แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,353 Views

  • 107 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,512

    Overall
    41,353

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 6 สาวกโลลิคอนหรือ? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    12 ก.พ. 62


“สายรัดเสื้อคลุมเราหลุด”

“อะไรนะ” สาวน้อยได้ยินชัดเจน แต่กลับย้อนถามออกไปด้วยน้ำเสียงแหลมปรี๊ด...

“ฉันจะปล่อยมือแล้วนะ” โจเวยบอก เพราะคิดว่าพอตนปล่อยมือ เธอจะรีบดึงสาบเสื้อคลุมเข้าหากัน แต่เรื่องกลับไม่ง่ายเช่นนั้น

พอรู้ว่าตัวเองโป๊ความลนลานก็เกิดขึ้น พิชชุดารีบกอดร่างแกร่งเอาไว้แน่นเพราะเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ใกล้มือมากที่สุด เอาตัวของเขามาบังไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดกัน “อย่าปล่อยนะ ถ้าปล่อยก็เห็นพลับหมดพอดี ไม่เอา...”

ถ้าใส่เสื้อผ้าครบชิ้นตอนที่เธอออกแรงรัดร่างกายจนได้แนบชิดกันอยู่เช่นนี้ โจเวยจะไม่ร้องขอความเห็นใจจากใครเลย แต่...

“อา... ให้ตายเถอะลูกพลับ เธอคิดว่าฉันเป็นพระอิฐพระปูนหรือไง”

เขาเองก็มีเพียงเสื้อคลุมตัวเดียวสวมใส่ ถึงปมสายรัดจะมัดแน่น แต่สรีระของผู้ชายนั้นต่างกับผู้หญิงนัก เนื้อตัวส่วนที่ห้อยโหนอยู่กลางกายจึงออกมาทักทายกับซอกเนื้อสาว

พิชชุดาไม่ได้สนใจฟังเสียงที่บ่งบอกความรวดร้าวนั้น แต่เธอนิ่งเพราะรู้สึกถึงเนื้อตัวที่แทรกเข้ามากลางหว่างขา

...ของต้องห้ามทุกอย่างในโลกล้วนแล้วแต่น่าหลงใหล!

เป็นความจริงที่หยุดการดิ้นรนของเธอให้สบสายตาคู่คมซึ่งอยู่ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นชื้นที่รินรดกัน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองเธออย่างร้อนแรง เขาเคลื่อนตัวอย่างคล่องแคล่วด้วยการถ่ายน้ำหนักส่วนหนึ่งไปไว้ตรงท่อนแขนซึ่งค้ำยันที่นอนนุ่ม อีกมือสอดเข้าตรงข้างแก้มเนียนใส

“ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าการแอบเข้าห้องนอนคนอื่นเป็นเรื่องอันตราย แล้วเราเองนั่นแหละจะลำบาก”

“รู้แล้ว พะ...พลับจะไม่ทำอีก เฮียเวยลุกขึ้นสิ” บอกด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น

“หึ เมื่อกี้นี้ยังกอดฉันไว้แน่นอยู่เลย พอตอนนี้บอกให้ลุกขึ้น จะเอายังไงกันแน่ เราน่ะ”

“ก็ลุกสิคะ แต่หลับตาตลอดเวลาจนกว่าพลับจะจัดการตัวเองเรียบร้อย”

โจเวยส่ายหน้าช้าๆ ซึ่งคนมองไม่เข้าใจว่าเขาปฏิเสธในคำขอร้องของเธอหรืออย่างไร

หากพิชชุดาก็รู้สึกพึงพอใจในวิธีการที่เขาใช้จ้องมองเธอเหลือเกิน แม้จะเคอะเขิน แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม เหมือนเธอไม่ใช่เด็กขี้แยที่เพียงแค่หายใจก็ยังรกหูรกตาเขาไปเสียหมด แต่ตอนนี้ความโหยหาที่เขาแสดงออกมาอย่างเปิดเผยสร้างความลำพองใจให้เธอยิ่งนัก

