[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 31 : ::+::-Chapter : 25 -เหตุเพราะสร้อย-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 เม.ย. 54

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 25 – เหตุเพราะสร้อย
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................
 
::Chapter 25 :: เหตุเพราะสร้อย ::
 
 
 
 
                ‘มาเจอที่หลังอาคาร 2 ด้วยหลังเลิกเรียน’
          ข้อความที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของยามาโมโตะทำเอาเจ้าตัวต้องดีใจสุดขีดเมื่อเห็นว่าเบอร์เจ้าของข้อความนั้นคือ ฮิบาริ แฟนของเขา
…ฮิบาริคงจะรู้แล้วสินะว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเรา ><…
“แกยิ้มอะไรอยู่คนเดียวหะ ?”
   เจ้าของเส้นผมสีขี้เถ้าเอ่ยถามขึ้นขณะที่ยกถาดข้าววางบนโต๊ะ เมื่อเห็นเพื่อน(?)ข้างๆของตนทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างกับถูกหวย
“โกคุเดระ ! ฮิบาริส่งข้อความมา”
ทันทีที่สมองได้รับรู้ว่าชื่อที่ออกมาจากปากของคนข้างๆคือ ‘ฮิบาริ’ ร่างบางที่กำลังคีบอาหารเข้าปากถึงกับสะดุด เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกเจ็บแป๊บๆเล็กๆแบบนี้ดี
 
“ส่งมาว่าอะไร?”
สมองได้รวบรวมสติและอารมณ์ให้เขาทำตัวให้เป็นปกติ ถึงแม้ว่าในใจจะรู้สึกกระสับกระส่ายก็เถอะ
“ฮิบาริให้ฉันไปเจอเขาที่หลังอาคาร 2 หลังเลิกเรียน”
“แล้วไงฟร๊ะ ?”
“สงสัยฮิบาริต้องมีเรื่องเซอร์ไพซ์ฉันแน่ๆเลย ><”
   ความดี๊ด๊าเป็นพิเศษของร่างสูงทำให้ใบหน้าที่ขมวดคิ้วอยู่แล้วต้องขมวดเข้าไปอีก
…เจ้าบ้านี้จะตื่นเต้นอะไรนักหนา -__-…
“มองในแง่ดีจริงๆนะแก”
“อื้ม ! ฉันน่ะมั่นใจเลยว่าฮิบาริต้องซื้อเค้กมาง้อฉันแน่ๆ”
…สำคัญตัวเองชัดๆ - -…
ร่างบางรำพึงกับตัวเองในใจ หืม ! แล้วเขาจะไปหึงไอ้เจ้าบ้าเบสบอลมันทำไมฟร๊ะ
“เออๆ หยุดตื่นเต้นแล้วก็ทานข้าวบนโต๊ะแกมั่ง”
“คร๊าบ ~ คร๊าบ ~ ^^”
 
 
          หลังเลิกเรียน
          เมื่อเสียงอ่อดหมดเวลาดังขึ้น ชายในชุดกรรมนักเรียนถึงกับผละตัวออกจากเก้าอี้ทำงานของตน รีบตรงเข้าไปหยิบกล่องเค้กช็อกโกแลตในตู้เย็นเล็กๆภายในห้องออกมาทันที
มือสะอาดค่อยๆแกะกล่องออกและเขาก็พบกับเค้กช็อกโกแลตขนาดกลาง พร้อมกับข้อความตรงหน้าเค้กสั้นๆแต่ได้ใจความว่า
          ‘ฉันขอโทษที่ประชดนาย เจ้าสัตว์กินพืชตัวโต’
   …น่าอ้วกชะมัดแหะ…
   ร่างบางแทบจะขว้างเค้กก้อนนี้ทิ้งเมื่อพบกับข้อความที่ตนเป็นคนคิดเองแท้ๆ เขาไม่เข้าใจเลยว่ายามาโมโตะจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นข้อความอันน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้
   แต่มาคิดๆดู… เขาก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรบนหน้าเค้กได้ มีแต่ปล่อยให้เจ้าบ้านั่นแซวเขาสักพักเดี๋ยวก็คงหยุดไป แต่ถ้าไม่หยุดเขาก็ซัดมันสักเปี้ยงก็คงหมดเรื่อง
 
