[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 28 : ::+::-Chapter : 22 - คนใกล้ตัวที่มองข้าม-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 มิ.ย. 54

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 22 – คนใกล้ตัวที่มองข้าม
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................
 
::Chapter 22 :: คนใกล้ตัวที่มองข้าม ::
 
 
 
 
                คาบเช้าในห้องเรียน 2-A หลังจากอาจารย์ได้เข้ามาในห้อง นักเรียนทุกคนนั้งที่รับฟังเสียงเช็คชื่อของอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องเพื่อเตรียมขานรับชื่อของตนเอง
ในวันธรรมดาๆที่มีการเช็ดชื่อทุกเช้าดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้น่าแปลกใจสำหรับยามาโมโตะ ทาเคชิ แต่… ก็มีบางอย่างที่ผิดไปจากทุกวันๆ
 
“โกคุเดระ”
“โกคุเดระ ยังไม่มาอีกหรอ”
   อาจารย์สวมแว่นที่ยืนอยู่หน้าห้องกวาดสายตามองหาโกคุเดระ แต่ก็ไม่ปรากฏร่างของเด็กคล้ายนักเลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะของตนเอง เขาตัดสินใจเช็คขาดในใบรายชื่อทันที
 
   นั่นเป็นปรากฏการณ์ที่ยามาโมโตะต้องแปลกใจเป็นอย่างมาก ดวงตาสีน้ำตาลได้หันไปมองที่โต๊ะของเพื่อนตนก็ไม่พบเรือนร่างที่ทุกวันจะนั้งกอดอกทำหน้าทำตาไม่เป็นมิตร
…แปลกจริง…
…ธรรมดาโกคุเดระไม่น่าจะลาหยุดนะ…
เขาคิดกับตัวเอง แล้วยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเป็นห่วงกลัวเพื่อนที่เพิ่งมีปัญหาทางด้านหัวใจจะทำอะไรโดยไม่ทันได้คิด
 
…เขาไม่ควรจะมานั้งอยู่เฉยๆแบบนี้ !...
 
“ยามาโมโตะ”
“ผมขออนุญาตโดดเรียนนะครับอาจารย์”
“อ้าว เฮ้ย ! ยามาโมโตะ”
 
ครืด !..
     เสียงเรียกของอาจารย์ไม่อาจที่จะหยุดนักเรียนที่ปิดประตูเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างหน้าตาเฉยได้ และไม่น่าเชื่อว่าจะมีนักเรียนที่ขอเขาโดดเรียนต่อหน้าแบบนี้
มือไม่รอช้ารีบเช็คชื่อขาดของ ยามาโมโตะ ทันที
 
          ทุกเสียงซุบซิบของนักเรียนในห้องดังเหมือนแมลงหวี่ เพราะยังตกใจกับคำพูดของยามาโมโตะที่ขออาจารย์โดดเรียนต่อหน้าต่อตาโดยไม่กลัวว่าจะโดนทำโทษเลย และแน่นอน
ซาวาดะ สึนะโยชิก็งงกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่เหมือนกัน
 
   ตากลมโตครุ่นคิดถึงเพื่อนของตนทันที ใบหน้าเริ่มเคร่งเครียดตามการณ์ที่ตนตกใจ สำหรับยามาโมโตะแล้วไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้ถึงจะซื่อแค่ไหนก็เถอะ…
…ยามาโมโตะไปไหนนะ…
 
 
          ทางฝั่งของยามาโมโตะ
          …โกคุเดระหายไปไหนนะ…
          ร่างสูงพยายามที่จะนึกถึงสถานที่ที่คนอย่างโกคุเดระน่าจะอยู่ หัวของเขามันว่างเปล่าไม่มีที่ใดที่เขาคิดว่าคนอย่างเจ้าอารมณ์น่าจะไปอยู่ มีที่เดียวที่เขามีลางสังหรณ์…
 
…แต่ถ้าเป็นที่นั่น ขออย่าให้โกคุเดระเป็นอะไรเถอะ !...
 
