แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,248 Views

  • 107 Comments

  • 313 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,407

    Overall
    41,248

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 12 รักสี่เศร้าของเราสี่คน 1 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    28 ก.พ. 62


คนสวยที่ไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนอยากเห็นหน้า อยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลา ยิ่งโจเวยรู้ว่าคนแซ่หวังเข้ามาเกาะแกะผู้หญิงของตน เขายิ่งกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนเช่นที่พี่ชายของหวังเจียหลุนเคยแย่งอัลลี่จางไปครอง

เครียด!

กลุ้ม!!

ไม่มีทางออก!!!

...กินแก้เครียดก็แล้วกัน นั่นทำให้อาหารอีกชุดที่แม่บ้านยกขึ้นมาให้ถึงห้องนอนถูกพิชชุดากวาดลงกระเพาะอาหารจนเกลี้ยง ที่สำคัญเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคนที่ทำให้จนมุม เครียดจนปวดหัวตุบๆ อยู่เช่นนี้ กำลังยืนอยู่หน้าประตู

ถึงแม้จะรู้แก่ใจว่าบีบบังคับเธอมากเกินไป แต่โจเวยก็ไม่อาจผ่อนปรนในคำสั่งที่สั่งออกไปแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมายืนเคาะประตูห้องนอนของเธอเช่นนี้

ก๊อก... ก๊อก...

กินอิ่มแล้วเดินย่อยวนไปเวียนมาอยู่ในห้องได้ไม่ถึงสิบนาที แม่บ้านก็มาเคาะประตูเรียกเสียแล้ว กะเวลาได้ยอดเยี่ยมจริงๆพิชชุดาคิดในใจพลางเดินไปเปิดประตูห้อง

“เดี๋ยวพลับยกลงไปข้างล่างเองค่ะ อยากเดิน...” คำพูดด้วยน้ำเสียงน่าฟังนั้นเลือนหาย เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่หน้าประตู เห็นหน้านิ่ง ตาดุอย่างนี้คงไม่พ้นมีอะไรจะมาบงการชีวิตเธออีก

แน่นอนว่าพิชชุดาไม่รู้ตัวเลยว่าสีหน้าของตัวเองตอนนี้นั้น เหนื่อยล้า ถอดใจจากเขาแค่ไหน

เกือบแล้ว... เกือบเอื้อมมือไปเกี่ยวเอวคอดกิ่วแล้วดึงเธอเข้ามากอดปลอบแล้ว!

ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าเพิ่งห้ามให้เธอคบกับผู้ชายแล้วล่ะก็... โจเวยคงต้องพ่ายแพ้แก่ความต้องการส่วนลึก ที่เรียกร้องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ที่ทำร้ายจิตใจเขาไปมากกว่านั้นคือต้องหักใจตัวเองเพื่อเล่นบทผู้นำจอมเผด็จการอย่างที่เธอประณาม

“ตารางเรียนอยู่ไหน”

“เฮียเวยน่ะ ใจคอจะโหดร้ายกับพลับไปถึงไหน” พิชชุดาพูดโพล่งออกมาด้วยความรู้สึกของคนเหลืออดที่ไร้หนทางต่อสู้

“โหดร้ายตรงไหน แค่ฉันไปส่งที่มหาลัย ทำไมเราต้องมีปัญหาด้วย”

“แค่พลับคุยกับเขาเฉยๆ มันผิดมากเลยหรือไง เขาก็เป็นถึงอาจารย์คงไม่ทำอะไรเสียหาย”

“หลีกไป เบื่อคุยเรื่องเดิมๆ เต็มที ไม่รู้อะไรก็อย่ามาขวาง คนแซ่หวังหาดีไม่ได้หรอก”

พิชชุดากะจะถามต่อว่าทำไมถึงได้เหมารวมไปเช่นนั้น แต่จู่ๆ เขาก็พรวดพราดเดินเข้ามาในห้อง แล้วตรงดิ่งไปยังโต๊ะเขียนหนังสือซึ่งไม่ต้องค้นหาให้ยุ่งยากก็จะเห็นว่าตารางเรียนนั้นถูกสอดไว้ใต้แผ่นอะคริลิกสีใสที่ถูกวางทับบนโต๊ะ

เพียงแค่ใช้คัตเตอร์เขี่ยปลายกระดาษออกมา โจเวยก็ได้ตารางเรียนมาถือเอาไว้แล้ว

“เฮียเวย เอาของพลับคืนมานะ”

เพียงแค่เห็นร่างอ้อนแอ้นปรี่เข้ามา โจเวยก็ชูตารางเรียนขึ้นสุดมือ ต่อให้แม่สาวขี้งอนเอื้อมคว้าเท่าไรก็ยากที่จะสำเร็จ กลายเป็นการยื้อยุดอยู่ครู่ใหญ่ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากโจเวยเพราะได้เรือนร่างนุ่มนิ่มที่บดเบียดเข้ามาใกล้อย่างไม่ตั้งใจ

