จอมใจฟาโรห์

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 (ฉบับ rewrite )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    3 ต.ค. 59

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งอันเฉียบขาดใบหน้าสวยถอดสีด้วยความตื่นตระหนก...เขาจับได้แล้ว  สมองปั่นอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ เรียวปากอิ่มส่งยิ้มอย่างใจดีสู้เสือไปให้อีกฝ่ายขณะพูดตะกุกตะกัก

ขะ ข้าเป็นสตรี จะให้เปลือยกายต่อหน้าบุรุษเช่นท่านได้อย่างไร

จะถอดเองหรือจะให้ข้าถอด

ฟาโรห์หนุ่มขยับเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยความหมายมาดจริงจังต่างจากการเข้าประชิดครั้งเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง นารารีบพูดยืนยันเสียงแข็ง

ข้าจะไม่ถอดชุดของข้าอย่างเด็ดขาด

นั่นไม่ได้อยู่ในตัวเลือกที่เจ้าจะเลือกได้

ได้ยินดังนั้นนาราไม่รอช้ารีบดันตัวลุกขึ้นจากเตียงใหญ่ เสียงหวานพูดรัวเร็วจนจับความหมายแทบไม่ทันโดยไม่มองหน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

ข้าต้องไปแล้วค่ะ ข้าหายตัวมาทั้งคืน ตอนนี้เซอาคงตามหาจนวุ่นวาย...แล้วข้าจะไปตามหมอหลวงมาดูอาการท่านอีกครั้งนะคะ

พูดจบร่างบางเดินตรงดิ่งไปที่ประตูจนดูเหมือนเป็นการพุ่งเข้าหา หวังอย่างยิ่งว่าตัวเธอจะพ้นจากสถานการณ์ตรงนี้เร็วๆ แต่ฟาโรห์ฟิโฮเทปผู้ซึ่งตอนนี้นารานึกสงสัยว่าเขาป่วยจริงหรือเปล่าก้าวพรวดเข้ามาขวางทางเธอ แล้วใช้ร่างสูงใหญ่เฉกเช่นนักรบของเขาให้เป็นประโยชน์ด้วยการยืนบังประตูจนมิด

ปล่อยข้าไปเถิด องค์ฟาโรห์

ใบหน้าสวยวิงวอนด้วยสีหน้าไร้ความหวัง...เสียงหวานที่ทอดยาวอย่างอ่อนแรงนั้น ฟังแล้วน่าเวทนาเป็นที่สุด ทว่าดูเหมือนมันจะไม่มีผลใดๆ ชายหนุ่มสูงศักดิ์ยกหัตถ์ทั้งคู่วางลงบนไหล่บอบบางแล้วเริ่มใช้แรงมหาศาลของเขาดันไหล่ของเธอให้ก้าวถอยหลังไปยังทางเดิมที่เพิ่งจากมา ยิ่งนาราพยายามดิ้นเท่าไหร่เขายิ่งใช้แรงบีบไหล่มากขึ้นเพื่อควบคุมเธอ จนกระทั่งขาของเธอติดกับขอบเตียง เมื่อเขาออกแรงดันร่างของเธออีกครั้งหญิงสาวจึงต้องนั่งลงบนเตียงอย่างเสียไม่ได้ มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกปกป้องตัวเอง...คิดเพียงอย่างเดียวว่าต่อให้เขาจะพยายามงัดมือเธอออกมากเท่าไหร่ เธอจะไม่ยอมปล่อยมือให้เขาสามารถถอดชุดของเธอได้เป็นอันขาด

ท่านกำลังทำให้ข้าได้รับความอับอาย...ได้โปรดเถิด...หากไม่เห็นแก่เกียรติของข้าก็โปรดคิดถึงเกียรติของท่านด้วยองค์ฟาโรห์ ผู้คนจะคิดเช่นไร...หากท่านรังแกผู้หญิง

กล่าวออกไปขณะพยายามดิ้นรนและถอยหนีไปให้มากที่สุด ทว่าเมื่อแผ่นหลังของเธอไปกระทบกับขอบเตียงเข้าอย่างเต็มแรง หญิงสาวก็กรีดร้องออกมาอีกหน ร่างบางนั้นสะดุ้งโหยงรีบยืดตัวตรง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด...ดูเหมือนเมื่อฟาโรห์ฟิโฮเทปเห็นท่าทางดังกล่าวของเธอแล้วความอดทนของเขาก็สิ้นสุดลงโดยทันที ร่างสูงผู้ยืนอยู่ค้ำหัวนาราเอื้อมมือไปที่คอเสื้อทางด้านหลังของชุดโดยไม่คิดจะพูดพล่ามทำเพลงให้เสียเวลาอีก

