คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม)

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 : ภูแสนฟ้า


     อัพเดท 27 ม.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักแฟนตาซี
Tags: Romance, Comedy, Fantasy, เทวดา, ตำนานนรก-สวรรค์, ภพภูมิ, วันวิสาข์, ครอบครัว, paranormal
ผู้แต่ง : น ว ต า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น ว ต า
My.iD: https://my.dek-d.com/naughtyprincess
< Review/Vote > Rating : 94% [ 80 mem(s) ]
This month views : 19 Overall : 48,733
747 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 192 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 7 : บทที่ 7 : ภูแสนฟ้า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1942 , โพส : 8 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 7 ภูแสนฟ้า

ซ่า...ซ่าครับ

เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้วันวิสาข์ซึ่งเผลอหลับไป ขยับตัวลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย ผมยาวสลวยซึ่งเคยรวบมาอย่างดีตั้งแต่ตอนเช้าเริ่มรุ่ยร่ายลงมาอย่างไม่ตั้งใจแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดวงหน้าหวานๆ นั้นดูมีเสน่ห์ลดน้อยลงเลย

ฮื่อ...ตายจริง ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรนี่

ก็สักพักแล้วล่ะ

สงสัยฉันจะเหนื่อยจากการเดินทางไปหน่อย

หรือไม่คุณก็ถูกเพลงคลาสสิคของผมกล่อมจนหลับมากกว่า

วันวิสาข์หน้าแดงเมื่อถูกอีกฝ่ายจับจุดได้ เพลงคลาสสิคหวาน มีระดับถูกเปิดอย่างต่อเนื่องตลอดการเดินทาง แล้วคนอย่างเธอเคยถูกกับเพลงเรื่อยเอื่อยเฉื่อยอย่างนี้เมื่อไร พอฟังไปนานๆ เข้ามันก็ผล็อยหลับไปเลยน่ะสิ!

เพลงของผมนี่คงจะยานอนหลับชั้นดีว่าไหม

ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ เพลงคุณเพราะดี แต่ว่า...

แต่ว่าคุณไม่ชอบเพลงแนวนี้ใช่ไหมครับ

คนไม่ชอบเพลงคลาสสิคยิ้มแหย พลางขยี้ตาอย่างง่วงงุน อ้าปากหาวหวอดๆ เหมือนเด็กๆ

ฮ้าว~ อุ๊ย!”

ติณห์อมยิ้มกับท่าทางน่าเอ็นดูของหญิงสาว ที่รีบตะปบปิดปากตัวเองทันทีราวกับเพิ่งนึกได้ว่า ไม่ได้อยู่คนเดียวที่จะแสดงกิริยาน่าเกลียดอย่างการอ้าปากกว้างเวลาหาวเช่นนี้ได้

แย่จัง ขอโทษนะคะเธอบ่นอุบ

ขอโทษทำไมล่ะครับ น่ารักดีออก

คนถูกชมอย่างจังหน้าแดงก่ำ จนปัญญาที่จะซ่อนสีหน้าตนเองเอาไว้ได้ จึงเฉไฉด้วยการตั้งคำถามแก่อีกฝ่ายแทน

ว่าแต่ใกล้ถึงหรือยังคะ

ใกล้แล้วล่ะครับ รีสอร์ทของคุณปู่อยู่ข้างหน้าแล้ว นั่นไงครับ ป้าย

วันวิสาข์พยักหน้ารับรู้ เมื่อรถยนต์เลี้ยวเข้าซอยถนนคอนกรีตซึ่งเป็นทางเข้าของรีสอร์ทนั่นเอง ตรงนั้นมีป้ายไม้ขนาดใหญ่สลักเสลาด้วยตัวอักษรวิจิตรแบบพื้นเมืองอ่านได้อย่างชัดเจน

ภูแสนฟ้า รีสอร์ท

หญิงสาวอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เมื่อพบว่าตนเองกำลังกลับเข้าสู่บรรยากาศอบอุ่นอันคุ้นเคย ทิวไม้และแนวพุ่มดอกไม้ป่ากระจัดกระจายตลอดสองข้างทางสองฟากถนน ทำให้กรุ่นกลิ่นไอแห่งความหลังยามวัยเยาว์เวียนวนเข้ามาในความทรงจำ

คิดถึงที่นี่จังเลย เธอโพล่งขึ้นมา พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น นานหลายปีแล้ว ที่เธอไม่ได้มาเยือน บ้าน หลังนี้

นานมากเลยล่ะสิที่คุณไม่ได้กลับมาที่นี่

ค่ะ นานมาก สมัยยังเด็ก พ่อฉันเคยพามาที่นี่บ่อยๆ แต่พอพ่อฉันเสีย ฉันก็ไม่เคยมีโอกาสกลับมาที่นี่อีกเลย

นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีของคุณ

ใช่ค่ะ เป็นครั้งแรก... ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่รถพาเธอลัดเลี้ยวผ่านแนวรั้วไม้ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนของรีสอร์ทเข้ามาด้านใน

เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง

หือ?”

