คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม)

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 : ข้างหลังภาพ


     อัพเดท 6 มี.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักแฟนตาซี
Tags: Romance, Comedy, Fantasy, เทวดา, ตำนานนรก-สวรรค์, ภพภูมิ, วันวิสาข์, ครอบครัว, paranormal
ผู้แต่ง : น ว ต า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น ว ต า
My.iD: https://my.dek-d.com/naughtyprincess
< Review/Vote > Rating : 94% [ 80 mem(s) ]
This month views : 19 Overall : 48,733
747 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 192 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 9 : บทที่ 9 : ข้างหลังภาพ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1764 , โพส : 9 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 9 ข้างหลังภาพ?!

 

กลับมาได้สักทีนะยะ พ่อคุณ

เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงในชุดเสื้อเชี้ตขาวหมุนตัวกลับเข้ามาด้านใน วิมานส่วนตัวซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอก แทรกตัวอยู่ในต้นไม้ใหญ่นั้นดูจะคับแคบลงไปถนัดตาเมื่ออีกสองร่างเข้ามาอัดแน่นคอยท่าเจ้าบ้านอยู่ในนี้ด้วย

ชายหนุ่มสวมแว่นตาเงยหน้าจากตำราสมุดข่อยขึ้นมองเจ้าบ้าน ยิ้มแป้นโบกไม้โบกมือทักทายอย่างกระตือรือร้น

 สวัสดี ภพ!”

หวัดดี อนิล เจ้าบ้านหนุ่มยิ้มตอบกลับไป ทำเมินอีกร่างซึ่งนั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ตรงนั้นด้วย  ไง มานานแล้วเหรอ

สักพักแล้วล่ะ

ว่างล่ะสิท่า

 ภุมเทวดาอย่างฉันไม่เคยว่าง

เหรอ แล้วไหงมานั่งอยู่ตรงนี้ได้

โน่น...โดนพี่เลี้ยงของเราลากมาอยู่เป็นเพื่อน

อนิลหัวเราะร่วน พยักพเยิดไปทางเทวดาอีกองค์ซึ่งนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนแท่นทองคำหน้าจอคอมพิวเตอร์

ร่างสะโอดสะองของเทวดาในชุดอาภรณ์สีม่วงวิบวับสะบัดหน้าพรืดอย่างขัดเคือง ภพภูมิแทบจะต้องกลั้นหัวเราะกับท่าทีของ มิ่งแมนพี่เลี้ยงเทวดาฝึกหัดของเขาและอนิล

อ้าว...พี่เลี้ยงของเราก็อยู่ด้วยเหรอนี่ หันไปยิ้มให้ ราวกับเพิ่งสังเกตว่าอีกฝ่ายมีตัวตนอยู่ตรงนี้ด้วย สวัสดีครับ พี่แมน!”

มิ่งแมน!” เทวดาหนุ่มใหญ่ค้อนขวับอย่างสาวแรกรุ่น เรียกให้ถูกๆ ด้วย ฉันบอกเธอไปกี่ครั้งกี่หนแล้วยะเรื่องชื่อของฉัน

ครับๆ ขอโทษที

เธอนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ สอนไม่เคยจำ แล้วดูซิ เรื่องเสื้อผ้าอย่างมนุษย์นั่นก็เหมือนกัน แหกกฎเทวดาเข้าไปเถอะ พ่อคุณ

แหกกฎยังไง?”

เธอยังมีหน้ามาถามอีกเรอะ นายภพภูมิ เธอมันผิดกฎตั้งแต่หัวจรดเท้า!” มิ่งแมนถลึงตาใส่ร่างสูงในชุดทันสมัยไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ของอีกฝ่าย จะให้ฉันบอกอีกสักกี่หน เทวดาไม่สวมเชิ๊ต ผูกไท เจาะหู หรือนุ่งยีนส์! ไม่...ไม่ และม่าย!!!”

ใจเย็นครับพี่มิ่งแมน อนิลปราม แต่ดูเหมือนเทวดาพี่เลี้ยงจะไม่สนใจ

 แม้แต่การทำเรื่องง่ายๆ อย่างการเนรมิตเครื่องแต่งกายตัวเอง ก็ยังทำได้นอกคอกดีแท้ เธอนี่มันช่าง...!”

นอกคอกยังไง ผมชอบของผมแบบนี้ มันเป็นไสตล์ของผม

เหรอ ทำไมไม่สักที่แก้มก้นซะด้วยเลยล่ะ เทวดาพี่เลี้ยงประชดใส่ ฟังนะ มันอาจเป็นไสตล์ของเธอแต่ครั้นยังเป็นมนุษย์ก็จริง แต่มันไม่ใช่สไตล์ที่เหมาะสมสำหรับการเป็นเทพ! เธอน่าจะรู้ว่าพวกเราควรแต่งตัวยังไงไม่ใช่เหรอ แต่งกายให้เหมาะสมฐานะตัวเองด้วย ถ้าผู้ตรวจการเทพมาเห็นล่ะก็...เด็กเอ๋ย เธอหมดสิทธิ์บรรจุเป็นเทพจริงแน่

ทำไมเทพถึงได้มีกฎเกณฑ์เยอะแยะนักหนา ประสาแค่เรื่องแต่งตัวไม่ทำให้สวรรค์พังพินาศหรอก

 แต่สวรรค์อาจจะพังได้ ถ้ามีเทวดาที่ไม่รู้จักกฎเกณฑ์ ทำอะไรตามใจฉันเช่นเธออยู่มาก!” มิ่งแมนส่งสายตาขุ่นเขียวให้เทวดาหนุ่ม ฟังนะ เครื่องแต่งกายของเหล่าทวยเทพถือเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ เป็นสิ่งที่เราสั่งสมกันมาหลายร้อยปี เป็นสิ่งที่งดงามควรค่าแก่การ...

ผมภูมิใจ แต่ผมไม่ใส่มันแน่ โจงกระเบน...ไม่มีทาง ฆ่าผมซะเถอะ!”

ภพภูมิ!”

ผมเป็นเทวดาที่ดีได้ไม่ว่าผมจะแต่งตัวอย่างไร มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ไม่สำคัญงั้นเรอะ...โธ่ พ่อเจ้าประคุณรุนช่องเอ๊ย ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย เธอไม่สนใจหน้าตาและภาพลักษณ์ของสวรรค์เราเลยใช่ไหม พวกมนุษย์จะคิดยังไงถ้าเห็นเทวดาที่พวกเขาเคารพนับถือ กราบไหว้วันละสามเวลา แต่งตัวดูไม่ได้ ตอนนี้เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ลอง-วอนตีนนักร้องเกาหลีงั้นเรอะ พุทโธ่ เธอเป็นเทวดา โปรดจงอย่าลืม!”

