แรกรักบรรณาการ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 41,317 Views

  • 107 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,476

    Overall
    41,317

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2 เด็กยังไม่พร้อมยั่ว แต่เกือบหลวมตัวไปแล้ว 1 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    21 ม.ค. 62



พิชชุดารับรู้ได้ถึงบรรยากาศอึดอัดที่เกิดขึ้นจึงคิดจะปลีกตัวออกไปด้านนอก เพื่อให้เวลาส่วนตัวกับทั้งคู่ “เอ่อ... พลับจะไปบอกพยาบาลว่าเฮียเวยรู้สึกตัวแล้ว”

“บอกผ่านอินเตอร์คอมก็ได้ อยู่ตรงนี้แหละ”

ถึงจะเป็นเสียงสั่งเนือยๆ แต่พิชชุดาก็รู้ว่าไม่ควรจะขัดใจเขา เธอไม่ใช่เด็กที่ที่จะเดาไม่ได้ว่าผู้หญิงสวยที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามนี้ อยากมีเวลาพูดคุยกับเขาตามลำพัง เหตุผลดังกล่าวจึงเป็นสาเหตุแห่งความกระอักกระอ่วนใจที่เกิดขึ้นในสีหน้าของสาวน้อย

ดูเหมือนว่าโจเวยจะเข้าใจความรู้สึกของเธอ จึงออกคำสั่งอีกครั้ง “ลูกพลับ เทน้ำให้ทีสิ คอแห้งเหลือเกิน”

“ค่ะ” รับคำอย่างเสียมิได้ และพยายามทำตัวไม่สนใจกับบทสนทนาของทั้งคู่

“ไม่ยักรู้ว่าคุณมีน้องสาวด้วย” อัลลี่จาง ถาม

“ไม่ใช่หรอก ลูกพลับเป็นลูกสาวของเพื่อนแม่ มาเรียนที่ไถต้าเลยมาพักกับแม่” โจเวยตอบแล้วหันไปอ้าปากรับเอาหลอดที่สาวน้อยยื่นมาให้

“ค่อยๆ จิบนะคะ”

คำตอบของโจเวยทำให้อัลลี่จาง โล่งอก ความจริงดังกล่าวประกอบกับความไร้เดียงสาของสาวน้อยสร้างรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความคลางแคลงใจ

“ความจริงแล้วนึกว่าคุณอยู่ในไทเปเสียอีก”

“ผมไปงานแต่งพี่สาวของลูกพลับที่คาตาเนีย ขากลับเรากลับพร้อมกัน ไม่คิดว่ารถจะมีปัญหา”

พอพูดมาถึงจุดนี้ความข้องใจบางอย่างจึงเกิดขึ้นกับโจเวย นั่นทำให้นักธุรกิจหนุ่มใหญ่มองหน้าอัลลี่จาง ด้วยแววตาคุกรุ่น “อ้อ... คงกะให้ผมตายสินะ”

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ เวย”

“คนอย่างโจเวยไม่ตายเพราะถูกลอบกัด ถ้ามันอยากให้ผมตายก็เดินถือปืนมาเป่าสมองผมตอนที่นอนในโรงพยาบาลนี่ดีกว่า กลับไปบอกมัน”

“เวยคะ ใจเย็นๆ คุณพูดเองว่ามันเป็นอุบัติเหตุ”

“หึ... ดูเหมือนอุบัติเหตุต่างหาก” โจเวยหัวเราะพรืดอย่างประชด ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเขาไม่เดินทางไปคาตาเนียตามคำคะยั้นคะยอของแม่ แล้วแม่กับพิชชุดาก็คงจะเป็นคนรับเคราะห์นี้แทน


พูดมาถึงตรงนี้แล้วผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างกายหน้าเสียไม่ต่างกัน แต่โจเวยเลือกที่จะกุมฝ่ามือของสาวน้อยที่ร่วมชะตากรรมเมื่อช่วงเช้า ซึ่งมีความหวาดกลัวฉายอยู่ในดวงตาคู่สวย

“อย่ากลัวเลยเด็กดี ฉันสัญญาว่ามันต้องชดใช้คืนเราแน่นอน”

เป็นคำสัญญาและปลอบโยนที่ทำให้พิชชุดาซาบซึ้งระคนห่วงใย ไม่เพียงแค่ประโยคน่าฟัง หากเขายังยิ้มอย่างเอ็นดู บีบฝ่ามือเธอเป็นจังหวะ แต่เมื่อเบนสายตาไปจ้องมองอัลลี่ จาง ความอ่อนโยนกลับเลือนหายไปจนสิ้น

“ฝากบอกมันด้วยนะ ว่าถ้าฆ่าผมไม่ตาย คนที่ตายก็คือมัน”

เป็นคำไล่ส่งให้เธอออกไปจากห้องนี้อย่างนุ่มนวล หากเชือดเฉือนหัวใจยิ่งนัก “คุณก็รู้ว่าฉันไม่มีวันพูดอย่างนั้น”

“อ้อ... ลืมไปว่าคุณไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะใช้คำพูดโอหังกับมันได้”

“โจเวย คุณ...”

