แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,229 Views

  • 107 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,388

    Overall
    41,229

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 5 เฮียเวยไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะหนู 2 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    4 ก.พ. 62


ถึงลูกชายของเธอจะเป็นคนพูดน้อย สุขุม ภายนอกอาจดูเย็นชา แข็งกร้าวไปบ้างแต่ก็เพราะต้องรับผิดชอบธุรกิจของครอบครัว แม้ฐานะของตระกูลโจจะมั่งคั่ง แต่การรักษาความมั่งคั่งให้ยืนยาวนั้นใหญ่หลวงนัก

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ทายาทคนเดียวของตระกูลโจผ่านอุปสรรคในชีวิตมาไม่น้อย แต่พื้นฐานของจิตใจนั้นไม่ใช่คนหยาบกระด้าง ถ้าได้รักได้เอ็นดูใครแล้ว โจเวยจะใส่ใจในรายละเอียดของคนคนนั้น เหมือนเช่นที่กำลังปฏิบัติกับว่าที่ภรรยาตัวน้อยตรงหน้านี้

หากคนที่ไม่รู้ตัวว่าในอนาคตต้องเป็นคุณนายโจก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว ความร่าเริง สดใสเลือนหายในเวลาที่ได้นั่งเคียงข้างหนุ่มใหญ่ที่ปากแข็งแต่ใจดี

หลังอาหารเธอจึงปฏิเสธของหวานแล้วเดินออกจากบรรยากาศกระอักกระอ่วนใจขึ้นไปกรีดร้องอยู่กับตัวเอง ด้วยกำลังจะคลั่งตายกับการเอาใจใส่ของ เฮียเวยสายเปย์

 

...ไม่ว่าจะเป็น คุณชายน้ำแข็งหรือเฮียเวยสายเปย์ โจเวยก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าคนที่เดินตัวปลิวออกจากห้องอาหารนั้นมีท่าทีกระมิดกระเมี้ยนด้วยในหัวมีแต่ภาพเปลือยของตนอยู่ตลอดเวลา หากหนุ่มใหญ่เข้าใจว่าที่เธอปฏิเสธของหวานหลังอาหารนั้นเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงที่รักษาหุ่น

“แค่แปะก๊วยนมสดมันจะสักกี่แคลอรี่กัน ทำไมผู้หญิงต้องกลัวอ้วนขนาดนั้นด้วย”

ฟังแล้วคุณนายโจหลินต้องกระแอม “ฮึ่ม... นินทาให้เบากว่านี้หน่อย แม่ก็เป็นผู้หญิงนะ”

“แต่แม่ก็กินของหวานนี่”

“ก็แม่แก่แล้ว”

“อื้อ... แต่ไม่เหมือนคนอายุหกสิบหรอกครับ”

พอได้ยินคำชมจากลูกชายก็ยิ้มหน้าบาน “ผู้หญิงก็ต้องรักสวยรักงามเป็นเรื่องธรรมชาติ บางคนถึงขั้นจำกัดเวลากินด้วย อย่างหลังหกโมงเย็นจะไม่กินอะไรเด็ดขาด แล้วที่รักษาหุ่นก็เพราะอยากให้ผู้ชายของตนรักไปนานๆ นั่นแหละ เพราะฉะนั้นอย่าบ่น”

โจเวยยักหัวไหล่รับกับคำสั่ง “คล้ายๆ แม่เจอลูกสาวตัวจริง แล้วถีบส่งผมไปเป็นลูกเลี้ยงแทน”

“ก็ดีแล้ว เจ้าสัวสันต์กับคุณเพกาจะได้วางใจว่าแม่ไม่ได้หน้ามืดตามัวเอาแต่เข้าข้างลูกชายตัวเอง” บอกยิ้มๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะถามถึงปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

“เมื่อตอนบ่ายนี้แม่ยังเห็นเวยตั้งแง่ใส่น้องอยู่เลย แล้วตกเย็นทำไมถึงได้ดูสนใจลูกพลับมากผิดปกติ”

