ME! THE ONLY ONE (เปิดพรีฯ ถึง 6 ธ.ค. 62)

ตอนที่ 13 : Chapter 10 คนใจน้อยมันแอบน้อยใจ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    9 พ.ย. 62

 

:: คำเตือน ::

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

มีเนื้อหายั่วยวนกระแทกใจและใช้ความรักแรง

อาจมีภาพ คำพูดหรือฉากไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม เพศ และภาษา

โปรดใช้วิจารณญาณในการเสพติด... อ่านให้สนุกนะคะ

ด้วยรักและล่อลวง

- CHERMADA -


 

Chapter 10

คนใจน้อยมันแอบน้อยใจ

 

Music: Lauv - f*ck, i'm lonely (with Anne-Marie)


 

1



 

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ…

นอกจากแมตต์จะดึงมือฉันไปจับหน้าตัวเองแบบไม่บอกไม่กล่าวนั้นแล้ว มันยังฉวยโอกาสบีบมือฉันไปในตัว นัยน์ตาออดอ้อนคู่นั้นกำลังมองกันคล้ายต้องการขอความเห็นใจ แต่ว่านะ ก่อนที่จะเห็นใจผู้ชายขี้อ่อยอย่างมันน่ะ ฉันควรจะเห็นใจตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก

คิดได้แบบนั้นก็รีบดึงมือตัวเองกลับมา ดีที่มันไม่ได้จับไม่แน่นอะไร แต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าเสียดายในตอนที่ต้องปล่อยให้ฉันหลุดออกจากพันธนาการ

“ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย” ฉันบ่นอุบพลางเอามือถูกับชายเสื้อคลุมของตัวเองไปมาด้วยความหงุดหงิดใจ แต่ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรหรอก ออกจะขัดเขินและทำตัวไม่ถูกมากกว่า

“เจอคนอย่างฉันน่ะเหรอ” คนตรงหน้าถามเหมือนยังไม่รู้สึกผิด

“เออ”

“ก็ดีแล้วไง ถือว่าแต้มบุญเธอสูง” คนพูดฉีกยิ้มกว้าง หน็อยแน่ พูดเหมือนกับว่าตัวเองเป็นเทวดามาโปรดงั้นแหละ เชอะ 

“แต้มบาปน่ะสิไม่ว่า”

“เธอควรดีใจนะที่มีฉันคอยอยู่ข้างๆ ถึงบางทีฉันจะน่ารำคาญแต่ก็ดีกว่าทิ้งให้เธอนั่งเหงาอยู่บนคานไม่ใช่เหรอ”

จ้า! พ่อมหาจำเริญ

“…” ฉันกลอกตามองบนพลางพ่นลมหายใจพรืดด้วยความเอือมระอา

“หลบๆ ให้ฉันเข้าไปเอาของได้แล้ว” แมตต์กลับมาเรื่องเดิมด้วยการโบกมือไล่ให้ฉันเปิดทาง แต่เพราะมีชนักติดหลังอยู่ฉันเลยยังไม่ขยับไปไหนง่ายๆ

“เดี๋ยวแมตต์…”

เอาไงดีวะ ควรบอกความจริงไปดีไหมว่าฉันใช้เครื่องโกนหนวดของมันทำอะไรไป แต่มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ ถึงไม่บอกก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ฮ้า!! ตัดสินใจยากจริงๆ

“อะไร”

“กินข้าวยัง” บ้าเอ๊ย ถามอะไรออกไปวะเนี่ย

“กินแล้ว แต่ถ้าเธอหิวฉันจะยอมลงไปหาอะไรกินเป็นเพื่อน”

“คือฉันไม่ได้จะชวนแกไปไหน แต่ว่า…ฉันซื้อแซนด์วิชมาฝากน่ะ!” ว่าแล้วก็ชูถุงใส่กล่องแซนด์วิชไปตรงหน้าคนตัวสูงกว่า เล่นเอามันหลุบตามองของในมือฉันด้วยอาการงุนงง

“แน่ใจนะว่าซื้อมาให้ฉัน”

“ก็ใช่ไง”

“แต่เมื่อกี้เธอกำลังจะเข้าห้องตัวเองชัดๆ”