     ก่อนจะตัดสินใจยกเค้กไป เขาได้เหลือบมองไปตรงสร้อยบริเวณรอบคอของเขา นั่นคือสร้อยที่ยามาโมโตะมอบให้เขานั่นเอง เขาใส่มันตลอดตั้งแต่เจ้าบ้านั่นไม่มาเยี่ยม
และเขาก็เริ่มคิดแผนฉลาดๆออก
   …เก็บใส่กระเป๋ากางเกงแกล้งทำเป็นหายดีกว่า…
   ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวรีบถอดสร้อยคอนั้นมายัดใส่กระเป๋ากางเกงทันที นานๆทีแกล้งเจ้าสัตว์กินพืชตัวโตนั่นบ้างคงไม่เป็นไร หึ ! ง้อเปล่าๆไม่ตื่นเต้น ต้องยัดความโหดไปด้วย
เอาล่ะ !
…ตอนนี้เขาพร้อมจะไปเซอร์ไพซ์แล้ว !...
 
 
 
 
          ตัดกลับไปที่ฝั่งยามาโมโตะ
          “แกจะพาฉันมาทำไมเนี่ย !”
          เรือนร่างที่ถูกดึงมาเอ่ยถามขึ้นด้วยความไม่เต็มใจนัก แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีว่าจะเห็นใจกลับยิ้มหวานให้แล้วตอบกลับทันที
“น่าๆ มาส่งฉันหน่อย”
“แกมาคนเดียวไม่เป็นหรือไงฟร๊ะ!”
   ไม่มีเสียงตอบกลับจากยามาโมโตะมีเพียงแต่รอยยิ้มและความคิดที่เพ้อฝันของเขา เป็นความสุขที่เขาลืมคิดไปเลยว่าเพื่อนอีกคนของเขากำลังรู้สึกยังไง
 
          เมื่อถึงที่หมาย มือหนาที่จับมือของอีกฝ่ายไว้ได้ถูกปล่อย รอยยิ้มได้ปรากฏขึ้นทุกวินาที ขาได้ก้าวไปมาอย่างไม่หยุดนิ่งเหมือนกับว่าถ้าหยุดนิ่งจะต้องตายอย่างนั้น
“แกจะเดินไปเดินมากี่รอบปีแสงฟร๊ะ”
โกคุเดระเหน็บถามขึ้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไปเดินมาจนเขาปวดตาจะไม่ไหวแล้ว
“โอ้ย ! นายไม่รู้หรอกว่ามันน่าตื่นเต้นและดีใจแค่ไหน”
“…”
“ฮิบาริน่ะ… ไม่เคยที่จะเป็นฝ่ายมาง้อฉันหรอกนะ แต่ครั้งนี้ฮิบาริเป็นคนเสนอฉันก็ต้องตื่นเต้นสิ”
     แววตาสีมรกตได้เหลือบมองใบหน้าที่ดูสบายอกสบายใจของเพื่อนร่างสูงสักพักก่อนจะหันกลับมาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นว่าเขามอง
…บ้าจริง ! ทำไมเราต้อง…
ความรู้สึกที่ไม่ชอบให้อีกฝ่ายพูดถึงใครอีกคนได้หวนกลับมาอีกครั้ง เหมือนกันครั้งก่อนที่เขารู้สึกไม่พอใจที่ท่านรุ่นที่ 10 พูดถึงแต่เรื่องของไอ้หัวสับปะรด แต่คราวนี้…
กลับเป็นแก… ยามาโมโตะ ทาเคชิ…
…ทำไมฉันต้องรู้สึกหึงแก ทั้งๆที่แกไม่มีค่าพอให้ฉันหึง !...
“โกคุเดระ…”
“…”
“โกคุเดระ !”
“หือ !”
     ร่างบางขานตอนด้วยความอึนเล็กน้อย ตนเพิ่งรู้ตัวว่าบุคคลที่กำลังจับไหล่เขาเรียกชื่อเขาอยู่ และใบหน้าที่สงสัยของอีกฝ่ายทำให้เขาจะต้องพยายามปกปิดให้เนียนที่สุด
“เป็นอะไรหรือเปล่า ?”
“เปล่าหรอก ฉันกลับก่อนนะ พอดีว่ามีงานต้องทำ”
“ดะ…เดี๋ยว โกคุเดระ !”
     เท้าที่ก้าวยาวๆของอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตามคำสั่งของตนเลยแม้แต่น้อย ยามาโมโตะจึงจัดการใช้มือจับแขนของโกคุเดระไว้แล้วลากกลับเข้ามาหาตน
เหมือนมันจะไม่มีอะไรถ้าหาก
กึก !...
เรือนผมสีเทาไม่สะดุดก้อนหินก้อนเล็กๆ ขณะที่ถูกดึงกลับมา
“ฮ…เฮ้ย !!”
“อ๊ะ ! โกคุเดระ!”
          ความว่องไวของร่างสูงเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว เขาได้รีบเข้าไปรับร่างบางๆนั่นไว้บนแผ่นอกหนาๆของตนทันที เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายล้มตัวกระแทกพื้นหินปูนแข็งๆนี่
หมับ !
สัมผัสที่จับแน่นไว้ตรงบริเวณแผ่นหลังของคนเจ้าอารมณ์ทำเอาหัวใจของเขาเต้นระส่ำระส่ายไม่เป็นจังหวะ แววตาสีสวยได้เคลิ้มไปกับไออุ่นของคนตรงหน้า เคลิ้มจนเขาไม่อยากจะผละออก มือเล็กๆได้ค่อยๆสวมกอดคนตรงหน้ากลับด้วยความไม่รู้ตัว
…และความไม่รู้ตัวนั้น…
ตุ่บ !
 