ผมไม่เคยลืม แต่ก็นะ...มันเป็นสิทธิส่วนตัวของผม

สิทธิส่วนตัวงั้นเหรอ! เธอมันนอกคอก!”

ไม่นอกคอก แค่นอกระบบ ภพภูมิพูดหน้าตาเฉย

มิ่งแมนแทบคลั่งกับสีหน้าเรียบเฉย แต่กวนอารมณ์ของอีกฝ่าย

โอ๊ย...เจริญพรเถอะย่ะ พ่อเทวดานอกระบบ! ความหล่อเหลาของเธอช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เธอมันหัวแข็งที่สุด หัดพูดและเข้าใจอะไรง่ายๆ เหมือนอย่างอนิลบ้างจะได้ไหม!”

ภพภูมิยักไหล่

คนอย่างอนิลคงมีได้แค่คนเดียว

อ้อ นั่นสินะ แล้วเทวดาไม่เอาไหนอย่างเธอก็มีได้คนเดียวเหมือนกันสิท่า

 ทำนองนั้น

โฮ...มิ่งแมนปวดเฮด ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนี่ มิ่งแมนแทบจะกุมขมับเมื่ออีกฝ่ายยิ้มยียวนใส่เสียอย่างนั้น ฉันเป็นเทวดาพี่เลี้ยง มีหน้าที่ต้องดูแลควบคุมเธอให้ผ่านการฝึกหัดครั้งนี้ให้ได้ แล้วให้ตายซิยะ ฉันจะทำได้ไหม ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือกันเลยอย่างนี้!”

ทำไมผมจะไม่ให้ความร่วมมือล่ะ ชายหนุ่มพูดเสียงใส ก้าวฉับๆ ไปนอนเอกเขนกที่แท่นพักผ่อนตรงมุมห้องอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้ผมก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ดีที่สุดแล้ว

ดีที่สุดแล้วงั้นเหรอ...ตลกมาก เทวดาพี่เลี้ยงสะบัดเสียงใส่อย่างขัดใจ ฉันรึอุตส่าห์ช่วยเหลือยอมแลกให้เธอได้มาอยู่ที่ศาลเจ้าพ่อเพทายอันแสนยิ่งใหญ่แห่งนี้...แทนที่จะเป็นต้นไม้หักๆ บุโรทั่งริมถนนซึ่งถูกรถมนุษย์ชนเสียจนวิมานร้าวของเธออะไรนั่นน่ะ เพื่ออะไรยะ...เพื่อให้เธอมาทำตัวเหลวเป๋วเป็นไอติมโดนแดด ไม่ได้เรื่องได้ราวงั้นเรอะ?!”

พี่มิ่งแมนครับ อย่าไปว่าภพเลย ผมคิดว่าภพก็กำลังพยายามตั้งใจทำเต็มที่ดีที่สุดแล้ว อนิลพูดบ้าง หวังกล่อมให้พี่เลี้ยงใจเย็นลง แต่ก็ดูจะไม่ได้ผลเท่าไร ไม่รู้ทำไม แต่ความหงุดหงิดของมิ่งแมนมีดีกรีร้อนแรงเป็นสามเท่าเสมอยามต้องลับฝีปากกับภพภูมิ

เธอไม่ต้องมาแก้ตัวแทนเพื่อนหรอก อนิล เทวดาหนุ่มใหญ่พูดเสียงขรึม ตวัดวายตาไปจับจ้องอีกร่างซึ่งยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน เธอควรรู้เสียบ้าง ว่าเพื่อนของเธอทำตัวแย่แค่ไหน ฉันรู้มาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นหน้าหมอนี่แล้วว่า เขาเป็นพวกไม่เอาไหน โผล่ไปที่ไหนก็มีแต่สร้างปัญหายุ่งยากให้คนอื่น!”

อื้อหือ...พี่มิ่งไม่แมน เอ๊ย พี่มิ่งแมน มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ ผมไปทำอะไรให้พี่โกรธแค้นตั้งแต่ชาติปางไหน พี่ถึงได้ด่าผมปาวๆ ขนาดนี้

 ฮึ...ชาตินี้แหละย่ะ ไม่ต้องชาติไหน เทวดาหนุ่มใหญ่สะบัดหน้าพรืด ตลกดี...ฉันจำได้ว่า เธอเป็นรุกขเทวดา มีหน้าที่ต้องประจำอยู่และปกป้องดูแลรักษาต้นไม้ แล้วเธอทำอะไร ผลุบเข้าผลุบออกออกเหมือนผีไม่มีศาลเนี่ยนะ

ผมก็เบื่อเป็นเหมือนกันนี่นา จะให้อยู่เฝ้าต้นไทรโกโรโกโสนี่ตลอดทั้งวันทั้งคืนเลยหรือยังไง ผมเป็นเทวดา ไม่ใช่หมาเฝ้ายามต้นไม้สักหน่อย ก็ต้องออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกกันบ้าง

ฉันรู้ ว่าเธอเป็นเทวดาไม่ใช้ไอ้ด่าง ไหนๆ เป็นเทวดาก็ทำหน้าที่เทวดาให้สมบูรณ์หน่อยจะได้ไหมเล่า

จะให้ผมทำอะไรล่ะ นอกจากดูแลต้นไม้แล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรจะให้ผมทำสักอย่าง

มีสิ ทำไมจะไม่มี

ภพภูมิเลิกคิ้ว หันไปมองเพื่อนชายอย่างแปลกใจ อนิลยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มแป้น ดูตื่นเต้นมากที่จะได้ใช้ความรู้ที่หมั่นศึกษาจากคู่มือเทวะฝึกหัดช่วยแก้ไขความเขลาเบาปัญญาของเพื่อน

ช่วยบอกเขา พ่อเทวดานอกระบบองค์นี้หน่อยซิ อนิล ว่าหน้าที่ของรุกขเทวดามีอะไรบ้าง

อนิลพยักหน้าให้มิ่งแมน

นายคงจะรู้แล้ว หน้าที่หลักของรุกขเทวดาก็คือ ปกป้องดูแลรักษาต้นไม้ ไม่ให้มนุษย์คนใดมาทำลายหรือตัดโค่นลงง่ายๆ ได้ แต่นอกจากนี้ ยังมีหน้าที่สำคัญอีกอย่างที่รุกขเทวดาจำเป็นต้องทำด้วย

อะไร?”