 ฉันไม่อยากกลับมาที่นี่ เพราะมันทำให้ฉันหวนนึกถึงพ่อทุกที จะว่าฉันวิ่งหนีความจริงมาตลอดก็ได้ แต่ที่ผ่านมาฉันไม่เคยกล้าที่จะกลับมาเหยียบที่นี่เลยสักครั้ง อาร์ทเองเข้มแข็งกว่าฉันเยอะ เขาถึงได้แวะมาที่นี่ได้บ่อยๆ แต่สำหรับฉันไม่...ฉันไม่เคยคิดว่าตนเองจะเข้มแข็งได้อย่างน้องเลยสักครั้ง ที่สำคัญ ฉันกลัวความทรงจำ...ความทรงจำที่แสนดี ความทรงจำครั้งพ่อยังอยู่กับฉัน จนกระทั่งท่านจากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ มันเป็นความทรงจำที่...ที่อาจทำให้ฉันร้องไห้ได้ทุกทีเวลานึกถึง ฉันถึงได้พยายามหนีมันมาตลอด จนกระทั่งวันนั้น

เธอหันไปมองอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย

วันที่ฉันต้องสูญเสียความทรงจำไป นั่นล่ะฉันถึงได้เรียนรู้ว่า ความทรงจำของคนเราไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันก็มีค่าและความหมายต่อผู้ที่จดจำได้เสมอ

 ซ่า...

ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะค่ะว่า ความทรงจำมีค่าแค่ไหน ฉันจะไม่วิ่งหนีมันอีกแล้ว ฉันเข้มแข็งพอที่จะหันมาเผชิญกับความเป็นจริง...กับทุกความทรงจำ

 ดีใจที่เห็นคุณพูดแบบนั้น ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้คุณ

 ขอบคุณมากค่ะ หญิงสาวคลายยิ้มตอบรับ พอดีกับที่รถยนต์ของพวกเธอแล่นมาถึงจุดหมายปลายทาง สารถีหนุ่มชะลอความเร็วลง แล่นรถมาจอดเทียบที่ลานกว้างด้านหน้ารีสอร์ทซึ่งทำเป็นซุ้มเถาไม้ดัดโค้งสวยงามต้อนรับแก่แขกผู้มาเยือน

เชิญเลยครับ

สารถีหนุ่มเดินอ้อมจากรถมาเปิดประตูฝั่งเธอให้อย่างสุภาพบุรุษ วันวิสาข์กล่าวขอบคุณ ก่อนจะก้าวลงมาจากรถ ลงมายืนบนลานกว้างปูลาดด้วยหินกรวด

ดวงตากลมโตตวัดมองไปรอบบริเวณอย่างชื่นชม สภาพโดยรอบยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไร จากครั้งสุดท้ายที่เธอเคยเห็น

ตัวรีสอร์ททำจากไม้เกือบทั้งหมด หลังคาทรงสูงทำจากกระเบื้องไม้เรียก แป้นเกล็ดมียอดกาแลทำจากไม้แกะสลักสวยงามประดับอยู่ รีสอร์ทภูแสนฟ้าแม้ไม่ใหญ่โต แต่ก็แฝงกลิ่นไอความงามของสถาปัตยกรรมทางภาคเหนืออยู่ไม่น้อย

ทิวไม้สีเขียวและพุ่มดอกไม้ซึ่งถูกตัดแต่งอย่างดีรอบบริเวณส่งกลิ่นหอมทักทายมาตามกระแสลมในขณะนี้นั้น ทำให้วันวิสาข์รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นกว่าตอนอยู่ในเมืองใหญ่ ละอองน้ำเย็นฉ่ำจากลำธารสายน้อยซึ่งไหลผ่านแนวต้นไม้ลอดผ่านรั้วด้านข้างมานั้น ทำให้เธออดไม่ได้ ต้องยกมือขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรับอากาศบริสุทธิ์เสียหน่อย

 ไม่รู้ว่าอาร์ทมาถึง...

หญิงสาวตั้งต้นจะถาม แต่ก็ต้องหยุดไปเท่านั้นเมื่อคนที่กำลังถูกถามหาโผล่เข้ามาในตอนนั้นพอดิบพอดี

ภูแสนฟ้า รีสอร์ท ยินดีต้อนรับครับผม!”