…ก็เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาต่างๆ…
          “ฮิบาริ !”
          ร่างสูงตะโกนขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของหวานใจมีสีหน้าซีดแสดงถึงกับตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า และเมื่อมองลงไปข้างล่างก็พบกับเค้กช็อกโกแลตหล่นลงไปเละลงบนพื้น
เห็นดังนั้นเขาจึงรีบผละร่างของโกคุเดระออกทันทีเพื่อไม่ให้แฟนของเขาเข้าใจผิด
“ฮิบารินายฟังฉันก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ”
แต่ก็ได้แค่เอ่ยลมปากออกไป เพราะอีกฝ่ายไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น
“เลวมาก…”
“ฮิบาริเดี๋ยว…”
“นายมันเลวที่สุด !”
“เดี๋ยว ! เดี๋ยวก่อนฮิบาริ !”
 
          เท้าทั้งสองได้ก้าวต่อไปโดยไม่มีจุดหมาย เขาไม่อยากจะฟังคำพูดอะไรจากปากของเจ้าสัตว์กินพืชนั่นอีกแล้ว ! ภาพตรงหน้ามันฟ้องทุกอย่างโดยไม่ต้องใช้คำอธิบาย
   จู่ๆสิ่งที่เรียกว่าน้ำตาก็พรั่งพรูออกมายังกับสายน้ำเมื่อเขาได้ลองคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่แฟนของเขากำลังกอดกับคนอื่น ซึ่งเป็นคนที่เขาไม่ชอบหน้าเอาซะด้วย
…นายทรยศฉัน ฮึก ! เจ้าสัตว์กินพืชงี่เง่า ฮึก !...

   เมื่อมาถึงทางม้าลาย ถือว่าเป็นจังหวะดีมากที่ไฟเขียวพอดีเขารีบวิ่งข้ามไป จนลืมไปว่า
มีบางอย่างได้ล่วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา
 
          ทางฝ่ายของยามาโมโตะที่วิ่งตามไปห่างไม่กี่เมตร เขาได้มาถึงทางม้าลาย และพบกับสร้อยคอที่เขามอบให้เป็นของขวัญแก่ฮิบาริตกอยู่กลางถนน เขาจึงรีบวิ่งกระโจนเข้าไปเก็บโดยไม่ได้มองถึงสัญญาณไฟแดง
…ที่เพิ่งจะขึ้นเมื่อสักครู่…
 
