แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,325 Views

  • 107 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,484

    Overall
    41,325

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 12 รักสี่เศร้าของเราสี่คน 1 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    26 ก.พ. 62


แม้ได้อาบน้ำแล้วจะรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง แต่ความเผด็จการและข้อกล่าวหาที่ว่า เธอเฟลิร์ตผู้ชายนั้น กลับกวนใจจนไม่มีสมาธิทบทวนตำราเรียน

เคยคิดว่าผู้เป็นแม่เข้มงวดเรื่องการคบเพื่อนต่างเพศแล้ว แต่ก็ยังมีปล่อยให้ออกไปเที่ยวเล่นเป็นกลุ่มใหญ่บ้าง แลกกับการเล่าถึงกิจกรรมที่ทำมาโดยไม่หมกเม็ด ซึ่งเธอก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร

พอมาเจอผู้ปกครองคนใหม่ที่ประกาศกร้าวว่าจะเป็นผู้นำคอมมิวนิสต์ของบ้าน ทำเอาพิชชุดาขนหัวลุกเพราะถ้าหนักข้อจนถึงขั้นขอตารางเรียนเธอแล้วคงได้กลั้นใจตายกันไปข้างหนึ่งแน่

อันที่จริงแล้วเขาคงไม่ได้หมายความว่าจะเดินไปขอจากคนใดคนหนึ่งในมหาวิทยาลัย แต่นั่นบอกให้รู้ว่าเลขประจำตัวนักศึกษาคงจะไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของเธออีกต่อไป เขาคงเอามันไปกรอกในเว็บไซต์ฯ แล้วโหลดเวลาเรียนมาเก็บเอาไว้ต่างหาก

แค่คิดก็หัวร้อนแล้ว พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่มารายส่งเข้ามาตั้งแต่แยกกัน พิชชุดาเลยส่งสติกเกอร์ปิโยมารุทำหน้าโกรธจัด มีกองไฟสุมอยู่รอบตัวกลับไป ก่อนจะชาร์จแบตเตอรี่ทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง พยายามรวบรวมสติให้มั่นก่อนเดินออกจากห้อง

“อย่าเพิ่งหัวร้อนลูกพลับ ยังเหลือแม่เป็นตัวช่วยอยู่ ใจเย็น ต้องใจเย็นไว้”

เดินไปพูดพึมพำเหมือนกำลังท่องบทสวดอะไรสักอย่าง พอลงมาถึงห้องอาหารซึ่งตั้งใจมานั่งรอก่อนเวลาตั้งโต๊ะราวสิบนาที ก็เห็นพ่อบ้านโจและแม่บ้านอีกสองคนช่วยกันจัดเตรียมอาหาร

“วันนี้จัดแค่สองที่ ใครไม่อยู่เหรอคะ” พิชชุดาถามแล้วลุ้นอยู่ในใจให้คนที่ไม่อยู่กินมื้อเย็นด้วยเป็น...

“แม่ออกไปข้างนอก ดึกๆ ถึงจะกลับ” โจเวยเดินมาตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง ที่ร้ายและยั่วโมโหคนฟังมากกว่าเดิมคือรอยยิ้มเยาะพร้อมคำพูดในประโยคถัดไป

“ทำไมจ๊ะลูกแหง่ ไม่มีแม่นั่งอยู่ด้วยนี่กินข้าวไม่ลงเลยเรอะ”

“พลับไม่ใช่ลูกแหง่นะ”

“ก็เห็นทำท่าเหมือนจะลุกขึ้น ไม่ยอมกินข้าว เลยคิดว่าใช่” ยั่วอีกแล้วต้องอมยิ้มเมื่อเห็นเธอหยิบตะเกียบขึ้นมาถือเอาไว้

พ่อบ้านโจจึงตักซุปใส่ถ้วยแบ่งแล้วเลื่อนให้เจ้านายทั้งสอง บอกกลายๆ ว่าควรหยุดการโต้แย้งแล้วหันมารับประทานอาหารให้อร่อย ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเพราะต่างฝ่ายต่างจัดการกับอาหารไปเงียบๆ

ทว่าความเงียบ และเป็นส่วนตัวที่โจเวยเคยชื่นชอบ กลับดูน่ารำคาญใจเมื่ออยู่กับคนสวยหน้าบึ้ง

ความจริงแล้วฟังเธอเถียงฉอดๆ น่าจะทำให้เจริญอาหารมากกว่า

“ไหนล่ะตารางเรียน”