นาทีที่แล้วเขาอาจจะอยากวิ่งออกไปจากห้องนี้ แต่ตอนนี้เนื้อตัวของเธอกลับล่อลวงชายเจนโลกได้อย่างยอดเยี่ยมเรียกรอยยิ้มกริ่มจากโจเวยจนต้องไล่สายตาไปตามแก้มแดงระเรื่อ ไล่ต่ำจนไปถึงลำคอระหง

“เราไม่เด็กแล้วนะลูกพลับ ทำอะไรต้องระวังตัว ห้ามไปอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนแบบนี้”

เมื่อได้กลายเป็นของหวง พิชชุดาก็อมยิ้ม “ค่ะ”

ริมฝีปากอิ่มที่เผยอรับคำอย่างว่าง่าย ยังทำให้ปากคอเขาแห้งผาก อยากลิ้มลองดูสักครั้งว่า... รสชาติของสาววัยสิบแปดจะหอมหวานจนเขาแทบละลายหรือไม่

โอ... ให้ตายเถอะ!

ตั้งแต่รู้ตัวว่าคู่ชีวิตเพิ่งมีอายุได้สิบแปดปี โจเวยไม่อยากนับคำสบถหรือคำอุทานหยาบๆ เลย ถึงแม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจในครั้งแรก แต่พอได้ใกล้ชิด ได้รู้จักตัวตนของเธอ กลับทำให้โลกของผู้ใหญ่วัยที่มีแต่ความจริงของชีวิตดูสดใส กลับมามีสีสันอีกครั้ง


เขาเงียบไปครู่ใหญ่ เอาแต่จ้องมองริมฝีปากของเธอแล้วใบหน้ายังก้มต่ำลงมาจนการมองเห็นของเธอพร่าเลือน

“เฮียเวย จะทำ อะไร”

แทนคำตอบโจเวยฝังทั้งปากและจมูกลงบนแก้มเนียนนุ่ม สูดความหอมเข้าเสียเต็มปอด ทั้งที่ความจริงแล้วอยากจุมพิตเธอจนตัวสั่น

แน่ล่ะว่าถ้าทำเช่นนั้น สาวน้อยวัยอยากรู้อยากเห็นจะไม่มีแรงยับยั้งชั่งใจเลย ซึ่งพออภัยให้กับความไร้เดียงสา แต่สำหรับผู้ชายเต็มตัวอย่างเขาหากไม่มีความยับยั้งชั่งใจ คนทั้งโลกคงได้ตราหน้าว่าเป็นไอ้แก่ตัณหากลับ ล่อลวงเด็ก

แล้วโจเวยยังรู้ใจตัวเองดีว่า หากได้ลองชิมผลไม้ต้องห้ามดูแล้วสักครั้งหนึ่ง มักจะหาทางดื่มกินเป็นครั้งที่สอง... สามและไม่มีวันสิ้นสุด

“เฮียเวย...” พิชชุดาเรียกเขาด้วยความเขินอาย หากสัมผัสใกล้ชิดครั้งแรกที่มีต่อกันยังไม่จบลงแค่นี้ เมื่อเขาจูบซับต่ำลงไปช่วงลำคอ “ไม่เอานะ”

“เอาอะไร รู้เหรอว่าฉันอยากได้อะไร” ถึงเธอไม่ห้าม เขาก็ต้องห้ามตัวเองให้ได้อยู่แล้ว

“ก็เฮียเวยจูบพลับ”

“ไม่ใช่ นั่นไม่เรียกจูบ”

พอปฏิเสธแล้วก็เลื่อนริมฝีปากลงมาอยู่เหนือเนินทรวงอิ่ม อ้าปากจุมพิตราวกับว่าตรงนั้นคือริมฝีปากสีสด ดุนดันปลายลิ้นเข้ากับผิวเนื้อเนียน ก่อนจะดูดดึงเอาไว้ในปากพลางสะบัดปลายลิ้น หยอกเย้ากับผิวเนื้อ แสดงให้เห็นว่านี่ต่างหากคือจูบที่เขาฝันถึง