ยิ่งเขาหัวเราะ พิชชุดายิ่งอารมณ์เสีย

“ทำไมทำแบบนี้ นี่เฮียเวยกำลังล่วงล้ำสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ พลับมีสิทธิ์ในชีวิตและความคิดของตัวเอง มีสิทธิ์เลือกคบคน เลือกคบใครก็ได้ตราบใดที่ไม่ผิดจารีตประเพณี แล้วก็ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน”

อา... นักกฎหมายสาวเริ่มยกเอาฮิวแมนไรต์ขึ้นมาพูดกับเขาแล้ว

“จะมาถามหาสิทธิอะไรพวกนั้นกับคนที่เราตราหน้าว่าเป็นเผด็จการสุดขั้วงั้นเรอะ” ตอบกลับพร้อมตีคิ้วใส่ตาเธออย่างผู้ชนะ

“แล้วเฮียเวยจะเอายังไงกับพลับ”

“อืม...” ครางแล้วลดมือข้างที่ถือตารางเรียนลงมาระดับสายตา พอเห็นเธอปรี่เข้ามาก็ชูมันขึ้นเหนือหัว ขณะที่แขนอีกข้างก็กอดร่างนุ่มนิ่มไว้หลวมๆ

“พรุ่งนี้มีเรียนเก้าโมงครึ่ง ออกจากบ้านแปดโมงครึ่งก็ทันเวลา เอาแบบนี้แหละ”

“เฮียเวยน่ะ”


โจเวยต้องกลั้นหัวเราะกับท่าทางที่เธอกระทืบเท้าอย่างขัดใจ หากตอนนี้อยากก้มลงสูดความหอมจากแก้มนุ่มๆ สีแดงระเรื่อซึ่งเขารู้ว่าเธอกำลังโกรธ ทว่าพิชชุดายกมือทั้งสองข้างขึ้นผลักเขาออกเสียก่อน

คงเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ที่มักเปลี่ยนวิธีการจัดการกับปัญหารอบตัว เมื่อไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล พิชชุดาก็เริ่มเสียงอ่อนลงหาทางประนีประนอม

“เอางี้ได้ไหม พลับสัญญาว่าจะไม่คุยกับอาจารย์หวังอีก จะไม่คุยกับผู้ชายหน้าไหนเลย พอใจรึยัง”

“อย่าสัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้ จะให้ฉันเชื่อเหรอว่าพรุ่งนี้เราจะไม่คุยกับคนแซ่หวังนั่น”

“ก็แหม... พลับต้องใช้เวลาบ้าง คนเคยพูดเคยคุยกัน จู่ๆ จะให้มองเมินเหมือนไม่รู้จักกันได้ยังไง แต่พลับสัญญาเลยว่าจะหาทางตีตัวออกห่าง จะไม่เจอหน้า ไม่คุยแชตกับเขาอีก”

“แชต?...”

พิชชุดายิ้มแหยๆ เพราะเธอไม่รู้ว่านั่นเป็นคำถามที่ให้เธอขยายความ แต่กลับบอกเขาไปเสียหมดเปลือก “ก็อาจารย์หวังแอดเฟซบุ๊กพลับมา ก็มีส่งข้อความคุยกันนิดหน่อย แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ พลับจะทำให้ได้ตามที่สัญญาไว้ แลกกับไปไหนมาไหนได้เอง นะ... นะคะ”

“ได้ แต่ทำให้สำเร็จก่อน ระหว่างนี้ที่เราหาทางตีตัวออกห่างคนแซ่หวัง ก็เอาตามฉันว่า”

พิชชุดาชักเมื่อยกับคนที่หาเหตุมาต่อรองกับเธอเยอะแยะเหลือเกิน ยิ่งเห็นเขานั่งลงเหมือนจะหาเรื่องอีกยาว แต่เพียงแค่ก้นแตะเก้าอี้ก็รีบผุดลุกขึ้น ยิ่งประหลาดใจนัก

“นอนได้แล้ว” โจเวยบอกแล้วรีบเดินออกจากห้องนอนของเธอ

ให้ตายเถอะ จอมแสบ!

ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพิชชุดาแล้ว เขาจะอ่อนข้อสักนิดไม่ได้เลยใช่ไหม

อ่อนข้อให้กับเธอไม่ได้ฉันใด ก็อ่อนข้อให้กับใจตัวเองไม่ได้ฉันนั้น โจเวยก่นด่าตนเองเพราะเพียงแค่ทรุดตัวนั่งลงแล้วแสงไฟในห้องส่องสว่างจนได้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่อยู่ภายใต้ชุดนอนผ้าฝ้าย

ทรวงอกอวบอิ่มผลิดันออกมาจนแทบไม่ต้องใช้จินตนาการ ก็รู้ว่าขนาดเท่านั้นคงเหมาะเจาะกับฝ่ามือ ไหนจะเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่เกือบทำให้โจเวยสติแตก ต้องรีบผุดลุกขึ้นราวกับมีเข็มแหลมนับพันซ่อนอยู่บนเก้าอี้

