจนี้ใช่หรือไม่

แค่นอนพัก ไม่ถึงกับต้องเรียกท่านหมอก็ได้เจ้าค่ะ


มาแล้วจ้าาาาาา หายหน้าไปหนึ่งวัน วุ่นกับเรื่องอาการป่วยของคุณยาย

โปรหมดแล้ว แต่กะรัตก็ยังขายอีบุ๊กต่อเน้อ ^___^

220 บาท สะดวกเล่มก็สั่งซื้อที่เพจดีบุ๊คส์หรือสำนักพิมพ์คำต่อคำนะคะ

ส่วนนิยายเรื่องบัลลังก์ฯนั้น แบบเล่มยังมีอยู่ 18 เล่มนะคะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

144 ความคิดเห็น

  1. #17 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:32
    เจ็บแบบนี้ ให้ชา เวลาจากจะได้ไม่เจ็บไปกว่านี้
    ผู้ชายความจำเสื่อม ตอนจำได้ ความรักทำร้ายนางจนไม่อาจหวนคืนมารัก
    เก็บเป็นแค่ความทรงจำที่ไม่ดีมากกว่าดี
    ท่านแม่ร้ายมาก เพราะเชื่อคำหญิงอื่น หรือ อยากได้อำนาจที่จะยืนยาว
    ไม่มีสงสารในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน
    อ่านแบบสงสารมากกว่าสนุก
    #17
    2
    • #17-1 กะรัต/กะรัตตา (@somei) (จากตอนที่ 27)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:52
      ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ไม่ชอบไม่สนุกไม่เป็นไร
      ต่างคนต่างใจ กะรัตเข้าใจค่ะ
      อย่างที่เขียนไว้หน้าบทความ
      ใครไม่ชอบแนวนี้จริงๆ สามารถเลี่ยงได้
      #17-1
  2. #15 Patcharee Som (@patcharee121) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:03
    ไม่มีคำบรรยาย
    #15
    1