แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,135 Views

  • 107 Comments

  • 315 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,294

    Overall
    41,135

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 13 รักสี่เศร้าของเราสี่คน 2 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


สามวันมาแล้วที่พิชชุดาไม่ได้มีเวลานั่งคุยกับเพื่อนหลังเลิกเรียน แต่นั่นก็ยังไม่สร้างความอึดอัดให้เธอได้เท่ากับการหลบหน้าหลบตาอาจารย์หวัง ถึงแม้จะรับปากกับผู้ปกครองสุดเนี้ยบไปแล้ว แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่รู้จะบอกให้อาจารย์หวังได้เข้าใจอย่างไร

คงขายหน้าถ้าจะพูดออกไปตรงๆ ว่า... เธอไม่ได้รับอนุญาตให้คบเพื่อนต่างเพศ

คิดๆ แล้วก็น่าน้อยใจนัก บางครั้งก็อยากถามโจเวยออกไปว่า พฤติกรรมของเธอน่ารังเกียจนักหรือ ถึงได้คิดว่าเธอจะดูแลตัวเองไม่ได้ อยู่นอกสายตาเขาเมื่อไรเป็นต้องหันไปเฟลิร์ตผู้ชายอยู่ร่ำไป

แต่ทว่าวันนี้กลับเป็นวันแรกที่หญิงสาวสอดส่องสายตามองหารถยนต์คันหรูที่ควรจอดรออยู่หน้าอาคารเรียนเหมือนเช่นทุกวัน เหตุผลที่อยากกลับเร็วๆ ก็คงจะเป็นเพราะมองเห็นร่างสูงของอาจารย์หวังที่เดินยิ้มมาแต่ไกล

คงเสียมารยาทนักหากเธอจะเดินหนีไปในตอนที่เขากำลังทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ไม่เห็นหน้าตั้งหลายวันนะสาวๆ หายไปไหนมา” หวังเจียหลุนอาจจะถามรวมๆ ทั้งสองสาว แต่ความจริงแล้วเขาอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับสาวไทยต่างหาก

เพราะแม้จะส่งข้อความหาอยู่หลายครั้ง ก็ไม่เห็นเธอเปิดอ่านเลยสักครั้ง หน้าไทม์ไลน์ก็ไม่ได้โพสต์อะไรเลย

มารายที่รู้เห็นความลำบากใจของเพื่อนมาตลอด เลยออกหน้าตอบคำถามแทน “ก็อยู่แถวนี้ล่ะค่ะ อาจารย์หวังไม่เห็นเอง”

แม้หวังเจียหลุนจะขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ แต่ก็ไม่ได้เอะใจในการตอบส่งๆ นั้น “ช่วงนี้เรียนหนักกันรึเปล่า ผมส่งข้อความไป ลูกพลับไม่อ่านเลย”

“เอ่อ... พอดี คือว่า...” เจอแบบไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้ พิชชุดาเลยกลายเป็นใบ้กิน โชคดีที่เพื่อนมาช่วยไว้ได้ทัน

“โทรศัพท์จมน้ำค่ะ เลยไม่รู้ว่าใครส่งอะไรมาให้”

“อ้อ... ใช่ๆ โทรศัพท์พลับตกน้ำ เอ่อ พลับขอตัวก่อนนะคะ รถมารับพอดี”


มาถึงตอนนี้ที่เห็นนักศึกษาสาวเดินไปยังรถยนต์คันหรูที่แล่นมาจอดไม่ไกล ถึงได้รู้สึกถึงความผิดปกติ เมื่อรถยนต์แล่นออกไปแล้วถึงได้หันมาถามมาราย

“ลูกพลับดูผิดปกติไปนะ ปกติเป็นคนร่าเริง ทุกครั้งที่แยกจากกันจะโบกมือลา แต่นี่หน้าพวกเรายังไม่มองเลย มีอะไรกันรึเปล่า”

“ความจริงก็เรื่องส่วนตัวของลูกพลับ ถ้าฉันเอามาเล่าให้อาจารย์ฟังจะผิดไหม”

“เกี่ยวกับผมรึเปล่า ถ้าเกี่ยวก็พูดได้ ไม่ผิดหรอก” หวังเจียหลุนถามกลับอย่างใจเย็น

“ก็เกี่ยวกับผู้ชายทุกคนนั่นแหละค่ะ” มารายตอบพลางคิดในใจว่า... ไหนๆ เพื่อนก็ลำบากใจที่จะพูดเรื่องนี้แล้ว เธอเป็นคนนอก ลำบากใจน้อยกว่าก็ถือเสียว่าช่วยเหลือเพื่อนก็แล้วกัน