“กลับไปซะเถอะอัลลี่ ผมควรพักผ่อน”

บอกเสียงเครียดแล้วหลับตาลงเป็นการไล่ส่งเธออีกรอบหนึ่งซึ่งอัลลี่ จาง ทำอื่นใดไม่ได้นอกเสียจากจะลุกขึ้น กวาดสายตามองเขาอย่างขอลุแก่โทษ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างหงอยเหงา

ถึงแม้ว่าพิชชุดาจะไม่กล้ามองตรงๆ แต่เธอก็พอจะคาดเดาความเสียใจ ผิดหวังที่เกิดขึ้นกับอัลลี่จาง ได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เจ้าชายน้ำแข็งที่เธอเรียกขานได้แสดงความเย็นชาให้เห็นเป็นครั้งแรก ขนาดเธอไม่ได้เป็นคนรับความเย็นชานั้นโดยตรง ยังอดไม่ได้ที่จะใจเสีย

...ชีวิตของเขาผ่านเรื่องราวดีร้ายมาเยอะเหลือเกิน แล้วผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไปนั้นก็เป็นทั้งเรื่องดี และเรื่องร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเช่นกัน

แน่นอนว่าคนอย่างโจเวยไม่ใช่คนประเภทจมปลักอยู่กับความเสียใจ เขาเรียนรู้ชีวิตมามากพอที่จะเข้าใจว่า... ชีวิตมีเส้นของความสำเร็จ สมหวัง ควบคู่มากับเส้นความผิดหวัง เสียใจ อยู่ที่ว่าสองเส้นนี้จะมาตัดกันเมื่อไรเท่านั้นเอง

อัลลี่จาง อาจจะไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขารู้จักคำว่ารัก แต่เธอก็เป็นผู้หญิงน่ารักที่ทำให้เขาเคยมองเห็นอนาคตที่ควรมีร่วมกัน สุดท้ายเธอก็เป็นคนลบภาพจินตนาการอันดีงามนั้นออกไปจนสิ้น ปล่อยให้เขาอยู่กับคำถามของความสัมพันธ์ที่ร้างราเพียงคนเดียว

ทุกอย่างควรผ่านไปเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมา แต่อัลลี่ จาง กลับวนเวียนอยู่รอบตัวเขาตลอดเวลา ในขณะที่เธอเป็นของคนอื่น

โจเวยเงียบเสียจนสาวน้อยคิดว่าเขาหลับไปจริงๆ จึงค่อยๆ เลื่อนมือที่ถูกกุมอยู่นั้นออกมา

“อยากไปนักก็เชิญ”

พิชชุดาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าประโยคตัดพ้อที่หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันนั้นมีให้เธอ หรือผู้หญิงที่เดินออกไปจากห้อง แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับได้เห็นดวงตาคู่คมจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว

“หมายถึงพลับเหรอคะ”

โจเวยขมวดคิ้วแทบเป็นเส้นตรงกับคำถามประหลาดนั้น “ก็แล้วมีใครอยู่ในห้องอีก นอกเสียจากเรา”

เริ่มรวนอีกแล้ว... พิชชุดาคิดอย่างเข่นเขี้ยวใจ แต่ด้วยความดีงามที่เขาโอบกอดเธอให้รอดพ้นจากภยันตรายนั้นมันทรงคุณค่า และทำให้สาวน้อยใจเย็นที่จะนั่งตรงที่เดิม

เธอเอียงหน้า มองเขาอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังหาคำพูดมาโต้แย้ง หากแต่น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยที่หลุดลอดออกมาก็ทำให้โจเวยประหลาดใจไม่น้อย

“เฮียเวย... เจ็บแผลไหมคะ” ถามแล้วคิดในใจว่า... อาจเป็นได้ที่ไข้กลับ เลยทำให้อารมณ์หงุดหงิด

ความคิดช่างตอบรับกับปฏิกิริยาของร่างกายดีนัก เมื่อสาวน้อยใช้หลังมือแตะเข้าที่ข้างแก้มคร้ามคม ต่อให้ไม่คุ้นชินสัมผัสจากว่าที่ภรรยาในอนาคตสักแค่ไหน หนุ่มใหญ่ก็ไม่อาจเบี่ยงตัวหนีด้วยความเจ็บตึงจากแผลผ่าตัด

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา งั้นเฮียเวยต้องหิวแน่เลย”

พิชชุดาไม่ได้รอความเห็นชอบจากเขา หากเธอเดินไปเข็นรถเข็นที่มีถาดอาหารเข้ามาใกล้ จัดแจงเปิดถ้วยชามโชว์ให้เห็นอาหารหน้าตาน่ารับประทาน

“กินสักหน่อยนะคะ เฮียเวยจะได้กินยาหลังอาหาร”

ความจริงแล้วเขาไม่ได้รู้สึกหิวเลย แต่เป็นเพราะคำว่ายาหลังอาหารเลยออกปากให้เธอช่วยกดปุ่มเลื่อนหัวเตียงให้สูงขึ้น ใจจริงแล้วอยากจะออกจากโรงพยาบาลในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ เมื่อคิดว่าการที่ตนเกือบเอาชีวิตไม่รอดนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการวางแผนของคนชั่ว!

โครกคราก...

เสียงท้องร้อง ซึ่งไม่ใช่เสียงของเขาแน่นอน

***********

อัลลี่จางเป็นเอ็กซ์เกิร์ลเฟรนด์ของเฮียเวยแน่ๆ

โอ๊ย... ลูกพลับมีคู่แข่งเหรอคะ

ลูกพลับจะแอบถามถึงอดีตเฮียเวยได้ไหม ตอนหน้าห้ามพลาดค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #23 coffee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:36

    อุดหนุนผลงานมาตลอด รอเล่มค่ะ

    #23
    1
  2. #22 taomali (@taomali) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 13:02

    นอนรอ นั่งรอ ยืนรอ หายใจรออออ เฮีย

    #22
    1
  3. #21 dechtit322 (@dechtit322) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 10:41
    e-bookมาตอนไหนคะ
    #21
    1