แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,132 Views

  • 107 Comments

  • 315 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,291

    Overall
    41,132

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 2 เด็กยังไม่พร้อมยั่ว แต่เกือบหลวมตัวไปแล้ว 1 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    19 ม.ค. 62


พิชชุดาและเทียนหมิงถูกนำตัวขึ้นรถอีกคันเพื่อเดินทางมาตรวจร่างกายในโรงพยาบาลเดียวกัน ซึ่งเทียนหมิงยืนยันให้เธอตรวจร่างกายโดยละเอียด ส่วนเขานั้นขอแจ้งข่าวนี้ให้กับคุณนายโจหลินได้รับทราบเสียก่อน

หนึ่งชั่วโมงของการตรวจร่างกายโดยละเอียด หลังจากนั้นพิชชุดาจึงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่พ่อบ้านตระกูลโจนำมาให้ตามคำสั่งของเทียนหมิง

เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อย สาวน้อยก็เดินมาสมทบกับเทียนหมิงและพ่อบ้านตระกูลโจหน้าห้องผ่าตัด

“ยังไม่ออกมาเลยเหรอคะ”

“ยังเลยครับ นี่ก็เกือบสองชั่วโมงแล้ว” เทียนหมิงบอกด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลไม่ต่างจากพ่อบ้านตระกูลโจ ซึ่งเป็นชายวัยกลางคน

“แล้วอึ้มหลินว่ายังไงบ้างคะ”

“คุณนายตกใจครับ เปลี่ยนกำหนดเดินทางกลับช่วงเย็นวันนี้ แล้วก็สั่งให้คุณพลับกลับบ้านไปพักผ่อนให้มากครับ”

พิชชุดาส่ายหน้าเร็วๆ “ขออยู่ดูอาการเฮียเวยเถอะนะคะ พลับไม่บาดเจ็บตรงไหนเลย นอกจากหัวปูดนิดหน่อย ถ้าเฮียเวยไม่เอาตัวเองบังไว้ก็คงไม่ต้องมาเจ็บแบบนี้”

“ท่านทำถูกแล้วครับ คุณพลับอย่าตำหนิตัวเองเลย”

บทสนทนาจบลงเมื่อประตูกระจกของห้องผ่าตัดเปิดออกพร้อมคำชี้แจงของคุณหมอที่เข้ามาปลดความกังวลใจของทุกคน ด้วยการผ่าตัดเป็นไปอย่างเรียบร้อย แต่ยังต้องให้เลือด และให้ผู้ป่วยพักผ่อนอย่างเพียงพอ

ราวครึ่งชั่วโมงโจเวยก็ถูกย้ายเข้าไปพักอยู่ในห้องวีไอพี มีพยาบาลพิเศษหนึ่งคนดูแลอย่างใกล้ชิด ทว่าพิชชุดากลับยืนยันที่จะอยู่รอจนกว่าโจเวยรู้สึกตัว

นางพยาบาลวัยยี่สิบปลายมีหรือจะไม่รู้ว่าผู้ป่วยในความดูแลของตนนั้นคือนักธุรกิจหนุ่มโสด คนดังในหมู่สาวๆที่ไม่ค่อยมีข่าวฉาวให้ได้ยินนัก เขาหล่อเหลา มาดนิ่ง แม้ในตอนสวมชุดคนป่วย หลับสนิทยังดูเฉยเมยจนเกิดคำถามขึ้นว่า... สาวน้อยคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงมาเกือบสามชั่วโมงนี้เป็นใคร

จะว่าคนรักก็ไม่ใช่แน่นอน นางพยาบาลคิดในใจพลางวางถาดอาหารกลางวันพร้อมยาลงบนโต๊ะ

“คุณคะ คุณพยาบาลคะ” พิชชุดาเรียกถึงสองครั้ง กว่าที่นางพยาบาลจะเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง “ตัวเขารุมๆ นะคะ”

นางพยาบาลไม่รีรอที่จะหยิบปรอทวัดไข้ไปเหน็บไว้ใต้รักแร้ ทั้งที่เพิ่งจะวัดอุณหภูมิและความดันเลือดไปเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา “เดี๋ยววัดอีกทีก็ได้ค่ะ”

รอไม่นานนางพยาบาลก็หยิบปรอทขึ้นมาดู “มีไข้ต่ำๆ เช็ดตัวหน่อย ไข้ก็ลงแล้วค่ะ”

พิชชุดามองตามร่างที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะออกมาพร้อมกะละมังและผ้าขนหนูผืนย่อม “ถ้ามีไข้แบบนี้อาการจะแย่ลงไหมคะ”

“ไม่ค่ะ เป็นไข้จากพิษบาดแผลมากกว่า ไม่ต้องกังวลนะคะ ไปเดินเล่นสักหน่อยก็ได้ ดิฉันจะดูแลให้อย่างดีค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอช่วยเช็ดตัวนะคะ” พิชชุดาอาสา และยิ้มสดใสเมื่อพยาบาลสาวยื่นผ้าขนหนูให้ เธอจึงค่อยๆ ซับตามใบหน้าคร้ามคม แล้ววางผ้าเปียกนั้นไว้บนหน้าผากกว้าง

“แล้วนั่นอาหารของคนป่วยเหรอคะ”