เสียงขาดของชุดจากการโดนแรงฉีกดังชัดเจนขึ้นในห้องบรรทมอันใหญ่โตหรูหรา แม้เป็นเวลาไม่ถึงนาทีแต่สำหรับนาราแล้วมันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความเงียบดำเนินไปเรื่อยๆระหว่างคนทั้งคู่ รู้สึกได้เพียงความร้อนวูบและเจ็บแสบเมื่อลมหนาวๆปะทะเข้าที่แผ่นหลังยาวเรื่อยไปจนถึงสะโพกเท่านั้น นาราพยายามขยับตัวเข้าประชิดหัวเตียงเพื่อปกปิดแผ่นหลังเปลือยเปล่าของตนให้พ้นจากสายตาคมกริบของฟาโรห์หนุ่ม มือใหญ่ๆคู่เดิมจึงเลือนเข้ามากดไหล่หญิงสาวไว้อีกรอบ...บีบแน่นก่อนจะคลายออกแล้วกลับมาบีบแน่นอีกหลายครั้งทั้งๆที่มือสั่น

อาการนั้นของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าไปมองอย่างเป็นกังวล ทว่าเขากลับมองนิ่งที่แผ่นหลังของเธอคล้ายไม่สนใจสิ่งรอบตัวอื่นใดอีก ดวงตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ขึ้น คิ้วขมวดมุ่น ริมฝีปากเม้มแน่นจนบางเฉียบด้วยโทสะอย่างน่ากลัว แบบที่นาราเห็นแล้วหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มในทันที

หทัยกษัตริย์หนุ่มแทบหยุดเต้น ก่อนมันจะโดนบางอย่างที่เขาไม่รู้ว่าคืออะไรบีบรัดจนทรมาน ความรู้สึกทั้งมวลแปรเปลี่ยนไปเป็นโทสะเมื่อเห็นแผ่นหลังของนาราอย่างชัดเจนเต็มสองตา...แผ่นหลังอันบอบบางนั้นตั้งแต่บริเวณไหล่ลงไปจนเกือบถึงสะโพกม่วงคล้ำเป็นปื้นจนเขาแทบมองสีผิวเหลืองนวลอันเป็นสีผิวที่แท้จริงของหญิงสาวไม่เห็น รอยแผลยาวเหวอะหวะน่ากลัวอัดแน่นเต็มพื้นที่ของแผ่นหลัง บ้างก็เป็นเพียงรอยจางๆใกล้เลือนหายเป็นปกติ บ้างก็เป็นแผลแห้งๆสมานตัวจนตกสะเก็ดแล้ว บ้างก็เป็นแผลใหม่ยังสมานตัวได้ไม่เต็มที่นักซ้ำร้ายยังบวมปูดและช้ำจนฮ่อเลือด

ใครทำ

เสียงถามที่รอดไรฟันออกมาคงฟังดูน่ากลัวเสียจนทำให้คนนั่งบนเตียงตัวสั่น ใบหน้าหวานเอาแต่ก้มมองพื้นและเป็นดังที่เขาคาด...ไม่มีคำตอบออกจากปากหญิงสาว

ข้าถามว่าใครทำ นารา...คนชั่วช้าคนนั้นมันเป็นใคร

แม้แต่ตัวเขาเอง...ทหารของเขาในยามสงครามยังไม่เคยทารุณเชลยที่เป็นเด็กหรือผู้หญิงถึงขนาดนี้ แต่คนที่อาศัยอยู่ในวังซึ่งขึ้นชื่อว่าได้รับการศึกษามาอย่างดีกลับทำกับร่างบางๆของนาราได้ถึงเพียงนี้ ใครกันที่มันกล้า ใครกัน...

มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ

ได้ฟังคำตอบของหญิงสาว ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอย่างจงใจประชดประชัด

อุบัติเหตุที่เลือกเกิดเฉพาะบริเวณแผ่นหลังของเจ้า...ที่ๆคนอื่นมองไม่เห็นน่ะหรือพูดแล้วแกล้งหัวเราะอย่างขบขันทั้งๆที่อารมณ์พลุ่งพล่าน น่าประหลาดเสียจริง...เจ้าบังเอิญเดินเข้าไปเอาหลังรับแส้ของใครเข้า หรือใครบังเอิญทำไม้หล่นฟาดลงบนหลังเจ้าล่ะ ฮึ ในสายตาของเจ้า ข้ามันโง่เขลาเบาปัญญามากใช่ไหม

องค์ฟาโรห์

ถ้าข้าไม่บังเอิญเห็นเจ้าเจ็บ...ข้าจะไม่มีวันได้รู้เลยใช่หรือไม่

คนที่ถูกถามยังคงก้มหน้านิ่ง...ฟาโรห์หนุ่มย่อตัวลงนั่งบนขาของตนเพื่อให้ความสูงใกล้เคียงกับคนที่นั่งอยู่บนเตียงและเพื่อให้ดวงตาของเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับดวงตากลมโตสีดำสนิทนั้น ใบหน้าคมสันมองอีกฝ่ายอย่างอาทร ดวงตาฉายชัดถึงความห่วงใย ขณะถามเสียงอ่อนลงคล้ายวิงวอนอยู่ในที

บอกข้าไม่ได้หรือ

มันเป็นเรื่องธรรมดาของที่นี่อยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ ข้าทำงานไม่ดี พวกท่านมีสิทธิ์จะลงโทษ...

การลงโทษต่างจากการทรมานนะ นารา...

พอจนต่อคำพูดนาราก้มหน้างุดไม่ยอมกล่าวถ้อยคำอันใดกับเขาอีก ฟาโรห์หนุ่มจึงพูดขึ้นด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ

เจ้านี่ดื้อยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีก

เมื่อไม่เห็นทางที่จะทำให้เขารู้ความจริงจากของปากหญิงสาว ชายหนุ่มจึงได้แต่ถอนหายใจยาวๆ ลุกขึ้นยืนตรงหน้าหญิงสาวจนเต็มความสูง แม้อยากจะรวบร่างนั้นเข้ามากอดใจจะขาด แต่ด้วยรอยแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลัง เขาจึงทำได้เพียงแค่ขยับตัวเองเข้าไปใกล้ แล้วรั้งศีรษะของอีกฝ่ายมาซบลงบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของตนเองพลางลูบไล้ลงบนผมสีดำสลวยนั้นอย่างเบามือคล้ายกำลังปลอบประโลม ตอนนี้เขารู้แล้วว่านาราไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งตัดชุดอย่างที่เคยบอกเขาไว้หรอก...เธอต้องสวมชุดหลวมโพรกแบบนี้เพื่อไม่ให้มันรัดและเสียดสีกับแผล ไม่ได้รู้สึกหนักตอนช่วยประคองเขาเข้ามาในห้องนอน หากแต่ใบหน้าซีดเผือดและปากที่กัดกันแน่นนั้นเกิดจากการอดกลั้นต่อความเจ็บปวด...อดทนที่จะไม่ร้องออกมาอย่างลืมตัวเหมือนตอนเขาสัมผัสโดนแผ่นหลังของเธอโดยไม่ได้ตั้งตัวอย่างเมื่อครู่ แผลขนาดนี้แค่ยืนนิ่งๆก็คงเจ็บระบมไปทั่วทั้งหลัง แล้วหญิงสาวที่ต้องคอยหมอบกราบ เดินไปเดินมาเพื่อทำหน้าที่ของตนในแต่ละวันพร้อมทั้งพยายามปั้นใบหน้าให้เรียบเฉย...เธอทนได้อย่างไรกัน 

เจ็บมากใช่ไหม

คนถูกถามส่ายหัวไปมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ฟาโรห์ฟิโฮเทปมองกิริยานั้นแล้วยิ้มออกมาบางๆ แม้อารมณ์จะกลับมากรุ่นๆอีกรอบเมื่อมองไปยังแผ่นหลังของหญิงสาวก็ตาม

นาราหลับตาลงขณะซบใบหน้าลงกับอีกฝ่าย มือใหญ่ที่ลูบเรือนผมของเธออย่างนุ่มนวลนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก...อยู่ตรงนี้เธอปลอดภัย ไม่ต้องหวาดระแวงหรือหวาดกลัวสิ่งเลวร้ายที่สร้างรอยแผลพวกนั้นให้กับเธออีก