          เสียงซุบซิบของคนที่ข้ามถนนมาอีกฝั่งได้ดังพอที่จะทำให้ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตาต้องหันมองย้อนกลับไปยังอีกฝั่งที่ตนข้ามมา
 
   ดวงตาสีสวยเบิกกว้างเมื่อเห็นยามาโมโตะ ทาเคชิกำลังก้มลงไปเก็บสร้อยคอที่เขาทำตกไว้
“อ้า ~ โชคดีจังที่ปลอดภัย”
รอยยิ้มบางๆได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซื่อๆของร่างสูง แต่ก็เป็นได้แค่ชั่ววินาทีเท่านั้น…
ตุ่บ !!...
 
“ยามาโมโตะ !!”
   เสียงที่ตะโกนสุดเสียงของเรือนผมซอยละต้นคอไม่อาจที่จะทำให้เหตุการณ์เมื่อสักครู่หยุดลง เขาได้รีบวิ่งทั้งน้ำตาเข้าไปพยุงร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดจากการถูกรถบรรทุกขึ้นมาวางไว้บริเวณตักของตน
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นสภาพของตนที่ตนรักต้องเต็มไปด้วยเลือดที่มากมายขนาดนี้
…ฮึก เขาผิดเอง…
“ยะ…อย่าโทษตัวเองนะฮิบาริ”
เสียงที่แผ่วออกมาจากริมฝีปากซีดของร่างที่ยากจะขยับได้ทำให้ฮิบาริต้องรีบหันไปมองด้วยความโล่งใจขึ้นนิดหน่อย
“นายอย่าเป็นอะไรไปนะยามาโมโตะ ฮึก !นายต้องอยู่กับฉันนะ ฮึก !…”

          เสียงสะอื้นที่เริ่มทวีขึ้นทำให้คนที่นอนแทบจะหมดสติถึงกับค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา มือเปื้อนเลือดที่แทบจะขยับไม่ได้ ได้ถูกเขาบังคับให้ยกขึ้นมาสัมผัสบนใบหน้าเนียนๆของคนที่กำลังร้องไห้
“ฮิบาริ … แค่กๆ…”
“ยามาโมโตะ ! ยามาโมโตะ ! ฮึก ! มองหน้าฉันสิ อย่าเพิ่งหลับไปนะ!”
“ด…ดีใจจังที่นาย…เรียกชื่อฉัน แค่กๆ…”
“ฮึก…จะมามัวดีใจอะไรตอนนี้…”
   คำพูดที่ติดนิสัยเดิมๆของร่างบางทำให้ร่างสูงต้องเผลอหัวเราะออกมาเล็กน้อย แต่ถึงจะหัวเราะแค่นิดเดียวแต่เขาก็รู้สึกเจ็บแปร๊บที่ซี่โคร่งเหมือนกัน และเริ่มระบมขึ้นไปบริเวณสมองด้วย เหมือนทุกอย่างค่อยๆจะเริ่มมึนไปหมด ใบหน้าของฮิบาริก็เริ่มจะจางหายไป
นั้นหมายถึง… ระยะเวลาของเขาเริ่มจะหมดลงแล้ว
 
“ฮิบาริ…”
“…”
   ก่อนที่จะเอ่ยประโยคสำคัญ เขาได้ค่อยๆพยายามยกมืออีกข้างที่กำสร้อยคอไว้แน่นขึ้นมาโชว์ไว้ ร่างเล็กหันไปมองสร้อยคอที่ชุ่มเลือดด้วยความตกใจ
“ฉ…ฉัน..รักนายนะ…”
“…”
“ฮิบาริ… ฉันรักนาย…”
          จู่ๆ หลังจากเอ่ยประโยคที่คนฟังถึงกับซึ้ง มือของสองข้างก็เหมือนยุติการถูกสมองสั่งการ และได้วางลงบนถนนอย่างกับร่างนั้นได้ตายไปแล้ว
“ยามาโมโตะ ! ไม่นะ ! ไม่ !!!!!!”
   มือทั้งสองของเขาได้กอดเรือนร่างที่ไม่แน่ชัดว่าหายใจหรือไม่หายใจไว้แน่น น้ำตาได้ทะลักออกมามากที่สุดเป็นครั้งแรก เสียงสะอื้นของเขาดังพอที่จะทำให้คนที่มุงดูถึงกับตกใจ
…ไม่นะ ! มันต้องไม่เป็นแบบนี้…
…ยามาโมโตะ ! นายตื่นขึ้นมาซี่ อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว…
   นั่นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถย้อนกลับไปได้ เวลาไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขในตอนก่อนหน้านั้นได้ ตอนนี้เขาได้แต่มานั้งเสียน้ำตาให้กลับบุคคลสำคัญที่เขากำลังจะเสียไป
เสียไปเพราะปกป้องสิ่งของสำคัญของเขา
 