นายต้องคอยช่วยเหลือและให้โชคลาภชาวบ้านอนิลพูดเร็วๆ จนดูเหมือนท่องจำมาจากหนังสือเสียมากกว่า

หา...ช่วยเหลือและให้โชคลาภงั้นเรอะ!” เทวดาหนุ่มร้องลั่น ดีดตัวผึงขึ้นจากแท่นที่พักทันที พูดเป็นเล่นน่า...จะให้ฉันบอกใบ้หวยพวกมนุษย์งั้นเหรอไง

เฉพาะพวกมนุษย์ที่เป็นคนดี ซึ่งพิจารณาแล้วเห็นว่า สมควรจะได้รับรางวัลตอบแทนเป็นกำลังใจในชีวิตของเขาบ้างเล็กๆ น้อยๆ มิ่งแมนช่วยเสริมให้

จี้เป็นบ้า...แล้วผมจะไปรู้ได้ไงว่า คนไหนเป็นคนดีหรือไม่ดี

ในคอมพิวเตอร์บนโต๊ะนั่น จะมีฐานข้อมูลสวรรค์ บรรจุบัญชีบุญบาปของมนุษย์ที่มาขอโชคลาภแบบอัพเดทรายวัน นั่นสามารถช่วยเธอตัดสินใจได้ง่ายขึ้นว่าจะเลือกให้รางวัลแก่ใคร ทีนี้หายจี้หรือยัง

ภพภูมิอึ้งไปนาทีหนึ่ง มองไปยังคอมพิวเตอร์อีกฟากอย่างทึ่งจัด

แหล่ม...ผมนึกว่าไอ้นั่นมีไว้ใช้เล่นเกมออนไลน์ของสวรรค์ได้อย่างเดียวซะอีก

มิ่งแมนอ้าปากจะพูดอะไร หากแต่ก็ต้องกุมขมับไปอีกรอบ เมื่ออนิลกล่าวเสริมเสียงใสมาจากอีกด้าน ใช้แชทกับเทวดาองค์อื่นก็ได้ล่ะ

เฮ้ย! จริงเหรอ นายลองยัง

ลองแล้วๆ คุยกับนางตะเคียนทองที่อยู่ถัดไปอีกอำเภอนึง ใช้ได้ดีพอสมควรเลยล่ะ แต่รู้สึกว่า ในศาลพระภูมิ เอ่อ...ฉันหมายถึงที่วิมานของฉัน สัญญาณไม่ค่อยดีเท่าไร ขาดหายตลอด แถมอืดสุดๆ

อ้าว แย่จังนะ

สงสัยฉันคงต้องแวะมาใช้เครื่องของนายที่นี่จะได้ไหม

ชัวร์! ได้อยู่แล้วพวก มาสิ ว่าแต่รุ่นนี้วินโดว์ไหน อนิล

คิดว่าเป็น XP Home Edition นะ

หะ...XP eXPerience อย่างเดียวกับของมนุษย์น่ะเหรอ ตกยุคไปเปล่า

ใครบอก เท่าที่ศึกษามา นี่ไม่ตกยุคนา...XP  ย่อมาจาก eXtra Paradise Home Edition รุ่นใหม่เอี่ยมอ่องเลยต่างหาก แรงที่สุดแล้วในสวรรค์ตอนนี้ นายนี่โชคดีเป็นบ้า!”

มิ่งแมนเฝ้ามองเทวดาหนุ่มสององค์กรูกันเข้าไปรุมล้อมที่หน้าคอมพิวเตอร์ อดนึกหมั่นไส้ไม่ได้

นี่! พวกเธอ...ไปทำงานกันได้แล้วย่ะ!”

ครับผม รับคำเสียงใส แต่ทว่ายังจดจ้องกับหน้าจอไม่เลิก

อนิล ฉันสงสัยจังว่า เครื่องนี้เข้าเวบโป๊ได้หรือเปล่า

ภพภูมิ!”

เสียงตวาดลั่นทำให้ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะร่วน ถูกใจที่แหย่พี่เลี้ยงได้สำเร็จ

ผมล้อเล่นน่า

เทวดาพี่เลี้ยงทำเสียงฮึดฮัดในคออย่างไม่ชอบใจ แล้วก็ต้องเอามือกุมขมับอีกหนเมื่อดั๊นมีเสียงตอบคำถามลอยมาเข้าหูได้ซะนี่

เข้าไม่ได้หรอก ภพ ระบบบล็อกเอาไว้ แต่ถ้านายอยากเข้าจริงๆ ฉันคิดว่าฉันจัดการเจาะให้นายได้

เยี่ยม!”

เทวดาพี่เลี้ยงตาเหลือก แยกเขี้ยวใส่เทวดาหนุ่มทั้งสอง

ให้ตายซิยะ...เอาเข้าจริง สองสหายนี่ก็ไม่ได้แตกต่างกันสักเท่าไร ให้มันได้อย่างนี้!

มิ่งแมนปวดเฮด!


 

ทานอาหารอิ่มแล้ว ทีนี้จะเริ่มงานได้หรือยังคะ

เสียงทวงถามใสแจ๋วของหญิงสาวข้างกาย ทำให้คนที่เพิ่งอิ่มอกอิ่มใจกับการทานอาหารเช้าไปเมื่อครู่ยิ้มออกอีกครั้ง

ทำสิครับ ซ่าเห็นผมเป็นคนอู้งานเหรอ

เกือบๆ จะใช่แล้วค่ะ ถ้าคุณยังไม่หยุดอ้อนให้ฉันป้อนหารให้คุณเมื่อกี้ ฉันอาจเผลอคิดว่า คุณเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้

นั่นไม่เรียกว่าการอู้งาน มันก็แค่การที่ผมอยากใช้เวลาใกล้ชิดกับ คนพิเศษของผมให้มากขึ้นเท่านั้นเองครับ

วันวิสาข์ยิ้ม ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเขา เกรงว่าฟังมากไปอาจทำให้โรคเบาหวานถามหาได้ เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชักชวนอีกฝ่ายให้ออกไปจากห้องอาหารโดยทันที

งั้นไปทำงานกันเถอะค่ะ

ติณห์เลิกคิ้ว

หือ...คุณจะไปด้วยเหรอ

แน่นอนสิคะ ฉันอยากไปดูคุณทำงานด้วย น่าสนใจดีออก โดยเฉพาะถ้าคุณกำลังจะออกแบบปรับปรุงรีสอร์ทของคุณปู่ฉันด้วยแล้ว นั่นยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ อนุญาตให้ฉันไปดูด้วยคนนะคะ สัญญาเลย ว่าจะไม่เกะกะให้คุณเสียงานแน่นอน!” เธอพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ ยกมือขึ้นปฏิญาณอย่างแข็งขันด้วย

ครับ ได้เลย ถ้าเป็นคุณ ถึงขอมากกว่านี้ ผมก็ให้ได้เสมอ

ชายหนุ่มหัวเราะกับท่าทีน่ารักน่าเอ็นดูของสาวเจ้า ก่อนจะก้มลงสำรวจลำคอระหงที่ว่างเปล่าของหญิงสาวราวกับเพิ่งเห็นสิ่งผิดปกติไป