ร่างสูงของเด็กหนุ่มวิ่งโร่เข้ามาหาพวกเธอ ยิ้มแฉ่ง ล้อเลียนด้วยการโค้งคำนับเสียจนหน้าแทบทิ่มกับก้อนกรวดบนพื้น

มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง

 มีแน่นอน หญิงสาวย่นจมูกอย่างนึกหมั่นไส้ พลางเสือกกระเป๋าสัมภาระตนเองจากท้ายรถใส่เจ้าพนักงานต้อนรับหน้าเป็น จัดห้องสวยๆ ให้ห้องนึงและก็เอากระเป๋าไปเก็บให้ด้วย

อาสาฬห์ยิ้มกวน ตบกระเป๋าใบโตของเธอดังป๊าบ

อันนี้ต้องชาร์จค่าบริการเพิ่มนะครับ พันห้าเป็นไง

อะไรนะยะ เดี๊ยะเหอะ!”

วันวิสาข์แยกเขี้ยวใส่พนักงานหนุ่มหน้าละอ่อน ก็พอดีกับที่ร่างผอมบางของชายชราผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ทเดินมาสมทบ

มีอะไรกันฮึ...เสียงดัง พนักงานของรีสอร์ทเราบริการไม่ดีหรือไง

คุณปู่!”

วันวิสาข์ร้องออกมาอย่างดีใจพลางโผเข้าไปกอดชายชราอย่างแสนคิดถึง ฌานหัวเราะร่ากอดตอบหลานสาวขี้อ้อน ก่อนจะหันไปรับไหว้ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย

ว่าแต่มากันนานหรือยังล่ะเราสองคน

ไม่นานครับ เพิ่งมาถึงนี่เอง ติณห์ตอบอย่างสุภาพ ในขณะที่อาสาฬห์หัวเราะหึหึ

แปลกดีนะครับ อาร์ทมาถึงตั้งนานแล้ว ทำไมพวกพี่สองคนถึงได้มาช้าจังเลยล่ะครับ ที่นี่ต่างจังหวัดรถคงไม่ติดอยู่แล้ว เอ...หรือว่าพวกพี่จะพากันแวะไปสวีทที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าเอ่ย

น้ำเสียงแซวกวนประสาทของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ทว่าตรงกันข้ามกับชายหนุ่มอีกคนอย่างสิ้นเชิง

 นั่นสินะครับ แล้วอาร์ทอยากให้พี่พาพี่ซ่าไปไหนงั้นเหรอ ติณห์พูดเสียงเย็นจนเหมือนจะยั่วประสาทอีกฝ่ายเสียมากกว่า ลองบอกมาสิ เผื่อพี่อาจจะพาพี่ซ่าไปจริงๆ หนหน้าก็ได้นา

คุณติณห์ พอได้แล้วล่ะค่ะ วันวิสาข์ปรามอย่างหน่ายๆ ไปพูดอย่างนั้นก็เข้าทางเจ้าตัวแสบนี่พอดีน่ะสิคะ

 เข้าทางเจ๊เองล่ะสิไม่ว่า เหอๆอาสาฬห์พูดแทรกขึ้นมา และก็ต้องเจอสายตาค้อนขวับเข้าให้จากพี่สาว

ว่ายังไงนะ!”

เปล๊า...ไม่ได้พูดอะไรเล้ย พูดเสียงแหลมสูง ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้จนนึกหมั่นไส้อีกรอบ

ดูดู๊ดู ดูพนักงานของคุณปู่ทำเข้าสิคะ วันวิสาข์โอดครวญ เกาะเข้าที่แขนคนเป็นปู่อย่างออดอ้อน ปากก็แย่ บริการก็ห่วย แบบนี้มันน่าไล่ออกนักเชียว

ไล่แขกไม่เอาไหนอย่างพี่ง่ายกว่ามั้ง

หญิงสาวถลึงตาใส่น้องชาย เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดป๊าบสักหนให้หายแค้นเสียหน่อย แต่ทว่าเจ้าพนักงานหน้าหล่อกลับไวกว่าเยอะ

อาร์ทจะเอาของไปเก็บให้ก่อนนะคร้าบ

อาสาฬห์หัวเราะร่า หอบกระเป๋าใบโตวิ่งหายไปจากทางเดินอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่วายตะโกนกลับมาอีกรอบ

พันห้า อย่าลืม!”

หน็อย! เจ้าน้องบ้านี่ งกชะมัดยาด

บ่นแล้วก็หน้างอเป็นจวัก ฌาณเห็นอย่างนั้นก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

รีสอร์ทนี้ชาร์จแพงหน่อยว่าไหม

คุณปู่ล่ะก็...

ฮ่าๆ เอาเถอะ ตรงนี้อากาศหนาว เข้าไปคุยกันต่อด้านในดีไหม

เป็นความคิดที่ดีครับ คุณปู่ มาเถอะ ซ่า

ติณห์หันมาชักชวนวันวิสาข์ และเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นร่างน้อยนั้นยืนนิ่งขึงไปอย่างกะทันหัน

เป็นอะไรไปหรือเปล่า

มือหนาแตะลงบนบ่าของหญิงสาวเบาๆ อย่างเรียกสติ ทำให้คนที่กำลังเหลียวมองไปยังต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามลำธารนั้นสะดุ้งน้อยๆ

ค...คะ?”

