แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,372 Views

  • 107 Comments

  • 313 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,531

    Overall
    41,372

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 11 กฎเหล็กของผู้นำคอมมิวนิสต์ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    24 ก.พ. 62


“หรือจะเถียง ถ้าจะเล่าก็สารภาพออกมาให้หมด” โจเวยบีบบังคับเธอบ้าง

“พลับไม่มีอะไรจะสารภาพ ก็ไปเรียนตามปกติ มีคนมาจีบ มาเกาะแกะบ้างก็ธรรมดา พลับไม่ได้หนีเรียนไปทำอะไรนอกลู่นอกทางสักหน่อย”

“หึ... ยิ้มให้มันหวานซะขนาดนั้น ออกไปหาอะไรกินกันนอกมหาลัยบ่อยๆ นัดคุยกันจี๋จ๋าเนี่ย ถ้าชั่วโมงว่างมันมากนักก็กลับมาอ่านหนังสือที่บ้านสิ เล่มไหนในห้องหนังสือไม่มีก็สั่งมา รับรองว่าฉันไม่จนเพราะซื้อหนังสือให้เราอ่านหรอก”

หากเอาประโยคนี้ไปพูดในตอนอารมณ์ดี ผู้หญิงคนไหนไม่หลงรักคงบ้าไปแล้ว แต่ตอนนี้พิชชุดากลับสงสัยว่าเพราะเหตุใดเขาถึงรู้ความเป็นไปของชีวิตเธอได้ละเอียดนัก ถ้าไม่ใช่...

“เฮียเวยส่งคนตามพลับเหรอ”

“คุยเรื่องไอ้หอกหักนั่นอยู่ดีๆ แล้วมาเปลี่ยนเรื่องทำไม”

“เวย อย่าหยาบคาย” โจหลินปรามลูกชายแล้วหันมาลูบผมคนที่นั่งข้างๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะตะล่อมถาม “หนุ่มที่ไหนกันนะ มาจีบลูกสาวแม่”

พิชชุดาส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เขาเป็นอาจารย์พิเศษที่คณะ ไม่ได้สอนพลับด้วยซ้ำ แต่เรารู้จักกันเพราะอาจารย์หวังรู้จักกับครอบครัวเพื่อนของพลับอีกทีหนึ่ง เขาเพิ่งย้ายกลับมาจากนิวยอร์ก คงยังไม่รู้จักคนมากเท่าไหร่ มาคุยกับพลับก็คุยกันปกติ ถึงจะออกไปหาอะไรกินกันนอกมหาลัย แต่ทุกครั้งก็มีเพื่อนไปด้วย ไม่ได้ไปกันสองคนสักหน่อย”

“เฮอะ! เดี๋ยวฉันจะทำหนังสือร้องเรียนมันว่าคิดเคลมนักศึกษา”

“เฮียเวย!...” พิชชุดาไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายให้เขาเข้าใจ เหมือนยิ่งพูดยิ่งเข้าใจผิดเลยเถิดไปใหญ่

“เอาล่ะๆ แม่พอรู้ปัญหาแล้ว เวยเงียบก่อนเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน ส่วนลูกพลับไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตา ทำอารมณ์ดีๆ เสียก่อน เดี๋ยวทางนี้แม่จะจัดการเอง”

พิชชุดาลุกขึ้นตามแรงดันของคุณนายโจหลิน “พลับขอไปกลับมหาลัยเอง เหมือนเดิมนะคะ”

“จ้ะ ขึ้นไปข้างบนก่อนนะ” โจหลินยิ้มให้กำลังใจ

เพียงแค่เธอหมุนตัวแล้วเดินไปไม่ถึงสามก้าว โจเวยก็พูดขึ้นเหมือนจงใจแกล้ง

“เรื่องลูกพลับผมคุยกับลูกพลับจบแล้ว  ไม่คุยกับแม่อีกนะครับ”


