แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,300 Views

  • 107 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,459

    Overall
    41,300

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 12 รักสี่เศร้าของเราสี่คน 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    2 มี.ค. 62


ความรู้สึกวันแรกของการใช้ชีวิตภายใต้กฎของผู้นำจอมเผด็จการก็ไม่เลวร้ายอย่างที่พิชชุดาคิดเอาไว้นัก มันก็แค่อึดอัดเล็กๆ ที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาเมื่อมีรถยนต์คันหรูจอดส่งเธอหน้าตึกเรียน

ทว่าที่สร้างความหนักใจให้มากกว่าก็คือ... เธอจะพูดให้อาจารย์หวังเข้าใจ พร้อมถนอมน้ำใจเขาในคราวเดียวกันได้อย่างไร

ขนาดที่ปรึกษาหลักอย่างเป็นทางการเช่นมาราย พอรู้เรื่องที่เพื่อนถูกจำกัดสิทธิ์แล้วยังส่ายหน้าอย่างจนใจ

“นี่ก็แปลว่าอาจารย์หวังของฉันหมดสิทธิ์สินะ”

“ก็ทุกคนนั่นแหละ” พิชชุดาตอบ

“แล้วเธอยอมได้ยังไง เป็นฉันคงหนีออกจากบ้านไปแล้ว”

พิชชุดาทำหน้ามุ่ย ตอบออกมาแบบเซ็งๆ “ฉันกล้าอย่างเธอก็ดีสิ”

ฟังแล้วมารายก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า... ตนเองกับเพื่อนนั้นถูกเลี้ยงดูมาคนละแบบ เติบโตมาในสังคม ประเพณี วัฒนธรรมที่แตกต่างกัน มีข้อดีข้อเสียที่ต่างกันออกไป หากต้องยอมรับและเคารพในความแตกต่างของบุคคล

ยิ่งสนิทกันมากเท่าไหร่ ก็ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันมากขึ้นเท่านั้น มารายเองก็มองเห็นข้อดีของการเลี้ยงดูลูกหลานแบบชาวตะวันออก ส่วนพิชชุดาก็เข้าใจความคิดความอ่านของเพื่อนเช่นกัน

คิดมาถึงจุดนี้แล้วมารายจึงยกมือขึ้นแตะบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ “ค่อยคิดแก้ปัญหากันไป ฉันว่าถ้าคุยกับอาจารย์หวังตรงๆ เขาก็คงเข้าใจ แต่เอาเรื่องที่ใกล้จะถึงนี้ก่อน”

“เรื่องไหนอีกล่ะคราวนี้”

“ก็ออกค่ายอาสาไง คุณชายน้ำแข็งจอมเผด็จการจะอนุญาตให้เธอไปเหรอ”

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเสียจริง แค่คิดพิชชุดาก็ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ หัวไหล่ทั้งสองข้างห่อเข้าหากันไม่ต่างจากลูกโป่งถูกเข็มเจาะจนแฟบ ไม่รู้เลยว่าจะเอาอะไรไปแลกเปลี่ยนเพื่อให้ได้ไปออกค่ายอาสา จะเหลือก็แต่เพียงให้เขาล่ามโซ่ไว้ ไม่ต้องออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันกระมัง

 

หากว่างจากการเล่าเรียนพิชชุดาก็คิดหาทางออกให้ตนเองได้มีอิสระเช่นเดิม แตกต่างกับคนออกกฎเกณฑ์ซึ่งทำแค่สั่งการให้คนขับรถออกไปรอรับเธอที่มหาวิทยาลัย แล้วตนเองก็เรียกคนสนิทให้เข้ามาหาในห้อง

“ล็อกประตูด้วย”

เทียนหมิงได้ยินน้ำเสียงจริงจังนั้นก็รีบหมุนตัวกลับไปทำตามคำสั่ง พลางคิดในใจว่าคงเป็นเรื่อง ลับสุดยอดยิ่งได้ยินคำสั่งต่อไปยิ่งกระตุ้นความอยากรู้ให้มากขึ้นว่าที่เจ้านายกำลังจะสั่งการนี้เป็นเรื่องใด

“เข้ามาใกล้ๆ ข้างฉันนี่”

เทียนหมิงเดินเข้าไปยืนข้างเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วมองตามการชี้นำของเจ้านายซึ่งเป็นหน้าแรกของโปรแกรมโซเชียลมีเดีย

“สมัครเฟซบุ๊กนี่ทำยังไง”

“ครับ?...” ขนาดไม่ได้เคี้ยวอะไรอยู่ในปาก เทียนหมิงยังสำลักน้ำลายตัวเอง

“แกหัวเราะเยาะฉันเรอะ ตัด...”

