D@rK-DeviL แก๊งอันตรายกับนายอันธพาล [Re-Write]

ตอนที่ 19 : D@rK-DeviL : ตอนที่ 5 เสี่ยงตาย - 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

            เพี้ยะ!
            ฉันหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ทว่า กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ใบหน้า ทั้งที่ได้ยินเสียงฝ่ามือฟาดกระทบผิวเนื้อดังสนั่น ฉันค่อยๆลืมตามองภาพตรงหน้า ก็พบยัยผู้หญิงคนนั้นกำลังเอามือกุมแก้มตัวเองที่แดงเป็นปื้น น้ำใสๆเอ่อคลอดวงตาทั้งสองข้าง ถัดออกไปนั้นมีผู้ชายในชุดสูทสีดำ ซึ่งฉันรู้จักเป็นอย่างดี...
            พี่เกมส์!!!
            เกมส์...ตบฉันทำไม” เธอถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
            “กฎข้อที่ 2 ห้ามนักเรียนก่อการทะเลาะวิวาทอย่างเด็ดขาด แล้วอีกอย่าง คือ ฉันจำไม่เคยได้เลยนะมิ้นท์ ว่า...ฉันเคยเป็นแฟนกับเธอ!” พี่เกมส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหด
            นั่นสินะ...กฎของ D@rK-DeviL คือ ห้ามสมาชิกทุกคนมีแฟน แล้วพี่เกมส์ซึ่งเคร่งครัดในกฎระเบียบมีหรือจะปล่อยปะละเลย ยัย เอ้ย...พี่มิ้นท์ สะอึกสะอื้นทั้งน้ำตา ดูแล้วน่าเวทนา แม้ว่าเมื่อสักครู่เธอจะเพิ่งหาเรื่องหาราวฉันก็ตาม แต่ฉันก็อดสงสารไม่ได้
            กลับห้องเรียนของเธอไปได้แล้ว อย่าให้ฉันเห็น ว่า...เธอก่อการทะเลาะวิวาทกับคนอื่นๆอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะส่งเธอไปให้อาจารย์ทำทัณฑ์บนที่ห้องปกครอง!!!” พี่เกมส์ตะคอกใส่ด้วยแววตาดุดันน่าสะพรึงกลัว ก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไปจากบริเวณนั้น
            โอกาสนี้ฉันควรจะเอาตัวรอดเช่นกัน ก็เลยค่อยๆย่องออกไปอีกด้าน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่รอดพ้นสายตาของพี่เกมส์
            จะไปไหน!”
            “เอ่อ...ฉะ...ฉันจะกลับเข้าห้องเรียนน่ะค่ะ” ฉันหัวเราะแห้งๆ
            “ก็ดี! อย่าให้รู้ว่าแอบโดดเรียนออกมาละกัน”
            “เปล่านะ...ฉันแค่มาเข้าห้องน้ำเฉยๆ กำลังจะกลับไปเข้าห้องเรียน แต่โดนผู้หญิงคนนั้นมาหาเรื่องซะก่อน” ฉันรีบอธิบายให้เขาเข้าใจด้วยเกรงจะโดนลงโทษเช่นกัน “ว่าแต่พี่เกมส์เข้ามาในนี้...” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ทำให้เขานึกขึ้นได้ว่ากำลังยืนอยู่ในห้องน้ำหญิงก็เลยมีทีท่าเลิ่กลั่กเล็กน้อย
            “ฉันกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยในอาคารเรียนอยู่ แล้วบังเอิญได้ยินเสียงโวยวายทะเลาะวิวาทกันก็เลยเข้ามา...มันก็เท่านั้น” เขาพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องน้ำหญิง
            ที่จริงพี่เกมส์ก็เป็นคนดีนะเนี่ย...อุตส่าห์เข้ามาช่วยฉันถึงในห้องน้ำหญิง ฉันคิดได้เพียงเท่านั้นก็ต้องชะงัก เมื่อเขาหันกลับมาชักสีหน้าขึงตึง
            “ฉันมาช่วยเธอเพราะหน้าที่ อย่าได้คิดว่าฉันยอมรับเธอเรื่องที่คบกับมิกซ์ ผู้หญิงไร้เสน่ห์แถมปัญญาอ่อนอย่างเธอ อย่าหวังว่าจะได้แอ้มน้องชายฉัน...จำเอาไว้!” พูดจบเขาก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว
            ให้ตายเถอะ! อุตส่าห์หลงคิดว่าพี่เกมส์เป็นคนดี...ไม่น่าเลยจริงๆ
            “โอ้โห! ไปคลอดลูกมากี่คนยะ...นานโคตร” ผักบุ้งแขวะทันทีที่เห็นฉันเลื้อยกลับไปนั่งยังโต๊ะเรียนตามเดิม เมื่ออาจารย์รัศมีสอนเสร็จ และ ปล่อยนักเรียนกลับบ้านพอดิบพอดี

            พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ คือว่า...” ฉันเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนรักฟัง
            “ว้าย!!! แกนี่ดวงดีชะมัด ได้เจอพี่เกมส์ด้วย กรี๊ดดดด...แถมเขามาช่วยราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาว” ผักบุ้งระริกระรี้หลังฟังฉันเล่าจนจบ
            เฮ้อ!!! อยากรู้จริงๆ ว่า...เพื่อนตัวเองตาถั่วหรือเปล่า ทำไมถึงได้หลงผู้ชายพรรค์นั้น อย่างมิกซ์ จิน หรือ พี่เซน ยังโอเค แต่พี่คิว กับ พี่เกมส์นี่เกินทนจริงๆ

            เอาเถอะ...ขอให้แกดวงดีบ้างละกัน ฉันขอโชคร้ายดีกว่า ถ้ามันทําให้ฉันไม่ไปพัวพันกับคนพวกนั้น”
            เฟิร์น!!!” ยังไม่ทันพูดจบ เสียงมิกซ์ก็ดังขึ้นเสียก่อน
            “มีอะไรเหรอ?” ฉันถามเขา
            วันนี้กลับบ้านพร้อมกันไหม เดี๋ยวฉันไปส่ง” มิกซ์ยิ้มหวานจนหัวใจฉันแทบละลาย
            “เอ่อ...ฉันว่าจะกลับกับผักบุ้งน่ะ” ฉันกลัว ว่า...ถ้าตอบตกลงง่ายๆแล้วผักบุ้งจะน้อยใจที่เห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อน
            “ดีเลยมิกซ์...ฝากส่งยัยเฟิร์นกลับบ้านหน่อยนะ พอดีวันนี้ฉันต้องไปซื้อเครื่องสำอางที่ห้างฯ กำลังหาทางบอกมันอยู่พอดี ว่า...ไม่ว่างกลับบ้านพร้อมมัน ไปล่ะ!!!” ผักบุ้งพูดจบก็เดินจากไป
            อ้าว! เฮ้ย!...ไหงเป็นงี้ล่ะ แบบนี้ถ้ามิกซ์ไม่มาชวนฉันกลับบ้านพร้อมกัน ฉันก็ต้องกลับบ้านคนเดียวสิเนี่ย ฉันมองยัยเพื่อนรักจอมทรยศที่กระโดดโลดเต้นจากไปอย่างหงุดหงิด
            “ฉันกลับกับมิกซ์ก็ได้จ้ะ” ฉันตอบเขากลับไป
            ไม่มีทางเลี่ยงแล้วนี่...
            “โอเค! งั้นเดี๋ยวเฟิร์นไปรอฉันที่สวนหย่อมแถวอาคารคณะกรรมการนักเรียนก่อนนะ เพราะเดี๋ยวฉันต้องช่วยพี่เซนเดินตรวจอาคารเรียนก่อนน่ะ” มิกซ์พูดจบก็วิ่งออกไปจากบริเวณนั้น โดยไม่รอให้ฉันตอบรับแต่อย่างใด
            โอ้ย! ทำไมต้องให้ไปรอตรงอาคารคณะกรรมการนักเรียนด้วยเนี่ย...อยากจะบ้าตาย!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

72 ความคิดเห็น