          สองเท้ารีบวิ่งอย่างสุดชีวิต หูของเขาไม่สนเสียงใดๆทั้งสิ้น ตาของเขามองไปตามทางอย่างมุ่งมั่น เขารีบวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วถึงแม้จะเหนื่อยแต่เขาก็ไม่หยุด
   …ดาดฟ้า !!...
   …ใช่ ! ที่นั่นทีเดียว…
   …
   …
 
 
 
         
          สายลมที่พัดอ่อนๆทำเอาเส้นผมสีเงินต้องปลิวไปตามทิศทางลมจนมาปิดปกใบหน้าที่ซีดเซียวของเด็กหนุ่ม เขาสูดอากาศสบายๆนี้เข้าอย่างเต็มปอด และถอนหายใจตามมา…
“เฮ้อ ~”
“เสียดายจังที่ฉันไม่ได้อยู่จนถึงวันน้ำท่วมโลก”
 
   ริมฝีปากที่ตอนนี้มีสีชมพูจางๆเท่านั่นได้เอ่ยขึ้น ดวงตาสีสวยได้ยิ้มมองธรรมชาติจากที่สูงของโรงเรียนด้วยความผ่อนคลาย เขาแหงนหน้าสูดหายใจเข้าสู่ปอดลึกๆและผายออกมาเสียงดัง ตอนนี้เขาเตรียมใจพร้อมแล้ว
          …พร้อมที่จะโดดลงไปบนพื้นข้างล่าง…
          …
          …
 
     นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะทำมาก่อนในชีวิตและไม่คิดที่จะทำเรื่องบ้าบอแบบนี้ แต่เขาต้องทำ
เพราะมันเป็นทางออกของความทุกข์
เขาไม่อยากต้องมาหลั่งน้ำตาจนตาบวมแบบนี้
พอซะทีเถอะ
 
          …ช่วยจบชีวิตของเขาไว้แต่เพียงเท่านี้…
          …
          …
 
     หลังจากรำพึงเสร็จเนตรสีสวยได้ถูกปิดสนิท น้ำใสๆได้ถูกไหลอาบแก้มซีดๆเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต ทุกอย่างจะจบ และจะจบแบบเขาจำอะไรไม่ได้อีกต่อไป
 
          …ผมรักท่านรุ่นที่ 10 นะครับ…
          …ถ้าพระเจ้ามีจริง ขอให้ผมได้เกิดมาเป็นเนื้อคู่กับรุ่นที่ 10 ในชาติหน้าด้วย…
 
     สั่งเสียเสร็จไม่รอช้า เท้าข้างขวาที่สั่นระริกได้ค่อยๆถูกเลื่อนออกห่างจากพื้นบนดาดฟ้า เขารู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าของเท้าที่เลื่อนออกไปข้างหน้า และเขาคงจะเลื่อนเท้าให้สุดพร้อมตกลงไป ถ้าไม่มี
 
“โกคุเดระ !!”
…เสียงของใครบางคน…
“อย่าทำทำอย่างนั้นนะ !!”
…มาห้ามเขาไว้…
 
หมับ !!
อ้อมกอดของคนที่อยู่ข้างหลังทำให้ความรู้สึกของเขาเริ่มปั่นป่วน เสียงหอบหายใจของร่างสูงกำลังรดอยู่บนต้นคอของเขา ทำไมนะ
…ทำไมเจ้าบ้านี่…
 
“อย่า…อย่าทำเล…”
“ทำไม…”
“…”
“ทำไมแกถึงมาห้ามฉันไว้…”
“โกคุเดระ…”
     แววตาสีมรกตเต็มไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาทวีมากขึ้นกว่าเดิม แต่น้ำตาครั้งนี้ไม่ใช่น้ำตาเพราะเขาเสียใจ แต่เป็นน้ำตาที่แสดงถึงความรู้สึกแปลกใจ
…ที่ไอ้เจ้าบ้าเบสบอลมาห้ามเขาไว้…
 
   ยามาโมโตะนิ่งไปกับคำถามของร่างเล็กสักครู่ ไม่ใช่น้ำเสียงที่ตะคอกเหมือนเดิมๆ แต่เป็นน้ำเสียงทีแผ่ว เหมือนอีกฝ่ายกำลังตกใจกับสิ่งที่เขาทำ
ไม่รอให้เวลาผ่านไป เขาใช้คอของตนมาเกยไว้ที่บ่าของร่างเล็ก และเอ่ยคำตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาออกไป
 
“เพราะฉันไม่อยากให้นายหายไป”
“…”
“ฉันแคร์นายนะโกคุเดระ”
“!!”
 