ครั้นจะยอมรับว่าหัวใจเต้นแรง ดวงตาพร่าเลือนกับรอยยิ้มสดใสจนบางครั้งอยากดึงเธอเข้ามากอด ก็คงจะเป็นเรื่องยาว

“จะใช้เขาสระผมให้อีก ก็ต้องคุยกับเขาดีๆ สิครับ” โจเวยตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะซึ่งคนเป็นแม่รู้ว่านั่นคือคำตอบส่งเดช

“แม่บอกแล้วว่าแค่เปิดใจ จะเห็นว่าลูกพลับน่ารัก”

“อืม... ก็น่ารักดี”โจเวยยอมรับออกมาในที่สุด

“งั้นก็รักเลยสิ”

ยุยงซ้ำจนลูกชายเบิกตากว้าง ที่ผ่านมาแม่ไม่เคยเข้ามาก้าวก่าย ออกความเห็นในเรื่องผู้หญิงของเขา แต่โจเวยก็ไม่เคยเห็นแม่รักชอบผู้หญิงคนไหนเท่าพิชชุดาเลยสักคน “ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมแม่ถึงเอ็นดูลูกพลับนัก”

คำถามนั้นทำให้โจหลินที่เพิ่งลุกขึ้นยืนหันมายิ้มกริ่มให้ลูกชาย “เพราะเหมือนแม่กำลังมองตัวเองในอดีตยังไงล่ะ ถ้าไม่นับเรื่องที่อาป๊ามีบ้านนั้นอยู่ก่อนที่จะแต่งงานกับแม่แล้ว ชีวิตแต่งงานของแม่สมบูรณ์แบบ สายตาของลูกพลับที่มองเวย ก็ไม่ต่างจากที่แม่มองอาป๊าของลูกหรอก”

ฟังแล้วโจเวยต้องลุกขึ้นเดินมาโอบคนเป็นแม่แล้วลูบต้นแขนขึ้นลงเร็วๆ เขายังจำเรื่องที่แม่เล่าถึงตอนที่รู้ว่าอาป๊ามีภรรยาและลูกชายนอกสมรสอีกสองคนได้ดี

แม่รู้ว่าอาป๊ารักแม่กับเวยมาก แต่ก็ไม่มากพอที่จะทิ้งจากครอบครัวเก่า ตอนนั้นแม่เลยไม่รู้ว่าจะดีใจที่ได้คู่ชีวิตเป็นคนมีความรับผิดชอบ หรือเสียใจที่เขาไม่ซื่อสัตย์ แต่ก็พูดไม่ได้เต็มปากเพราะแม่มาทีหลังผู้หญิงคนนั้น

แม้ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาอีก แต่สัมผัสปลอบประโลมนั้นก็ทำให้โจหลินแหงนหน้าขึ้นมองลูกชาย แล้วยิ้มอย่างขอบใจ

“แต่เวยจะทำให้ลูกพลับโชคดีกว่าแม่ ใช่ไหม”

โจเวยเพียงแค่ยิ้มรับกับคำถามนั้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้ซุกซ่อนผู้หญิงคนไหน หรือครอบครัวนอกสมรสเอาไว้ ซึ่งเขารู้ดีว่าการช่วยเหลืออัลลี่จางจะปกปิดเป็นความลับตลอดไปไม่ได้ วันที่เธอพร้อมเผชิญหน้ากับหวังจินเทา ก็เป็นวันที่ทุกคนในสังคมต้องรู้ว่าเขากำลังกางปีกปกป้องเธอ

ทว่าการปกป้องนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับความพิศวาสเชิงชู้สาวเลย แต่เขาแค่อยากให้อัลลี่ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขเท่านั้นเอง

 

เช้าวันรุ่งขึ้นพิชชุดานั่งรับประทานอาหารเพียงลำพัง เธอรู้จากพ่อบ้านว่าคุณนายโจหลินออกจากบ้านไปร่วมงานแต่งงานตั้งแต่เช้า ส่วนคนที่ทำให้เธอนอนกระสับกระส่ายคิดถึงอยู่ค่อนคืนนั้นมักจะตื่นสายในวันที่ไม่ได้เข้าบริษัท