“คือว่าผู้ปกครองของลูกพลับห้ามไม่ให้มีแฟนในระหว่างที่เรียนอยู่ค่ะ ที่มีรถมาคอยรับส่งนั่นก็เป็นมาตรการขั้นแรกที่ลูกพลับห้ามฝ่าฝืน”

“หมายความว่าห้ามคุยกับผมด้วย”

มารายพยักหน้ารับเร็วๆ “อ้าว ก็อาจารย์หวังจะจีบลูกพลับไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ ผมชอบยอมรับว่าชอบเธอ แต่ก็รู้สถานะอาจารย์กับนักศึกษาเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม ถึงจะเป็นแค่อาจารย์พิเศษก็เถอะ ผู้ปกครองเธอน่าจะเข้าใจในเรื่องนี้”

“โหย... ผู้ปกครองของลูกพลับเฮี้ยบสุดๆ ฉันเคยเจอหน้าหนหนึ่ง ยังไม่กล้ามองเขาตรงๆ เลยค่ะ ดุจริงจังนะอาจารย์หวัง”

“อย่างนั้นผมยิ่งต้องไปอธิบายเรื่องนี้ให้เข้าใจ ทำแบบนี้ก็เหมือนลูกพลับเดือดร้อนเพราะผม” หวังเจียหลุนบอกด้วยความรู้สึกผิด

“ก็เขาไม่ได้หมายถึงอาจารย์หวังคนเดียวนี่คะ แต่หมายถึงคนที่เข้ามาจีบ ขอเดตอะไรงี้ แต่เพื่อนชายก็คงคุยได้ปกตินั่นแหละ อีกอย่างฉันว่าอาจารย์อย่าเพิ่งทำอะไรเลย ลูกพลับเพิ่งอยู่ในกฎเหล็กได้เป็นวันที่สี่เอง รอให้ปรับตัวได้อีกหน่อย คนขี้อ้อน แล้วก็ฉลาดอย่างนั้นก็คงหาทางเกลี้ยกล่อมคุณชายน้ำแข็งจอมเผด็จการได้เองนั่นแหละ”

“โอ้โห ถึงกับตั้งฉายาให้ยาวเหยียดขนาดนั้นเลย”

มารายพยักหน้ารับพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาทำท่าเหมือนว่าหากใครฝ่าฝืนกฎเหล็กคงต้องตายเพราะถูกเชือดคอ

 

วันนี้เป็นวันที่สี่ซึ่งโจเวยรู้สึกมีสมาธิในการทำงาน เหมือนว่าถ้าได้เห็นเธออยู่ในสายตาแล้ว จิตใจเขาจะไม่วอกแวก ไม่ต้องกังวลว่าคนแซ่หวังจะมาแย่งชิงของรักของหวงไปครอง แต่วันนี้อากัปกิริยาที่พิชชุดาแสดงออกมาดูแปลกไปกว่าทุกวัน

เธอดูอยู่ไม่สุข เปลี่ยนท่านั่งยุกยิก ก้มหน้าอ่านหนังสือแต่ความจริงแล้วโจเวยเพิ่งรู้ว่าที่ก้มหน้านั่งกำลังเขี่ยหน้าจอ โทรศัพท์ที่วางซ้อนอยู่บนหนังสืออีกทีหนึ่ง จึงรีบกดหน้าต่างเฟซบุ๊กขึ้นเช็กฟีดข่าวบ้าง

เพื่อนใหม่ที่เพิ่งกดยืนยันรับเขาเป็นเพื่อนเมื่อห้านาทีที่แล้วเพิ่งอัปสเตตัสว่า เบื่อตัวเท่าบ้านเลย

“เบื่อหรือไง”

“เปล๊า... การมานั่งเฝ้าเฮียเวยทำงานอยู่สามสี่ชั่วโมงเนี่ย สวรรค์ของพลับเลยล่ะ”

เป็นคนอื่นคงไล่ตะเพิดออกไปให้ห่าง โทษฐานที่กล้ามาแดกดันเขา “งั้นก็ขอให้มีความสุขอยู่ในสวรรค์ต่อไป”

“เฮียเวยน่ะ”

 โจเวยกดซ่อนหน้าต่างโซเชียลมีเดียแล้วมองคนที่เรียกชื่อตนเองอย่างตัดพ้อ ซึ่งลุกจากโซฟาเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานใหญ่ พอเห็นคนสวยหน้าง้ำหน้างอเลยพานใจอ่อนโดยไม่รู้ตัว

“งั้นเราก็อย่าขยันประชดฉันนักเลย คิดแค่เรื่องงานนี่ก็หมดพลังไปเยอะแล้วนะ”

“ก็พลับไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ให้รถไปส่งพลับกลับบ้าน  อย่างเมื่อวานพลับมีเรียนถึงแค่บ่ายสองแต่ต้องมานั่งเฝ้าเฮียเวยทำงาน กว่าจะถึงบ้านสี่ทุ่มแน่ะ แล้ววันนี้พลับเรียนหนักมาทั้งวันก็อยากกลับบ้านอาบน้ำ นอนกลิ้งอยู่บนเตียงบ้างอะไรบ้าง”

