คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม)

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 : กลับคืน


     อัพเดท 2 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักแฟนตาซี
Tags: Romance, Comedy, Fantasy, เทวดา, ตำนานนรก-สวรรค์, ภพภูมิ, วันวิสาข์, ครอบครัว, paranormal
ผู้แต่ง : น ว ต า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น ว ต า
My.iD: https://my.dek-d.com/naughtyprincess
< Review/Vote > Rating : 94% [ 80 mem(s) ]
This month views : 19 Overall : 48,733
747 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 192 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 3 : บทที่ 3 : กลับคืน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3315 , โพส : 7 , Rating : 77% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 3 กลับคืน

ซ่า...ซ่า...ซ่า

น้ำเสียงเย็นดังขึ้นที่เหนือศีรษะ ร่างแบบบางขยับตัวเคลื่อนไหวทีละนิด เผยอเปลือกตาที่หนักอึ้งของตนเองขึ้นอย่างเชื่องช้า

แม่! แม่ครับ! พี่ซ่าฟื้นแล้ว พี่ฟื้นแล้ว!”

 ตามหมอมาเร็ว หนูซ่ารู้สึกตัวแล้ว!”

วันวิสาข์ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยร้องตะโกนด้วยความดีใจ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้บ้าง รับรู้ได้เพียงเกิดความโกลาหนย่อมๆ ที่เกิดขึ้น รู้ตัวอีกทีก็ถูกกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเข้ามารายล้อมรอบเตียงเสียแล้ว

หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ เพื่อให้ชินกับแสงแดดอ่อนจางที่ทอลอดเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ่นฉุนซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลลอยมาแตะจมูกอย่างน่าเวียนหัว ศีรษะและร่างกายของเธอยามนี้หนักอึ้งไปหมดราวกับถูกลูกตุ้มเหล็กถ่วงเอาไว้

หนูซ่า...

ชายชราร้องเรียกหลานสาวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เมื่อแพทย์พยาบาลเร่งรุดกันเข้ามาหาตรวจเช็คสภาพร่างกายของหญิงสาวอย่างเร่งด่วน น้ำตาของเขาซึมออกมาอย่างเก็บกลั้นความดีใจเอาไว้ไม่อยู่เช่นเดียวกับอาสาฬห์และจารีที่กอดกันกลมร้องห่มร้องไห้อย่างไม่อายสายตาใคร

และแล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น...เขารู้ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะต้องคุ้มครองหลานสาวเขา เขารู้ว่าหลานสาวเขาจะต้องฟื้น!

รู้สึกยังไงบ้างครับ คุณวันวิสาข์

นายแพทย์ที่เข้ามาตรวจเช็คอาการเอ่ยถาม ขณะที่เขาและพยาบาลช่วยกันพยุงร่างของคนไข้สาวกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เธอไม่ตอบ ใบหน้าขาวยังดูซีดเซียวและอิดโรยอยู่ไม่น้อย ดวงตาของเธอจับจ้องยังทุกใบหน้านิ่ง

คุณวันวิสาข์ครับ...

เมื่อยังไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆ จากอีกฝ่าย นายแพทย์จึงหันมาทางญาติของคนไข้อย่างรู้กัน ทั้งอาสาฬห์ จารี และฌานใจหายวาบ

หรือมันจะจริงอย่างหมอว่า...วันวิสาข์สูญเสียความทรงจำไปแล้ว!

ถึงจะเตรียมใจเอาไว้บ้าง แต่พอเอาเข้าจริงมันก็ยากจะทำใจได้อยู่ดี ยิ่งเห็นดวงตาที่เลื่อนลอย ไร้ความรู้สึกของหญิงสาวก็ทำให้ทุกคนแน่ใจเข้าไปใหญ่ว่า...วันวิสาข์คนเดิมอาจจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว! พอนึกได้อย่างนั้นทั้งสามคนก็เกือบหมดแรงล้มพับไปตรงนั้น

คุณครับ...คุณวันวิสาข์ คุณรู้สึก...

