แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,385 Views

  • 107 Comments

  • 313 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,544

    Overall
    41,385

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1 แรกพบ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    13 ม.ค. 62


ค่ำคืนที่ผ่านมาที่โจเวยโอบหัวไหล่สาวน้อยซึ่งในอนาคตจะกลายมาเป็นคู่ชีวิตอย่างแน่นอน เขาไม่อาจคิดกับเธอฉันท์ชู้สาวได้เลย ปัญหาใหญ่ของเขาคือความแตกต่างระหว่างอายุที่มีมากถึงยี่สิบปี

โดยทั่วไปแล้ววิถีชีวิตของคนจีนมักมีญาติพี่น้องห้อมล้อมมากมาย หากนั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่เขาคุ้นชิน ด้วยมีแม่เป็นลูกสาวคนเดียว ตนเองก็เป็นลูกชายคนเดียวจึงไม่เคยเข้าถึงความรู้สึกรักผู้หญิงสักคนให้เหมือนน้องสาว แล้วนานวันเข้าก็ใช้สถานภาพนั้นเปลี่ยนความรู้สึกให้ลึกซึ้งขึ้น

มันเป็นเรื่องยากสำหรับนักธุรกิจหนุ่มใหญ่นัก เพราะถ้าจะนึกเสน่หาผู้หญิงสักคน เขาก็จะมองและคิดถึงเธอในแบบของผู้ชายที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการ เสน่หา ราคะล้วนๆ ซึ่งที่ผ่านมาผู้หญิงข้างกายไม่เคยมีอายุห่างกันเกินกว่าห้าปีสักคน

พิชชุดาอาจจะไม่ใช่เด็ก หากเธอมีใบหน้างดงาม ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้น รับกับริมฝีปากสีสด มีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างน่ามอง ถึงแม้หน้าอกอาจจะขยายใหญ่กว่านี้ สะโพกต้องผายมากกว่านี้ ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าการที่ผู้ชายอย่างโจเวยจะหาเมียสักคน เขาจะรอต้องเวลาให้ร่างกายเธอสมบูรณ์จนเป็นผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์เช่นนั้นหรือ

เป็นเรื่องที่คิดไม่ตกมาทั้งคืน แล้วเมื่อมาทบทวนการกระทำ คำพูดหาเรื่องเหมือนคนไร้วุฒิภาวะที่แสดงออกไปยิ่งต้องส่ายหน้าให้กับตนเอง

เวลากว่าสองชั่วโมงแล้วที่โจเวยลุกขึ้นมานั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงกันข้ามกับว่าที่เมียที่ยังนอนหลับ ขยับตัวบ้างแต่ก็ยังหลับต่อได้อีก พูดได้เต็มปากว่าไม่มีสมาธิแม้กระทั่งอ่านหนังสือพิมพ์ให้จบ ทุกครั้งที่คิดเรื่องความสัมพันธ์กับสาวน้อยทีไร เป็นต้องเหลือบมองแผ่นหลังบอบบางทุกครา


ทว่าการลอบมองครั้งนี้กลับทำให้หัวคิ้วของโจเวยแทบจรดกัน เธอนอนหันหลัง มือข้างหนึ่งยกโทรศัพท์มือถือขึ้น เลื่อนหน้าจอลงอยู่สองสามครั้งเพื่อรีเฟรชแอปพลิเคชั่น ทั้งที่รู้ว่ามันเปล่าประโยชน์

ตื่นขึ้นมายังไม่ทันล้างหน้าล้างตาก็เล่นโทรศัพท์แล้ว เป็นลูกเป็นหลานจะจับมาตีให้ก้นลายเลย โจเวยคิดอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก็เขาเป็นพวกไม่นิยมโซเซียลมีเดียทุกประเภท

“ถ้าตื่นแล้วก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน หาอะไรดื่มสักหน่อย อีกชั่วโมงก็จะถึงไทเปแล้ว”

เสียงห้วนจัดไม่ผิดเพี้ยนจากน้ำเสียงที่ขู่เข็นให้เธอหลับดังขึ้นรับเช้าวันใหม่ ไม่ต้องเดาพิชชุดาก็รู้ว่าเธอคงทำให้เขาไม่พอใจอีกแน่นอน

แม้จะมองบน กลอกสายตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย แต่พอพลิกตัวกลับมาก็ปรับสีหน้าให้เรียบร้อยที่สุด ระหว่างทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำยังตั้งมั่นกับตนเองว่าต้องควบคุมอารมณ์ให้ดีกว่าเมื่อวาน

...ถ้าเจ้าชายน้ำแข็งอารมณ์บูดบึ้ง กวนโมโห โกรธจัดเหมือนถูกต่อหัวเสือรุมต่อยมาทั้งรัง เธอก็จะยิ้มหวานรับความเกรี้ยวกราดเหล่านั้นไว้เป็นอย่างดี

คิดได้แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก บอกกับตัวเองเป็นการเรียกกำลังใจ ก่อนจะดึงประตูห้องน้ำให้เปิดออก “สู้เขา ลูกพลับ”

กำลังใจดีเป็นเรื่องหนึ่ง แต่จะสู้ได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องเช่นกัน

เจ้าชายน้ำแข็ง ผู้มาดนิ่ง สุขุม ชอบพูดจาตัดรอนเธออย่างโหดร้ายกำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือหนังสือพิมพ์ที่พับจนมีขนาดใกล้เคียงกระดาษเอสี่ อีกมือยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ทั้งที่ไม่ได้ปริปากสักคำ แต่ก็ข่มขวัญเธอได้ดีนัก

“นั่งลง จะกินอะไรก็บอกเทียนหมิงไป”