 
          แววตาสีเขียวเบิกกว้าง ทุกส่วนของร่างกายนิ่งชาไปหมด เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะมีคนเป็นห่วงเขาจริงๆและยังเป็นคนที่เขาคาดไม่ถึงอย่าง ไอ้เจ้าบ้ายามาโมโตะ
 
   …ความคิดก่อนหน้าทุกอย่างได้ถูกหยุดไว้เหมือนถ่านหมด
   …เท้าที่สั่นระริกได้กลับมายืนได้อย่างตั้งตรงเหมือนมีเรี่ยวแรงอีกครั้ง
   …ริมฝีปากสีจางได้ค่อยๆฉีกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนคนมีความสุข
 
ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอยากสังเวยชีวิตอีก
ทำไมไอ้เจ้าบ้านี่ทำให้ชีวิตที่ขื่นข่มของเขากลับมามีแสงสว่างอีกครั้ง
ทำไม
          …เขาถึงชอบไออุ่นจากอ้อมกอดของร่างสูงนี่…
...
 
 
 
         
          เวลา 17.00 น.
“โกคุเดระ”
“…”
“โกคุเดระ”
“อื้อ ..~ อะไร”
 เสียงงัวเงียจากปากร่างเล็กบ่งบอกถึงอาการง่วงและไม่พร้อมจะตื่นตอนนี้
 
“เดี๋ยวฉันไปเก็บกระเป๋าที่ห้องก่อนนะมันเย็นแล้ว”
“แกจะไปสิจะมาบอกฉันทำไมฟร๊ะ”
“ก็นายเอาหัวซบไหล่ฉันอยู่น่ะสิ ^^”
“หา !! เฮ้ย !”
   โกคุเดระรีบตื่นจากอาหารขี้เซาของตนและรีบยกหัวที่กำลังพิงอย่างสบายออกจากไหล่ร่างสูง เขาแถบไม่รู้ตัวว่าตนไปหลับคาบ่าคาไหล่ไอ้บ้านั่นตอนไหน คงจะเป็นตอนที่เขาร้องไห้จนผล็อยหลับไปบวกกับเมื่อคืนที่ไม่ได้นอนทั้งคืน เฮ้ย ! แล้วนี่เขาหลับไปกี่ชั่วโมงวะเนี่ย T^T
“ฮ่าๆ นายหลับปุ๋ยทั้งวันเลยนะ”
เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของอีกฝ่ายทำเอาชายหนุ่มที่นั้งง่วงอยู่ต้องเขินขึ้นมาทันที
“ฉันหลับไม่ได้หรือไงฟร๊ะ แกจะไปไหนก็ไป ไป !!!”
 
   นั่นไม่ใช่เสียงตะเพิดไล่เพราะความโมโหแต่เสียงตะเพิดไล่เพราะความเขิน และเจ้าของใบหน้ายิ้มแย้มก็ดูเหมือนจะเข้าใจลักษณะของโกคุเดระเหมือนกัน
“งั้นนายรอนี่นะ เดี๋ยวฉันมา”
 
 
 
          ณ . ห้อง 2-A
          ยามาโมโตะค่อยๆเลื่อนประตูห้องเรียนของตนออก เขาคิดว่าห้องคงจะว่างไร้ผู้คน แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมดตามที่เขาคิด
“ยามาโมโตะ !”
“สึนะ…”
 
“นายลืมของไว้หรอ”
ร่างสูงชิงถามก่อนเมื่อเห็นเพื่อนของตนเหมือนกำลังหาของอยู่
“อ้อ ! ใช่”
   ความเงียบเข้าปกคลุม
   ต่างคนต่างจัดของยัดใส่กระเป๋า ทั้งๆที่ในใจอยากจะเอ่ยคำถามต่างๆนานาออกไป แต่ก็กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายอึดอัดและคิดมาก
 
 เฮ้อ !!...
ร่างเล็กถอนหายใจสั้นๆก่อนจะตัดสินใจถามคำถามออกไป
“โกคุเดระคุงเป็นอะไรหรอ?”
 