ว่าแต่สร้อยที่ผมให้คุณไปไหนซะแล้วล่ะครับ

อ้อ...สร้อยคล้องแหวนนั่นน่ะเหรอคะ ฉันเก็บมันไว้ที่ห้องน่ะค่ะ

งั้นเหรอครับ

ค่ะ ฉันกลัวว่านำมาใส่บ่อยๆ มันจะหล่นหายไปซะก่อน หายแล้วหาไม่เจอก็แย่น่ะสิคะ ของมีค่าขนาดนั้นด้วย ฉันเลยเก็บไว้ที่ห้องท่าจะปลอดภัยกว่า

อ้อ

คุณโกรธหรือเปล่าคะ คุณติณห์ หญิงสาวถามไม่เต็มเสียงนัก ท่ามกลางสีหน้าแปลกใจของอีกฝ่าย

หือ...ทำไมผมต้องโกรธคุณด้วยล่ะครับ

ก็...ฉันกลัวว่าคุณอาจจะโกรธ ถ้าฉันไม่ใส่มันไว้ตลอดเวลา

สถาปนิกหนุ่มหัวเราะแผ่ว ส่ายหน้าไปมา

อย่าโง่ไปหน่อยเลย ผมไม่โกรธคุณด้วยเรื่องแค่นี้หรอกครับ ผมดีใจด้วยซ้ำที่คุณมองสร้อยเส้นนั้นเป็นสิ่งมีค่าที่ควรเก็บรักษาเอาไว้ นั่นล่ะเรื่องสำคัญ ดังนั้นไม่ต้องใส่ตลอดเวลาก็ได้ครับ

คุณแน่ใจเหรอคะ แล้วจะไม่มาโกรธทีหลังนา

แน่ใจครับ ไม่โกรธแน่นอน ผมก็คิดเหมือนคุณ กลัวว่าสักวันมันจะหล่นหายไปเหมือนกัน เก็บไว้ที่ปลอดภัยล่ะดีแล้ว เอ้า...ไปทำงานกันเถอะครับ เขาเปิดยิ้มนุ่มนวล ก่อนจะกระชับสัมภาระของตนเองและเดินนำออกไปด้านอก

 

ร่างสูงเดินเคียงข้างร่างบอบบางออกไปนอกห้องอาหาร ติณห์ตั้งใจจะไปสำรวจบริเวณโดยรอบของรีสอร์ททั้งหมด รวบรวมภาถ่ายและสภาพข้อมูลทั้งหมดก่อนจะเข้าสู่ขั้นตอนการออกแบบต่อไป ทั้งคู่เดินพูดคุยกันมาเรื่อยๆ หมายจะออกไปสำรวจยังลานด้านนอกก่อนเป็นอันดับแรก แต่พอเดินมาถึงลอบบี้ เสียงทักของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น

อ้าว...หนูซ่า คุณติณห์

ชายชราแหงนหน้าจากเคาร์เตอร์ ดูท่าจะเพิ่งวางสายจากโทรศัพท์ไปได้ไม่นาน

จะไปไหนกันเหรอ

คุณติณห์จะออกไปทำงาน ซ่าเลยจะขอตามออกไปดูด้วย คุณปู่ทราบหรือยังคะว่า คุณติณห์เขาจะมาออกแบบ ปรับปรุงรีสอร์ทของเราให้ใหม่

อ้อ...ใช่ ปู่รู้แล้ว ตะกี้นี่เอง แม่ของหนูเพิ่งโทรมาบอก ฌานพยักหน้าขรึมๆ หันไปทางชายหนุ่มอีกคน เห็นว่าคุณอาสามาช่วยปรับปรุงรีสอร์ทเงียบๆ นี้ให้ทันสมงทันสมัยขึ้นใช่ไหม

ครับ ผมจะปรับให้รีสอร์ทนี้มีความเป็นโมเดิ้น สะดวกสบายมากขึ้น เพื่อที่จะได้ขยายฐานลูกค้าในระยะยาว

ฟังดูไม่เลว คงถูกใจแม่จารีที่ชอบแสงสีเสียงเยอะเลย แต่เปลี่ยนแล้วมันจะดีจริงอย่างที่พูดหรือเปล่า ชายชรามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคลือบแคลง ยังดูไม่วางใจกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เท่าไร

ดีสิครับ รีสอร์ทนี้ตั้งอยู่ในทำเลดีแล้ว ผมว่าถ้าเราเปลี่ยนรูปแบบรีสอร์ทให้มันทันสมัยขึ้นอีกสักหน่อย ผสมกลิ่นไอความเป็นตะวันตกเข้าไป รับรองว่ายอดแขกจะต้องเพิ่มขึ้นจนรับแทบไม่หวาดไม่ไหวกันเลยล่ะครับ

วันวิสาข์ลอบมองเสี้ยวหน้าไม่สบายใจนักของคุณปู่ ท่านทำท่าเหมือนจะพูดขัดอะไรขึ้นมา แต่ทว่าก็เปลี่ยนใจที่จะไม่พูดเสียอย่างนั้น แวบหนึ่งที่เธอรู้สึกกังวลเหมือนคุณปู่ เธออยากจะให้ที่นี่มีลูกค้ามากขึ้นก็จริง แต่ก็ไม่แน่ใจเท่าไรว่า ภูแสนฟ้าควรจะปรับปรุงไสตล์ใหม่ทั้งหมดเป็นแบบโมเดิ้นอย่างที่คุณแม่และติณห์แนะนำดีหรือไม่

ดี...ฉันเองก็ไม่ค่อยสันทัดเรื่องนี้เท่าไร ฝากคุณดูแลด้วยแล้วกัน

ครับ วางใจได้เลยครับ สำหรับงานนี้ ผมจะทำให้ดีที่สุด

ฌานพยักหน้า ลอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

อืม ถ้างั้นก็ไปทำงานเถอะ ตามสบายเลยนะ ขาดเหลืออะไรบอกได้

ขอบคุณครับ

ชายชราตั้งท่าจะหมุนตัวจากไป แต่ทว่าเขากลับหยุดกึก หันมองหน้าหลานสาวราวกับเพิ่งนึกเรื่องอะไรบางอย่างได้

อ้อใช่...หนูซ่า ตกลงมีปัญหาอะไรที่อยากจะบอกปู่ไหม

คะ?”