มองอะไรอยู่เหรอ

อ๊ะ...เปล่าหรอกค่ะ ไม่มีอะไร สงสัยฉันจะตาฝาดไปเองน่ะ เธอส่ายหน้ายิ้มๆ รีบกระชับวงแขนจัดไขว้เข้าหาตัวเมื่อลมหนาวเย็นเฉียบพัดมาแตะผิวกาย ตรงนี้หนาวจริงๆ ด้วย เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า นำไปเลยค่ะ คุณปู่ คุณติณห์

ชายต่างวัยทั้งสองพยักหน้า ก่อนจะเดินนำเธอผ่านซุ้มดอกไม้โค้งเข้าไปยังลอบบี้ของรีสอร์ท วันวิสาข์ชะลอฝีเท้าตัวเองล้าหลังคนเดินนำเล็กน้อย เพื่อให้ตนเองมีเวลาหันกลับไปสำรวจยังต้นไม้ต้นเดิมอีกหน

แวบหนึ่งที่เธอรู้สึกถึงสายตาของใครคนหนึ่งจับจ้องมาที่เธอจากหลังต้นไทรนั่น...

ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างหวาดระแวง เธอโคลงศีรษะไปมา พยายามปลอบใจตัวเองและลืมเรื่องเมื่อกี้ไปเสียให้ได้ ก่อนจะเร่งฝีเท้าตนเองตามเข้าไปด้านในรีสอร์ทอีกคน

บางทีเธออาจจะคิดมากไปเองก็ได้ ใช่ มันคงไม่มีอะไรหรอก พยายามคิดในแง่ดีสุดชีวิต ทั้งๆ ที่ใจจริงเริ่มกลัวขึ้นมาตะหงิดๆ แล้วสิ!

 

 

ลับร่างแบบบางของหญิงสาวไปไม่เท่าไร ร่างของใครบางคนจึงปรากฏตัวและเริ่มขยับเคลื่อนไหวอีกครั้งหนึ่ง

ดวงตารีเรียวสีเข้มของคนในอาภรณ์แวววับสีม่วงซึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างออกไปนั้นหรี่ลงนิดหนึ่ง เพื่อเขม้นมองร่างเล็กซึ่งกำลังกลับเข้าไปด้านในพร้อมกับคนอื่นๆ

ผู้หญิงคนนั้น...หรือว่า...

ใบหน้าขาวผุดผาดสำอางเกินชายนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับจะครุ่นคิด ในที่สุดความเข้าใจบางอย่างก็บังเกิดขึ้นช้าๆ

ไม่ผิดแน่...ยกโขยงแห่กันมาพร้อมหน้าพร้อมตาได้อีก

ริ้วสีแดงจางปรากฏบนใบหน้าขาวของผู้จ้องมอง

สวรรค์ใจดำ กรรมช่างลิขิต!”

บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิดกับกลุ่มคนที่เพิ่งลับไป สะบัดหน้าแล้วจึงถอยหลังกลับไปบ้าง และเพียงแค่หมุนตัวเร็วๆ เพียงหนเดียว ร่างในชุดอาภรณ์สีสดนั้นก็หายวับไปอากาศธาตุอย่างเงียบเชียบ

 

 

ลอบบี้ต้อนรับของรีสอร์ทภูแสนฟ้านั้นอาจจะไม่ได้กว้างขวางมากนักเมื่อเทียบกับของที่อื่นๆ แต่ภายในก็ถูกจัดตกแต่งอย่างดี เน้นความเรียบง่ายเป็นหลัก หลังจากที่พูดคุยและพากันชักชวนดูโดยรอบแล้ว วันวิสาข์ลงความเห็นว่า รีสอร์ทแห่งนี้ดูจะไม่เปลี่ยนไปเลยกับสภาพครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นแม้แต่นิด บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน เพราะไม่ค่อยมีแขกมาพัก แย่งกันจองแย่งกันนอนแน่นเอี๊ยดเหมือนอย่างในโรงแรมหรูแถบตัวเมือง พนักงานทำงานก็มีกันอยู่ไม่กี่คน นอกจากพี่ ข้าวฟ่างพนักงานสาวยิ้มสวยที่แผนกต้อนรับด้านหน้าแล้ว วันวิสาข์ก็เห็นมีคนงานอีกสองสามคนคอยวนเวียนช่วยทำงานอยู่ในรีสอร์ทเท่านั้น

ที่นี่อาจจะไม่ใช่สถานที่ยิ่งใหญ่ หรูหราระดับโรงแรมห้าดาวก็จริง แต่ตามความรู้สึกของวันวิสาข์แล้ว รีสอร์ทแห่งนี้พิเศษที่สุด กลิ่นไออบอุ่นซึ่งหาไม่ได้จากที่ใดลอยอบอวลไปทั่วทำให้ ภูแสนฟ้าแตกต่างไปจากที่อื่นๆ อบอุ่นเสียจนรู้สึกเป็นบ้านหลังที่สองของเธอก็ว่าได้