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฟาโรห์หนุ่มปล่อยให้เธอได้พักนิ่งๆอยู่อย่างนั้น ทว่าเมื่อสมองอันว่างเปล่าของเธอสามารถรับรู้ได้ถึงเสียงฝีเท้าหลายสายกำลังเดินไปเดินมาอยู่นอกห้อง อันเป็นสัญญาณบอกว่าเหล่านางกำนัลเริ่มมาทำงานยังตำหนักใหญ่แห่งนี้แล้ว นาราตกใจรีบดันตัวเองออก ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าเลิ่กลั่กขณะพยายามคิดหาวิธีออกไปจากห้องโดยไม่ให้คนอื่นเห็น เหมือนฟาโรห์ฟิโฮเทปสามารถล่วงรู้ความคิดของเธอแต่ไม่สนใจจะช่วยให้ความคิดนั้นสัมฤทธิ์ผล เมื่อร่างสูงเดินออกไปเปิดประตูห้องแล้วสั่งนางกำนัลที่อยู่แถวนั้นให้ไปเรียกท่านอูม่าและหาชุดของสตรีมาให้เธอที่นี่ ทันทีที่ประตูปิดลงนาราจึงรีบทักท้วงขึ้นทันควัน

ไยท่านจึงทำเช่นนั้นคะ...แบบนี้คนอื่นคงเข้าใจผิดกันไปหมดว่าข้ากับท่าน...

แล้วถ้าให้เจ้าออกไปในสภาพเช่นนี้ คนจะไม่ยิ่งเข้าใจผิดว่าข้าใช้กำลังข่มแหงรังแกเจ้าหรอกหรือ

นาราย่นจมูกด้วยความยุ่งยากใจ...จริงอย่างที่เขาว่า หากเธอออกจากห้องบรรทมไปด้วยเสื้อผ้าที่ฉีกขาดเป็นทางยาวตั้งแต่หลังจนถึงสะโพกพร้อมกับแผลบนหลังแบบนี้ คนที่เห็นต้องคิดว่าฟาโรห์ฟิโฮเทปขืนใจและทำร้ายเธอเป็นแน่

ไม่นานท่านอูม่าก็แทรกตัวเข้ามาภายในห้องพร้อมเสื้อผ้าอีกชุดในมือ นาราถอยไปยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง มือทั้งสองยังคงยกขึ้นมารั้งชุดของตนเองไม่ให้หลุดร่วงลงพื้น ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาเข้มงวดของหัวหน้านางกำนัลและพยายามทำตัวให้ลืบเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

รับชุดไปเสียสิ

ฟาโรห์หนุ่มออกคำสั่งแก่เธอแทนท่านอูม่า นาราก้าวมารับของอย่างกล้าๆกลัวๆ กล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าหลังฉากบังตารูปทิวทัศน์ริมแม่น้ำไนล์ที่ถูกลงสีไว้อย่างวิจิตรงดงามเพื่อเปลี่ยนชุด เมื่อออกมาจากหลังฉากกั้น หญิงสาวเจอกับสายตาของท่านอูม่าที่ยังคงจ้องมองไม่วางตาเหมือนมีคำถามอยากซักถามเธอมากมาย ใบหน้าสวยจึงก้มหน้ามองพื้นอีกครั้ง

กลับไปที่ห้อง และห้ามทำงานใดๆจนกว่าแผลของเจ้าจะหาย

คนได้รับคำสั่งเงยหน้าขึ้นมองผู้ออกคำสั่ง อ้าปากเตรียมโวยอย่างไม่เห็นด้วย ฟาโรห์หนุ่มเห็นดังนั้นจึงรีบชิงพูดขึ้นเสียก่อนด้วยเสียงดุดัน ทว่าดวงตากลับทอดมองคนดื้อตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน

นี่เป็นคำสั่งของฟาโรห์และตอนนี้ถึงเวลางานของเจ้าแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าต้องปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

...

