D@rK-DeviL แก๊งอันตรายกับนายอันธพาล [Re-Write]

ตอนที่ 17 : D@rK-DeviL : ตอนที่ 4 คนดีที่หนึ่ง - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    29 มี.ค. 61

            บริเวณด้านในสุดของร้าน American Cafe มีโต๊ะหินแกรนิตขัดมันขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ซึ่งถูกรายล้อมด้วยโซฟาเบาะหนังอันหนานุ่มบ่งบอกความหรูหราไฮโซ ทำเอาโต๊ะเก้าอี้ไม้ที่ฉันกำลังนั่งอยู่กับมีมี่นั้นดูด้อยค่าลงไปถนัดตา พี่คิวเดินนำหน้าสมาชิก D@rK-DeviL ไปนั่งลงยังบริเวณหัวโต๊ะ แสดงฐานะตำแหน่งสูงสุดของกลุ่ม ก่อนที่พี่เกมส์ พี่เซน และ จิน จะไปนั่งไล่เรียงกันตามลำดับ
            พี่เดย์ครับ...พวกเราขอสเต็กเนื้อแกะนิวซีแลนด์ 4 ชุด ส่วนเครื่องดื่มของคิวขอเป็น
Hot Cappuccino 1 ที่ ของผม เกมส์ และ จิน ขอเป็น White Chocolate Frappuccino 3 ที่นะครับ” พี่เซนบอกบริกรคนที่มาถามไถ่ฉันเมื่อสักครู่ ก่อนจะหันไปหามิกซ์ที่ยืนละล้าละลังไม่เข้ามานั่งร่วมโต๊ะสักที “แล้วนายล่ะ...จะกินอะไร?”
            ไม่เป็นไรครับพี่เซน...ของผมไม่ต้องครับ พอดีสัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวเฟิร์น” มิกซ์ปฏิเสธพลางมองพี่คิวที่นั่งไขว่ห้างเก็กท่าน่าหมั่นไส้เป็นเชิงขออนุญาต “พี่คิวจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ ถ้าผมจะไม่นั่งร่วมโต๊ะด้วย”
            ตามใจนายสิ อยากจะทำอะไรก็ทำไปแล้วกัน” พี่คิวตอบ ก่อนเหยียดสายตามองหน้าฉัน “คิดไว้แล้วไม่มีผิด คนอย่างยัยนั่นคงไม่มีปัญญาเข้ามานั่งกินอาหารดีๆในร้านแบบนี้ได้หรอก”
            พี่คิวพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ” ฉันถามกลับไปอย่างหัวเสีย
            ไม่เข้าใจเลย ว่า...ทำไมพี่คิวถึงจงเกลียดจงชังฉันนักหนา
            มีเหตุผลอะไรที่ต้องต่อว่า ต้องเหยียดหยาม ต้องกลั่นแกล้ง ต้องหาเรื่องตลอดเวลา เพียงเพราะฉันตัดสินใจคบกับสมาชิกของคณะกรรมการนักเรียนแค่นี้เหรอ ต่อให้ D@rK-DeviL เป็นกลุ่มหรือแก๊ง แต่มันก็ไม่มีเหตุผลที่ใครคนหนึ่งจะมาแสดงตัวเป็นเจ้าชีวิตคนนั้นคนนี้ คอยบงการห้ามทำนั่นทำนี่ มันมากเกินไป!
            เธอนี่โง่จริงๆนะ เป็นคนที่เข้าใจอะไรยากเย็น แล้วก็ยังดื้อด้านน่ารำคาญ ไอ้คิวพูดขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าหมายถึงอะไร” พี่เกมส์ต่อว่าฉัน “แต่ถ้ามันยากเกินกว่าที่สมองเล็กๆของเธอจะเข้าใจ ฉันก็จะอธิบายให้ฟัง คนอย่างเธอน่ะ...ถ้าไอ้มิกซ์น้องชายของฉันไม่เลี้ยง เธอคงไม่มีปัญญาเข้ามากินอาหารในร้านนี้ เพราะว่ามันแพงเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะสามารถเข้ามากินได้ หรือ พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือ เราอยู่คนละระดับกัน ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอไม่น่าสะเออะมาคบกับคนอย่างพวกเรา”
            “มันจะมากเกินไปแล้วนะ พวกพี่ๆไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉันแบบนี้” ฉันลุกผึงอย่างโกรธจัด
            “แล้วดู...ถูก...ไหมล่ะ ไม่ว่าจะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันก็ไม่เห็นว่าเธอจะเหมาะสมกับน้องชายฉันสักนิดเดียว” พี่เกมส์เอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