“ก็…” ฉันเริ่มเลิ่กลั่กเพราะคิดคำแก้ตัวไม่ทัน คราวนี้แมตต์ถึงกับยกมือขึ้นมากอดอกและเพ่งมองด้วยสายตาจับผิด

“หรือว่าเธอไปทำอะไรผิดมา”

“ไม่มี้! ถึงมีก็ไม่เกี่ยวกับนายหรอกน่า”

“อ๋อ ใช่ เราไม่เกี่ยวอะไรกันแล้วนี่ งั้นขนมก็ไม่ต้องซื้อมาฝากหรอก ฉันโอเค ฉันไม่เป็นไรหรอกเมี่ยง” แน่นอนว่าสีหน้าของคนพูดนั้นไม่ได้ไปทางเดียวกับที่พูดว่าไม่เป็นไรเท่าไร หน้าบูดเป็นตูดลิงเลยไอ้คนขี้งอนเอ๊ย

มันต้องเป็นฉันแท้ๆ ที่ต้องงอนแกน่ะรู้ไหม!

“แมตต์ คือที่จริงฉันก็จะเข้าห้องแล้วทักแกไปในไลน์ที่ยังไม่ได้ตอบนั่นแหละว่าซื้อแซนด์วิชมาให้อะ” เออ แก้ตัวไปแบบนี้แล้วกัน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว สุดท้ายฉันก็ไม่กล้าบอกความจริงกับมันอยู่ดี กลัวมันจะกินหัวเอาน่ะสิ

“จริงเหรอ เธอจะตอบฉันจริงเหรอ” คราวนี้คนฟังถึงกับเปลี่ยนท่าเป็นยกแขนไปเท้ากรอบประตูไว้ มืออีกข้างก็เท้าสะเอวพร้อมทำหน้าแบบมีประกายความหวัง

ฉันรีบพยักหน้าลงอย่างแรง “ก็ใช่ไง”

“งั้นแปลว่าเธอหายโกรธฉันเรื่องเมื่อคืนแล้วสิ”

“นั่นมันคนละเรื่องกัน” ฉันดึงเสียงแข็งขึ้นมาหนึ่งระดับทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“จำไว้เลย”

หมับ!

สีหน้าของแมตต์เปลี่ยนเป็นยุ่งเหยิงอีกครั้งก่อนที่เจ้าตัวจะคว้าแซนด์วิชที่ฉันตั้งใจซื้อมากินเองแต่แรกไป ก่อนจะใช้ท่อนแขนดันตัวฉันให้หลบทาง แล้วมันก็เดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันทีเหมือนกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง

ฉันรีบเข้ามาในห้องแล้วยืนดูลาดเลาอยู่ไม่ห่างจากหน้าห้องน้ำเท่าไร ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ว่ามันจะผิดสังเกตอะไรหรือเปล่า แต่ฉันว่ามันก็ไม่มีอะไรน่าสงสัยนะ ก็อยากจะกลับเขามาล้างให้มันก่อนนั่นแหละ แต่มันดันโผล่หน้าหล่อๆ มาทวงของก่อนนี่ไง

ไม่นานนักร่างสูงก็เดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำพร้อมหอบของใช้ตัวเองไว้ในมือ อันประกอบไปด้วยขวดโฟมโกนหนวด เครื่องโกนหนวดผู้เคราะห์ร้าย และโฟมล้างหน้า ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่า แมตต์จ้องหน้าฉันก่อนหลุบตามองของในมือตัวเอง ทำสลับกันแบบนี้จนฉันต้องเป็นฝ่ายฉีกยิ้มส่งไปให้

“เมนส์จะมาเหรอ” อีกฝ่ายถาม

“ฮะ?”