ได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไหม ถ้าข้าเห็นว่าเจ้ายังคงดันทุรังทำงานอีก ข้าจะลงโทษเจ้า

ค่ะ

กล่าวแล้วเดินคอตกออกจากห้อง โดยที่ไม่ว่าเธอจะเดินผ่านนางกำนัลคนไหนทุกคนก็ล้วนส่งสายตาอันเต็มไปด้วยความสงสัยและความสอดรู้สอดเห็นมาให้ นาราจึงได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้เหล่านางกำนัลพวกนั้น แล้วก้าวเดินออกจากตำหนักไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก 

เมื่อร่างเล็กๆของนาราลับหายไป ใบหน้าที่ระบายยิ้มอ่อนโยนแปรเปลี่ยนไปเคร่งขรึมจริงจังในทันที แววตาคมดุจใบมีดหันไปมองหัวหน้านางกำนัลผู้อภิบาลเขามาตั้งแต่เล็ก ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

เห็นแล้วใช่หรือไม่

ข้าช่างโง่ยิ่งนัก ที่ไม่รู้เลยว่านางโดนทำร้ายอย่างสาหัส

ด้วยนิสัยของนารา นางคงไม่คิดบอกใคร...แม้แต่ข้าถ้อยคำหลังสุดคล้ายตัดพ้อหญิงสาวเล็กๆ ใครกันที่มันบังอาจมาทำร้ายนาราเช่นนี้

นางอยู่ในสายตาของข้ามาตลอด ทำงานแค่ที่ตำหนักใหญ่และที่ตำหนักฮาเร็ม...

พออูม่าพูดจบ นายกับบ่าวก็มองหน้ากัน เมื่อพอจะเห็นแล้วว่าที่ไหนคือที่ๆเป็นไปได้มากที่สุด...แต่ตลอดเวลาแปดเดือนที่ผ่านมาทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นปกติ นางกำนัลตำหนักฮาเร็มไม่เคยปริปากพูดใดๆ อีกทั้งผู้มีอำนาจสูงสุดในตำหนักก็เอ่ยชมเชยการทำงานของนาราไม่ขาดปาก...คล้ายเอ็นดูหญิงสาวเสียด้วยซ้ำ ทั้งๆที่หากนาราโดนทำร้ายจริงมีหรือสนมธินิมีจะไม่รู้ คิดแล้วก็อดเป็นห่วงนาราไม่ได้...ภายใต้ใบหน้ายิ้มพรายอ่อนหวานนั้นได้เก็บซ่อนจิตใจอำมหิตไว้อย่างมิดชิด หากวันหนึ่งพระสนมรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างองค์ฟาโรห์และนาราเข้าจะเกิดอะไรขึ้น

จงไปเค้นหาความจริงจากพวกนางกำนัลตำหนักฮาเร็มมาให้ได้

สั่งหัวหน้านางกำนัลเฒ่าแล้วถอนหายใจอย่างเหม่อลอยขณะใช้ความคิด ก่อนเสียงทุ่มจะกล่าวขึ้นเหมือนรำพึงกับตนเอง

ตอนที่ข้าไม่อยู่...นางต้องเจอกับอะไรบ้าง

อูม่ามองอาการทอดถอนหายใจที่เธอเพิ่งเคยเห็นจากฟาโรห์หนุ่มเป็นครั้งแรกก็ระบายยิ้มอย่างรักใคร่เอ็นดู...สำหรับฟาโรหฟิโฮเทป ภาพที่อูม่ามองเห็นมักเป็นภาพของเด็กหนุ่มผู้เธอเฝ้าอภิบาลมาตั้งแต่ยังแบเบาะเสมอ...ยามนี้ดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนั้นคงรู้สึกหลงรักผู้หญิงเข้าให้แล้ว

รักนางมากใช่ไหม องค์เหนือหัวของข้า

ข้าไม่รู้...ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครอื่น...ไม่รู้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันมากหรือน้อยแค่ไหน

ชายหนุ่มยอมรับอย่างไม่ปิดบัง อูม่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาจนบางครั้งอาจรู้มากกว่าที่เขารู้ใจตัวเองเสียด้วยซ้ำ

เมื่อก่อนตอนออกรบข้าไม่เคยหวั่นเกรงสิ่งใด ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าตนเองจะเพลี่ยงพล้ำต่อศัตรูหรือไม่ ข้าสนุกยามได้โรมรันไปในสนามรบ ข้าพร้อมจะพุ่งตรงเข้าไปในกองทัพข้าศึกเพื่อชัยชนะ แต่การไปรบครั้งนี้กลับต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ข้าเฝ้าคิดหน้าคิดหลังอย่างรอบคอบก่อนจะตัดสินใจทำอะไรก็ตาม...วางแผนทุกขั้นตอนอย่างรัดกุมเพื่อให้ตัวเองชนะและมีชีวิตรอดกลับมา นางทำให้ข้าต้องคิดในสิ่งที่ไม่เคยคิด ทำให้ข้ารู้สึกว่าต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้เพื่อกลับมาหาใครบางคน...แม้คนๆนั้นอาจไม่ได้รอให้ข้ากลับมาก็ตาม