เจ็บหัวจัง เธอบ่นอุบ ยกมือขึ้นแตะที่ศีรษะซึ่งมีผ้าพันแผลพันเอาไว้  คุณปู่คะ...สงสัยรถซ่าจะชน

นะ...หนูซ่า...

ฌานนิ่งขึงไป หยดน้ำตาใสรื้นดวงตาทั้งสองข้าง

แม่คะ ซ่าหิวจังเลย มีอะไรให้ซ่าทานมั่ง อะไรก็ได้ ซ่ากินได้ทุกอย่างเลย หญิงสาวผมยาวสยายสีน้ำตาลเข้มหันไปแย้มยิ้มให้กับมารดาที่นิ่งอึ้งไปแล้ว เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบ เธอจึงหันไปแหวใส่เด็กหนุ่มแทน

ว่าไง...อาร์ท เหลือกับข้าวอะไรไว้ให้พี่กินหรือเปล่า

ทั้งห้องตกอยู่ในสภาวะเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกคนจะพร้อมใจกันปล่อยโฮออกมายกใหญ่ พร้อมๆ กับร่างของเธอที่ถูกดึงไปสวมกอดอย่างแสนคิดถึง

ฮือ...ซ่าลูกแม่...ซ่ากลับมาแล้ว หมดเคราะห์สักทีนะลูกนะ

 

หลังจากหมดเวลาของความวุ่นวาย อ้อมกอดพิฆาตและเสียงร้องไห้ด้วยความดีใจลงเสียได้ วันวิสาข์ก็ได้มีเวลาพักอย่างสงบๆ เสียที ใบหน้าของผู้ป่วยสาวเริ่มมีสีเลือดขึ้นมาแล้ว แม้จะยังติดแววอ่อนเพลียอยู่บ้างก็ตาม ร่างแบบบางนอนทอดกายกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เอนหลังพิงหมอนนุ่มอย่างสบายโดยมีทั้งมารดา น้องชาย และคุณปู่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด ทั้งสามคนพยายามชวนเธอพูดคุยตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าเธออาจจะหลับไปอีกครั้งก็ได้

พี่หมดสติไปตั้งหลายวัน อาสาฬห์พูดขึ้นระหว่างที่ส่งแก้วน้ำดื่มให้พี่สาว มารดาของทั้งคู่ออกไปติดต่อเรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษา ในห้องจึงเหลือเพียงน้องชายและคุณปู่คอยอยู่เฝ้า แต่ห้องพักก็ดูจะไม่เงียบเกินไปนัก เมื่อจอมจ้อนามว่า อาสาฬห์อยู่ เป็นอาทิตย์ๆ เลยรู้ไหม ที่พี่ซ่าไม่รู้สึกตัว ตอนนั้นอาร์ทคิดว่า...

เป็นห่วงพี่ล่ะสิ หญิงสาวพูดอย่างรู้ทัน  กลัวพี่จะตายไปจริงๆ ใช่ไหม

อะ...อะไร เปล่าสักหน่อย เด็กหนุ่มพูดเสียงสูง เกาจมูกตัวเองอย่างเคอะเขิน อย่ามาพูดมั่วๆ ดีกว่า ทำไมอาร์ทต้องเป็นห่วงพี่สาวไม่เอาไหนอย่างพี่ด้วยล่ะ ดูสิ...ตะกละที่สุด ฟื้นขึ้นมาไม่ทันไรก็เอาแต่กินกับกิน ยังกับหมูแน่ะ

วันวิสาข์แทบจะสำลักน้ำกับคำพูดของน้องชาย

ปากดีนักนะเรา อย่าคิดว่าพี่ป่วยอยู่ แล้วจะทำอะไรแกไม่ได้นะ อาร์ท หัวพี่เจ็บ แต่มือกับเท้าพี่ไม่ได้เจ็บ ยังใช้การได้ดีเลยล่ะ!”

หญิงสาวแหวใส่น้องชาย พลางเงื้อมือขึ้น ในขณะที่เจ้าน้องชายตัวดีแกล้งร้องโหยหวนวิ่งไปหลบหลังคุณปู่

เหวอ! คุณปู่ ดูพี่ซ่าสิครับ พี่จะทำร้ายอาร์ท เด็กหนุ่มทำท่าหวาดกลัวเสียเต็มประดา คนอะไรไม่รู้กินยังกับหมู ดุยังกับหมา น่ากลัวเป็นบ้าเลยครับ คุณปู่ เหอๆ

อาร์ท!”