“วันนี้เธอมีหลายอารมณ์มากเลยนะเมี่ยง เมื่อเช้าก็เหมือนไม่อยากยุ่งกับฉันแล้ว ตอนนี้ก็ซื้อขนมมาให้ เธอมีอะไรหรือเปล่าเนี่ย” เปลือกตาคู่นั้นหรี่ลงกึ่งหนึ่งเมื่อพบความผิดปกติของฉันที่ฉันเองก็ควบคุมไม่ได้เหมือนกัน ก็อยากจะเนียนกว่านี้นั่นแหละ แต่ทำได้แค่นี้จริงๆ

“ไม่มีๆ” ฉันส่ายหน้าพรืด

“…”

“อย่าลืมกินแซนด์วิชล่ะ” ฉันบอกยิ้มๆ

เอาเถอะ ถือว่าขอโทษมันผ่านของกินที่ให้ไปก็แล้วกัน ทำผิดโดยที่มันไม่รู้ เพราะงั้นขอโทษโดยที่มันไม่รู้ก็ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกมั้ง ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรนี่เนอะ ถึงยังไงเดี๋ยวแมตต์ก็ต้องทำความสะอาดหลังจากใช้งานอยู่ดี ก็ให้มันเก็บไปทำทีเดียวกันเลยนั่นแหละ

คิดแบบนี้ก็สบายใจขึ้นมาหน่อย

แม้จะทำหน้าบูดแต่อีกคนก็พยักพเยิดหน้ารับแล้วเริ่มเดินต่อ พอคนตัวสูงกว่าผ่านหน้าฉันไปแล้ว สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นแปรงสีฟันอีกอันซึ่งยังเสียบอยู่ในแก้วแบบเดิม  

“แกไม่เอาแปรงสีฟันกลับไปด้วยเหรอ”

คำถามของฉันเรียกให้แมตต์ชะงักเท้าแล้วหันกลับมาตอบว่า

“ที่ห้องมีอีกอัน เอาไว้นี่แหละ”

“เอาไว้ทำไมอะ” พูดเหมือนจะได้มานอนที่นี่อีกอย่างนั้นแหละ บอกเลยว่าฉันไม่ยอมหรอก ไม่ไว้ใจมันแล้ว!

“ไม่ทำไมหรอก เผื่อเธอคิดถึงฉันจะได้นั่งมองแปรงสีฟันแก้เหงา”

“…”

“แต่ถ้ามันรำคาญตาเธอจะเอาทิ้งไปก็ได้นะ”

ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ

“ทิ้งทำไม เก็บเอาไว้เผื่อขัดอะไรได้”

“เออ จะเอาไปขัดส้วมก็ได้ถ้ามันไม่สำคัญกับเธอขนาดนั้น เหอะ” คราวนี้แมตต์ยิ่งหน้าตึงเข้าไปใหญ่ ก่อนจะรีบเดินเร็วๆ ออกจากห้องไปในที่สุด

นี่…ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ

“ก็ไม่ได้จะเอาไปขัดอะไรจริงๆ สักหน่อย” ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้หมอนั่นต้องตัดพ้อกันด้วย แต่พอคิดว่าปกติมันก็เป็นคนอย่างนั้นอยู่แล้วเลยพอช่างมันไปได้

เอาเถอะ ว่าแต่ตอนนี้ฉันจะกินอะไรดีล่ะ

พอคิดว่าอาจจะต้องพึ่งของในตู้เย็นตัวเองเพราะขี้เกียจกลับลงไปซื้อแซนด์วิชอีกรอบ ฉันจึงเดินมาตรงครัวเพื่อจะดูว่าในตู้มีอะไรให้กินได้แบบเร็วๆ บ้างโดยไม่ต้องเสียเวลาปรุง ตอนนี้กำลังขี้เกียจน่ะ อีกอย่างต้องไปอ่านชีตเตรียมควิซต่อด้วย ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นในจังหวะที่ฉันกำลังเอื้อมมือจะถึงตู้เย็นพอดี ด้วยเหตุนั้นเลยต้องหมุนตัวเดินกลับออกมาจากตรงนั้น คนแรกที่คิดว่าต้องใช่ก็คือคนที่เพิ่งกลับออกไปนั่นแหละ พอเดินส่องตาแมวที่ประตูดูก็พบว่าเป็นอย่างที่คิดจริงๆ ดูเหมือนมันจะยอมเคาะห้องอย่างที่บอกสินะ

“…” ฉันเปิดประตูออกแล้วเลิกคิ้วให้คนหน้าห้องแทนคำถาม

“เมี่ยง ฉันมาคิดดูแล้ว…” แมตต์ทำหน้าลังเล ฉันสังเกตเห็นว่ามันกำลังซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง แต่ยังไม่ทันได้ถามออกไปอีกฝ่ายก็เผยให้เห็นของนั้นด้วยการยื่นมาให้ พร้อมพูดอีกว่า “เธอเอาแซนด์วิชคืนไปดีกว่า”

“ฮะ?”