“โอ้... แค่คิดผมยังไม่กล้า ได้โปรดอย่าตัดเงินเดือนผมเลย ผมจะรีบสมัครให้เดี๋ยวนี้เลยครับ”

โจเวยมองคนสนิทที่เอื้อมมือเลื่อนเอาแป้นคีย์บอร์ดมาวางใกล้ๆ แล้วทำการสมัครอีเมลใหม่ ก่อนจะใช้อีเมลดังกล่าวไปสมัครเฟซบุ๊กอีกครั้งหนึ่ง

เขาเป็นคนกำหนดพาสเวิร์ดด้วยตัวเองจากนั้นก็ได้เป็นหนึ่งในผู้ใช้แอปพลิเคชันนี้ แต่ทว่าถ้าใช้รูปของตนเองเป็นรูปโปร์ไฟล์ คงไม่มีทางที่พิชชุดาจะตอบรับเป็นเพื่อนอย่างแน่นอน

“แล้ว... จะทำยังไงคนที่ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเขา ถึงไม่รู้ว่าฉันไปขอแอดเฟรนด์”

ฟังแล้วเทียนหมิงประมวลผลการแปลในใจอย่างรวดเร็วได้ว่า... ทำยังไงคุณพลับถึงจะไม่รู้ว่าท่านไปขอแอดเฟรนด์เพื่อส่องดูชีวิตในโลกโซเชียลมีเดียของเธอ

“ก็ต้องใช้รูปโปร์ไฟล์อื่นครับ อาจจะขอแอดเฟรนด์คนที่เป็นเพื่อนกับเธอก่อนสักสี่ห้าคน อัปเรื่องราวในชีวิตของเราสักหน่อย หรือแชร์อะไรก็ได้ที่ท่านสนใจ แล้วค่อยไปขอแอดเฟรนด์เธอ อย่างนี้โอกาสที่เธอจะตอบรับเป็นเพื่อนก็สูงครับ”

“อือ... งั้นก็ทำ”

ระหว่างที่คนสนิททำการหารูปโปรไฟล์ ตั้งชื่อ สร้างตัวตนขึ้นมาเพื่อให้ดูเหมือนใครสักคนที่เรียนกฎหมายในไถต้าเหมือนเธอ โจเวยก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะเพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าในโลกโซเชียลมีเดียคงมีทั้งเรื่องที่เป็นความจริง และอีกมากมายนับไม่ถ้วนที่เป็นเรื่องจอมปลอม

ทำไปก็บอกวิธีไปด้วย เผื่อคราวหลังเจ้านายเล่นเองจะได้รู้วิธี

“ให้ผมแอดเฟรนด์เธอเลยไหมครับ”

โจเวยเลิกคิ้วอย่างเบื่อหน่าย บางทีการมีลูกน้องที่รู้อกรู้ใจไปเสียหมดก็ไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยนัก ขนาดว่ายังไม่ได้ปริปากพูดถึงเธอสักนิด มันยังรู้ว่าที่ลงทุนทำมาทั้งหมดนี่เพื่อพิชชุดา แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็เลยทำได้แค่พยักหน้ารับ

“คราวนี้ถ้าเธอตอบรับท่านเป็นเพื่อน ก็จะสามารถเข้าไปดูในหน้าไทม์ไลน์เธอได้ว่าที่ผ่านมาโพสต์เรื่องอะไรบ้าง หรือถ้าเธอเช็กอินว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน เรื่องราวของเธอก็จะขึ้นมาหน้าฟีดข่าวของท่านตรงนี้ครับ” เทียนหมิงบอกพร้อมเลื่อนลูกศรไปกดเปลี่ยนเป็นหน้าฟีดข่าว ซึ่งตอนนี้ที่แอดเฟรนด์ไปกว่าสามสิบคนก็ทยอยตอบรับมาเรื่อยๆ

“สอนละเอียดดีนี่”

“โธ่... แค่นี้ไม่เรียกว่าสอนหรอกครับ ตอนเริ่มเล่นผมก็ไม่รู้ แต่พอเล่นได้สักพักก็สนุกไปเองครับ คลายเครียดได้ แต่บางอย่างก็เพิ่มความเครียดให้เราได้เหมือนกัน”

เทียนหมิงเดินออกจากห้องไปได้สักพักแล้ว หากโจเวยยังคงรอคอยการตอบรับของเธออย่างใจจดใจจ่อ เปิด-ปิดหน้าต่างเฟซบุ๊กสลับกับทำงาน ซึ่งก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ลุ้นนัก

ลุ้นอยากให้เธอรับเป็นเพื่อน ทั้งที่ใจจริงแล้วอยากเป็น... สามี!

***************

เฮียเวยน่าร้ากกก สว. หัดเล่นเฟซบุ๊กก็น่าเอ็นดูววว

ต้องทำทุกอย่างละนะเพราะดูเอ็นน้องนี่นา

สั่งซื้อ "แรกรักบรรณาการ" ได้ที่เว็บไซต์สนพ. โรแมนติคค่ะ


เริ่มอัปนิยายเรื่องใหม่ล่าสุดให้อ่านแล้วนะคะ

"กามเทพล่าหัวใจ"

คุณเคฟ ซิงเกิ้ลแด็ดกระเตงโคโค่ ลูกชายวัย 8 ขวบ มาตามทวงเมียคืน ฝากติดตามด้วยค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #104 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 15:51

    เลันเน็ตนะ

    #104
    0