แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,438 Views

  • 107 Comments

  • 312 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,597

    Overall
    41,438

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 6 สาวกโลลิคอนหรือ? 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    8 ก.พ. 62


ช่วงเวลาไม่นานที่ได้ใกล้ชิดกันสร้างความรู้สึกดีต่อจิตใจยิ่งนัก สีหน้า และวิธีการที่เขาใช้มองเธอลบเลือนคำว่าญาติผู้ใหญ่ออกไปจากใจของพิชชุดาจนหมดสิ้น

เขาอาจไม่มีมุกตลก  แอดเฟรนด์ แลกไลน์ให้ได้กรี๊ดกร๊าดเหมือนคนวัยใกล้เคียงกัน แต่เธอก็หลงใหลในความสุขุม รู้สึกปลอดภัย อุ่นใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้ นั่นก็เป็นความหวือหวาในอีกรูปแบบที่ทำให้อยากวิ่งเข้าไปในห้อง แล้วทิ้งตัวลงบนที่นอน ร้องกรี๊ดๆ ได้เช่นกัน

สำหรับโจเวยแล้วเขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความร่าเริง สดใส ขี้อ้อนสร้างความกระชุ่มกระชวยให้หัวใจยิ่งนัก แม้ต้องออกแรงปั่นจักรยานขึ้นเนินอยู่ไกลโข แต่เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนแหงนหน้าขึ้นมาไถ่ถามอย่างห่วงใย เขายังต้องกลืนความเหนื่อยให้เลือนหายแล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ

...หรือถึงเวลาที่ต้องจัดการตารางชีวิตเสียใหม่ แบ่งเวลาเข้ายิมสักสัปดาห์ละแปดชั่วโมง อย่างน้อยเวลาสองปีที่พิชชุดาจะอายุครบยี่สิบ เขาจะได้ไม่ต้องนั่งรอแบบแก่ๆ คอยให้ผิวหนังเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ในขณะที่เธออยู่ในช่วงสาวสะพรั่งเต็มตัว

ปกติแล้วเขาเป็นคนมีวินัยในการออกกำลังกายซึ่งทำมาตลอดตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น ทว่าสองสามปีให้หลังที่ผู้เป็นพ่อล้มป่วยหนัก เขาต้องเข้ามารับช่วงต่ออย่างเต็มตัว โปรเจกต์ที่อยู่ในความรับผิดชอบอยู่แล้วก็ต้องดำเนินไปควบคู่กับงานบริหารทั้งหมดของพ่อ

ดูเหมือนว่าพ่อผู้ล่วงลับจะทดสอบความอดทน ทดสอบวิธีการแก้ปัญหาในชีวิตทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวไม่จบสิ้นสักที

“จะหาเมียให้ทั้งที ก็หาที่โตกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้”

บ่นกับตัวเองอย่างไม่จริงจังนัก หลังจากแยกกับ ว่าที่เมียตรงโซฟาด้านล่างซึ่งเธอกำลังนั่งอ่านนิตยสารของมหาวิทยาลัยที่เพิ่งส่งมาถึง

ส่วนเขาต้องกลับขึ้นมาอาบน้ำ เพราะตอนที่ตามเธอออกไปเปลี่ยนแค่เสื้อผ้าเท่านั้น

แม่บ้านซึ่งกำลังทำความสะอาดภายในห้องนอนทำหน้าตื่นเมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามา “ขอโทษที่รบกวนค่ะคุณเวย”

“ไม่เป็นไร ทำต่อไปเถอะ”

อารมณ์ดีสุดขั้วแล้วยังทำให้แม่บ้านแปลกใจที่ได้ยินเสียงของเจ้านายฮัมเพลงในห้องน้ำ ได้ยินแล้วอดยิ้มไม่ได้เพราะไม่คิดมาก่อนว่าคนพูดน้อย มาดขรึม นั่งนิ่งเอาแต่อ่านหนังสือพิมพ์จะมีอารมณ์ร้องเพลงเหมือนชาวบ้านด้วย

เมื่อเช็ดถูในส่วนของห้องแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเธอจึงออกมาเปลี่ยนผ้าปูเตียง ซึ่งทำงานไปได้พักหนึ่งก็ต้องวางมือ เดินกลับเข้าไปในส่วนของห้องแต่งตัวอีกครั้ง

“นี่อะไร” โจเวยถามพลางเหลือบสายตามองขนมสองห่อที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง

“เอ่อ... พายสับปะรดค่ะ ดิฉันเห็นมันหล่นอยู่บนพื้นเลยหยิบขึ้นมาไว้ให้ นึกว่าคุณเวยเอาเข้ามารับประทาน” แม่บ้านตอบ นึกใจเสียเมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของเจ้านาย จึงตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบพายสองชิ้นนั้น

“เดี๋ยว เมื่อวานใครเข้ามาทำความสะอาดห้องฉัน”

“ดิฉันเองค่ะ ทำก่อนที่คุณเวยจะมาถึง แล้วช่วงที่คุณเวยสระผมอยู่ในห้องซาลอน พ่อบ้านโจก็เข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยแล้วค่ะ” แม่บ้านรายงานอย่างละเอียด

คนงานในบ้านทั้งเก่าและที่ถูกรับเข้ามาทำงานใหม่ รู้ดีในความเนี้ยบของพ่อบ้านตระกูลโจ ฝุ่นเล็กน้อยยังไม่อาจให้แฝงตัวอยู่ในบ้านได้เกินวัน แล้วนับประสาอะไรกับพายสับปะรดที่ยังอยู่ในห่อทั้งสองชิ้น

แค่เห็นซองใส่พายสับปะรดตีตราจากร้านชื่อดัง โจเวยก็พอจะปะติดปะต่อได้ว่าคนที่ถือมันเข้ามาในห้องคือใคร

แต่จู่ๆ คำพูดของเธอก็ผุดพรายขึ้นมาในหัว...

พลับนึกว่าเฮียเวยจะค้างที่เพนต์เฮาส์เสียอีก

ถ้าเธอไม่แอบฟังเขาคุยโทรศัพท์ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเพิ่งกลับจากเพนต์เฮาส์ นั่นต่างหากคือคำตอบที่แท้จริง แต่ประเด็นหลักที่ทำให้โจเวยหัวปั่น บอกไม่ถูกว่าที่เกิดขึ้นกับตัวเองนี้คือความรู้สึกชนิดใด แต่อยากจับเด็กแก่แดดมานอนคว่ำพาดตัก แล้วซัดฝ่ามือใส่บั้นท้ายหนักๆ หลายๆ ที

...ก็เขาจำได้แม่นยำว่าตอนนั้นเปลือยล่อนจ้อนทั้งตัว!

ไวเท่าความคิดโจเวยเอื้อมมือไปคว้าพายสับปะรดที่คายความลับของพิชชุดาโดยที่ไม่มีใครเค้นเอาความจริงเลยสักนิด แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปจากห้องทันที

“เห็นคุณพลับไหม” ถามเสียงเครียดเมื่อเดินสวนกับแม่บ้านอีกคนหนึ่งตรงหน้าบันได

“คุณพลับอยู่ในห้องนอนค่ะ ขึ้นมาได้สักพักแล้ว” แม่บ้านได้แต่มองตามร่างสูงใหญ่ที่สวมเพียงแค่ชุดคลุม ฟังเธอพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำก็เดินกลับทางเดิม


โจเวยเปิดประตูห้องนอนส่วนตัวของพิชชุดาโดยไม่ได้เคาะประตูด้วยซ้ำ เรียกเสียงดุจนเจ้าตัวซึ่งกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสะดุ้งโหยง

“ลูกพลับ อยู่ไหนออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้”

พิชชุดารีบผูกปมเสื้อคลุมพลางก้าวเร็วๆ ออกมาหาเขา นึกแปลกใจว่ามีเรื่องด่วนอะไรนักหนาถึงได้เดินเข้ามาทั้งที่สวมแค่เสื้อคลุม แผงอกกว้างยังมีหยดน้ำเกาะ

“คะ เฮียเวย...” คำถามเลือนหายไปด้วยขนมสองชิ้นที่เขาโยนมันลงบนเตียง

มาถึงตรงนี้พิชชุดาถึงได้รู้ว่าเสียงดุๆ หน้าตาเอาเรื่องนี้มีสาเหตุมาจากเรื่องใด

“สารภาพมา”

พิชชุดาถอนหายใจออกมาหนักๆ จนหัวไหล่ทั้งสองข้างลู่ลง ทำหน้าน่าสงสารเดินเข้าไปใกล้เขาอย่างขอความเห็นใจ จะดื้อแพ่งปฏิเสธไปเรื่องก็คงเลวร้ายกว่าเดิม