“ขึ้นไปอาบน้ำ นอนเล่นบนเพนต์เฮาส์สิ พอจะกลับบ้านแล้วเดี๋ยวให้คนไปเรียก”

ไม่รู้เป็นอะไร พอได้ยินคำว่า เพนต์เฮาส์ใบหน้าของอัลลี่จางก็ผุดขึ้นมาในหัว แล้วพอคิดได้คลื่นความโกรธก็ขยายออกเป็นวงกว้างเหมือนโยนก้อนหินลงในน้ำ

“ไม่” คนหน้าไม่อาย เลี้ยงผู้หญิงไว้ทั้งคนยังจะมาบอกให้เธอขึ้นไปใช้ห้องนั้นอีกคนได้อย่างไร

บ้าบอที่สุด!


ความจริงแล้วเมื่อวานนี้ถ้าไม่คิดแผนบ้าๆ ขึ้นมา เธออาจไม่รู้สึกเพลียเช่นนี้ เขาสั่งให้ขับรถวนอยู่ร่วมชั่วโมง หวังว่าถ้าเธอหลับจะได้อุ้มลงจากรถไปส่งถึงเตียง เผื่อจะได้กอดได้หอมสักสองสามฟอด แต่แม่ตัวแสบก็ตาแข็งเหลือเกิน

“แล้วจะเอายังไง ให้ไปนอนเล่นสบายๆ ข้างบนก็ไม่เอา”

“ก็ไม่อยากไปรบกวน” พิชชุดาบอกเสียงงอนๆ แล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “ช่างเถอะค่ะ เฮียเวยทำงานต่อเถอะ พลับก็บ้าบอไปตามประสาคนถูกกักบริเวณนั่นแหละ”

ได้ยินแล้วถึงกับคิ้วกระตุกเพราะที่เดียวที่คิดจะกักบริเวณเธอเอาไว้สักสามวันสามคืนคือ... ห้องหอ!

อันที่จริงแล้วโจเวยไม่อาจหยั่งรู้จิตใจของว่าที่เมียตัวน้อยได้เลยว่า กำลังหึงหวงอยู่กับอดีตของตน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเก็บเอาเรื่องของอัลลี่จางมาคิดเป็นตุเป็นตะ

แม้พิชชุดาจะเข้าใจในความสัมพันธ์ของชายหญิง ซึ่งผู้ชายที่เป็นรักแรกของเธอมีเพื่อนเก็บเอาไว้ในเพนต์เฮาส์ หากเป็นเพื่อนปกติเธอก็คงไม่ได้เจ็บหนึบที่ใจทุกครั้งที่นึกถึง แต่อัลลี่จางเป็นอะไรที่มากกว่าเพื่อน แต่ยังไม่ใช่แฟนนี่สิ!

เธออกหักรักคุดจนต้องนอนฟังเพลง Adele มาจนถึงทุกวันนี้

หากคำปลอบโยนที่ว่า ไม่เป็นไร สักวันฉันคงพบเจอคนดีเช่นเธอแต่พิชชุดาก็คงหาคนคนนั้นไม่พบสักที ตราบใดที่ยังอยู่บ้านเดียวกัน ได้เห็นหน้า ได้ใกล้ชิดกับโจเวยอยู่แบบนี้

คิดวกไปวนมาแล้วต้องตกใจ เมื่อจู่ๆ ถูกรัดข้อมือเอาไว้แน่นแล้วยังออกแรงรั้งให้เดินตามหลังเขาด้วย

“เฮียเวย จะทำอะไร”

*********************

มีคนลวนลามเฮียเวยแล้ว มาบอกว่าเฮียฟินเฟร่อ

ไม่รักไม่หลงเมียเด็ก ทำไม่ได้ขนาดนั้น 

เรียกโลลิคอนสายเปย์ที่แท้ทรู 

สปอยล์หนักขนาดนี้ สั่งหิ้วเฮียเวยที่เว็บสนพ. โรแมนติคด่วนๆ นะคะ

ส่วนเรื่องใหม่  "กามเทพล่าหัวใจ" ก็กำลังเข้มข้น 

คุณเคฟจะเลี้ยงลูกคนเดียวไหวม้อย ตามอ่าน ตามลุ้นด้วยนะคะ 

เรื่องนี้อัปให้อ่านทุกวันค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #106 พรีม (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 23:33

    เรื่องนี้ไม่อัพแล้วเหรอคะ

    #106
    0
  2. #105 14 องศา (@Achira-Netter) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 22:12
    คิดถึงเฮียยย
    #105
    0