คุณปู่ตั้งใจสร้างรีสอร์ทนี้ขึ้นมามาก เห็นความตั้งใจและเอาใจใส่ทุกรายละเอียดของการบริการแขกที่มีไม่กี่คนของท่านแล้วก็นึกสะท้อนใจเล็กๆ ขึ้นมา

รีสอร์ทสวยๆ ราวกับวิมานบนดินแบบนี้...น่าจะมีแขกมาใช้บริการมากกว่าที่เป็นอยู่

 

หลังจากที่วันวิสาข์โทรกลับไปรายงานแม่ว่ามาถึงรีสอร์ทโดยปลอดภัยแล้ว คุณปู่ก็พาเธอเดินชมบรรยากาศภายในภูแสนฟ้า เมื่อเสร็จการเที่ยวชม ปู่ฌานก็เชิญแขกกิตติมศักดิ์ผู้มาเยือนใหม่รับประทานอาหารพร้อมกันในห้องอาหารของรีสอร์ท

บรรยากาศโดยรวมเป็นไปอย่างสบายๆ และเป็นกันเอง อาหารที่ถูกยกมาเสิร์ฟขึ้นโต๊ะนั้นเป็นอาหารพื้นเมืองเสียส่วนใหญ่ หน้าตาดูแสนธรรมดา แต่รสชาติเข้าขั้นไม่ธรรมดาทีเดียว จนวันวิสาข์อดไม่ได้ต้องเอ่ยชม ป้าชื่นแม่บ้านและแม่ครัวมือหนึ่งเพียงหนึ่งเดียวของรีสอร์ทไม่ขาดปาก

เนื่องเพราะอาหารอร่อยและหัวข้อสนทนาน่าสนใจทำให้วันวิสาข์และอาสาฬห์เจริญอาหารเป็นพิเศษ  คุณปู่กำลังเล่าประสบการณ์การบริการแขกผู้มาพักในรีสอร์ทอย่างออกรสอยู่เลย เมื่อของหวานปิดท้ายรายการยกมาเสิร์ฟ

ไม่ทานขนมเหรอคะ คุณติณห์

หญิงสาวซึ่งกำลังเอร็ดอร่อยกับกระท้อนลอยแก้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เพราะเห็นเขาไม่ยอมแตะต้องถ้วยหน้าตัวสักนิด

อร่อยนะคะ เปรี้ยวๆ หวานๆ ชื่นใจดี ลองทานดูสิ

ผมอิ่มแล้วล่ะครับว่าพลางใช้ผ้าบนตักเช็ดมุมปากอย่างมีมารยาท ยืนยันชัดเจนว่าตัวเองอิ่มแล้วจริงๆ

คนถามนั้นถึงกับมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ จะอิ่มได้ยังไง อย่าว่าแต่ของหวานเลย ตอนอาหารคาวเมื่อครู่ เธอยังเห็นเขาทานแบบแมวดมอยู่เลย

อาหารไม่อร่อยเหรอคะ เธอเอ่ยถามอีก ในขณะที่ถ้วยขนมส่วนของติณห์ถูกอาสาฬห์หยิบไปจัดการต่ออย่างรวดเร็วแล้ว

เปล่าหรอกครับ อาหารอร่อยมากเลย

อร่อย แต่ไม่ถูกปากคุณใช่ไหมคะ

 ชายหนุ่มไม่ตอบ ได้แต่ยิ้ม เห็นอย่างนั้นอาสาฬห์จึงช่วยพูดแทนให้ทั้งๆ ที่ปากตนยังเคี้ยวหงุบหงับน่าเกลียดอยู่

พี่ติณห์คงจะชินกับอาหารฝรั่งมากกว่า

เอ๋...

วันวิสาข์เองหันไปมองยังน้องชายทันที

ว่ายังไงนะ อาร์ท

พี่ติณห์ได้ทุนจากมหาวิทยาลัยไปเรียนต่ออเมริกาตั้งหลายปี พี่เขาคงชินกับรสชาติอาหารตะวันตกมากกว่าน่ะ

 อ้าว คุณจบจากอเมริกาเหรอ คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ ก่อนจะหันมาทางชายหนุ่มเพื่อขอคำยืนยันว่า สิ่งที่น้องชายพูดไม่ได้มั่ว

เป็นความจริงเหรอคะ คุณติณห์

จริงครับ ผมเป็นสถาปนิก ได้ทุนจากมหาวิทยาลัยไปเรียนต่อด้านดีไซน์ในอเมริกา เพิ่งกลับไทยได้สักพัก

