แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,384 Views

  • 107 Comments

  • 313 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,543

    Overall
    41,384

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 4 เฮียเวยไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะหนู 1 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    29 ม.ค. 62


ถึงตอนนี้เองที่โจเวยเพิ่งรู้ตัวว่าพลาดไปถนัด “ก็... เอ่อ หมายถึงต่อไปจะออกคำสั่งอะไร เด็กในบ้านอาจจะไม่เชื่อฟัง อย่าไปยืนเรียงแถวหน้ากระดานรอรับใครแบบนั้นอีก จำไว้ว่ามันไม่เหมาะ ลูกพลับนวดตรงขมับแรงอีกนิด”

การเปลี่ยนเรื่องฉับพลันเห็นจะดีที่สุด โจเวยคิดแล้วต้องยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อแรงกดที่ขมับหนักขึ้น

“น้ำหนักมือดีเสียจริง ไปเรียนมารึเปล่า”

“เปล่าค่ะ พลับชอบเปลี่ยนกันนวดกับแม่ แล้วก็เอาไปนวดให้คุณป๋าอีกที แบบไหนสบายก็จำเอาไว้ ถ้าเฮียเวยพอใจจะใช้ให้พลับสระผมให้บ่อยๆ ก็ได้ แต่พลับขอ...”

ไม่ทันได้พูดต่อ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของโจเวยก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน แต่เมื่อเห็นชื่อของคนที่ติดต่อเข้ามาเจ้าตัวก็กดปุ่มด้านข้างปิดเสียงชั่วคราว แล้ววางไว้บนหน้าท้อง แน่นอนว่าคนที่ยืนอยู่ในทิศเหนือศีรษะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า อัลลี่เป็นคนโทร. เข้ามา

“ว่าต่อสิลูกพลับ”

“ขอค่าแรงเป็นสัญญาสงบศึก ได้ไหมคะ”

ท้ายประโยคฟังดูเบาลงซึ่งเป็นเสียงที่เจือไว้ด้วยความไม่มั่นใจ นั่นทำให้โจเวยรู้สึกผิดระคนสงสารยิ่งนัก หากยังไม่ตอบตกลง แต่กลับอยากฟังเหตุผลที่เธอพูดออกมาเช่นนั้น

“ทำไมคิดว่าระหว่างเรามันคือสงคราม”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น พลับแค่อยากอยู่ที่นี่แบบไม่สร้างปัญหา ถึงจะรู้ว่าแม่เฮียเวยเอ็นดูพลับมาก แต่ท่านจะสบายใจได้ยังไงถ้าเราไม่ลงรอยกัน  ถ้าเกิดวันไหนที่เฮียเวยไม่พอใจพลับมากๆ แล้วแม่ออกหน้ารับแทน มันก็จะกลายเป็นปัญหาให้แม่ลูกทะเลาะกันเปล่าๆ นะคะ อย่างนั้นพลับคงวางตัวไม่ถูก”

ความจริงแล้วสาวน้อยอายุสิบแปดก็รู้จักคิดไม่น้อย เพียงแค่เขาจะเปิดใจให้หรือไม่

พิชชุดาไม่ควรหวังอะไรกับความเงียบงันซึ่งเป็นปฏิกิริยาหลังจากที่เธอพูดจบประโยค นั่นทำให้สาวน้อยหยิบผ้าอีกผืนขึ้นมาซับเอาน้ำออกจากเส้นผม ก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งผ้ายางออกจากรอบคอของเขา

“เป่าผมหน่อยไหมคะ”

“ไม่ละ เช็ดๆ หน่อยเดี๋ยวก็แห้งแล้ว”

เห็นคนสวยทำหน้าหงอยเหงาพลางพยักหน้ารับน้อยๆ แล้วต้องกลั้นยิ้ม ก่อนที่เธอจะเดินห่างออกไป โจเวยเลยรั้งต้นแขนเอาไว้เสียก่อน

“สัญญาสงบศึกนั่นคงไม่ร่างตัวหนังสือมาเต็มหน้ากระดาษหรอกนะ เพราะฉันไม่เซ็นแน่ๆ”

