ยอดพธูจอมทัพ

ตอนที่ 43 : บทที่ 13.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    26 ก.พ. 61





ราตรีหนึ่งซึ่งแสงเดือนผ่องอำไพ เผิงเซิ่งอี้กลับจากดื่มสังสรรค์นอกจวน เวลากำลังจะล่วงผ่านยามซวี[1] ขณะชายหนุ่มเดินผ่านสวนกลางของจวน พลันได้เห็นเงาร่างตะคุ่มก้มหน้าก้มตัวอยู่ริมสระบัว เขาจึงค่อยเบาฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้ พบว่าเบื้องหน้าเป็นเงาร่างของสตรี ยังมิทันเห็นกับตาว่าสาวใช้นางใดเข้ามาเที่ยวเล่นในสวนยามวิกาล ก็เกิดเหตุมิคาดฝัน หญิงนางนั้นคะมำร่วงลงสระจนวงน้ำแตกกระจาย

นางร้องออกมา ก่อนตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนกลางสระซึ่งมีระดับเสมอเพียงใต้ราวนม มือทั้งสองข้างยกสูงกำลังกอบประคองสิ่งหนึ่งไว้ในอุ้งมือ แสงสว่างของจันทราสาดกระทบร่างหนึ่งนางเดียวซึ่งกำลังกลายเป็นจุดเด่นกลางสระ

ฟังเยว่ฉิว...ชายผู้ก้าวมายืนริมสระรู้แล้วว่าเบื้องหน้าของเขาคือผู้ใด และเขาก็รู้และเห็นแล้วว่าภายในอาภรณ์ห่มเรียบง่ายนั้นซุกซ่อนเรือนร่างกลมกลึง อวบอิ่มเต็มตึงในส่วนพึงมี ส่วนโค้งและส่วนเว้ารับกันดั่งเกิดจากช่างปั้นฝีมือสูง

เรือนผมและใบหน้าซึ่งเปียกปอน หยดน้ำไหลผ่านลงยังริมฝีปากอิ่มเต็มที่เผยอออกเล็กน้อย อีกทั้งสายตาใสดุจกระจกเงาสะท้อนกลับมายังเขา ทำให้เลือดในกายบุรุษฉีดพล่าน

คุณชาย...หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ ครั้นเห็นว่าสายตาคมวาววับกำลังไล่เรื่อยไปทั่วทั้งร่าง จึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมปานใด ฟังเยว่ฉิวรีบย่อกายซุกซ่อนตัวตนภายใต้ผืนน้ำและฝูงปลาซึ่งแหวกว่ายอยู่รายรอบ

เจ้าลงไปทำสิ่งใดเผิงเซิ่งอี้ย่อกายนั่งริมสระ

เยว่เอ๋อร์ออกมาเดินเล่น...ไกลจากเรือนไปนิดสีหน้าของนางบ่งบอกความรู้สึกผิดที่ฝ่าฝืนคำสั่งออกมาเพ่นพ่านนอกเขตเรือนบูรพา เมื่อกี้เห็นผีเสื้อกลางคืนตัวใหญ่หล่นลงน้ำ เกรงจะถูกปลากินเข้า ก็เลยจะจับมันขึ้นมา แต่...

เจ้าพลาดหล่นลงไปอย่างนั้นสิเขายิ้มขัน มองอุ้งมือของหญิงสาวที่พ้นอยู่เหนือผิวน้ำ

เป็นดังท่านเห็น

ขึ้นมาเถอะ ดึกแล้ว น้ำค้างลง อากาศจะยิ่งหนาวชายหนุ่มยื่นส่งมือให้สตรีกลางสระ

เยว่เอ๋อร์ไม่ลำบากคุณชายนางส่ายหน้า จะให้ขึ้นจากสระในสภาพนี้ได้อย่างไร หากใครมาพบเห็นเข้า จะพานทำให้คิดไปว่านางกำลังยั่วยวนเขา

บอกให้ขึ้นมาก็รีบเถอะ หรือจะให้ข้าเป็นฝ่ายลงน้ำไปรับตัวเจ้าชายหนุ่มพูดและทำท่าจะก้าวลงสระดังคำ

ไม่นะนางร้องห้าม

ขึ้นเขาสั่ง แม้ไม่ใช่น้ำเสียงบังคับกระโชก แต่ฟังเยว่ฉิวก็ทำตามเร็วรี่ หญิงสาวค่อยๆ พยุงตัวก้าวช้าๆ มายังขอบสระ นางยื่นมือที่ยังกอบกุมดังดอกปทุมไปเบื้องหน้าชายหนุ่ม เผิงเซิ่งอี้จึงแบมือรองรับเอาผีเสื้อกลางคืนซึ่งปีกลู่ตกเพราะเปียกไปทั้งตัวไว้ แล้วลุกเดินไปวางมันไว้บนพุ่มใบของต้นหลี่ใกล้กันนั้น

ผีเสื้อก็ได้ช่วยแล้ว ถึงตาเจ้าแล้วชายหนุ่มยื่นส่งมือให้หญิงสาวจับไว้ ก่อนดึงร่างนางแล้วรีบใช้อ้อมแขนอีกข้างกระหวัดรัดร่างอิ่มเต็มเข้าหา

ใจของฟังเยว่ฉิวเต้นรัวแรงกับความแนบชิดท่ามกลางแสงจันทร์นวล นางผลักอกเขาออกห่างแล้วใช้สองมือกอดยังช่วงตัวเพื่อปิดบังเรือนร่างของตน