มันโหดร้ายเหลือเกินที่ผู้ชายเต็มตัวอย่างเขาต้องหาทางปลดปล่อยตัวเองด้วยสองฝ่ามือ เสียงเพลงดังกระหึ่มอยู่ในห้องอาจกลบเสียงครางของการระเบิดอารมณ์หนุ่มได้ดี แต่ถ้าให้ดีกว่านี้เขาต้องได้แทรกตัวอยู่ในกายเธอ ปล่อยให้ความสุขสมเหล่านี้เต็มตื้นอยู่ในเรือนร่างสวยๆ จนล้นปรี่

...ดึกดื่นค่อนคืนโจเวยยังต้องมานอนเอามือก่ายหน้าผาก นึกถึงตอนที่ได้ซุกซบอยู่กับซอกคอหอมกรุ่น แม้เธอจะหลับใหลไม่รู้ตัว แต่มันก็เป็นหนทางบำบัดความทรมาน ช่วยต่อชีวิตให้เขาอดทนรอคอยไปอีกสักระยะ

แล้วเมื่อไหร่กันถึงจะหาโอกาสดีๆ อย่างนั้นได้อีก?

ความคิดวกวน ไร้ระเบียบราวกับไม่ใช่โจเวย สุดท้ายแล้วต้องหัวเราะเยาะตัวเองเพราะแค่จะกอดจะหอมว่าที่เมียในอนาคต ยังต้องลักกินขโมยกินในตอนที่เธอหลับ

“ไอ้โรคจิต แกมันโลลิคอนชัดๆ”

******************

น่าสงสารเฮียเวยโน๊ะ จะทรมานแบบนี้ไปอีกนานม้อยยย

ตอนหน้าห้ามพลาดค่า


เลื่อนลงไปล่างสุดฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยค่า "กามเทพล่าหัวใจ" อัปให้อ่าน มีนาคมนี้


สั่งซื้อ "แรกรักบรรณาการ" จากเว็บสนพ. www.romantic-publighing.com

หรือสั่งในกล่องข้อความของเพจโรแมนติค รับส่วนลด 20% (ราคาเต็ม 349 บาท ลดเหลือ 279 บาท)

ลงทะเบียน 40 + 279 = 319 บาท

เคอรี่/EMS 60 + 279 = 339 บาท



โปรยปรายแซ่บๆ "กามเทพล่ารัก" อัปให้อ่านวันศุกร์ที่ 1 มีนาคมนี้ค่ะ

ไฟปรารถนาของหนุ่มสาววัยริรักช่างเร่าร้อน ไร้ซึ่งแรงเหนี่ยวรั้งใดๆ

บนเบาะหลังของซีดานซึ่งจอดสนิทอยู่ริมหน้าโขดหินติดทะเลแบเรนต์เงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำทะเลที่ซัดเข้ามากระทบโขดหินเท่านั้นที่ดังแข่งกับเสียงครวญครางด้านในรถ เนื้อที่อันจำกัด ทว่าความคับแคบกลับน่าหลงใหล ชวนให้มัวเมาไปด้วยฤทธิ์พิศวาสอันแรงกล้าที่ต่างฝ่ายต่างดึงทึ้งเสื้อผ้าของกันและกัน

ความน่ารัก สดใสของชนม์นาราล่อลวงให้เขาเผลอตัวโจนจ้วงเข้าสู่เนินเนื้ออันนุ่มหนึบ แล้วในวินาทีเดียวกันนั้นจึงได้รู้ว่าสาวบริสุทธิ์กับสาวรักสนุกนั้นแตกต่างกันอย่างไร

เคนิคอฟถอนหายใจออกมาหนักๆ เพราะไม่ว่าจะครั้งแรก หรือครั้งต่อมาในคอกกวางเรนเดียร์ก็ตาม เขาก็ไม่เคยได้สวมเครื่องป้องกันเลยสักครั้ง จะประณามหยามเหยียดว่าเขาเป็นผู้ชายมักง่ายก็คงต้องยืดอกยอมรับ การได้เป็นผู้ชายคนแรกของชนม์นารานั้นทำให้จิตใจฮึกเหิมราวกับนักรบที่เพิ่งเคยได้รับชัยชนะเป็นครั้งแรก

การปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มคราบถึงสองครั้งสองคราในตอนนี้อาจทำให้เคนิคอฟนึกกลัวถึงสิ่งมีชีวิตที่จะถือกำเนิดขึ้น แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปในตอนนั้นแล้วก็พูดได้เต็มปากว่า...

แค่สองครั้งเธอคงไม่ท้อง!

ไอ้เลวเคฟ

คิดแล้วต้องก่นด่าตัวเองออกมาเช่นนั้นจริงๆ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะอายุยังไม่เต็มยี่สิบสี่ปีด้วยซ้ำ แต่พูดได้เต็มปากว่าจัดการกับตัณหาราคะของตนเองมาแล้วทุกรูปแบบ

ยิ่งได้มองใบหน้าของโคโค่รินยิ่งรู้แล้วว่า แค่สองครั้ง กับ ถึงสองครั้งนั้น พลิกชีวิตของเขาไปอย่างสิ้นเชิง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

0 ความคิดเห็น