ปัญหาเมื่อคืนที่ทำหลานไม่สบายใจอะไรนั่นน่ะ

อ้อ...” หญิงสาวอึกอักไปครู่หนึ่ง ใช่แล้ว...เธอยังติดค้างเรื่องปัญหาของผู้บุกรุกหน้าหล่อนั่นกับคุณปู่อยู่นี่นา

ว่าไง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า

วันวิสาข์เม้มริมฝีปากตัวเองราวกับกำลังครุ่นคิด ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะส่ายหน้าปฏิเสธ

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณปู่ ซ่าคงแค่คิดมากไปเอง

ก็แค่แขกคนหนึ่งที่เข้าห้องผิดอย่างที่เจ้าอาร์ทบอกมานั่นแหละน่า...ถึงเธอจะยังไม่เห็นแขกคนไหนในรีสอร์ทมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเจ้าโรคจิตนั่นเลยสักคนก็เถอะ แต่เดี๋ยวก็คงได้รู้กันนั่นแหละ รีสอร์ทเล็กๆ แค่นี้ จะมีแขกกันสักกี่คนให้แอบส่องดูหน้า!

แน่ใจนะว่า ไม่มีอะไรจริงๆ

แน่ใจสิคะ คุณปู่ พยายามทำเสียงให้ร่าเริงสุดชีวิต  ไม่มีอะไรจริงๆ แค่ความเข้าใจผิด คุณปู่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ

ชายชราเลิกคิ้วสูง แม้จะยังสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อหลานสาวยืนยันว่าไม่เป็นไรจริงๆ เขาจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ดีแล้ว ถ้าไม่มีอะไรจริง ปู่ก็สบายใจ ตามสบายนะทั้งสองคน

ว่าแล้วร่างผอมบางของคุณปู่ก็เดินหายออกไป ทิ้งให้เธอยืนอยู่กับชายหนุ่มอีกคนตามลำพัง ติณห์หันมามองเธออย่างสนใจ

มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ ซ่า

 ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง เราไปกันเถอะ

เธอส่งยิ้มสดใสให้อีกฝ่าย ก่อนจะก้าวฉับๆ นำออกไปนอกเรือนไม้ทันที รวดเร็วเกินกว่าที่ชายหนุ่มจะทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ เขาคงไม่รู้เลยว่า รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ไม่ได้แผ่ไปถึงดวงตางดงามของสาวเจ้าเลยสักนิดเดียว

 


 

 

การทำงานของติณห์ดำเนินไปเรื่อยๆ ตลอดทั้งวัน ถึงแม้ภูแสนฟ้าจะไม่ใช่รีอสร์ทใหญ่โตอะไรนัก แต่เอาเข้าจริงก็ใช้เวลานานเอาเรื่องเหมือนกันในการจะสำรวจบริเวณโดยรอบอย่างละเอียดโดยลำพัง ไม่มีลูกทีม สถาปนิกหนุ่มถือกล้องดิจิตอลถ่ายภาพตามมุมนั้นมุมนี้ไปทั่วรีสอร์ท ปากก็พยายามชวนแขกพิเศษซึ่งคอยติดตามดูเขาทำงานในคราวนี้คุยไปด้วยตลอดเวลา อาจเพราะมัวเอาใจใส่ หวานแหววกับแขกสาวคนนี้มากไปหน่อยก็เป็นได้ งานสำรวจในวันนี้จึงไม่คืบหน้าเท่าที่ควร แต่ดูเหมือนว่านั่นไม่ใช่ปัญหาที่สถาปนิกคนเก่งกังวลเสียเท่าไร เพราะพอตะวันเริ่มคล้อยต่ำใกล้ค่ำ เขาก็สรุปกับทุกคนด้วยน้ำเสียงแสนเริงรื่นว่า พรุ่งนี้เขาจะมาสำรวจพื้นที่ที่รีสอร์ทอีก และสานงานต่อให้เสร็จเรียบร้อย

วันนี้เพราะฉันแท้ๆ เชียวงานคุณถึงไม่เสร็จ วันวิสาข์เอ่ยขึ้น ร่างบอบบางเดินเคียงข้างร่างสูงของบุรุษหนุ่มออกมายังลานด้านนอกซึ่งแวดล้อมไปด้วยหมู่ต้นไม้ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ทั้งๆ ที่อุตส่าห์รับปากไว้แล้วว่า จะไม่ทำตัวเกะกะงานของคุณ

พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ซ่า คุณไม่ได้เกะกะงานของผมสักหน่อย

ไม่เกะกะ...แต่งานของคุณก็ไม่เสร็จตามกำหนดไม่ใช่เหรอคะ ถ้าคุณไม่อู้ และฉันก็ไม่ได้เกะกะ แล้วทำไมงานยังไม่เรียบร้อยล่ะคะ

เสียงเข้มๆ ของหญิงสาว ทำให้ติณห์ถึงกับหัวเราะในคอ

โดนซะแล้วไหมล่ะ...ครับ ผมผิด ผมนี่แหละอู้เอง ปกติผมไม่ใช่คนชอบอู้งานหรอกนะครับ แต่วันนี้อยู่ใกล้สาวสวย ก็เลยไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน ยอมอู้เพราะแพ้เสน่ห์เสียอย่างนั้น

คุณติณห์ล่ะก็...ชอบพูดอะไรไม่รู้เรื่องอยู่เรื่อยเลย สวยเสยอะไรกัน พอเลยค่ะพอ ปรามเสียงดุ ทำเมินเสียงหวานหูปานน้ำผึ้งเดือนห้า

ทำไมล่ะครับ ก็คุณสวยจริงๆ นี่นา หรือคุณจะว่าไม่จริง

ไม่จริงค่ะวันวิสาข์พูดเสียงเรียบ  แต่ก็ต้องร้องอุทานออกมา เมื่ออีกฝ่ายยกกล้องดิจิตอลขึ้นมาถ่ายภาพเธอซึ่งยืนอยู่ริมลำธารดังแชะ

คุณติณห์! ทำอะไรคะ!”

ร้องโวยวายใหญ่ แต่ตากล้องกลับยิ้มกริ่ม

ถ่ายภาพคนสวยไงครับ

เล่นอะไรไม่เข้าท่า ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยหญิงสาวหน้ามุ่ย ชะโงกตัวไปดูภาพทีเผลอของตัวเองบนหน้าจอในกล้อง อ๊าย! ดูฉันสิ น่าเกลียดเป็นบ้า!”

สวยดีออกครับ

สวยอะไรกันคะ รับไม่ได้เลยต่างหาก ภาพแย่ๆ อย่างนั้น ลบไปเถอะค่ะว่าพลางจะฉวยกล้องนั้นมาลบภาพ แต่อีกฝ่ายกลับชูเจ้ากล้องขึ้นสูงจนเกินเอื้อมถึง

คุณติณห์!”

คนตัวเล็กบึ้งหน้า เท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มยอมคืนกล้องหรือลบภาพอุบาทว์นั้นแต่อย่างใด มิหนำซ้ำเขากลับถอยห่างออกไป ตั้งใจเล็งกล้องใหม่อีกหน

เอ้า...แอ้คท่าสวยๆ สิครับ ซ่า

คะ?”