สั่งทั้งที่ไม่ได้ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ พอสาวน้อยทรุดตัวนั่งลงข้างๆ คนสนิทของเขาก็เข้ามาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“คุณพลับจะรับอะไรครับ มีไข่คนกับไส้กรอก แล้วก็โจ๊กเป๋าฮื้อ ส่วนเครื่องดื่มก็มีนมสด น้ำผลไม้ ชา กาแฟครับ”

ถึงแม้เทียนหมิงจะเป็นคนสนิทของโจเวย แต่ก็อายุมากกว่าเธอจึงมีความเกรงใจเกิดขึ้น แล้วพิชชุดาก็เข้ามาอยู่ในตระกูลโจอย่างผู้อาศัยจึงไม่อยากถืออภิสิทธิ์กับคนของเขา

“เดี๋ยวพลับเดินไปดูเองก็ได้ค่ะ”

สิ้นเสียงหวาน นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ก็ขัดขวางไว้ด้วยการใช้มือข้างที่ถือหนังสือพิมพ์วางลงบนตักของเธอ สั่งอีกครั้งด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “แค่บอกเทียนหมิงไปว่าจะกินอะไร”

“เอ่อ...”

เทียนหมิงเข้าใจความรู้สึกเกรงใจของสาวน้อยได้เป็นอย่างดีจึงยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “บอกมาเลยครับ”

“เอาโจ๊กกับนมสด ขอน้ำเปล่าด้วยนะคะ”

“นมสดร้อนหรือเย็นครับ”

“ยังไงก็ได้ค่ะ”

ไม่ใช่เทียนหมิงที่มีปัญหากับความต้องการของเธอ แต่เป็นคนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ข้างๆ ต่างหาก เขาเป็นคนที่ย้ำถามอีกครั้งราวกับพิชชุดาไม่มีความเข้าใจในการสื่อสาร

“ร้อนหรือเย็น” โจเวยถามห้วนๆ

พิชชุดารีบตอบเพราะได้ยินเสียงถอนหายใจพรืดใหญ่ เหมือนเธอกำลังสร้างปัญหา “เย็นค่ะ”

“คราวหลังอยากได้อะไร ยังไง แบบไหนก็บอกให้ชัดๆ ไม่ต้องทำอ้ำอึ้ง”

“เกรงใจน่ะค่ะ พลับเด็กกว่าตั้งเยอะ ไม่กล้าไปใช้เขาหรอก”

พอเห็นรอยยิ้มแห้งๆ แล้วก็ใจอ่อนดุไม่ลง เลยอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าเกรงใจก็ต้องคิดในมุมของคนอื่นด้วยว่าเขากำลังทำงาน มันเป็นหน้าที่ อีกอย่างอาหมิงเพิ่งรู้จักเราจะไปเดาใจถูกได้ไงว่าชอบแบบไหน เกิดเอานมร้อนมาให้แต่เราอยากได้นมเย็นจะทำยังไง”

“พลับก็เดินไปเปลี่ยนเองสิคะ” ตอบแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้น รีบอธิบายสำทับ “พลับไม่ได้เถียงนะคะ คือตั้งใจบอกอย่างนี้จริงๆ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย”

“ข้อผิดพลาดมันคือเรื่องใหญ่ของคนทำงาน ฉันจ้างมาแพง อาหมิงก็ต้องซีเรียสบ้างล่ะ”

บทสนทนาจบลงด้วยอาหารเช้าที่เทียนหมิงนำออกมาวางบนโต๊ะข้างหน้า แล้วพอคิดตามคำพูดของเขา พิชชุดาก็ได้เรียนรู้ที่จะเข้าใจในเหตุผลอีกแง่มุมหนึ่ง เธอจึงรับประทานมื้อเช้าเงียบๆ เริ่มพอใจกับการพูดคุยที่ฟังดูดีขึ้นกว่าเมื่อคืนอยู่มากโข

...ก็ถ้าคุยกันดีๆ แบบนี้ มันก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีที่จะทำให้เจ้าของบ้านเอ็นดู

แน่นอนว่ากาและถ้วยกาแฟที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเขา สร้างความประหลาดใจให้สาวน้อยจนเกิดคำถามขึ้นในใจ แต่ก็ยังละล้าละลังที่จะเป็นฝ่ายเปิดการสนทนา

“อะไร”

จู่ๆ เจ้าชายน้ำแข็งก็เปรยขึ้นแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่พอฟังประโยคถัดไปแล้วต้องมองค้อน อยากรู้ว่ามีตาวิเศษมองทะลุหนังสือพิมพ์ได้หรืออย่างไร

***************

จะคุยกันได้ดีถึง 10 นาทีม้อย เอาใจช่วยลูกพลับด้วยนะฮับ 

เจ้าชายน้ำแข็งนี่เอาใจยากจริมๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #10 dechtit322 (@dechtit322) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 22:34
    นางเอกดูน่ารัก สดใสวัยรุ่นดี ส่วนพระเอกก็เคร่งขรึมเป็นผู้ใหญ่มีความเคมีของโคแก่-หญ้าอ่อน ชอบพระนางแบบนี้รอสอยe-bookนะคะ
    #10
    1
  2. #9 NhooWaa (@sweetpastel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 10:35

    เรื่องนี้จะออก เล่ม หรือ ebook เมื่อไหร่คะไร้เตอร์ อยากอ่านเต็มๆแล้วค่า

    #9
    1
    • 13 มกราคม 2562 / 13:43
      ออกเล่มกับสนพ. โรแมนติคค่า ราวไวิ้นเดือนนี้ เดี๋ยวปกมาแล้วจะเอามาให้ดูอีกทีนะคะ
      ช่วงนี้อ่านในเว็บไปพลางน้าาา
      #9-1