เต้าหู้ผัดพริกเสฉวนที่เพิ่งเอาเข้าปากชะงักอยู่ชั่วอึดใจ แล้วพิชชุดาก็รีบเคี้ยวอาหารด้วยอยากคุยกับเขาให้เข้าใจ “พลับไม่ตลกด้วยนะคะ เฮียเวย”

“ก็รู้... ฉันไม่เห็นเราขำนี่”

“จะหาเรื่องพลับให้ได้เลยใช่ไหม”ถามพลางวางถ้วยข้าวพร้อมตะเกียบลง

“กินข้าวให้หมดถ้วย”

“พรุ่งนี้พลับจะไปมหาลัยเอง แล้วจะไม่ให้ตารางเรียนกับเฮียเวยด้วย”

โจเวยเบ้ปาก ราวกับไม่แยแสคำพูดของเธอพลางสั่งพ่อบ้านด้วยเสียงราบเรียบ “ถ้าฉันกินอิ่มแล้ว ไปเอาโทรศัพท์มาต่อสายไปกรุงเทพฯ ด้วยนะพ่อบ้านโจ”

โอ้โห... จะเอาพ่อกับแม่มาขู่เลยเหรอ!

“เอาเลย พลับก็จะเล่าให้คุณป๋ากับแม่ฟังเหมือนกันว่าพลับไม่ใช่เด็กอมมือจะได้มีคนคอยรับคอยส่ง พลับก็คุยกับทุกคนตามมารยาท เฮียเวยสิไม่ยอมรับฟังเหตุผลเลย”

“ไม่รู้สิ ตอนแรกแม่ก็ไม่เห็นด้วย แต่พอเล่าพฤติกรรมเราให้ฟังก็ไม่เห็นขัดข้องถ้าต่อไปนี้ฉันจะไปรับไปส่งเราเอง ไหนๆ มหาลัยของเราก็เป็นทางผ่านของฉันอยู่แล้ว ประหยัด แล้วเราก็อยู่ในสายตาฉันด้วย”


พิชชุดาหน้าบึ้งพลางคิดอย่างหมั่นไส้ว่า เมื่อตอนบ่ายยังอวดรวยบอกให้เธอซื้อหนังสือได้ตามใจชอบ พอมาตอนนี้บอกให้ประหยัด อย่างนั้นไม่เรียกเหตุผล แต่เขาเรียกว่าเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง!

“ความจริงแล้วผมไม่ไว้ใจผู้ชายที่เข้ามาคุยกับลูกพลับต่างหาก จริงอยู่ว่าเป็นอาจารย์คงไม่กล้าทำอะไรตัดอนาคตตัวเอง แต่ใจคนมันหยั่งยาก ลองกล้ามาคุยกับลูกศิษย์บ่อยขนาดนี้ ผมก็ต้องคิดในแง่ลบไว้ก่อน ป้องกันเอาไว้ดีกว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ดีกว่านะครับ” จบคำพูดแล้วยิ้มกริ่ม ปรับเสียงให้ดุเมื่อคุยกับเธอ

“แค่นี้... คิดว่าแม่เราจะฟังใคร”

“เฮียเวย!” พิชชุดาเรียกชื่อเขาออกมาอย่างเหลืออด

“ถูกต้อง”

เธอรู้ล่ะว่าเขาเข้าใจในอารมณ์เหลืออดที่โพล่งเรียกชื่อเขาออกมา แต่ก็ยังจะตีขลุมเข้าข้างตัวเองเอาเสียดื้อๆ ว่าเธอตอบคำถาม

“หรือถ้าเราคิดว่าฉันทำไปเพื่อเอาชนะ ก็โทร.กลับบ้านเลย อาเจ็กสันต์กับอาซิ้มเพกาคงร้อนใจรีบมาหาเราถึงที่นี่ อยากให้เดือดร้อนกันไปหมดก็โทร. เลย”

นี่ละ... เขาถึงเรียกว่ากระดูกคนละเบอร์

โจเวยรู้ว่าพิชชุดาเป็นเด็กดี เชื่อฟังคำสั่งแล้วผู้เป็นแม่ยังเข้มงวดในทุกๆ เรื่อง นับตั้งแต่การเคารพพี่ๆ ถึงแม้ว่าจะมีพ่อเดียวกัน แต่ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวที่เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสงสารพิชชุดา แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องยกเอาความเข้มงวดนั้นขึ้นมาปรามเธอ

แน่นอนว่าพิชชุดาไม่ได้อยากให้เป็นเรื่องขึ้นมาอยู่แล้ว ก่อนมาอยู่ที่นี่แม่ก็ย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าสร้างปัญหา อย่าทำให้คนในบ้านตระกูลโจหนักใจ แล้วจะให้เธอยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นปัญหาได้อย่างไร

“พลับอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ”พูดจบก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้องอาหารอย่างไร้อารมณ์

เห็นท่าทางของเธอแล้วโจเวยก็อดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่า กดดันเธอเกินไปหรือเปล่า?