ผมจะถ่ายภาพคุณให้ใหม่ไงล่ะ พร้อมหรือยัง

ถ่ายภาพใหม่เหรอคะ?” ทวนคำอย่างงุนงง หันมองซ้ายมองขวาแล้วก็ต้องคิดหนัก แอ้คท่าถ่ายภาพต่อหน้าตากล้องอย่างเขาเนี่ยนะ...รู้สึกแปลกพิลึก

เอ่อ...ไม่ดีมั้งคะ คุณติณห์ ฉันไม่อยากถ่ายภาพตอนนี้

หือ...ทำไมล่ะ

คือ... หญิงสาวอึกอักในคอ จะให้บอกได้อย่างไรว่า จนป่านนี้ก็ยังรู้สึกไม่ชินกับ คนเคยพิเศษคนนี้สักที ต่อให้ไม่ต้องแอ้คท่าบ้าบออะไรอย่างที่เธอชอบก็เถอะ แค่ให้ไปยืนเฉยเป็นหุ่นต่อหน้ากล้องที่เขาเป็นคนถือ ก็ยังรู้สึกขัดเขินยังไงอยู่

คือว่าฉันไม่ค่อยชอบถ่ายรูปเท่าไร อุบอิบในคอไม่เต็มเสียงนัก ราวกับจะล่วงรู้ว่าเธอกำลังโกหกคำโต เสียงกระซิบนุ่มบางเบาดุจปุยเมฆของใครบางคนก็ดังขึ้น

ยัยขี้โกหก

หา!” หญิงสาวหันมองไปรอบตัวอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดล่องลอยมากับสายลมกระทบเข้ากับโสตประสาทของเธอเสียอย่างนั้น ติณห์ดูเหมือนจะสังเกตเห็นท่าทีแปลกๆ ของอีกฝ่ายได้ รีบลดกล้องในมือลง ถามไถ่มาอย่างเป็นห่วง

เป็นอะไรไปหรือเปล่า ซ่า

อะ...เอ่อ เมื่อกี้คุณติณห์ได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่าคะ

เสียง...เสียงอะไรหรือครับ เขาทวนคำอย่างงุนงง

เสียงเหมือนคนพูดน่ะค่ะ วันวิสาข์บอกอย่างหวาดระแวง เพราะไม่เห็นอะไรผิดปกติที่จะเป็นต้นกำเนิดเสียงทุ้มนั้นได้ คุณไม่ได้ยินเหรอคะ

สถาปนิกหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ

ไม่นี่ครับ ผมไม่ได้ยินอะไรเลย

เอ๋...แปลกจริงๆ ก็เมื่อกี้ฉันมั่นใจว่าได้ยินเสียงคนพูดอยู่เลย เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ กวาดสายตาไปมองรอบบริเวณอีกครั้งเพื่อตรวจดูให้แน่ใจ  แถวนี้นอกจากติณห์แล้ว ก็ไม่มีผู้ชายคนไหนอยู่ในรัศมีใกล้พอที่จะหาว่าเธอเป็น ยัยขี้โกหกได้เลยนี่ อันที่จริงฟังดูดีๆ แล้วเสียงที่เธอได้ยิน มันดังมาจากข้างหลังนี่นา

ดวงตาโตเหลียวกลับไปมองยังเบื้องหลังทันที ลำธารสายยาวไหลคดเคี้ยวผ่านแนวรั้วไม้ของรีอสร์ท อีกฟากหนึ่งของลำธารมีต้นไทรต้นใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่

ต้นไทรงั้นเหรอ...

วันวิสาข์หรี่ตามองไปยังจุดนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็พยายามสะบัดศีรษะไล่ความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้ออกไปโดยทันที

เสียงประหลาดไม่มีทางดังมาจากต้นไทรนั่นได้แน่...ไม่ ยัยซ่าเอ๋ย ต้นไทรพูดไม่ได้ มันพูดไม่ได้ จำเอาไว้!

พยายามบอกกับตัวเองอย่างนั้น แล้วจึงหันมายิ้มฝืนๆ ให้คนที่กำลังมองเธออย่างเป็นห่วงอยู่ในตอนนี้

ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ซ่า

อืมค่ะ...ฉันไม่เป็นไร คิดว่านะ เธอพูดเบาๆ สีหน้ายังคงซีดเซียว ฉันคงจะหูฝาดไปเองมากกว่า ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณพลอยตกใจ หมู่นี้ไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรเหมือนกัน

ดวงตาคมทอดนิ่งมาที่ใบหน้าหวาน พริบตาหนึ่งที่เธอเห็นแววความสงสารในแววตาของเขา

อยากไปโรงพยาบาลหรืออะไรไหม ผมจะพาไป

เขาคงจะคิดว่าเธอเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ดันได้ยินเสียงหลอนขึ้นมาเองอย่างนี้

ไม่ค่ะ ขอบคุณ ตอบปฏิเสธอย่างรวดเร็วจนน้ำเสียงค่อนข้างกระชากและห้วนอยู่ในที ฉันยังมีสติปกติดีเหมือนคนทั่วไปค่ะ

ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะครับ ติณห์รีบแก้ไขความเข้าใจผิด ผมแค่เป็นห่วงคุณเท่านั้นเอง เห็นท่าทางคุณไม่ค่อยสบายนัก

ฉันสบายดี

สบายดีอะไร หน้าคุณไม่ได้บ่งบอกว่าสบายดีเลยนะ

เหลวไหล ฉันยังยืนยันเหมือนเดิมค่ะ ฉันสบายดี!”

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เหมือนจะหน่ายกับท่าทีดื้อรั้นของอีกฝ่ายเหลือเกิน ร่างสูงก้าวฉับๆ ตรงมาที่หญิงสาวและคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้

ไปหาหมอกันดีกว่านะผมว่า

ไม่...ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ร่างบอบบางพยายามขืนตัวเอาไว้ให้มากที่สุด เธอเกลียดโรงพยาบาลที่สุด ประสบการณ์ครั้งสุดท้ายที่นั่นไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัย มีแต่ความทรมานและความตาย ทุกอย่างอันไม่น่ารื่นรมย์รวมอยู่ในสถานที่ซึ่งรียกว่า โรงพยาบาล ทั้งสิ้น หลังอุบัติเหตุ เธอสัญญากับตัวเองว่า จะไม่พยายามพาตัวเองเฉียดเข้าไปใกล้โรงพยาบาลอีกเด็ดขาด

ครั้งเดียวก็เกินพอ

ปล่อยฉันนะคะ คุณติณห์

แต่ซ่า...