“อ๊ะ!” พิชชุดาหลุดเสียงครางออกมา เพราะตอนที่เขาดูดดึงผิวเนื้อเธอค้างไว้นั้นสร้างความเสียวซ่านจนขนลุกไปทั่วทั้งตัว

ท้ายที่สุดแล้วโจเวยต้องตัดใจจากเรือนร่างสดสวยนี้ หากยังซุกทั้งใบหน้าอยู่กับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นสาบสาวช่างเร้าอารมณ์จนเขารวดร้าวแทบขาดใจ

“เราไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันอยากได้อะไร อยากทำอะไร อยาก... จนแทบคลั่ง” บอกพร้อมกับผงกศีรษะขึ้น จ้องมองใบหน้างดงามที่กลายเป็นสีระเรื่อ ชวนให้ก้มลงไปสูดดมความหอมอีกครั้ง

หากโจเวยต้องแข็งใจพลางเลื่อนฝ่ามือข้างหนึ่งลงไปดึงสาบเสื้อคลุมสองข้างเข้าหากัน ยิ่งมองเธอเต็มตาก็ยิ่งรู้ว่าต้องการ “ต่อไปนี้ต้องล็อกห้องทุกครั้ง ถึงอยู่บ้านก็ห้ามประมาท เข้าใจไหม”

ท้ายประโยคเสียงกลับดุจนคนฟังต้องพยักหน้ารับเร็วๆ “เข้าใจค่ะ”

“ลุกขึ้น แต่งตัวให้เรียบร้อย”

น้ำเสียง แววตาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้สาวน้อยตามความคิด ตามความรู้สึกเขาไม่ทัน เธอถูกรั้งให้ลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียงเช่นเดิม แต่พอเขาจะลุกขึ้นก็เลยรีบคว้าท่อนแขนเอาไว้เสียก่อน

“อีกชั่วโมงพลับจะออกไปเดินซื้อของกับแม่ เฮียเวยจะไปด้วยกันไหมคะ”

โจเวยก้มลงมองคนที่ช้อนสายตาขึ้นอย่างรอคอยคำตอบ ลักยิ้มข้างซ้ายที่ปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับรอยยิ้มสดใสยังทำให้เขาอยากยื่นมือขึ้นไปไล้เข้าที่ข้างแก้มเนียน

แค่เพียงครั้งแรกที่ได้มีโอกาสคลุกเคล้าอยู่กับเนื้อตัวของเธอ ความต้องการยังเด่นชัดถึงเพียงนี้ หากได้แตะต้องเธออีกครั้งแล้วละก็... ความยับยั้งชั่งใจคงมอดไหม้เป็นจุณ!

เช่นนั้นแล้วโจเวยจะทำอื่นใดได้ นอกเสียจากส่ายหน้าปฏิเสธสร้างความผิดหวังให้ปรากฏภายในเวลาชั่วกะพริบตา แต่หากยังเพ่งพิศใบหน้านั้นอีกสักเพียงเสี้ยววินาที เขาต้องพ่ายแพ้แก่ความตั้งใจของตนเองแล้วดึงเธอเข้ามากอด รับปากรับคำอย่างเต็มใจ

พิชชุดามองคนที่เดินลิ่วๆ ออกไปจากห้องตัวเอง ก่อนปิดประตูยังสั่งเสียงเครียดให้เธอลุกไปล็อกห้อง ซึ่งเธอทำตามอย่างไม่ลังเล

แม้จะผิดหวังเล็กๆ กับคำปฏิเสธของเขา แต่สาวน้อยที่เพิ่งรู้จักจุมพิตซ่านทรวงก็ต้องห่อปากรับกับร่องรอยบนเนินทรวงที่ทำให้เกิดความเคอะเขินได้มากกว่าครั้งไหน