เอ้าๆ พอกันได้แล้วน่า ทั้งสองคน ฌานเข้ามาปรามสงครามย่อมๆ ของหลานทั้งสอง แม้กระนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุขอยู่ดี โตๆ กันแล้วนะเรา ยังทะเลาะกันเป็นเด็กๆ ไปได้ ที่นี่โรงพยาบาลนะ อย่าเสียงดังนักสิ

ก็อาร์ทน่ะสิคะ ซ่าเพิ่งฟื้นขึ้นมาแท้ๆ แทนที่จะดีกับซ่าให้มากๆ แต่นี่กลับกวนประสาทซ่าอยู่ได้วันวิสาข์ชายตามองน้องชาย พลางบ่นอุบ น้องชายอะไรไม่รู้ น่ารำคาญที่สุด

พี่ซ่านั่นแหละที่น่ารำคาญเด็กหนุ่มไม่วายต่อปากต่อคำอีก รู้แบบนี้พี่น่าจะนอนสงบปากสงบคำต่อไปอีกสักหน่อยนะ หูอาร์ทจะได้เงียบไปสักเดือนสองเดือน

ว่าไงนะ!”

เอ๋า...ก็จริงนี่นา พี่น่ารักที่สุดก็ตอนนอนไม่รู้สึกตัวนี่แหละ หึหึ  ไม่รู้เหรอ

ไอ้อาร์ท เจ้าน้องบ้า!”

หญิงสาวตั้งท่าจะโวยวาย หากแต่เสียงของเธอก็ต้องมีอันถูกรบกวนไปโดยปริยายเมื่อจารีซึ่งเพิ่งกลับมาจากการติดต่อเรื่องค่ารักษาบุตรสาวเปิดประตูเข้ามาในห้อง

คนเป็นแม่ทำหน้านิ่วเมื่อได้ยินเสียงเอะอะในห้อง ในขณะที่หมอนใบใหญ่ลอยหวือข้ามห้องใส่ศีรษะของอาสาฬห์พอดิบพอดี

เกิดอะไรขึ้นๆ ทำเสียงดังอะไรกันฮึ!”

แม่...แม่ครับ! ช่วยด้วย พี่ซ่าคลุ้มคลั่งอาละวาดใหญ่แล้ว!” อาสาฬห์แสร้งวิ่งหน้าตาตื่น ถลาไปเขย่าแขนมารดา หัวพี่กระแทกจนเป็นบ้าไปแล้วครับ แม่ ตามหมอมาดูอาการเร็ว!”

ไอ้อาร์ท แกอยากตายใช่ไหม!” เสียงแหลมใสของคนป่วยที่ดูท่าจะแข็งแรงขึ้นมากะทันหันตวาดใส่ มือเรียวคว้าหมอนอีกใบขึ้นมาตบอย่างข่มขู่ ถ้าอยากก็บอก พี่จะช่วยสงเคราะห์ให้ตายแบบนุ่มๆ เป็นไง

โธ่...ทำมาเป็นพูดดี ตัวเองเฉียดตายมาเองแท้ๆ นี่ล่ะน้าต้องเป็นผลกรรมของคนที่ชอบแกล้งน้องชายน่ารักๆ แน่เลย

ราวกับเป็นคำพูดแสนร้ายกาจ เมื่อได้ยินคำว่า ตายทุกคนในห้องยกเว้นอาสาฬห์จึงอยู่ในสภาวะเป็นใบ้ไปชั่วขณะทันที ใบหน้าของหญิงสาวดูซีดเซียวกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ราวกับความทรงจำเรื่องอุบัติเหตุในครั้งนั้นยังตามหลอกหลอนเธอไม่จาง