ฉันไม่ไปทั้งนั้นแหละ ฉันสบายดีค่ะ สบายดีมากๆ เธอว่าพลางสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายโดยทันที ฉันแข็งแรงดี ไม่จำเป็นต้องพึ่งหมอตอนนี้หรอก

แต่หน้าคุณซีดยังกับอะไรดีแน่ะ

ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย

ไม่ได้เป็นอย่างนั้นแน่นะ เขาว่าเสียงขรึม และก่อนที่จะทันตั้งตัวได้ วงแขนแกร่งก็โอบร่างเธอขึ้นให้เข้ามาชิดกับเขาตั้งใจจะให้เธอยืนอยู่นิ่งๆ ยกกล้องในมือขึ้น เหยียดมันจนสุดแขนและถ่ายภาพเขาและคนดื้อรั้นข้างกายดังแชะ

คุณติณห์! ทำอะไรของคุณคะนั่น ยังไม่เลิกเรื่องถ่ายภาพอีกเหรอ!”

ติณห์ไม่ฟังเสียงโวยหญิงสาว คลายวงแขนออกและยื่นกล้องมาให้

ผมจะให้คุณดูสีหน้าคุณตอนนี้ต่างหาก เอ้า...ดูซะสิ ว่าหน้าคุณซีดจริงอย่างที่ผมบอกหรือเปล่า

ฉัน...

ดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าผมไม่ได้โกหก เขาพูดเสียงเข้ม และยัดกล้องดิจิตอลนั้นลงบนมือบาง วันวิสาข์จึงได้แต่รับมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ฉันก็ไม่ได้ว่าคุณสักคำว่า โกหก ฉันแค่ไม่อยากไปหาหมอ เธอพึมพำในคอ ก้มลงไปมองรูปบนหน้าจอ

รูปภาพในนั้นไม่ได้ต่างจากที่เธอคิดไว้สักเท่าไร ใบหน้าของเธอบึ้งตึงจนดูแทบไม่ได้ รัศมีหน้าหมองจนแทบไม่ติดฝุ่นกับใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นของผู้ชายในภาพแม้แต่นิดเดียว

หญิงสาวพ่นลมพรืดทางจมูก ตั้งใจจะเพ่งพินิจดูภาพใบหน้าตัวเองอีกครั้งว่าซีดเซียวจริงอย่างที่ติณห์พร่ำบอกหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันได้ดูอย่างจริงจัง สายตาของเธอก็ดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในภาพเข้า!

ด้านหลังฉากสวยงามของวิวทิวทัศน์ซึ่งเธอและติณห์ยืนอยู่นั้น นอกจากลำธารสายยาว ทิวไม้ ภูเขา และต้นไทรต้นใหญ่แล้ว ยังมีอีกสิ่งซึ่งติดมาในเฟรมภาพด้วยอย่างชัดเจน

ภาพของชายหนุ่มสวมเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์คนหนึ่งยืนกอดอกวางท่าพิงต้นไทรอย่างสบายอกสบายใจ!

หือ...อะไร นั่นใครกันน่ะ?!”

ถึงกับพึมพำอย่างอดแปลกใจไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้น มองไปยังต้นไทรที่ว่า แต่บริเวณนั้นยังคงร้างไร้ผู้คนเช่นเดิม

มีอะไรหรือ ซ่า

อ้อ...ก็นี่น่ะสิคะ ฉันแค่สงสัยว่าผู้ชายคนนี้มาอยู่ในภาพเราได้ยังไงเท่านั้นเอง

ผู้ชาย...ผู้ชายที่ไหนเหรอ

ก็นี่ไงคะ หมอนี่มาได้ไงไม่รู้ ตลกดี หลุดมาอยู่ในเฟรมเราหน้าตาเฉยเลย สงสัยอยากจะมาแจมถ่ายภาพกับเราด้วยมั้งเนอะ วันวิสาข์หัวเราะในคอ พลางยื่นกล้องให้อีกฝ่ายดูบ้าง หากแต่ติณห์กลับทำสีหน้าแปลกๆ

คุณพูดอะไรกัน ซ่า ผู้ชายที่ไหน

โธ่เอ๊ย...ก็ผู้ชายคนที่อยู่ใต้ต้นไทร ด้านหลังเราไงคะ นี่ไงล่ะยืนอยู่ทนโท่ พูดพลางจิ้มหน้าจอให้ดูชัดๆ อีกทีด้วย แต่ติณห์กลับส่ายหน้าไปมา

คุณกำลังล้อเล่นอะไรอยู่ครับ ผมไม่เห็นใครในภาพเลยนอกจากเราสองคน

วันวิสาข์หยุดเสียงหัวเราะตัวเองลงทันที

อะไรกันคะ คุณติณห์ คุณสายตาไม่ดีหรือเปล่านี่

ไม่ครับ ผมสายตาปกติ

ถ้าคุณสายตาปกติจริงล่ะก็...คุณก็ต้องเห็นสิคะ ผู้ชายเสื้อขาว หน้าตากวนโอ๊ยที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้นั่นน่ะ พูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้นกว่าเดิม จิตใจเริ่มปั่นป่วนอย่างหาสาเหตุไม่ได้ขึ้นมาแล้วสิ ช่วยดูอีกทีสิคะ คุณติณห์ บอกหน่อยว่าคุณก็เห็น นี่ไง...เขายืนอยู่ตรงนี้ ออกจะชัดเจนแจ๋วแหววขนาดนี้

ชายหนุ่มยืนกรานส่ายหน้าปฏิเสธท่าเดียว

ไม่ครับ ซ่า ผมไม่เห็นใครหรืออะไรในภาพเลย นอกจากเราสองคน เขายืนยันหนักแน่น ใต้ต้นไทรที่คุณพูดถึงก็ด้วย ผมไม่เห็นผู้ชายที่ไหนสักคน ตอนกดชัตเตอร์ผมก็ไม่เห็นใครแถวนั้นนะครับ

คุณติณห์... ริมฝีปากบางเริ่มสั่นระริก อย่าล้อเล่นอย่างนี้สิคะ คุณต้องเห็นสิ ก็เขายืนอยู่ตรงนี้!”

ซ่า...ไม่เอาน่า คุณกำลังทำให้ผมกลัวนะเขาทอดเสียงอย่างระมัดระวัง นัยน์ตาทอประกายความสงสารกึ่งหวาดกลัวแจ่มชัด เขาคงจะคิดว่าเธอเสียสติไปแล้ว

จริงๆ นะคะ ฉันไม่ได้โกหก คุณต้องเห็นสิ เขายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ เธอก้มลงมองภาพบนกล้องอีกครั้ง แม้จะเป็นในระยะค่อนข้างไกล แต่เธอก็พอมองเห็นเค้าโครงหน้าคมคายของชายคนนั้นได้ดี ดวงตาเข้มกำลังเพ่งมองมาที่เธอและติณห์จากใต้ต้นไม้ใหญ่

ผู้ชายคนนี้...คุ้นๆ หน้าชอบกลอยู่ เธอเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ

นิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ในที่สุดความทรงจำเมื่อคืนก่อนก็ค่อยๆ หวนแจ่มชัด

ใช่แล้ว! อ๊าก! นี่มันไอ้โรคจิตที่บุกเข้ามาในห้องเธอนี่ ไม่ผิดแน่!