ไอร้อนที่ลามเลียตามผิวแก้มยังไม่ได้เป็นแค่อุปาทาน หากแต่มันเกิดขึ้นจริงเพราะภาพสะท้อนจากกระจกเงานั้น เป็นคำตอบอยู่แล้วว่าเธอไม่อาจซ่อนเร้นความเขินอายจากสายตาของใครได้เลย

 

...ใช่ว่าจะสั่งให้เธอล็อกห้องเพียงคนเดียว แต่โจเวยก็ล็อกห้องนอนของตัวเองอย่างหนาแน่นเช่นกัน เครื่องเสียงชั้นดีกำลังบรรเลงเพลงที่เขาตั้งใจเปิดมันขึ้นเพื่อกลบเสียงครางที่อาจเล็ดลอดไปให้ตัวต้นเหตุที่อยู่ห้องตรงกันข้ามได้ยิน

อันที่จริงแล้ววัสดุที่ใช้สร้างบ้านล้วนแล้วแต่เป็นพรีเมียมเกรด เสียงครางแห่งความสุขสมในการปลดปล่อยตัวเองด้วยวิธีที่เขาไม่ได้เลือกใช้มานาน คงไม่ดังออกไปให้ขายหน้า แต่ภาพเนื้อตัวที่ติดตา กลิ่นสาววัยแรกแย้มที่ตรึงใจ ก็สร้างความอัดอั้นรุมเร้าเขามากกว่าครั้งไหนๆ

เมื่อราคะลดระดับลงไปมากโข สายน้ำเย็นที่ไหลผ่านร่างกายเป็นครั้งที่สองอาจเรียกความสดชื่น ให้มาพร้อมกับความสงสัยว่า... ที่เขาพวยพุ่งสู่จุดแตกดับได้อย่างยอดเยี่ยมทั้งที่มีแค่ฝ่ามือสองข้างประคับประคองนั่นเป็นเพราะค้นพบรสนิยมส่วนตัวหรือไม่

รสนิยมที่ว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ลับเฉพาะอย่างถึงที่สุดซึ่งคิดแล้วนึกหวั่นใจไม่น้อยว่า ตนเองนั้นชื่นชอบผู้หญิงที่มีอายุห่างกันมากๆ เช่นนั้นหรือ

“นรกเถอะ!

เห็นตัวเองแล้วทำไมนึกถึงไอ้แก่ตัณหากลับในวรรณกรรมเรื่องโลลิตา ถึงพิชชุดาจะไม่ได้เด็กขนาดนั้น แต่เพียงแค่คิดว่าเธอยังต้องใช้ชีวิต ต้องพบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา และต้องมีผู้ชายคนอื่นผ่านเข้ามาในชีวิต เขาก็แทบคลั่ง คิดไกลไปจนถึงวิธีจัดการกับไก่อ่อนพวกนั้นจนต้องดึงสติกลับมาให้อยู่กับปัจจุบัน

...ปัจจุบันที่ต้องจมจ่อมอยู่กับแรงปรารถนา สุดแสนทรมานที่ต้องเก็บไม้เก็บมือให้ห่างจากเธอ!

**********

จูบบบ เหนือเนินทรวง

เฮียจะตายหรือยังคะ

วันนี้มีปกเต็มาโชว์ด้วยนะครัช 

ฟามแซบตรงโปรยปกหลังขยายอ่านได้เลย

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #63 coffee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:49

    โอ๊ยๆเมื่อไรเล่มจะได้มาอยู่ในมือนะ รอผลงานคุณตาลทุกเล่มซึ่งไม่เคยผิดหวังตั้งแต่เล่มแรกค่ะ

    #63
    1
  2. #62 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:36
    อุ๊ยๆๆๆๆ เฮียสร้างรอยให้น้องซะแล้วววว
    #62
    1
  3. #61 wannipha18051983 (@wannipha18051983) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:20
    เฮียตายไม่ตายไม่รู้แต่ที่รู้ๆคนอ่านจะละลายเพราะความฟินนี้แหละ555
    #61
    1
  4. #60 pnhoi (@pnhoi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:08

    โอย..เฮียตายแน่เลย 555

    #60
    1