ต้องยอมรับว่าข้าไม่เคยเห็นด้วยเลยกับความสัมพันธ์ของท่านทั้งสอง ด้วยเกรงว่าความรู้สึกของท่านและนางจะเป็นเพียงความรู้สึกร้อนแรงที่เกิดขึ้นและมอดดับไปอย่างรวดเร็วแบบหนุ่มสาวทั่วๆไป...หากนารากลับได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าข้าคิดผิด ท่านไม่ได้ไปรบแค่สองหรือสามวัน มันคือแปดเดือน...แปดเดือนที่ข้ามองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเฝ้ารอท่านอย่างซื่อสัตย์

แววตาของอูม่ามองฟาโรห์หนุ่มอย่างจริงจังขึ้น เมื่อพูดสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ

ข้าเอ็นดูนางเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง ข้าจึงไม่อยากเห็นนางต้องเป็นเหมือนเหล่าสนมในฮาเร็มของท่าน ท่านก็เห็นแล้วว่านาราไม่ใช่คนที่ควรจะตกอยู่ในวังวนแห่งความโหดร้ายพวกนั้น นางจิตใจดีและใสซื่อเกินกว่าจะไปแก่งแย่งหรือต่อสู้ชิงดีชิงเด่นกับเหล่าสนมของท่านได้

นางไม่มีทางเหมือนสนมพวกนั้น อูม่า...ข้ารักนาง...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

2,208 ความคิดเห็น

  1. #2200 Kam_Rerise (@kam-atikan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 13:53

    โว๊ยโย๊ยยยยยยย
    #2200
    0
  2. #1599 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 19:08
    สนมนี่ร้ายนัก ทําร้ายนาราได้ ก็ว่าอยู่ว่าทําไมให้ถอดเสื้อ
    #1599
    0
  3. #1391 JHY'SNW (@duckservice28) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 02:21
    เฮสิครับ รออะไรอยู่ ฮิ้ววววว -..- 
    #1391
    0
  4. #905 แพร (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 00:58
    เราตกใจหมดนึกว่าฟาโรห์โดนมนต์ดำแล้วทำร้ายนารา

    ที่ไหนได้นาราของเราเจ็บหนักนี่เอง

    ขอบคุณค่ะไรท์
    #905
    0
  5. #799 ★◆•Cha•◆★ (@cha24) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 22:26
    รอดเพราะแผลแท้ๆเลยนารา

    สู้ๆนะคะกับสอบกับรายงาน


    #799
    0
  6. #798 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:59
    สนุกมากค่ะ ^^
    #798
    0
  7. #797 Mallow Kim (@mallow0206) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 08:01
    โอเค เข้าใจละ ตอนแรกนึกว่าฟาโรห์จะขืนใจนารา 
    ชอบประโยคที่อูมาพูดว่า รักเขามากใช่ไหมองค์เหนือหัวของข้า 
    มันดูเป็นประโยคที่ทอดน้ำเสียงถึงความเอ็นดู ประโยคที่ทำให้อะไรหลายอย่างชัดเจน

    เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะคะ เราในฐานะคนอ่านก็รอตอนต่อไปอยู่ ^^
    #797
    0
  8. วันที่ 9 กันยายน 2556 / 02:28
    ไรท์ก้อสู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #796
    0
  9. #795 อัคนิรันดร์ (@quietear) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 00:43
    สู้ๆนะคะ!~
    เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #795
    0
  10. #393 GR*A*CE (@sutheemon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2553 / 00:30
     อ๊ายยยยยย น่ารัก อ่านแล้วปากยังไม่หุบเลยนะ(ยิ้มหน้าปานแล้วเนี่ย)
    #393
    0
  11. #236 ไก่อบไอนำ (@beam75321) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2553 / 14:49
    น่ารักมากๆคะ
    #236
    0
  12. #165 [^มิวสิค^] (@musiclovely) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 21:09
    หนุกนานมากมาย
    #165
    0
  13. #160 black-kitty (@blackkitty) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 12:49
    รู้สึกจะเขียนชื่อผิดอยู่นะคะ  เรียกนาธานเป็นเซโทเซป(ตายแล้วนี่)  สับสนเล็กๆค่ะ
    #160
    0