…พระเจ้าขอร้องล่ะ…
…จะต้องแลกด้วยอะไรก็ช่าง แต่อย่าได้พรากเขาไปจากผมเลย…
 
…อย่าได้พรากคนที่ผมรักไปจากชีวิตของผมเลย…
ฮึก !...








=============================================

Talk !!

เฮื๊อกก ! ในที่สุดก็อัพซะที เนื่องจากสงสารรีดเดอร์มาก = =;
ขอสารภาพว่าไอซ์ยังแต่งไม่จบ แล้วก็ไม่ไดแต่งเพิ่มเลย TOT ~~
มัวนั้งติดอนิเม เฮ้อออ

ยังไงตอนนี้ก็จะเจ็บปวดและคงจะจบค้างแน่ๆ
กลิ่นดราม่าหอมเชียว
ยามะจะเป็นอะไรรึเปล่านะ มาติดตามกันเถอะ ; D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,427 ความคิดเห็น

  1. #1376 M M (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 22:39
    ไม่น่ะยามาโมโตะ อย่าให้ฮิบาริอยู่คนเดียวเด็ดขาดน่ะTT0TT(อินจัด)
    #1376
    0
  2. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 18:40
    ยามะ!! นายจะปล่อยให้ฮิบาริต้องอยู่คนเดียวหรอ!! TOT
    #1323
    0
  3. #1190 PlayBoy (@rarola-14) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 20:48
     ไม่นะยามะะะะะะะะ


    #1190
    0
  4. #1136 Miniazhi (@miniazhi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 18:28

    ม่ายน้าาาาาา ทำไมเป็นงี้อ่ะไรท์เตอร์ ฮือๆๆๆๆๆ TT.TT

    ยามะ นายอย่าเป็นไรนะเว้ยยยยย แล้วฮิจังจะอยู่กับครายยยยย ฮือออออออ T^T

    #1136
    0
  5. #1098 fan_noname (@ravi-pear) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 12:39
    TTT^TTT ยามะอย่าเปงไรปายน้าาาาาาา~ อย่าทำห้ายลูกฮิช้านเสียจาย
    ไม่งั้นช้านจะขย้ำนาย - -++++
    #1098
    0
  6. #991 klows (@kornklow) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 20:02
    โฮกกกกกกก ไม่จริ๊งงงง

    ไม่น้า ยามะยังไม่ได้มาขอฮิบาริเลยนะลูกอย่าเพิ่งไปเซ่ TTOTT
    #991
    0
  7. #937 Atarashii Chan (@atarashiichan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2554 / 00:51
    คิดไว้ไม่มีผิด  ดราม่า  มาแล้ว  เหอ ๆ

    น้ำตาท่วมจอคอมแน่ ๆ ซิก ๆ
    #937
    0
  8. #876 ♥_ยูริไดร์_♥ (@monoko-love-) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2554 / 18:50
    ซึ่งน้ำตาไหล T_T
    #876
    0
  9. #873 Hibari_18 (@m-y-m) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2554 / 18:36
    น้ำตาคลอ  จะร้องไห้
    #873
    0
  10. #858 spirit of devil (@krious1997) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2554 / 15:05
    =[]=!!!!  TTOTT!!
    #858
    0
  11. #833 moremay (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 12:17
    T[]T!!!!!!!!!!!!!
    #833
    0
  12. #813 [o]...Three..zZ (@lovepe-ng) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 เมษายน 2554 / 18:27
    อัพแล้ว T^T
    #813
    0
  13. #806 +--[ThE A♦M :)]--+ (@aom-555) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 เมษายน 2554 / 19:32