            “พี่! พอเถอะครับ” มิกซ์ขอร้องพี่ชายตัวเอง
            “นั่นสิ! ยังไงน้องเขาก็มีพ่อมีแม่นะเว้ย ไปว่าเขาแบบนั้นด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องมันก็ไม่ถูก” พี่เซนเอ่ยปรามเพื่อนตัวเอง
            “ถ้าทนไม่ได้ รับไม่ได้ ก็เลิกกันซะสิ!” พี่คิวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มิกซ์! นายจะทิ้งอนาคตตัวเอง เพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียวงั้นเหรอ?”
            “พี่คิว! พี่เกมส์! ผมชอบเฟิร์นจริงๆ ผมอยากคบกับเฟิร์น ผมสัญญา ว่า...ผมจะไม่ทำให้เรื่องความรักมาเป็นอุปสรรคของแก๊งเรา” มิกซ์ร้องขอ
            แววตาเด็ดเดี่ยวที่ประทับบนสีหน้าจริงจังของมิกซ์นั้นทำให้ฉันประทับใจในตัวเขามากขึ้น และ เริ่มพอสังเกตเห็น ว่า...สาเหตุที่ทำให้พี่คิวกับพี่เกมส์คอยกลั่นแกล้งและหาเรื่องฉันทุกครั้งที่เจอหน้านั้น เกิดจากต้องการบีบบังคับให้ฉันกับมิกซ์ทนรับแรงกดดันไม่ไหวแล้วเลิกรากันนั่นเอง
            แน่นอน ว่า...ฉันไม่มีวันยอมให้พวกเขามามีอำนาจเหนือการตัดสินใจของพวกเราเด็ดขาด แม้ฉันกับมิกซ์เพิ่งรู้จักกัน และ เพิ่งคบกัน เราสองคนอาจยังไม่ได้รักใคร่ชอบพอกันขนาดตายแทนกันได้ แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่คนสองคนที่รู้สึกดีหรือพึงพอใจกันจะต้องยุติความสัมพันธ์เพราะเหตุผลไร้สาระของคนที่ไม่เห็นด้วย
            “มิกซ์! ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันสัญญา ว่า...ถ้านายชอบฉันหรือรักฉันจริงๆ ฉันจะไม่มีวันเลิกกับนายเด็ดขาด” ฉันเอ่ยปากสัญญากับมิกซ์ดังๆเพื่อให้ทุกคนในร้านได้ยิน ก่อนหันไปยิ้มเยาะใส่พี่คิวกับพี่เกมส์เพื่อเอาคืนบ้าง
            ขณะที่พี่เกมส์ดูเหมือนจะไม่พอใจ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอพร้อมเบือนหน้าหนี พี่คิวกลับทำเพียงจ้องมองหน้าฉันด้วยสายตาดุดัน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูราบเรียบและนิ่งเฉยจนยากจะคาดเดาความคิดที่แอบซ่อนไว้ภายใน ประหนึ่งทะเลสงบก่อนพายุจะมา ทว่า ฉันก็แสร้งไม่สนใจ ทำใจดีสู้เสือแล้วสะบัดบ็อบใส่สวยๆ
            “เอ่อ...เครื่องดื่มกับอาหารมาแล้ว...เราเริ่มกินกันเถอะ” จินสบโอกาสที่พี่เดย์ทยอยยกถาดเครื่องดื่มกับสเต็กเนื้อแกะนิวซีแลนด์มาเสิร์ฟนั้นมาใช้ตัดบทสนทนาระหว่างทุกคน เพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในร้านแห่งนี้ดูอึมครึมจนเกินไป
            “คุณมิกซ์...รีบมานั่งกับเฟิร์นเถอะ ป่านนี้คงหิวแย่แล้ว” มีมี่เอ่ยบอก “เดี๋ยวฉันขอตัวไปนั่งกับจินละกันนะ” เธอพูดจบก็หลีกทางให้มิกซ์ซึ่งรีบตรงเข้ามานั่งแทนที่
            สมาชิก
D@rK-DeviL เริ่มรับประทานอาหารเที่ยงด้วยสีหน้าเฉยเมย ราวกับเหตุการณ์ปะทะคารมเมื่อสักครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ผู้ชายคนเดียวที่ฉันเห็น ว่า...คอยเทคแคร์ก็คงมีแต่มิกซ์นี่ล่ะ
            นายนี่เป็นคนดีที่หนึ่งเลย!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

72 ความคิดเห็น