ผู้หญิงตัวเล็กๆ อ่อนเดียงสาอย่างนั้นจะเอาชั้นเชิงที่ไหนมาสู้รบปรบมือกับตนยิ่งยกเอาแม่ผู้เข้มงวดของเธอขึ้นมาต่อรอง เธอยิ่งไร้หนทางต่อกร

“โธ่... คุณพลับ กินไปนิดเดียวจะว่าอิ่มได้ยังไง” พ่อบ้านโจเปรยออกมาอย่างเป็นห่วง

“ให้เด็กเอาอาหารตามขึ้นไป”

พอได้ยินเจ้านายอนุญาต ทั้งพ่อบ้านโจและแม่บ้านต่างก็กระตือรือร้นจัดอาหารอีกชุดหนึ่ง แม่บ้านคนหนึ่งยังจำได้ว่าเธอชอบดื่มน้ำเก๊กฮวย อีกคนจำได้ว่าไม่ชอบกินของหวานหลังอาหารเย็น แต่ชอบกินผลไม้

ตั้งแต่มีเธอแล้วทุกคนในบ้านหลังนี้มีชีวิตชีวาขึ้น บรรยากาศในบ้านไม่เหงา แม่ไม่ค่อยโทร. ตามให้กลับมากินข้าวเป็นเพื่อน แม้แต่เขาเองที่หนึ่งเดือนจะกลับบ้านสักสามสี่วัน ยังอยากกลับบ้านทุกวัน

แล้วดูอย่างตอนนี้หน่อยเป็นไร พอไม่ได้เห็นคนสวยหน้าบึ้งนั่งอยู่ตรงกันข้ามก็พานจะเบื่ออาหารไปเสียดื้อๆ

 

คนสวยที่ไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนอยากเห็นหน้า อยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลา ยิ่งโจเวยรู้ว่าคนแซ่หวังเข้ามาเกาะแกะผู้หญิงของตน เขายิ่งกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนเช่นที่พี่ชายของหวังเจียหลุนเคยแย่งอัลลี่จางไปครอง

เครียด!

กลุ้ม!!

ไม่มีทางออก!!!

...กินแก้เครียดก็แล้วกัน นั่นทำให้อาหารอีกชุดที่แม่บ้านยกขึ้นมาให้ถึงห้องนอนถูกพิชชุดากวาดลงกระเพาะอาหารจนเกลี้ยง ที่สำคัญเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคนที่ทำให้จนมุม เครียดจนปวดหัวตุบๆ อยู่เช่นนี้ กำลังยืนอยู่หน้าประตู

****************

คนสวยเครียด กินแก้เครียดไป

เฮียเวยจะตามเข้ามาในห้องไหมเนี่ย ตามต่อพรุ่งนี้นะคะ

มีหลายคนได้ลวนลามเฮียเวยไปแล้ว มาเม้ามอย สปอยล์ให้คนอื่นอิจฉาได้นะคะ

ส่วนคนที่ยังไม่หิวเฮียเวยสั่งซื้อได้ตามรายละเอียดข้างล่างค่ะ

เลื่อนลงไปล่างสุดฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยค่า "กามเทพล่าหัวใจ" อัปให้อ่าน มีนาคมนี้

สั่งซื้อจากเว็บสนพ. www.romantic-publighing.com
หรือสั่งในกล่องข้อความของเพจโรแมนติค รับส่วนลด 20% (ราคาเต็ม 349 บาท ลดเหลือ 279 บาท)

ลงทะเบียน 40 + 279 = 319 บาท

เคอรี่/EMS 60 + 279 = 339 บาท


---------------------------------


นิยายเรื่องล่าสุด "กามเทพล่าหัวใจ"
ฝากแอดแฟนพันธุ์แท้และคอมเมนต์ด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #103 wannipha18051983 (@wannipha18051983) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:05

    ได้เฮียมานอนกอดแล้วน่ะค่ะ....
    #103
    0
  2. #102 coffee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:07

    ได้ลวนลามเฮียเวยทั้งเล่มแล้วค่ะ รอผลงานเล่มใหม่จร้า

    #102
    0
  3. #101 PooPae (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:18

    วางขาย นายอินทร์ ซีเอ็ดไหมคะ

    #101
    0