    ตอนแรกที่เห็นฟิคนี้อัพดีใจตีลังการอบบ้านT T

    ฮึก....ไรเตอร์ใจร้าย ทำเราร้องไห้TT{}TT

    #806
    0
  14. วันที่ 26 เมษายน 2554 / 13:20
    - -^ ยามะคู่ฮิ 8018 หมึกกับทูน่า 5927 ป๋าเบียอยู่หน่ายยยย เดี๋ยวสัปปาระดไม่มีคู่นะ *-*
    (อินี่แหวกแนวเขาร้องไห้กันโว้ย) ใหม่ๆๆ ยามะ~~~~~อย่าตายนร๊~~~~ แบบนี้ป่ะ*-*

    ปล. 5555+
    #797
    0
  15. #796 D`hibird.? (@garbang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 เมษายน 2554 / 11:09
    อ่า ยามะต้องไม่เป็นอะไรนะ !
    ถ้ายามะตาย ฟิคเรื่องนี้ก็จะไม่สมบูรณ์ -O-
    คุณไรเตอร์มาอัพต่อด่วนน !

    #796
    0
  16. วันที่ 23 เมษายน 2554 / 21:00
    กว่าจะมาอัพได้เป็นเดือนเลยนะไรเตอร์ - -^ อัพๆๆๆต่อน๊าาาาาาาาาาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 เมษายน 2554 / 22:18
    #794
    0
  17. วันที่ 23 เมษายน 2554 / 21:00
    กว่าจะมาอัพได้เป็นเดือนเลยนะไรเตอร์ - -^ อัพๆๆๆต่อน๊าาาาาาาาาาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 เมษายน 2554 / 22:18
    #793
    0
  18. #792 ~BlacKy FamE~ (@frtghy007) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 14:15
    ฮึกๆๆ กรี๊ดๆๆๆ !!!!
    ยามะ อย่าตายน้า TTOTT
    #792
    0
  19. #791 selotojang_MAI (@selotojang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 19:17
    โอ้วก็อช!  O[               ]o!!

    เรื่องมันพลิกหลายพลิกจังเลย ทำเอาเปลี่ยนอามณ์ไม่ทัน -..-
    ตอนแรกที่ท่านฮิจะเซอร์ไพรซ์ >> รีดเดอร์ยิ้ม
    พอท่านฮิเห็นยามะกอดกับโกคุ >> รีดเดอร์คิด 'เอาแล้วไง  งานงอกแล้วยามะเอ๊ย'
    พอยามะถูกรถชน >> รีดเดอร์ช๊อก 'ไม่นะยามะ อ๊ากกกกก ก ก TTOTT'

    ไรเตอร์มาอัพเร็วๆนะ T^T
    #791
    0
  20. #790 เด็กน้อยขี้บ่น (@ismygirl) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 18:49
     ม่าย ยยยยยยยยยย ~    (วิบัติเพื่อเสียง)
     เกิดอะไรขึ้น!!?? ยามะต้องไม่ตายนะ T-T
    #790
    0
  21. #789 wfauini (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 15:40
    ม่ายยยยยยยยยย

    มันต้องไม่เป็นแบบนี้ TOT
    #789
    0
  22. #788 uиязaL (@sephiroth) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 11:19
    T0T  เรื่องมันต้องไม่จบเเบบนี้นะ
    ยามาโมโตะต้องไม่ตายๆ
    #788
    0
  23. #787 `kattz..hibari´ (@kattz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 21:08
    ไม่น้า T T'

    ซึ้งมาก !!
    #787
    0
  24. #786 Hibari (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 10:53
    หายไปนานนะค่ะ



    สงสารท่านฮิอ่าาาาาา ToT

    ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น



    ยะจัง จะความจำเสื่อมเหรอ

    แล้วหันไปรักโกคุแทน

    แล้วลืมท่านฮิ



    จะติดตามนะค่ะ



    เรารออ่านอยู่

    #786
    0