   ยามาโมโตะหยุดชะงักมือที่กำลังจะหยิบกระเป๋ามาสะพาย เขาค่อยๆหันหน้าไปทางบุคคลที่ถามด้วยสีหน้าที่จริงจัง
…เพราะนั่นก็เป็นเรื่องที่เขาอยากจะบอกอยู่เหมือนกัน…
“โกคุเดระจะโดดตึก”
“ว…ว่าไงนะ !!”
“ถ้าฉันออกไปห้ามไว้ไม่ทันโกคุเดระคงจะโดดไปแล้ว”
“ม…ไม่จริงน่า… โกคุเดระคุงไม่น่าคิดสั้นทำอะไรแบบนี้หรอก”
 
     มือบางๆที่กำลังกุมศีรษะของตนด้วยความประหลาดใจและเป็นห่วงเพื่อนของตน ทำให้แววตาสีอ่อนต้องยอมเฉลยบอกความจริงที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด
ริมฝีปากของเขาค่อยๆเปิดขึ้น เขาไม่อยากจะบอกเรื่องนี้จริงๆนะ
…ยิ่งรู้ มันยิ่งยากที่จะยอมรับ…
…สำหรับสึนะ…
“สึนะ…”
“…”
“โกคุเดระน่ะ…”
 
“โกคุเดระคุงน่ะชอบสึนะโยชิคุงน่ะครับ”
….
….
เสียงที่ไม่ได้คาดคิดได้ถูกเปรยขึ้นต่อจากประโยคที่เขากำลังจะบอก
ทั้งสองหันหน้าไปทางต้นเสียง
 
“มุคุโร่คุง !”
ร่างเล็กนึกไม่ถึงว่าแฟนหนุ่มจะมาอยู่ในห้องนี้ได้ ! แถมยังบอกเรื่องที่เขาคิดว่า มันไม่น่าจะเป็นความจริงอีก
 
“แย่จังเลยนะครับสำหรับโกคุเดระคุงที่คิดสั้นแบบนี้”
สายตาอันเฉียบคมแฝงไปด้วยเล่ห์ร้ายได้ถูกเหล่มาทางยามาโมโตะ ก่อนที่จะเฉลยประโยคถัดไปที่อาจจะทำให้ใครบางคนต้องฉุน
“น่าจะโดดตึกตายไปให้จบๆเลยนะครับ”
 
เท้าที่เคยยืนนิ่งได้ถูกก้าวออกไป มือที่ไม่เคยได้ใช้ทำร้ายใครได้ง้างหมัดขึ้น และชกเข้าไปที่ใบหน้าของบุคคลเจ้าของประโยคเมื่อสักครู่ นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้คนที่ตัวเล็กที่สุดต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
เจ้าของใบหน้าที่แดงด้วยรอยชกได้ค่อยๆเช็ดเลือดซิบที่มุมปาก ทันทีแววตาสองสีจะหันไปปะทะกับคนที่ชกใบหน้าของตน เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปี่ยมไปด้วยความโทสะ ไม่เหมือนกับดวงตาใสซื่อเหมือนก่อนหน้านี้
   …ไม่อยากจะเชื่อ…
   …แววตาแบบนี่…
 
“รู้ตัวหรือเปล่าว่านายพูดอะไรออกมา”
“...”
“คนที่น่าจะตายก่อนน่ะ…”
“…”
“มันคือนาย…”
 