“เดี๋ยวฉันก็นอนแล้ว กลัวมันจะไม่ย่อย” ถึงจะบอกมาแบบนั้น แต่นัยน์ตาหลุกหลิกของมันบอกฉันว่าต้องมีอะไรมากกว่าเรื่องที่เจ้าตัวพูด

แมตต์คว้ามือฉันให้รับของกินนั้นคืน ทว่าสีหน้าของมันยังไม่คลายกังวลเท่าไร เหมือนคนที่กำลังคิดมากอะไรอยู่ พอเสร็จธุระเรียบร้อยมันก็ทำท่าจะเดินกลับห้อง ทว่าก้าวไปได้ไม่ถึงไหนก็มีอันต้องย้อนกลับมายืนตรงหน้าฉันใหม่ด้วยสีหน้าหนักใจ

“ที่จริงเธอให้แซนด์วิชเพื่อบอกลาฉันใช่ไหม”

“ฮะ?!”

“ฉันรู้ว่าเธอโกรธเรื่องนั้น ขนาดแปรงสีฟันของฉันก็ยังไม่อยากเก็บไว้ เพราะงั้นแซนด์วิชที่ซื้อมาให้นี่คงเพราะเธอไม่อยากเห็นหน้าฉันแล้วใช่ไหมล่ะ”

 

ซะ…แซนด์วิชมันมีนัยของการบอกลาด้วยเหรอ!!


 


 

- TO BE CONTINUED -
 

Animated GIF

“ฮะ?!”

 

คนหนึ่งก็ทำตัวน่าสงสัย อีกคนก็ดันคิดไปไกลกว่านั้น
อิแมตต์คือตอนปกติก็น่าหมั่นไส้
แต่พอมันน้อยใจก็แอบสงสาร 55555
คนมันแคร์ก็จะคิดมากหน่อยๆ นะ อิ_อิ

 

ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่า
เจอคำผิดหรือประโยคแปลกๆ ตรงไหนบอกได้เลยนะ
คอมเมนต์เป็นฟีดแบ็กให้เค้าหน่อยโด้ยย
อย่าให้เค้าเงียบเหงาเลยย ขอบคุณค่าาา <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

217 ความคิดเห็น

  1. #196 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 23:51

    55555คิออะไรแมตต์

    #196
    1
    • #196-1 CHERMADA (@Blackberrymind) (จากตอนที่ 13)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 06:09


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 พฤศจิกายน 2562 / 06:11
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 5 พฤศจิกายน 2562 / 11:44
      #196-1
  2. #190 Memew888 (@Memew888) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:15
    อิแมตต์มโนเก่งง555
    #190
    0
  3. #189 ssnew11 (@ssnew11) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:12
    จะขำหรือสงสารก่อนดี เเมตต์เอ้ยยยย55555
    #189
    0
  4. #188 Abyun (@byun_am) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 11:39
    แกคิดมากกกกแมตต์55555
    #188
    2
    • #188-1 CHERMADA (@Blackberrymind) (จากตอนที่ 13)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 17:33
      เดี๋ยวเค้าเซ็นต์หนังสือให้น้า อิ_อิ
      #188-1
  5. #187 lilin852 (@lin_lin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 09:37
    อิแมตต์นางกลัวเมี่ยงทิ้งอ่ะ ปลอบนางหน่อย555555
    #187
    0
  6. #186 SuthidaSukkon (@SuthidaSukkon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 08:39
    โอ๊ยแมตต์ 555555
    เมี่ยง แมตต์เป็นแบบนี้เพราะเธอ!!
    #186
    0
  7. #185 ppmnjrd (@ppmnjrd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 00:44

    แมตต์เป็นประตำเดือนแน่ๆ 5555 อย่าหาว่าเมี่ยงเป็นนะแกนั่นแหละะเป็นเองนายแมตต์
    #185
    0
  8. #184 _darinn_ (@jsjsjshh63) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 13:38
    ใจเย็นๆก่อนนะแมตต์ 555555555
    #184
    0
  9. #183 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 11:55
    คิดได้เนอะแมต
    #183
    0