บางครั้งนั่งๆ นอนๆ มากไปก็ทำให้คิดฟุ้งซ่าน เลยบอกกับพ่อบ้านว่าจะเอาจักรยานออกไปปั่นกินลมชมวิวเล่นละแวกนี้

พอปั่นออกมาได้ไม่ไกลก็เห็นสวนสาธารณะขนาดย่อม มีผู้สูงวัยสี่ห้าคนกำลังจับกลุ่มออกกำลังกาย ดูแล้วชีวิตไม่ได้รีบเร่งเหมือนวิถีชีวิตของคนในเมืองหลวง มีไบซิเคิลเลนแบ่งออกเป็นสัดส่วน คนพื้นที่ยังใช้สกูตเตอร์ในการเดินทางอย่างหนาตา หากมีวินัยไม่ขับเข้ามาเบียดเบียนไบซิเคิลเลนหรือฟุตปาธเลย

ปั่นลงเนินมาอีกสักหน่อยก็จะเห็นตึกแถวสองชั้นเรียงรายกันไปตลอดแนว หากที่ดึงความสนใจของพิชชุดาได้มากกว่าสิ่งอื่นใด คือสีแดงสดของสตรอว์เบอร์รีผลโตที่เสียบไม้วางเป็นแถว แวววาวด้วยน้ำตาลเคลือบผิวด้านนอกอีกชั้นหนึ่ง ถ้าไม่ได้กินตอนนี้คงนึกเสียดายไปอีกหลายวัน

สาวน้อยจอดจักรยานแล้วเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าร้านด้วยความลิงโลด พลางคิดในใจว่าร้านอยู่ใกล้บ้านขนาดนี้ ปั่นจักรยานออกมาซื้อกินทุกวันได้สบาย

“ขอซื้อหนึ่งไม้ค่ะ”

พอรับเอาสตรอว์เบอร์รีเคลือบน้ำตาลที่พ่อค้ายื่นให้ก็จ่ายเงินไปสี่สิบห้าดอลลาร์ไต้หวัน เพียงแค่หมุนตัวหันหลังให้ร้านค้า พิชชุดาก็อดใจไม่ได้ที่จะกัดสตรอว์เบอร์รีลูกแรก

“อืม...”

ทำได้แค่ครางเพราะหม่ำเข้าไปทั้งผลซึ่งรสสัมผัสแรกที่ตามความหวานมาติดๆ คือความกรุบกรอบของน้ำตาล ตัดด้วยรสอมเปรี้ยวอมหวานของสตรอว์เบอร์รี รวมๆ กันแล้วถูกใจคนชอบกินของเปรี้ยวเหลือเกิน

“ขออีกคำแล้วกัน ยังไม่รู้รสชาติเท่าไหร่” พูดออกมาราวกับผลสตรอว์เบอร์รีจะรู้เรื่อง

หากครั้งนี้พิชชุดาต้องกัดแค่ครึ่งผลเพราะมันมีขนาดใหญ่กว่าคำแรก ซึ่งคำที่สองนี้ก็ดูเหมือนจะรับรู้รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ ได้มากขึ้น หากที่มากกว่ารสชาติคือความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าจนไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครคนหนึ่ง

“ฮึ่ม... หนีเที่ยวเหรอเรา”

เสียงห้าวคุ้นหูที่ดังขึ้น ทำให้พิชชุดาซึ่งกำลังจะกัดสตรอว์เบอร์รีที่เหลืออีกครึ่งผลหันไปมองยังเจ้าของเสียง
***********
เอ๊ะ! ใครตามน้องพลับมานะ
จะใช้เฮียเวยม้อยยย
ติดตามตอนต่อไปนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #42 noimuball (@noimuball) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:03
    สนุกคะไร์ท
    #42
    1
  2. #41 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:29
    ใครนะ...
    #41
    1
  3. #40 wannipha18051983 (@wannipha18051983) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:06
    มาต่ออีกตอนนะคะ...ค้างมากๆ
    #40
    1
    • 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
      พรุ่งนี้เจอกันค่า/ เฮียเวยจุ๊ฟขอโทษนะคนสวย ม่ายล่ายตั้งใจให้ค้างคาเล้ยยย
      #40-1