เธอหลับตาลง ทิ้งตัวลงนอนนิ่ง เมื่อรู้สึกถึงความปวดร้าวในศีรษะขึ้นมาอีกระลอก ความเจ็บปวดไร้ที่มาในอกดูจะทวีคูณมากขึ้นจนแทบหายไม่ออก ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นหวนขึ้นมาในความคิด เธอยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดีว่ามันน่ากลัวเพียงใด ที่จะต้องเฉียดเข้าใกล้ความตายขนาดนั้น จำได้ดีแม้กระทั่งเสียงฝนซัดใส่กระจกหน้ารถ หรือแม้แต่เสียงดังสนั่นหวั่นไหวตอนที่รถยนต์ของเธอหักหลบและพุ่งชนเข้าที่ต้นไม้ข้างทางอย่างจัง

ซ่า ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก จารีเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นอาการที่ไม่ดีนักของบุตรสาว รู้สึกเจ็บตรงไหนขึ้นมาหรือเปล่า

เปล่าค่ะแม่ หญิงสาวปฏิเสธเสียงแผ่ว ซ่าแค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย

ให้แม่ตามหาหมอให้ไหม

ไม่เป็นไรค่ะ แม่ ซ่าไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

อาสาฬห์มองพี่สาวอย่างสำนึกผิดพลางพูดเสียงอ่อย

พี่ซ่า อาร์ทไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น...

 ช่างมันเถอะ อาร์ท

เมื่อกี้อาร์ทไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้พี่รู้สึกไม่ดีจริงๆ นะ อาร์ทขอโทษ

ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้รู้สึกไม่ดี พี่แค่รู้สึกว่า... หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างไรดี นอกจากอาการปวดศีรษะน่ารำคาญนี่แล้ว เธอยังรู้สึกถึงอย่างอื่นที่บีบคั้นอยู่ในอกด้วย

ความรู้สึกโหวงๆ ในร่างกายขณะนี้มันคืออะไรกันนะ

หลานรู้สึกอะไรเหรอ ชายชราเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ หากแต่เธอกลับส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน

ซ่าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ซ่าแค่รู้สึกว่า...ไม่รู้สิคะ มันแปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไปยังไงไม่รู้

ทุกคนในห้องต่างพาหันมองหน้ากันอย่างฉงน

อะไรหายไปล่ะ

ไม่รู้สิคะ ซ่านึกไม่ออก อาจจะเป็นของอะไรบางอย่างก็ได้ ใช่แล้ว...ตอนรถซ่าชน เธอพูดเร็วๆ อย่างนึกอะไรได้ ตายจริง! มีใครเก็บของๆ ซ่าเอาไว้หรือเปล่าคะ

ลูกคงหมายถึงของพวกนี้ใช่ไหม จารีเดินไปที่ลิ้นชักมุมหนึ่งของห้อง ก่อนจะดึงซองพลาสติกใสบรรจุสิ่งของจำนวนหนึ่งส่งให้บุตรสาว มันเป็นของที่ติดตัวลูกมาตอนเกิดเหตุน่ะ แม่ไปรับจากโรงพยาบาลมาตั้งนานแล้ว

คนไข้สาวพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งก่อนจะเริ่มสำรวจสิ่งของในซองอย่างสนใจ

ไม่มีอะไรมากหรอก ก็มีแค่กระเป๋าเงิน โทรศัพท์มือถือ กับเครื่องประดับอีกชิ้น

สร้อยนี่คะ... วันวิสาข์พูดพลางดึงสายสร้อยเงินออกมาจากซองพลาสติก มือเรียวยกเครื่องประดับขึ้นในระดับสายตา แหวนเงินวงเล็กซึ่งคล้องอยู่กับสายสร้อยแกว่งไปมาอย่างน่าดู

สวยจังเลยค่ะ เธอพูดอย่างชื่นชม ดวงตาเป็นประกาย อะไรบางอย่างในสร้อยเส้นนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก สร้อยนี้เป็นของใครหรือคะ

คนที่เหลือในห้องต่างพากันมองหน้ากันด้วยสีหน้าแปลกๆ ที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่จารีซึ่งมีสติที่สุดจะหันมาทางบุตรสาว

สร้อยนี่ก็เป็นของลูกไงล่ะจ๊ะ

เอ๊ะ...ของซ่าหรือคะ?”

คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิด

แปลกจัง...ทำไมซ่าไม่ยักจำได้ว่าเคยมีของแบบนี้ด้วย

น้ำเสียงแปลกใจกึ่งประหลาดใจของหญิงสาว ทำให้ทุกคนในห้องตกอยู่ภาวะเงียบงันไปครู่ใหญ่

นี่ซ่าจำไม่ได้จริงๆ หรือว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของลูก จารีเอ่ยทำลายความเงียบใหม่อีกหน เธอเฝ้าถามบุตรสาวย้ำๆ อย่างกับจะให้แน่ใจอะไรบางอย่างว่าไม่ได้ฟังอะไรผิดไป จำไม่ได้จริงๆ น่ะหรือ แน่ใจนะลูก

วันวิสาข์ผงกศีรษะ

 ค่ะ แม่ ซ่าแน่ใจทีเดียว ว่าแต่ซ่าไปได้มันมาจากไหนหรือคะ

มีคนให้พี่มาไง แต่ก่อนพี่ยังชอบเอามาอวดอาร์ทบ่อยๆ เลย พี่ย้ำนักหนาว่าเป็นของสำคัญของพี่ เด็กหนุ่มพูดบ้าง ราวกับอยากจะเตือนความจำให้หญิงสาว แต่ก็ดูจะไม่มีประโยชน์เท่าไร เพราะสาวเจ้ายังคงทำหน้างงๆ

หมายความว่าไง อาร์ท ใครให้พี่มาเหรอ

แฟนพี่

เอ๊ะ...แฟน?” หญิงสาวทวนคำ บ้าน่า อาร์ท อย่ามาล้อเล่นกับพี่สิ พี่เคยมีแฟนกับเขาที่ไหนล่ะหืม ตลกจริงๆ เลยว่าแล้วก็หัวเราะร่วนเสียยกใหญ่ ทว่าเสียงหัวเราะใสของหญิงสาวกลับทำให้คนที่เหลือในห้องต่างกันเงียบกริบกันทีเดียว ทุกใบหน้าดูซีดเผือดกังวลอย่างหาเหตุผลไม่ได้ เห็นดังนั้นวันวิสาข์จึงค่อยเงียบเสียงหัวเราะของตนลง

มีอะไรกันหรือคะ เธอเอ่ยถาม เมื่อรู้สึกถึงอาการแปลกๆ ของครอบครัว ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกันด้วยล่ะ มีอะไรหรือเปล่า

เปล่าจ้ะลูก ไม่มีอะไรหรอก จารีส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ตอนนี้ไม่ต้องคิดมากหรอกจ้ะ กินยาและก็นอนพักก่อนเถอะ อีกไม่กี่วันก็จะได้กลับบ้านแล้วน้า

แม้จะสงสัยอยู่บ้าง หากแต่เมื่อถูกมารดาคะยั้นคะยอให้ทานยาเข้าไป ฤทธิ์ยาก็เริ่มทำให้เธอรู้สึกง่วงงุนและอยากพักผ่อนดังว่าเข้าจริงๆ เธอจึงยอมเอนตัวลงกับเตียงนอนในที่สุด ปิดตาที่อ่อนล้าและตั้งต้นเข้าสู่นิทราอย่างช้าๆ มือยังกำแน่นอยู่ที่สร้อยสีเงินสวย

เมื่อเห็นบุตรสาวนอนนิ่งไป คนเป็นแม่จึงหันมาทำหน้าเคร่งกับคนที่เหลือ

แม่...หรือว่าพี่ซ่าเขาจะ...