โอ้โห แบบนี้คุณต้องเก่งภาษาอังกฤษมากแน่เลย น่าอิจฉาจัง ฉันนี่เรื่องภาษาไม่เอาไหนเลยซะเลยล่ะค่ะ

คุณก็พูดเกินไปแล้วครับ

จริงๆ นะคะ หญิงสาวยืนยัน อย่าให้ฉันต้องคุยกับฝรั่งนะ ไม่งั้นฉันคงเมื่อยแย่เชียวค่ะ

เมื่อยปากเหรอ

เมื่อยมือต่างหากค่ะ

เกิดเสียงหัวเราะครืนในโต๊ะอาหาร เมื่อเสียงหัวเราะสงบลง หญิงสาวจึงเริ่มต้นถามอีกครั้ง

ว่าแต่หลังจากคุณจบมาจากเมืองนอกแล้ว คุณทำงานอะไรที่ไหนเหรอคะ

 อ้อ ตอนนี้ผมทำงานอยู่บริษัทดีไซน์ที่กรุงเทพครับ

เอ๊ะ...เหมือนฉันเลยค่ะ ก่อนที่จะถูกปลดออก ฉันก็เคยทำงานเป็นลูกจ้างช่วยงานบัญชีอยู่บริษัทดีไซน์แห่งหนึ่งเหมือนกันล่ะ บังเอิญจัง คุณติณห์ก็เป็นลูกจ้างที่บริษัทดีไซน์เหมือนกันเหรอคะ

ชายหนุ่มยิ้มเรื่อ

ครับ ผมเป็นลูกจ้างช่วยดูแลบริษัทของพ่อแม่น่ะครับ

เอ๊ะ?”

 ครอบครัวผมมีธุรกิจด้านดีไซน์ครับ ผมจบมาแล้วก็เลยมาช่วยงานท่าน เขาชี้แจงด้วยรอยยิ้ม  บริษัทเติบโตไปเยอะทีเดียว ยุ่งมาก นี่ก็กำลังจัดการทำสาขาย่อยอยู่ในตัวเมืองที่นี่ด้วย ผมเลยต้องบินขึ้นเหนือถี่หน่อยเพื่อดูแลสาขาที่เปิดใหม่ แต่ช่วงนี้...ไม่รู้ทำไม ผมชักไม่อยากจะบินกลับกรุงเทพซะแล้วสิครับ

ดวงตาคมพริบพรายบวกกับรอยยิ้มหวานๆ นั้นทำให้วันวิสาข์แทบไม่ต้องเอ่ยถามถึงสาเหตุที่เขาไม่อยากกลับกรุงเทพเลย ในเมื่อแววตาคู่นั้นกำลังบ่งบอกชัดเจนว่า เธอเองคือสาเหตุนั้น! แต่ทว่าใครบางคนกลับอยากได้ความกระจ่างในสาเหตุนั้นเสียเหลือเกิน

ทำไมพี่ติณห์ถึงไม่อยากกลับไปกรุงเทพล่ะครับ เอ...อยากรู้จังเลย ที่นี่มีอะไรดีนักหนาน๊อ ถึงได้ติดอกติดใจจนไม่อยากจะกลับไป

น้ำเสียงกวนประสาทของเจ้าน้องชาย ทำให้คนเป็นพี่ถึงกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้

หยุดพูดอะไรไม่เข้าท่าเลยนะ อาร์ท

เอ๋า ก็อาร์ทอยากรู้จริงๆ นี่นา ว่าไงล่ะครับพี่ติณห์ ตกลงว่าเพราะอะไรเหรอ

แทนที่จะทำเป็นหูทวนลมและเฉยๆ ไปซะ แต่คนถูกกระเซ้าถามกลับยิ้มกริ่ม

เอ...คงเพราะนางฟ้าของพี่อยู่ที่นี่ล่ะมั้งครับ

บ้าจี้ตอบตามเจ้าตัวแสบไปซะอย่างนั้น เสียงหัวเราะก็ดังลั่นโต๊ะเลยล่ะสิทีนี้

นางฟ้าหรือซาตานกันแน่ก็ไม่รู้นะพี่ ฮ่าๆ

ว่าใครเป็นซาตานยะ อาร์ท!” คนที่ถูกแซวพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าของตนด้วยการหันไปตวาดแว๊ดใส่น้องชายแทน ถ้าชีวิตนี้พูดอะไรดีๆ ไม่ได้ก็ปิดปากให้สนิทไปเลยนะเรา

เด็กหนุ่มทำท่ายกนิ้วขึ้นปาดคอตัวเองอย่างล้อเลียน หันไปกระซิบกับชายหนุ่มข้างๆ

นางมารร้ายหมายเลขหนึ่ง!”

อาร์ท!”