ถึงพิชชุดาอยากตะโกนใส่หน้าเขา แต่ก็เกรงใจโจหลินที่รับปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ เลยตั้งใจว่าเขาแรงๆ ให้ได้ยินในตอนที่เดินขึ้นบันได

“คนอะไร เผด็จการสุดขั้ว”

“ภายในวันนี้เอาตารางเรียนมาให้ฉันด้วย ไม่งั้นจะไปขอเองที่คณะ แล้วจากเผด็จการสุดขั้วจะกลายเป็นผู้นำคอมมิวนิสต์ในบ้านให้ดู คราวนี้... สนุกแน่”

ความเข้มงวดจะเพิ่มมากขึ้นทุกครั้งที่เธอต่อว่าเขาตรงๆ แล้วพิชชุดาจะทำอะไรได้นอกเสียจากรีบวิ่งขึ้นบันไดไปให้พ้นๆ หน้าคนไม่มีเหตุผล!

โจหลินมองร่างอ้อนแอ้นที่วิ่งขึ้นไปชั้นบนจนลับตาแล้วส่ายหน้าอย่างระอาใจเมื่อหันกลับมามองลูกชาย

“มึนตึงกันมาตั้งสองเดือน วันนี้แม่เห็นกลับบ้านพร้อมกันก็นึกว่าเข้าใจกันแล้ว หลงดีใจหมด แล้วคิดยังไงไปบังคับน้องอย่างนั้น”

“ผมทำถูกแล้วครับ รั้นอย่างลูกพลับต้องบังคับถึงจะเชื่อ”

“แล้วหึงจนหน้ามืดอย่างเวยนี่ ทำยังไงถึงจะหาย”

พอเห็นแม่ถามยิ้มๆ โจเวยปล่อยตัวนั่งในท่าทางที่ผ่อนคลายขึ้น “ที่หน้ามืดเพราะโมโหมากกว่า แม่ไม่รู้หรอกว่าลูกพลับน่ะ ตัวแสบ”

แสบจริงๆ กระทั่งตอนนี้ที่นึกถึงคำที่เธอตวาดออกมาว่า เบื่อของพวกนั้น แล้วยังแสบสะท้านทรวง

“แม่ว่าเรื่องธรรมดานะที่มีหนุ่มๆ มาจีบลูกพลับ ตราบใดที่เวยยังไม่ได้บอกน้อง ยังไม่คุยกับน้องให้เข้าใจ จะไปตำหนิ กะเกณฑ์อย่างนั้นก็ได้ทะเลาะกันทั้งปีทั้งชาติ”

“ก็ถ้าเป็นหนุ่มธรรมดาที่ไม่ใช่หวังเจียหลุน ผมก็ไม่ต้องกลายเป็นจอมเผด็จการสุดขั้วหรอกครับ แต่เผอิญว่าใช่”

“อะไรนะ หวังเจียหลุน น้องชายของหวังจินเทาน่ะเหรอ”

ได้ยินแม่ถามเสียงสูงปรี๊ด... โจเวยก็ต้องโคลงศีรษะรับกับความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว

“ตายจริง! ตอนแรกที่ได้ยินว่าอาจารย์หวัง แม่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นครอบครัวนั้น สรุปว่าเราทำเวรทำกรรมร่วมกันมาใช่ไหม ถึงได้หนีกันไม่พ้นสักที” โจหลินบ่นออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

“แล้วนี่เวยจะจัดการยังไงต่อ”

“ก็ต้องแยกลูกพลับออกจากมันก่อนอันดับแรก อย่างอื่นขอเวลาผมคิดอีกหน่อย”

อย่างอื่นที่ว่านั้นคือการเริ่มต้นคุยกับพิชชุดาให้เข้าใจถึงข้อแม้ในพินัยกรรม ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดกับเธออย่างไร

จุดนี้เป็นปัญหาที่โจหลินมองออกตั้งแต่แรก เธอจึงพยายามให้โจเวยและพิชชุดาได้อยู่ใกล้ชิดกัน เรียนรู้นิสัยใจคอกัน เมื่อเกิดความรักขึ้นเรื่องแต่งงานจึงจะตามมาโดยไม่ต้องบังคับฝืนใจใคร

“ขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ ฝากบอกพ่อบ้านโจว่ามื้อเย็นนี้ผมขออาหารเผ็ดๆ สักจาน แก้เมาตัวแสบ”

โจหลินนึกขันในคำพูดของลูกนัก พอเห็นคนสนิทของลูกชายเดินถือเอกสารเข้ามาเลยไถ่ถามเพราะไม่เชื่อว่าคนขี้อ้อนอย่างพิชชุดาจะทำให้ปวดหัวได้

“บอกฉันมาซิอาหมิง ลูกพลับนี่เหรอตัวแสบ”

“โหย... เอาเรื่องครับ” เทียนหมิงกล้าตอบเพราะกวาดสายตาไปรอบๆ แล้ว ไม่เห็นร่างของเจ้านาย

“ยังไง เล่ามาสิ”

“ท่านก็ง้อมาดีๆ ครับ เอาใจสารพัด ถามกินนู่นกินนี่ไหม แต่คุณพลับเธอตวาดออกมาว่าเบื่อของพวกนั้น คือก็ต้องหมายถึงเบื่อของกินพวกนั้น แต่อารมณ์ตอนที่เธอพูดนี่ ขนาดผมยังเข้าใจว่าเบื่อท่านเลยครับ”

“มิน่าล่ะ” โจหลินคิดภาพตามแล้ว สีหน้าลูกชายตอนนั้นคงดูไม่จืด

“แล้วฉันจะทำยังไงกับคู่นี้ดี”

เป็นคำเปรยของแม่ที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ หรือคำแนะนำใดๆ ไปมากกว่าเห็นลูกชายจัดการปัญหาได้เรียบร้อย แต่ชีวิตมักไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ อย่างเรื่องของพิชชุดาที่คิดว่าไม่มีเหตุผลอื่นใดเข้ามาแทรกแล้ว แต่ตอนนี้ยังมีหวังเจียหลุนโผล่มาจนได้

คิดไปแล้วก็ยิ่งตอกย้ำสิ่งที่เรียนรู้มาจนอายุหกสิบปีว่า... ชีวิตไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ จริงๆ

 

คนทั้งโลกรับรู้ว่าโจหลินและโจเวย คือภรรยาและลูกชายของโจเจิ้ง อดีตประธานโจกรุ๊ปผู้ล่วงลับไปแล้วนั้น ก็ย่อมต้องรับรู้ด้วยว่าโจเจิ้งยังมีอีกหนึ่งครอบครัว ซึ่งลูกชายทั้งสองคนต้องยอมรับการใช้นามสกุลของแม่ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง เพียงเพราะแม่ของหวังจินเทาและหวังเจียหลุนนั้น ฐานะยากไร้ ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตากลายเป็นสายเลือด ก็คงไม่มีใครใส่ใจ

นั่นเป็นความจริงที่ทุกข์ระทมของผู้เป็นแม่ ซึ่งหวังจินเทารับรู้มาตั้งแต่จำความได้!

****************

หยักให้เฮียเวยมาเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ของบ้านบ้างเนอะ

สั่งซื้อจากเว็บสนพ. www.romantic-publighing.com
หรือสั่งในกล่องข้อความของเพจโรแมนติค รับส่วนลด 20% (ราคาเต็ม 349 บาท ลดเหลือ 279 บาท)

ลงทะเบียน 40 + 279 = 319 บาท

เคอรี่/EMS 60 + 279 = 339 บาท

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #98 katoonz (@katoon_zaa1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:39
    เฮียเว่ยหึงโหดที่สุด 555
    #98
    0
  2. #97 NhooWaa (@sweetpastel) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:19
    ดราม่าไหม๊คะไรท์เรื่องนี้ เริ่มหวั่นๆ >,<
    #97
    0
  3. #96 pnhoi (@pnhoi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:54

    ผู้นำพรรคตัวจริงเสียงจริง ฮ่า....ฮ่า...


    #96
    0