          ทันทีที่จบประโยค ร่างสูงได้ทิ้งคำพูดยอกย้อนเอาไว้เป็นของฝากให้กับมุคุโร่ ก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกระเป๋าไปในที่สุด ทิ้งให้ในห้องมีแต่บรรยากาศมาคุ
โดยเฉพาะมุคุโร่ที่รู้สึกเจ็บแค้นใจมากที่สุด
 
          เมื่อปิดประตูห้อง เขากะจะใช้เท้ารีบวิ่งไปที่ดาดฟ้าเพราะเขาใช้เวลาในการสนทนาโต้ตอบกับคนอย่างมุคุโร่ไปเสียนาน แต่เมื่อเขาหันไปข้างหน้า…
“โกคุเดระ…”
     เขาเจอกับร่างบางที่ยืนรอเขาอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าที่เขาเดาไม่ออกจริงๆว่าคนตรงหน้ากำลังคิดและรู้สึกอย่างไร และคงจะได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดไป
     และก็เป็นความจริง โกคุเดระได้ยินทุกอย่างที่คนตรงหน้าพูด ทั้งเรื่องที่คุยกับท่านรุ่นที่ 10 ทั้งเรื่องที่ไอ้เจ้าหัวสับปะรดบอกความจริง และเรื่องที่ยามาโมโตะพูดประโยคแบบนั้นออกไป
 
“ขอบคุณ”
“หือ ! เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”
“ขอบคุณ…นะ…”
เป็นประโยคที่ร่างสูงไม่เคยคิดว่าจะได้รับฟังจากคนหัวรั้นอย่างโกคุเดระ ฮายาโตะ แต่น้ำเสียงที่อ่อนหวานของคนตรงหน้าก็ทำให้เขาเชื่อได้
…ว่าโกคุเดระไม่ได้พูดโกหก…
 
“ฮ่าๆ ฉันหิวแล้วสิไปหาอะไรกินกันดีกว่าเน๊อะ โกคุเดระคุง”
หมับ
“อะ…เอ้ย ! ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล ทำอะไรน่ะ”
ที่เขาร้องไม่ได้ใช่อะไรหรอก
ก็เจ้าบ้านี่มันเอามือมาคล้องแขนของเขา
“วันนี้นายจะกินอะไรดีล่ะ”
แต่ก็
“จะกินทงคัตสึไหม”
…ขอบคุณจริงๆนะ…
…ขอบคุณที่นายคอยเป็นห่วงฉัน คอยปกป้องฉัน…
…และเข้าใจความรู้สึกของฉัน…







=============================================

Talk !!

โอ้ส ต้อนรับปีใหม่ ด้วยการอัพเพิ่ม : D
ไม่ใช่เพิ่มธรรมดา เพิ่ม 2 ตอนเลย ฮ่าๆ

และก็ขอสารภาพว่าไอซ์ไม่ได้แต่งเพิ่มเลย = =;
มัวนั้งเล่นทาทารอส [ไอ้เด็กติดเกม !!]

การอัพครั้งนี้เป็นการไถ่โทษแล้วกัน
:D  อย่าลืมเม้นนะฮะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,427 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:58
    ฮิบาริหาย...แต่คู่นี้ก็น่ารักนะ
    #1418
    0
  2. #1373 M M (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 22:20
    ........หลังอ่านจบ// นี้เราอ่าน8018อยู่จริงๆเหรอเนี้ย>[ ]
    #1373
    0
  3. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 18:24
    กลับไปง้อฮิบาริเดี๋ยวนี้นะ!!!!!
    #1321
    0
  4. #1187 PlayBoy (@rarola-14) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 20:42
     ไม่เอานะะะะะะะะ 

    เราต้องการ 8018 ไม่ใช่ 8059 กรี๊ดดดดดดดด 
    #1187
    0
  5. #1133 Miniazhi (@miniazhi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 17:01

    สรุปว่า 8018 จริงมั้ย? ฮ่าๆๆๆ

    รู้สึกจะหายไปหลายตอนแล้ว กร๊ากกกก ^^

    #1133
    0
  6. #996 HlBARl (@giphana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 16:59
    ยามะแกกลับไปหาฮิซะ ไม่งั้นชั้นจะเจื๋อนแก!!!!
    #996
    0
  7. #989 klows (@kornklow) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 19:54
    สัปป้า แกมันนางร้ายมาก