เอ้าๆ พอได้แล้ว หยุดแซวพี่สาวได้แล้วน่า ตาอาร์ท ฌานซึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะคอยดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ รีบเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์พลางหัวเราะร่วน ไม่ไหวเลยนะเราสองคน จะไม่ทะเลาะกันสักวันได้ไหมนี่

เห็นทีจะไม่ได้

ตอบคนเป็นปู่ด้วยการเมินหน้าหนีกันไปคนละทางทั้งพี่ทั้งน้องแบบพร้อมเพรียง

เฮ้อ...จริงๆ เลยน้า เราสองคนนี่ล่ะก็พอกันทั้งคู่ ฌานส่ายหน้าไปมาอย่างนึกอ่อนใจ แต่ยังทิ้งรอยยิ้มจางๆ ติดบนริมฝีปากอยู่ดี ถึงจะชอบทะเลาะหาเรื่องกันบ่อยๆ แต่เขารู้ดีว่าแท้จริงแล้วสายสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้แนบแน่นเสียยิ่งกว่าอะไร

ว่าแต่พี่ยังสงสัยอยู่เรื่องนึง วันวิสาข์ตั้งต้นถามน้องชายใหม่อีกครั้งด้วยท่าทีเคลือบแคลงใจไม่หาย อาร์ทรู้เรื่องที่คุณติณห์ได้ทุนไปเรียนต่ออเมริกาได้ยังไง คุณติณห์เป็นคนบอกเหรอ

เปล่า พี่เขาไม่ได้บอก

อ้าว งั้นแกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง

ทำไมจะไม่รู้ล่ะ เจ๊ เด็กหนุ่มโบกมือไปมาอย่างนึกรำคาญ ก็พี่ติณห์ได้ทุนจากมหาวิทยาลัยที่อาร์ทเรียนอยู่ตอนนี้ไงเล่า

หา! มหาวิทยาลัยแกอ่านะ งั้นก็แปลว่า...

ใช่ มหาวิทยาลัยเดียวกับที่เจ๊เรียนจบมานั่นแหละ ตอนแรกที่เห็นพี่ติณห์ อาร์ทถึงได้ว่าคุ้นหน้าชอบกลอยู่ นึกไปมา โธ่เอ๊ย นึกว่าแฟนเจ๊เป็นใครที่ไหน ที่แท้ก็คนไม่ใกล้ไม่ไกล รุ่นพี่คนดังของคณะอาร์ทนี่เอง อาร์ทเพิ่งจะรู้ไม่นานมานี่เอง เจ๊ล่ะก็มีแฟนเป็นคนดังยังอุบเงียบมาได้ตั้งนานนะ

คนดัง?”

เจ๊รู้เปล่า แต่ก่อนพี่ติณห์ดังมากเลยในคณะสถาปัตย์ หน้าตาดี กีฬาเยี่ยม ดนตรีเลิศ แถมเรียนเก่งมากเป็นหัวกะทิระดับแนวหน้าของมหาวิทยาลัยเชียวนา รุ่นพี่ที่คณะอาร์ทงี้นะร่ำลือกันปากต่อปากถึงความเก่งกาจของพี่เขาตลอดเลย อาร์ทเคยเห็นภาพพี่เขากับโล่งรางวัลเยอะแยะตอนเข้าไปชมในหอเกียรติยศของคณะด้วยล่ะ ว่ากันว่าพี่ติณห์เป็นหนึ่งในสองรุ่นพี่ในตำนานที่ช่วยกอบกู้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ให้รุ่งเรืองอีกครั้ง เป็นบุคคลอัจฉริยะระดับเทพที่มหาวิทยาลัยไม่เคยมีในรอบห้าสิบปี!”

โห ขนาดนั้นเลยเหรอ สุดยอดจริงๆ

ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ซ่า นี่อาร์ทอย่าพูดเกินจริงนักสิ ติณห์ยิ้มน้อยๆ ในขณะที่อาสาฬห์ส่ายหน้าแรงๆ

อาร์ทไม่ได้พูดเกินจริงนะ อาร์ทพูดเรื่องจริงที่ได้ยินมาต่างหาก ขนาดทุน หยากไย่ของคณะที่ว่าหินนักหินหนา ไม่เคยมีใครสอบถึงเกณฑ์ชิงได้ไปเลยตั้งแต่ตั้งมา รู้ไหมว่าใครเป็นคนชิงได้ไปคนแรก ก็รุ่นพี่ในตำนานนี่ไงล่ะ ยังไม่พอนะคร้าบ...อ๊ะๆ เห็นว่าชิงไปได้ด้วยคะแนนร้อยเต็มซะด้วย!”