แม่ไม่อยากคิดแบบนั้นเลย อาร์ท จารีกระซิบเสียงสั่น สูดน้ำหูน้ำตาตัวเองอย่างเศร้าใจเหลือเกิน ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่คนเดียวแท้ๆ เลย

โธ่ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ แม่

นั่นสิ อย่าโทษตัวเองเลย ฌานบอกลูกสะใภ้อย่างให้กำลังใจ ตอนนี้เราควรจะต้องช่วยกันคิดหาทางว่า จะทำยังไงกันต่อไปดีต่างหาก

จารีนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังคุร่นคิดอยู่ เธอเหลือบไปมองร่างของบุตรสาวอย่างเสียใจ ใบหน้าของคนเป็นแม่อมทุกข์กว่าครั้งใดๆ

จาติดหนี้ลูกอยู่ค่ะ คุณพ่อ เธอพูดเบาๆ กับชายชราพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะจา ดังนั้นจาจะขอเป็นคนแก้ไขปัญหาครั้งนี้ด้วยตนเองค่ะ

ฌานและอาสาฬห์มองหน้ากัน ในที่สุดทั้งสองก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ก็ได้ ถ้าจาจะเอาแบบนั้น เราจะปล่อยให้จาเป็นคนจัดการปัญหานี้ละกัน

ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วง จาจะพยายามให้ดีที่สุด

ชายชราพยักหน้านิดนึง ตบบ่าเป็นเชิงให้กำลังใจลูกสะใภ้ก่อนจะหันมาชักชวนหลานชาย

ไป...อาร์ท เราไปซื้อส้มตำมาให้หนูซ่ากินดีกว่า เดี๋ยวตื่นขึ้นมาจะโวยวายใหญ่ถ้ายังไม่ได้กิน

อาสาฬห์หัวเราะหึหึ

หมูอาละวาดไงครับ คุณปู่เขาว่าเสียงใส รู้ดีว่าฟื้นมาไม่ทันไร พี่สาวก็คะยั้นคะยอให้เขาไปจัดหาอาหารโปรดรสแซ่บมาให้เสียแล้ว ทั้งๆ ที่หมอสั่งให้ทานแต่อาหารอ่อนๆ แต่อย่างว่าเถอะนะ  พี่ซ่าของเขาก็เป็น จอมซ่าแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เคยฟังใครที่ไหนล่ะ

ตำไทยใส่ปู เอ...พริกกี่เม็ดนะ

สามเม็ดครับ คุณปู่ เด็กหนุ่มตอบอย่างรู้ใจพี่สาวไม่เอาไหนของเขาที่สุด งั้นเราไปกันเถอะครับ เขาว่าพลางเดินนำชายชราออกไปจากห้อง

เมื่อประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง จารีจึงถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง เธอบ่นพึมพำอะไรกับตัวเองสองสามคำ ก่อนจะตัดสินใจต่อสายโทรศัพท์ถึงใครบางคน

สวัสดี...นี่น้าเองนะ น้าจารี น้าจะโทรมาแจ้งข่าว

เธอกรอกเสียงลงไปเมื่อได้ยินเสียงปลายสายพูดขึ้น

ยัยซ่า ฟื้นแล้วล่ะ ใช่...เป็นข่าวดี แต่ว่า...คนเป็นแม่ตวัดสายตามามองร่างที่กำลังจ่อมจมครึ่งหลับครึ่งตื่นบนเตียงอย่างกังวล

เอาล่ะๆ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนั้นน้าจัดการเองได้ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเป็นห่วง ทุกอย่างต้องเรียบร้อย

จารีกรอกเสียงเข้มกับอีกฝ่าย ขณะเดินกลับไปกลับมาภายในห้อง นานๆ ครั้งจึงจะหันมามองบุตรสาวซึ่งยังอยู่ในสภาวะง่วงงุนจากฤทธิ์ยาบ้าง

ดี ถ้างั้นพรุ่งนี้คุณรีบมาพบยัยซ่าหน่อยนะ ฮื่อ...ยัยซ่าต้องอยากพบคุณแน่

วันวิสาข์ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งของตนเองอย่างอ่อนแรง มองไปทางมารดาที่กำลังสนทนาเคร่งเครียดกับโทรศัพท์อยู่

แม่คะ...

จารีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกของลูกสาว เธอกดวางสายไป ก่อนจะปราดมาหาร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่

ยังไม่หลับอีกเหรอจ๊ะ ซ่า

เมื่อกี้แม่คุยกับใครเหรอคะ

 เปล่านี่จ๊ะ

แต่เมื่อกี้ซ่าได้ยิน...แม่จะให้ใครมาพบซ่าพรุ่งนี้เหรอคะน้ำเสียงงัวเงียของคนเป็นลูกทำให้จารีอมยิ้มออกมา แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าไปบ้างก็ตาม  

ความลับจ้ะ เธอกระซิบบอกเบาๆ พรุ่งนี้เดี๋ยวลูกก็จะรู้เองนั่นล่ะ ตอนนี้นอนพักให้สบายก่อนเถอะจ้ะ

แม้จะอยากถามต่อ หากแต่วันวิสาข์ก็ไม่อาจฝืนตัวเองให้ทนต้านฤทธิ์ยาต่อไปได้ เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหลับตาและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุดโดยมีมืออุ่นของแม่คอยลูบเส้นผมของเธออย่างขับกล่อมอยู่ตลอดเวลา

จารีเฝ้ามองบุตรสาวหลับใหลอยู่ครู่ใหญ่  ดวงตาของคนเป็นแม่ดูเศร้าลงเมื่อตวัดไปมองสายสร้อยในมือเล็กของบุตรสาว

แม่รักลูกนะ

เธอก้มลงจุมพิตหน้าผากของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ ดึงสายสร้อยเงินออกจากอุ้งมือของวันวิสาข์

แหวนเงินวงสวยซึ่งคล้องอยู่กับสายสร้อยส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่อถูกยกขึ้นในระดับสายตา แสงแดดอ่อนจางกระทบเข้ากับแหวนจนประกายข้อความที่จารึกบนนั้นส่องแสงวิบวับงดงามจับตาอย่างน่าดู

 ‘You’re all my dreams.’

จารีมองข้อความบนแหวน แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเสียเฮือกใหญ่

ในฐานะคนเป็นแม่ เห็นทีงานนี้เธอต้องเหนื่อยหน่อยล่ะมั้ง!

 






Mignonne



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 3 : บทที่ 3 : กลับคืน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3315 , โพส : 7 , Rating : 77% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 477

สนุกๆ อยากรู้จังใครคือ แฟนของซ่า T^T ตายรึยังก็ไม่รู้

Name : “•” AøMAmM“•” < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ “•” AøMAmM“•” [ IP : 223.207.184.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2553 / 20:20
# 6 : ความคิดเห็นที่ 390
จำแฟนไม่ได้คนเดียวหรอ
ว่าแต่คำว่า "อย่างกับหมู อย่างกับหมา" ไม่ใช่หรอคะ (ไม่แน่ใจ 555)
Name : จ้า [ IP : 203.144.180.65 ]

วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2553 / 02:44
# 5 : ความคิดเห็นที่ 371
เอิ่มส์..ความจำเสื่อมแค่เรื่องนั้นเรื่องเดียวหรอ
แต่ก็บรรยายได้เป็นธรรมชาติเหมือนเดิม
มีคำผิดด้วยนะ คำว่าโกลาหล เขียนแบบนี้นะ
Name : Shubu" < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shubu" [ IP : 24.178.238.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2553 / 21:20
# 4 : ความคิดเห็นที่ 314

คุ้มคลั่ง >> แก้เป็น คลุ้มคลั่ง ค่ะ


PS.  เพราะโลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล... ฉันจึงดีใจที่ได้รู้จักเธอ
Name : fayfena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fayfena [ IP : 58.9.59.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2552 / 16:55
# 3 : ความคิดเห็นที่ 213
ความจำเสื่อมเฉพาะเรื่อง สู้ๆ
Name : พันดารา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พันดารา [ IP : 128.86.155.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กรกฎาคม 2552 / 05:28
# 2 : ความคิดเห็นที่ 131
i wonder that why does her mum think
PS.  ผมทองหล่อไปอ้ะ - -........
Name : เมทัล < My.iD > [ IP : 216.246.154.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2552 / 12:56
# 1 : ความคิดเห็นที่ 130
แล้วใครให้มาล่ะนั้น

PS.  >> เรามีเพียงชีวิตเดียว ทำอะไรต้องทำให้ถึงที่สุด
Name : sesary_saya < My.iD > [ IP : 125.25.77.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2551 / 20:12
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android