หากจะเปรียบเทียบความสุกสกาวของดวงตาเธอเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรดก็คงจะน้อยไป ไหนจะรอยยิ้มที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นรอยบุ๋มตรงแก้มซ้ายนั่นอีกล่ะ

ครั้งแรกที่นึกอยากดึงสาวสิบแปดมาหอมแก้ม เป็นความจริงที่พุ่งเข้าสู่กลางหัวใจโจเวย

“อะไรดีนะ...” เปรยกับตัวเอง กลอกสายตาไปมาใช้ความคิดอย่างหนัก ไม่นานนักก็พูดโพล่งขึ้นมา “งั้นเฮียรอก่อนนะคะ พลับจะไปหยิบพายสับปะรดมา แบ่งกันกินคนละชิ้น ถือว่าเป็นสัญญาระหว่างเราแล้วกัน”

ไม่รอความเห็นชอบจากเขา พิชชุดาก็วิ่งตัวปลิวออกมาจากห้องซาลอน ทิ้งให้คนที่ยังตาพร่ากับรอยยิ้มและดวงตาเป็นประกายต้องนิ่งงันไปครู่ใหญ่

ทำไมต้องตำหนิตัวเองที่ทำให้เธอเศร้าสร้อย?

แล้วทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขึ้นกับรอยยิ้มที่เคยมองว่าสดใส แต่ตอนนี้กลับทำให้หัวใจของเขาสดชื่น?

คงไม่ได้เป็นเพราะ... จิตใจเริ่มเอนเอียงไปหาสาวสิบแปดหรอกนะ!?

กริ๊ง... กริ๊ง...

ไม่ต้องคิดต่อเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง หากครั้งนี้โจเวยต้องรับสายเพราะคนสนิทติดต่อเข้ามา “ว่าไง”

“ท่านครับ คุณอัลลี่ถูกซ้อม”

“ใครทำ”

“ผมถามแล้วแต่เธอไม่ยอมบอกอะไรมาก เอาแต่ร้องไห้แล้วก็ถามถึงท่าน คุณอัลลี่ว่าท่านไม่ยอมรับสาย” เทียนหมิงรายงานตามที่รู้มาเท่านั้น

“งั้นรอก่อน เดี๋ยวฉันจะโทร. ไปถามเอง”

โจเวยกดตัดสายจากคนสนิท แล้วต่อสายถึงอัลลี่จางในขณะที่เดินออกจากห้องซาลอน สัมพันธภาพที่เริ่มจากเพื่อนแปรเปลี่ยนมาเป็นคนรัก แม้จะเลิกรากันแบบที่ไม่น่าจดจำเท่าไร แต่ก็ไม่จำเป็นต้องลบความปรารถนาดีที่เคยมีให้กันอย่างจริงใจ

ต่อให้เป็นแค่คนรู้จักแล้วต้องมาถูกทำร้ายร่างกาย โจเวยก็ไม่รีรอที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ

ในโลกใบนี้จะมีใครทำร้ายอัลลี่ได้นอกเสียจากไอ้หน้าตัวเมียหวังจินเทา โจเวยคิดในใจพลางสาวเท้าเร็วๆ ตรงไปยังห้องนอนของตน ทิ้งให้คนที่รีบวิ่งไปเอาของแทนสัญญาสงบศึกต้องมองตามหลังอย่างแปลกใจ


พิชชุดาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนเกือบจะเป็นวิ่งขึ้นบันไดในสี่ห้าขั้นสุดท้าย ครั้นจะเอ่ยปากเรียกก็เห็นเขาเดินเข้าไปในห้องนอนเสียแล้ว จุดมุ่งหมายหลักของสาวน้อยคือการได้อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลโจอย่างสงบ ไม่ขัดแย้งกับใครโดยเฉพาะเจ้าของบ้าน