 เห็นท่าข่าวจะผิดแล้ว อาร์ท หนุ่มในตำนานหรี่เสียงลงนิดนึง ดวงคมมีแววเจิดจ้าขึ้น พี่พลาดไปแต้มหนึ่ง ได้เก้าสิบเก้าคะแนนต่างหากล่ะ

อ้าว...สงสัยอาร์ทจะจำผิด  แต่ก็ช่างเถอะ แค่แต้มเดียวเองนี่นะ ไม่แตกต่างเท่าไร

ต่างสิ ต่างมาก บางทีแค่แต้มเดียวก็ตัดสินแพ้ชนะกันได้

อาสาฬห์โบกไม้โบกมือไปมา

ครับๆ นั่นแหละ สุดท้ายพี่ติณห์ก็เลยชิงทุนนั่นไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดด้านการออกแบบในอเมริกาได้ เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ เขาจบเรื่องเล่าตนเองกับพี่สาว

 อืม อย่างนี้นี่เอง ดีจังเลย ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า เราเรียนจบมาจากสถาบันเดียวกันสินะคะ คุณติณห์ วันวิสาข์หันพูดอย่างร่าเริงกับชายหนุ่ม

ครับ ที่เดียวกัน ทีนี้คุณนึกออกหรือยังครับว่า เราสองคนรู้จักกันได้ยังไง

เอ๊ะ?”

เมื่อเห็นดวงหน้าหวานยังดูงุนงงอยู่ ชายหนุ่มจึงล้วงกระเป๋าเงินออกมาก่อนจะยื่นภาพถ่ายใบน้อยในนั้นส่งให้สาวเจ้า

เด็กสาวในชุดนักศึกษาหน้าตาคุ้นๆ ยิ้มตอบกลับมาอย่างสดใส

แด่...ความรักของเราสองคน

วันวิสาข์อ่านข้อความหลังรูปภาพ อดแปลกใจไม่ได้เมื่อพบว่า ลายมือหวัดๆ จากเส้นหมึกสีสวยนั้นก็คือ ลายมือของเธอเอง

นึกไม่ถึงว่า ฉันจะหวานแหววกับเขาเป็นด้วย

ติณห์หัวเราะแผ่ว โคลงศีรษะไปมา

เห็นทีผมคงต้องเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำของคุณขนานใหญ่แล้วล่ะ

 

 

 



Mignonne 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 7 : บทที่ 7 : ภูแสนฟ้า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1942 , โพส : 8 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 8 : ความคิดเห็นที่ 549
แน่ใจนะค่ะว่าเป็นคนธรรดาน่ะคุณติณห์ เทพขนาดนี้
Name : keepwalkinggirl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ keepwalkinggirl [ IP : 71.183.83.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2554 / 08:42
# 7 : ความคิดเห็นที่ 527
เทวดาภพภูมิต้องเป็นอีกหนึ่งรุ่นพี่ในตำนานนั่นแน่ ๆ เลย

น่าเสียดาย ต้องมาเป็นเทวดาซะก่อน
Name : Julie Clara < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Julie Clara [ IP : 223.205.109.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2554 / 20:21
# 6 : ความคิดเห็นที่ 497
น่ารักมากเลย
เทวดาภพภูมิมีความหลังอะไรกับซ่ารึเปล่าหว่า??
Name : ♥Sangmoei < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥Sangmoei [ IP : 222.123.62.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ธันวาคม 2553 / 19:13
# 5 : ความคิดเห็นที่ 228
ซ่าเอ๊ย ลืมสนิทจริงด้วยนะนี่

ว่าแต่เทวดาหนุ่มคนนั้นมีอะไรกับกลุ่มนางเอกเรารึเปล่าหนอ
Name : พันดารา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พันดารา [ IP : 128.86.157.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2552 / 20:07
# 4 : ความคิดเห็นที่ 145
ขอบคุณนะคะ

เรื่องนี้สนุกดี
Name : >abuuu< < My.iD > [ IP : 58.9.116.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2552 / 14:53
# 3 : ความคิดเห็นที่ 144
อยากเจอเทวดาแล้วค่า

ว่าแต่อาหารที่เมกาอร่อยจริงหรอ
ฮ่าๆๆ
สู้อาหารไทยไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ
อยากกลับไทยไปกินส้มตำลาบปลาเผาจะแย่อยู่แล้ว ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
หนาวจะแข็งอยู่แล้วอ่าาา ชีช้ำมากค่า
PS.  ผมทองหล่อไปอ้ะ - -........
Name : เมทัล < My.iD > [ IP : 204.124.238.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2552 / 10:17
# 2 : ความคิดเห็นที่ 143
ไม่รู้ว่าต้องรื้อฟื้นกันยาวจนเหนื่อยหรือเปล่านี่สิ 555
PS.  my blog : http://uranuskitz.bloggang.com
Name : Peachgal < My.iD > [ IP : 58.9.48.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2552 / 00:40
# 1 : ความคิดเห็นที่ 142
กีสกาส สนุกจังเลยอ่า

อัพเร็วๆ นะเคิฟ
Name : mint ka milk < My.iD > [ IP : 115.67.102.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มกราคม 2552 / 10:15
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android