“พลับขอโทษ พลับไม่ได้ตั้งใจแอบฟังเฮียเวยคุยโทรศัพท์นะคะ”

“แต่ก็ได้ยินตั้งแต่เริ่มจนจบ”

พิชชุดาทำหน้ามุ่ย คอตก เพียงแค่จะยื่นมือเข้าไปจับท่อนแขนเขายังต้องชะงักเพราะเขาเบี่ยงตัวหนีทันควัน นั่นทำให้เธออ้าปากค้าง “เฮียเวยโกรธพลับขนาดนั้นเลยเหรอ”

“รู้ตัวว่าทำผิดเมื่อไหร่ แล้วค่อยมาคุยกัน” พูดจบก็หมุนตัวกลับ ความโกรธ ความจริงที่ตั้งใจจะเอามากองตรงหน้าเธอ ถูกลืมไปชั่วขณะด้วยสภาพของเธอที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการพูดคุยเท่าไรนัก

โจเวยมองแวบเดียวก็รู้ว่าภายใต้ชุดคลุมสีขาวนั้นคือผิวเนื้อเปลือยเปล่าของพิชชุดา สาววัยสิบแปดที่เขาเพิ่งประจักษ์แก่สายตาตัวเองว่าเธอมีส่วนเว้าส่วนโค้งที่เต็มตึง แล้วเป็นเรื่องธรรมชาติมากที่พอชอบใจใครก็อยากแตะต้องเนื้อตัวคนคนนั้นเป็นธรรมดา

หากเจ้าตัวกลับไม่รู้ว่าที่เขาต้องขบฟันจนกรามเป็นสันนูน หลับตาลงเหมือนคนกำลังระงับอารมณ์โกรธนั่นเป็นไม่ได้เป็นเพราะเธอแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์ จึงรีบก้าวไปยืนขวางเขาเอาไว้ทันที

“ถอยไป ลูกพลับ” โจเวยเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน

แม้อยากเสพภาพของผู้หญิงตรงหน้ามากแค่ไหน แต่เขาก็กลัวใจตัวเองเหลือเกิน พยายามหลับตาจากสาบเสื้อคลุมที่แยกออกจากกันกว้างขึ้นทุกครั้งที่เธอเคลื่อนไหว

“ไม่ค่ะ ก็พลับขอโทษแล้ว พลับไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทเลย  เฮียเวยอย่าโกรธเลยนะ... นะ...”

โอ... ให้เธอตกนรกหมกไหม้ ที่ตอกย้ำซ้ำเติมความปรารถนาให้พลุ่งพล่านมากกว่าเดิมด้วยการลากเสียงอ้อนวอน!

เพิ่งได้พูดคุย หยอกเย้ากันดีๆ ไม่เต็มวันด้วยซ้ำจะให้กลับไปตั้งแง่หาเรื่องกันอีกเหมือนเดิม มีหรือที่พิชชุดาจะยอมง่ายๆ

พอเห็นเขาลืมตาขึ้นจ้องหน้าเธออย่างไม่สบอารมณ์ก็ส่งยิ้มงอนง้อให้ หากแต่มันยังไม่ได้ผลเพราะเขาก้าวขาไปอีกด้านหนึ่ง คราวนี้พิชชุดาเลยรีบถอยไปจนติดประตูห้อง ถ้าไม่ยกโทษให้ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากห้องเธอเลย

“ลูกพลับ ใครใช้ให้ไปยืนอย่างนั้น”

***********

โอ๊ยยย 

เพราะพายสับปะรดแท้ๆ ถึงจับได้

เช่นนี้แล้ว ปกเราจึงขาดพายสับปะรดไม่ได้เลย

ตอนหน้าห้ามพลาดบทลงโทษสุดวาบหวามนะจ๊ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #52 หมูหมู???????????? (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:35

    อยากอ่นแล้วคะ หนังสือออกมะไหร่คะ

    #52
    1
  2. #51 14 องศา (@Achira-Netter) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:44
    ปรานีพลับล้วยยย 5555
    #51
    1
  3. #50 Chalisa_lek (@Chalisa_lek) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:15
    หนังสือออกเมื่อไหร่คะ
    #50
    1
  4. #48 NhooWaa (@sweetpastel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:41
    เฮียอายก็บอกมาเถอะเฮีย 555
    #48
    1