“ค่ะ เอ่อ... คุณเป็นญาติกับประธานโจเหรอคะ” พยาบาลสาวเลียบเคียงถาม เพราะในไต้หวันคนส่วนมากก็เรียกเขาว่าประธานโจทั้งนั้น

“เอ่อ... พอดีมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยค่ะ เลยมาขอพักที่บ้านประธานโจ”

เป็นคำตอบที่ทำให้พยาบาลสาวต้องเลิกคิ้ว นึกประหลาดใจไม่น้อยเพราะถ้าไม่ใช่ญาติแล้วจะรู้จักมักคุ้นกันมากแค่ไหนถึงจะมาขอพักพิงในตระกูลดังเช่นนี้ แต่หากถามซอกแซกก็จะเป็นการเสียมารยาท จึงหันมาเกี่ยวกับตัวของสาวน้อยเพื่อสร้างปฏิสัมพันธ์อันดี

“เรียนที่ไหนเหรอคะ”

“ไถต้าค่ะ”

“ว้าว... มหาลัยดังซะด้วย”


หากเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นก็หยุดการพูดคุยของสองสาว คนที่ก้าวเข้ามาใหม่เป็นผู้หญิงสวย แต่งตัวดีเสริมรูปร่างที่ดีอยู่แล้วให้น่ามองยิ่งขึ้นไปอีก เธอถอดแว่นกันแดดออกจ้องมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเป็นกังวลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเบนสายตามองมายังพิชชุดา

“เวยเป็นยังไงบ้างคะ”

ถึงพิชชุดาจะไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่ฟังจากคำเรียกขานอย่างสนิทสนมแล้ว เธอก็คงจะรู้จักกับโจเวยเป็นอย่างดี “การผ่าตัดเรียบร้อยดี เฮียเวยก็ปลอดภัยแล้วเพียงแค่ต้องพักฟื้นสักระยะค่ะ”

“ส่วนเรื่องไข้ไม่ต้องกังวล ตอนนี้ก็ลดลงแล้วค่ะ” นางพยาบาลเสริมแล้วเดินเลี่ยงออกไป

“เอ่อ... คุณทราบข่าวเร็วจังนะคะ” พิชชุดามองคนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงแล้วเอื้อมมือมาบีบมือของโจเวยเอาไว้

“ทีวีออกข่าวกันให้ครึกโครมว่าประธานโจประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์” เว้นระยะในคำพูดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแล้วถามกลับ

“ไม่เคยเห็นเธอมาก่อน”

“เอ่อ... คือ”

หากไม่ทันที่พิชชุดาได้ตอบว่าอย่างไร เสียงคราง และการขยับของคนที่เพิ่งรู้สึกตัวก็ดังขึ้นเสียก่อน

“อืม...” โจเวยครางแล้วลืมตาขึ้น กวาดสายตามองฝ้าเพดาน ก่อนจะมองเจ้าของเสียงที่ปลุกให้ตื่น

“เฮียเวย เป็นยังไงบ้างคะ”

โจเวยยิ้มอ่อนที่มุมปากให้คนที่ปรี่เข้ามาอยู่ข้างตัว “ไม่ตายง่ายๆ หรอก เด็กขี้แย”

เป็นภาพที่อัลลี่จาง ตอบตัวเองไม่ได้ว่าความห่วงใยที่ทั้งคู่ส่งถึงกันนั้นเป็นความสัมพันธ์ชนิดใด ถ้าจะบอกว่าเป็นความปรารถนาดีฉันชู้สาวก็ดูเหมือนฝ่ายหญิงนั้นจะเด็กจนเธอไม่กล้าคิด

“รู้ข่าวได้ไง อัลลี่” โจเวยทัก

หญิงสาวยิ้ม ก่อนจะขยับตัวมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “ทีวีน่ะค่ะ แล้วคุณเป็นไงบ้าง”

“ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ”

อัลลี่จาง ยิ้มเศร้า เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน โจเวยก็ยังคงเฉยเมยต่อเธอด้วยความผิดพลาดที่สร้างไว้ในอดีต แต่สักวันหนึ่งเขาจะเข้าใจและให้อภัยเธออย่างแน่นอน

พิชชุดารับรู้ได้ถึงบรรยากาศอึดอัดที่เกิดขึ้นจึงคิดจะปลีกตัวออกไปด้านนอก เพื่อให้เวลาส่วนตัวกับทั้งคู่ “เอ่อ... พลับจะไปบอกพยาบาลว่าเฮียเวยรู้สึกตัวแล้ว”

“บอกผ่านอินเตอร์คอมก็ได้ อยู่ตรงนี้แหละ”

************

เป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายวัย 38 ปี 

ต้องมีฟามหลังกันบ้างนะฮ้าาา 

อย่าเพิ่งว่าเฮียนะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #20 nooparn28 (@nooparn28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 14:53

    รีบมาอัพต่อนะ รอๆๆค่ะ ????

    #20
    1
  2. #19 ลัดดาวัลย์ กาซ้อง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 10:49

    รอติดตามนะคะไรท์

    #19
    2
  3. #18 noimuball (@noimuball) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 07:56
    กำลังสนุกค่ะไร์ท
    รอๆตอนต่อไปนะคะ
    #18
    2
    • 20 มกราคม 2562 / 11:03
      พรุ่งนี้เจอกัน เฮียเวยจะไปหาแต่เช้าเลยนะจ๊ะ
      #18-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(