ความจริงดังกล่าวทำให้เธอถือวิสาสะเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้อง ทว่าเสียงเครียดจัดที่ได้ยินก็ทำให้ต้องปิดประตูอย่างเบามือพิชชุดาเดินผ่านเตียงนอนใหญ่เข้าไปด้านในซึ่งเป็นห้องที่แคบลงเพราะมีตู้เสื้อผ้าขนาบทางเดินสู่ห้องน้ำ

“ตั้งสติก่อนอัลลี่ หยุดร้องไห้แล้วเล่าให้ผมฟัง มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

แม้ตั้งใจจะเรียกเขา แต่ชื่อที่หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยทำให้ความตั้งใจของสาวน้อยชะงักงันไปชั่วขณะ แล้วไฟแรงเทียนต่ำที่เปิดเอาไว้ในบริเวณห้องแต่งตัวก็ไม่สว่างพอที่จะทำให้โจเวยรู้ตัวว่า ไม่ได้อยู่ในห้องเพียงลำพัง

“หลังกลับจากเยี่ยมคุณซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจินเทารู้เรื่องนี้ได้ยังไง พอถึงบ้านเขาก็เข้ามาถามเหมือนหาเรื่องชวนทะเลาะ หาว่าฉันยังมีใจให้คุณ ฉันทิ้งงานเลี้ยงของสโมสรเมื่อช่วงบ่ายเพียงเพราะรู้ข่าวว่าคุณเกิดอุบัติเหตุ พอฉันถามว่านี่เป็นแผนการของเขาใช่ไหม เขาก็โกรธจัด แล้วก็... ฮือ... เวยคะ ฉันทนไม่ไหวอีกแล้วนะ” อัลลี่จางกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนที่ถูกคนรักทำร้าย

แม้พิชชุดาจะไม่มีโอกาสได้ล่วงรู้ในบทสนทนาดังกล่าว แต่สาวน้อยก็เห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน มือข้างหนึ่งของเขากำหมัดแน่น เค้นเสียงลอดไรฟันอย่างเดือดดาล

“มันโกรธเพราะรู้ว่ามีคนรู้ทันแผนชั่วน่ะสิ”

“จินเทาซ้อมฉัน ทุบตีฉัน แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก  ฉันจะทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของจินเทา”เป็นความทรมานของลูกผู้หญิงที่ต้องยอมรับ เพราะด้อยกว่าในด้านสรีระและพละกำลัง

“คุณอยู่ไหน อัลลี่”

“มาหาหมอค่ะ กำลังจะออกจากโรงพยาบาล”

โจเวยถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ “ถึงขั้นต้องไปหาหมอแล้วจะทนอยู่กับมันไปทำไม เดี๋ยวจะให้เทียนหมิงไปรับ”

“ไม่ได้ค่ะเวย คนขับรถของจินเทารออยู่หน้าโรงพยาบาล ฉันไม่อยากให้คุณมีเรื่องกับเขา” อัลลี่บอกด้วยความเป็นห่วง หากใจหนึ่งก็อยากหนีไปให้ไกลๆ

“ออกจากโรงพยาบาลแล้วบอกคนขับรถว่าจะไปไหว้พระที่วัดหลงซาน2 ทำตัวตามปกติ เดี๋ยวผมจะให้เทียนหมิงไปรอที่นั่นแล้วมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของผมก่อน ถึงมันรู้แล้วยังไง หน้าตัวเมียอย่างมันถ้ากล้ามาสู้ผมซึ่งหน้า ก็ลองดู” ยื่นความช่วยเหลือให้อย่างถึงที่สุด แต่สุดท้ายแล้วโจเวยก็เคารพการตัดสินใจของเธอ

“ก็แล้วแต่คุณนะ ผมช่วยได้เท่านี้”

***********

คือลูกพลับบบ!!!

ใครใช้ให้ไปแอบใต้โต๊ะอย่างนั้น

ตอนต่อไปโดนดีจนอ่วมแน่ๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #32 Sanrerng (@Sanrerng) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 11:01

    มีแอบฟัง

    #32
    1
  2. #31 NhooWaa (@sweetpastel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 09:46
    น้องมาแอบฟังพี่คุย
    #31
    2