    ยามะเมื่อไหรจะกลับไปหาฮิบาริซะที TOT
    #989
    0
  8. #934 Atarashii Chan (@atarashiichan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 23:51
    ยามะ  แฟน  นาย  อยู่  รพ.  นะ  ทำไม  ไม่  ไป  ดูแล  อยาก  เปลี่ยน  สมการ  แล้ว  งั้น  ซิ

    ถ้า  งั้น  รีดเดอร์  โบก  ธง  เชียร์  D18  แบบ  เต็ม  ตัว  แล้ว  นะ  >>>  เคือง  มาก ๆ
    #934
    0
  9. #880 WT1504PM (@sephiroth) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 08:38
    ความรู้สึกอย่าเปลี่ยนเด็ดขาด- -++!!
    #880
    0
  10. #857 spirit of devil (@krious1997) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2554 / 14:58
    มุคุกลับไปหาเผือกไป๊! โกคุจะได้ไม่ต้องมาแย่งยามะไปจากฮิบาริ!
    #857
    0
  11. #773 uиязaL (@sephiroth) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 16:23
    ยามะจะทิ้งฮิบะหรอT^T
    #773
    0
  12. #736 lด็Allสบ ซ่าส์ (@fahlxuchrome) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 11:51
     อย่าเปลี่ยนนนนนนนนนนนนนนนนน มุคุโร่แกปากจัดมากกกก=[]=!!! ทำไมปากร้ายงี้เนี่ยยไปหาเบียไป๊!!!ขอให้เบียมาด้วยเถอะ

    สาธุ สึนะจะได้คู่กับโกคุ จะเอา8018อ้าาาาาาาาาาาาาาาาา
    #736
    0
  13. #721 ❉Akimoto Kumiko❉ (@aloneice) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 22:06
    ถีบสับปะรดไปหามาสเมลโล่
    แล้วจับทูน่ากลับมาให้หมึก
    จากนั้นก็จะกลายเป็น 8018 ตามเดิม 555+
    #721
    0
  14. #718 ♥_ยูริไดร์_♥ (@monoko-love-) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มกราคม 2554 / 18:22
    ทำไมถึงเปน จั้ง-ซี้
    ท่านฮิหายไม่พอ!!!! T^T
    แถม ยังกลาย เป็น 8059
    นู๋-รับ-ไม่-ได้

    ปล.อย่าเขียนผิดบ่อยดิ <มันมึนงงในสมองอันน้อยนิด>



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มีนาคม 2554 / 18:24
    #718
    0
  15. #716 Mp.k (@kalo_lufael) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มกราคม 2554 / 20:44
    ท่านฮิหายจริงๆ ..นะ= =;; แง้!!

    มันจะกลายเป็น 8059 แล้วเหรอT[]T!!

    ว่าแต่ก๊กเอ๊ย..ลูกแม่คิดสั้น T0T โถๆ
    มุคุก็เลวได้จิต สึินะก็วซื่อเข้าไปลูก- -*

    ยามะออกแนวพระเอก..แต่พาคนใจหายไปมั้ยห๊ะ!! สมการจะพลิกเรอะ=[]=!!!
    #716
    0
  16. วันที่ 3 มกราคม 2554 / 18:42
    *-*

    ไรเตอร์ชอบทำให้คนอ่าน ใจหวั่นไหว อ่ะคร้าบ !!.

    #712
    0
  17. #710 [o]...Three..zZ (@lovepe-ng) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2554 / 16:54
    อยากเปลี่ยนเลยนะ T^ T"

    8018 อ่า ดี แล้ว ว
    #710
    0
  18. #708 fame007 (@frtghy007) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2554 / 16:06

    ตายล่ะ -_-;;; จากฟิค 8018 จะเป็น 8059 เหรอ -_-

    ไม่เอานะๆๆ

    8018  BanZai !!!!!!

    #708
    0