ขอบคุณคุณชายนางกล่าวแล้วรีบหันกายจะเดินจากไป ทว่าถูกเขารั้งไหล่ไว้ จนร่างนางแข็งทื่อในบัดดล

เผิงเซิ่งอี้ถอดเสื้อคลุมตัวหนาห่มคลุมยังร่างงามที่เปียกโชกจนชุดกระโปรงสีหวานแนบลู่ติดตัว ไม่รู้เพราะเหตุใดความหวงแหนจึงพลันพุ่งทวีสูง

ท่ามกลางจันทร์สาดแสง ฟ้าเปิด เมฆบางกระจ่างตา นอกจากเขาแล้ว หากมีชายอื่นได้ยลร่างงามเย้ายวนใจของฟังเยว่ฉิวอีก คำว่าโกรธจนแทบคลั่งคงน้อยไปหากจะกล่าวถึงอารมณ์และความรู้สึกของเขาในยามนี้ได้ 

กลับไปด้วยกันเถิดเขาถือโอกาสจูงมือเล็กที่กำลังสั่นของนางให้เดินเคียงกันไป ก่อนนางจะทันอนุญาตเสียอีก

เผิงเซิ่งอี้ส่งฟังเยว่ฉิวถึงประตูเรือน ก่อนจากกันเขายังสั่งสอนนางแกมเอ็ดเล็กน้อยว่า

มีใจเมตตาช่วยเหลือสัตว์โลกย่อมเป็นเรื่องดี แต่จะดีกว่านี้นักถ้าตัวเจ้าไม่เป็นฝ่ายเดือดร้อนเสียเอง หนก่อนก็ช่วยเสี่ยวจื้อจนได้แผลมาเสียเต็มแขน หนนี้ยังทำตัวเองตกน้ำตกท่ากลางค่ำกลางคืนอีก

ต่อไปเยว่เอ๋อร์จะระวังให้มาก

คำว่า ต่อไปของนางทำให้ชายหนุ่มซ่อนยิ้มแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

เยว่เอ๋อร์พูดสิ่งใดผิด

เผิงเซิ่งอี้ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผมปอยหนึ่งซึ่งระอยู่ข้างแก้มนางขึ้นทัดยังใบหูของหญิงสาว ที่เมืองไท่ซา เจ้าได้ช่วยเหลือข้าจนตัวเองต้องพบความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่ามิใช่หรือ เหตุใดไม่เป็นคนเห็นแก่ตัวเสียบ้างเล่า

เยว่เอ๋อร์ไม่รู้คำตอบของนางช่างโง่งมนัก

ความไม่รู้ของนางเหตุใดจึงพาให้น่ารักใคร่เช่นนี้หนอ จะว่าด้วยฤทธิ์สุราร่วมด้วยก็เป็นได้ เผิงเซิ่งอี้ก้มใบหน้าเลื่อนลงใกล้

นายหญิงฟังอาซิ่นเดินโผล่มาจากมุมหนึ่งของเรือน เหตุใดท่านถึงเปียกโชกเช่นนี้

เผิงเซิ่งอี้ก้าวถอยห่างฟังเยว่ฉิว

มาก็ดีแล้ว ดูแลนายหญิงด้วย นางเพิ่งพลัดตกสระน้ำมา หากไม่สบายหรือมีไข้อันใดให้รายงานข้า อย่าได้คิดปิดบังชายหนุ่มออกคำสั่งคนของมารดาน้ำเสียงเยียบเย็น ก่อนจะหันกายแล้วเดินออกจากเขตเรือนบูรพาฝั่งขวาเพื่อกลับเรือนของตน

หากอาซิ่นไม่มาขัดขวาง เมื่อครู่พี่ต้าเผิงคิดทำสิ่งใด...ฟังเยว่ฉิวถามตัวเอง คำตอบจะใช่อย่างนางคิดหรือไม่หนอ ครั้นนึกขึ้นได้ว่าตนเองช่างไร้ยางอาย กลับกล้าคิดเข้าข้างหลงตนเช่นนั้นได้ ใบหน้าจึงร้อนผ่าว รีบหันกายกลับเข้าห้อง ตามติดด้วยสาวใช้ของนาง



[1] ๑๙.๐๐ น. ๒๑.๐๐ น.


พี่ต้าเผิง ถ้าลองได้รักก็รักมาก หลงมาก อาจมีความง่าวววและโงว่บางหนก็เพราะหวงอะเน้อ

ฝากรีวิว เผื่อคนสนใจโหลดหรือซื้อเล่ม ไม่ก็ตามอ่านต่ออะเนาะ


https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=loveinamist&month=14-11-2015&group=8&gblog=16

https://www.bloggang.com/m/viewdiary.php?id=prophetdoll&month=03-2015&date=11&group=23&gblog=22

https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=gewoonleven&month=02-2015&date=06&group=6&gblog=65
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

144 ความคิดเห็น

  1. #76 SamanthaArlan (@SamanthaArlan) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:22
    มือถือแทบบิดเป็นเกลียวเวลาอ่านตอนที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันคุยกันแบบมุ้งมิ้งคือฟินอ่ะ แต่ก็แทบปามือถือทิ้งเช่นกันเวลาตัวร้ายกลั่นแกล้งนางเอก ส่วนพระเอกก็กินมังเป็นครั้งคราว555
    #76
    1
  2. #75 Changenewword (@Changenewword) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:36
    ต่ออีกซักหลายตอนก็ได้นะไรท์
    #75
    1
  3. #74 KaoHoMmTP (@KaoHoMmTP) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:35
    ไรท์จ๋าต่ออีกสักตอน
    #74
    1