นึกถึงตรงนี้วันวิสาข์แทบหมดแรงเป็นลมล้มทรุด

ซ่าครับ...

มือหนากดลงบนบ่าเบาๆ เพื่อเรียกสติเธอให้ตื่นจากความคิด

ค...คะ?”

คุณโอเคดีใช่ไหม

ติณห์ถามอย่างนึกกังวล เห็นได้ชัดว่าเขาคงอยากให้เธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลตรวจอาการดูจะแย่อยู่แล้ว วันวิสาข์อ่านเกมออก ก่อนที่เรื่องมันจะแย่และเธอกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนในสายตาของเขาไปมากกว่านี้ เธอก็ตัดสินใจได้ว่าควรจะต้องทำอะไรสักอย่างเสียแล้ว

 ค่ะ...ฉันโอเคดี

คุณแน่ใจนะว่าไม่อยากไป...

ไม่ค่ะ คุณติณห์ ฉันสบายดี

แล้วเรื่องภาพนี่...

อ๋อ...เรื่องผู้ชายแปลกๆ ในภาพใช่ไหมคะ วันวิสาข์ปล่อยเสียงหัวเราะใสออกมา เรื่องนั้นฉันล้อเล่นน่ะค่ะ!”

ล้อเล่น?”

ใช่แล้วค่ะ รู้อะไรไหมหน้าคุณเวลาโดนอำ ตลกดีออก

ติณห์เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นและดูจะคล้อยตามเธออย่างง่ายดาย

คุณนี่ร้ายนักนะครับ เขาว่าพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก อำผมซะ ตกใจแทบแย่ เล่นอะไรไม่รู้

วันวิสาข์ยิ้มเจื่อน

ขอโทษด้วยนะคะ จะไม่เล่นแบบนี้อีกแล้วล่ะค่ะ

ดีแล้วครับ เพราะอันที่จริงแล้วมุกนี้ก็เล่นได้แค่หนเดียวนั่นแหละครับ

หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ ประสานเสียงกับเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย ได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ในใจแต่เพียงผู้เดียวตลอดช่วงเย็น

ผู้ชายคนนั้น...เขาเป็นใครกันแน่

 

ผ่านพ้นช่วงเวลาอาหารค่ำเรียบร้อย ตอนที่ติณห์ขอตัวจะแยกกลับไปแล้วนั่นแหละ เธอจึงได้ความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา

คุณติณห์คะ...เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

ร่างสูงซึ่งตั้งท่าจะเดินกลับไปขึ้นรถหยุดชะงัก เหลียวกลับมามองร่างแบบางซึ่งหอบแฮ่กๆ วิ่งตามออกมาด้วย

มีอะไรหรือครับ

ฉันขอยืมกล้องคุณก่อนได้ไหมคะ

ครับ?”

ฉันอยากยืมกล้องคุณสักครู่ เอาภาพที่ถ่ายด้วยกันตอนเย็นไปลงในคอมพิวเตอร์ของฉันด้วยน่ะค่ะ ฉันชอบภาพนั้นมากๆวันวิสาข์พูดยิ้มๆ แบมือมาด้านหน้า

ว่าไงคะ พอจะให้ฉันยืมกล้องสักแป๊บได้หรือเปล่า

แม้จะงุนงงอยู่บ้างกับท่าทีอยากได้จนออกนอกหน้าของสาวเจ้า แต่เขาก็วางกล้องของตนลงบนมือบางอย่างยินดี

ได้อยู่แล้ว เอาไปสิครับ

 

 

 

 

 

Mignonne 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ลิขิตรักฉบับสวรรค์ (สนพ.ยาหยียาใจ ในเครือ ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 9 : บทที่ 9 : ข้างหลังภาพ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1764 , โพส : 9 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 551
เอ่อเทวดาภพภูมิเป็นเทวดานอกระบบ (มันเหมือนหนี้นอกระบบมั้ยท่าน) สิงสถิตย์ต้นไทรแถวไหน เผื่อยังงัยจะไปขอเลขเด็ดมั่ง อ้อ เทวดานี่มีเพศทางเลือกด้วยนะฮ้า ทันสมัยจริงๆ
Name : keepwalkinggirl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ keepwalkinggirl [ IP : 71.183.83.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2554 / 09:55
# 8 : ความคิดเห็นที่ 499
เทวดาใส่ยีนส์ - -*
ซ่าจะเอาไปถ่ายเทวดาหรือไง
Name : ♥Sangmoei < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥Sangmoei [ IP : 222.123.62.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ธันวาคม 2553 / 19:38
# 7 : ความคิดเห็นที่ 342
เทวดาทันสมัยกันจังเลย -0-
PS.  รักครั้งใหม่ยังไงก็ไม่พ้นกับคนเดิม
Name : mori-ii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mori-ii [ IP : 118.173.182.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ธันวาคม 2552 / 05:02
# 6 : ความคิดเห็นที่ 315

ชักชอบอนิลแฮะ เทวดาแสบ


PS.  เพราะโลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล... ฉันจึงดีใจที่ได้รู้จักเธอ
Name : fayfena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fayfena [ IP : 58.9.59.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2552 / 18:10
# 5 : ความคิดเห็นที่ 284
ทั้งสนุกทั้งฮาดีค่ะ เดี๋ยววันหลังมาอ่านต่อนะคะ ^ ^
Name : pure_marble < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pure_marble [ IP : 202.12.97.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2552 / 19:30
# 4 : ความคิดเห็นที่ 230
การเปลี่ยนแปลงรีสอร์ทนี่ชักน่าสงสัย

นางเอกเราเริ่มรู้เรื่องลึกลับแฃ้วสิ ^^
Name : พันดารา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พันดารา [ IP : 128.86.157.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2552 / 20:35
# 3 : ความคิดเห็นที่ 152
โอ้ย น่ากลัวจังเลยนะคะ
PS.  ผมทองหล่อไปอ้ะ - -........
Name : เมทัล < My.iD > [ IP : 204.124.238.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2552 / 03:48
# 2 : ความคิดเห็นที่ 151
ฮาดีอ่ะ
Name : >abuuu< < My.iD > [ IP : 58.9.182.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 12:06
# 1 : ความคิดเห็นที่ 150
ฮ่าๆ เทวดาอะไรนี่
PS.  ผมทองหล่อไปอ้ะ - -........
Name : เมทัล < My.iD > [ IP : 24.233.102.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2552 / 11:21
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android