[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 35 : ::+::-Chapter : 29 -สิ่งสองสิ่งที่ต่อต้านกัน-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ส.ค. 54

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 29 – สิ่งสองสิ่งที่ต่อต้านกัน
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................
 
::Chapter 29 :: สิ่งสองสิ่งที่ต่อต้านกัน ::
 
 
 
 
                เวลาผ่านไปจนถึงวันรุ่งขึ้น เป็นวันแรกที่ยามาโมโตะได้กลับไปนอนที่บ้านตั้งแต่เมื่อคืนวาน เขาสามารถออกจากโรงพยาบาลได้เพราะว่าบาดแผลหายดีเรียบร้อย เหลือแค่ความทรงจำบางส่วนที่ขาดหายไป
          เช้าวันใหม่… ชายในร่างสูงรีบหยิบกระเป๋าจากห้องตัวเองรีบลงบันไดลงมาข้างล่างทันทีเพื่อที่เขาจะได้รีบออกเดินทางไปโรงเรียนนามิโมริ
“พ่อฮะ ! ไปก่อนนะครับ”
“เอ้อ ! เดินทางดีๆล่ะทาเคชิ”
 
     เมื่อเขาเลื่อนประตูบ้านของเขาปิด สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเขาได้มองไปสะดุดกับร่างบางที่ใช้หลังพิงกำแพงบ้านเขาไว้ในท่าที่กอดอกกำลังหลับปุ๋ยอยู่
“ฮิบารินี่นา”
เจ้าตัวพูดออกมากับตัวเอง พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปจ้องใบหน้าที่ไม่มีพิษมีภัยยามนิทราของคนตรงหน้า… เหมือนกับเขากำลังจ้องใบหน้าของคนอื่นที่ไม่ใช่ฮิบาริอยู่เลย
 
  ขณะที่กำลังจ้องใบหน้าอย่างใจจดใจจ่อ เสียงลมหายใจของแววตาดวงโตที่ไปกระทบกับแก้มเนียนๆ ทำให้ดวงตาเรียวสวยต้องค่อยๆเปิดตาขึ้นมาและเมื่อสิ่งแรกที่เขาเห็นเมื่อเปิดตาเป็นเจ้าสัตว์กินพืชงี่เง่านั่นทำให้เขาแทบจะถอยออกห่างด้วยความตกใจ
“นายทำอะไรของนาย”
เจ้าตัวเบ้ปากพูด บางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ตนเองจ้องใบหน้าได้รูปนี่นานเกินไป
“ฉันแค่จ้องหน้านายตอนหลับน่ะ”
“อย่าจ้องอีกนะ”
“เอ๋”
   ร่างสูงทำหน้างงเหมือนไม่เข้าใจกับคำประโยคที่ร่างบางเอ่ยออกมา แต่ก็เป็นเรื่องดีที่เจ้าสัตว์งี่เง่านี่ไม่เข้าใจคำพูดของเขา
…เพราะถ้านายจ้องบ่อยๆ…
…มันจะทำให้หัวใจของฉันยิ่งหวั่นไหว…
 
 
          ขณะนี้ทั้งสองกำลังเดินทางไปโรงเรียนนามิโมริ ผ่านร้านค้าหลากหลายแห่งกำลังเปิดร้านและกำลังจัดเตรียมของต่างๆให้พร้อมกับการต้อนรับลูกค้า
การเดินทางครั้งนี้ต่างไปจากครั้งก่อนๆ
มันเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกๆปกคลุมทั้งสองคน…
          …คนนึงยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
          …ส่วนอีกคนกำลังรู้สึกเสียใจกับเรื่องราวครั้งก่อนๆ
     ร่างบางที่เดินก้มหน้าอยู่ รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่มาเป็นช่วงๆกับหัวใจของเขา ถึงสีหน้าจะไม่บ่งบอกว่าเขากำลังเสียใจ แต่ภายในของเขามันทุรนทุรายปั่นป่วนไปหมด
ยิ่งเขาเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าที่ยิ้มหวานของคนข้างๆยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด

…มือที่เดินคู่ขนานกันไป เมื่อก่อนเจ้าสัตว์งี่เง่านั้นพยายามจะจับมือเขาตลอดแม้ว่าเขาไม่ต้องการ…
…แต่ตอนนี้คนที่ต้องการจับมือกลับเป็นเขา…
…เมื่อก่อนเขารำคาญรอยยิ้มที่มีให้เขา…
…แต่ตอนนี้เขาอยากให้รอยยิ้มนั้นจะหมายถึงเขาคนเดียว…
 
          …ทำไมนายถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้นะ…
          เมื่อทุกเรื่องราวที่ฮิบารินึกขึ้นมาทำให้บ่อน้ำตาของเขาเริ่มไหล เขาจึงได้แขนเสื้อรีบเช็ดดวงตาทั้งสองข้างทันที… เขาไม่อยากมีน้ำตาสักหยดอีกต่อไป
…เขาควรจะเลิกถวิลหาสิ่งพวกนั้นเพราะความเห็นแก่ตัวได้แล้ว…
 
“ฮิบาริ ! ฮิบาริ !”
ร่างโตทักคนที่เดินร่วมทางด้วยการใช้มือจับต้นแขนจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮื๊อก
“หือ”
“แวะร้านนั้นก่อนไปโรงเรียนได้ไหม ^^”
เจ้าตัวเอ่ยถามขึ้นพลางชี้ไปทางร้านขายของกิ๊ฟท์ช้อปที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาของของหวานแหวว จำได้ว่าเขาก็เคยเห็นร้านนี้เหมือนกันในวันคริสต์มาส
“นายจะซื้ออะไร”
“ตุ๊กตาน่ะ”
“…”
“ฉันจะซื้อตุ๊กตาไปให้โกคุเดระน่ะ ^^”
จี๊ด !
   คำที่หลุดออกมาจากประโยคนั่นทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปร๊บขึ้นมา ถึงหัวใจเขาจะปฏิเสธว่าไม่อยากให้ซื้อไปให้เจ้าสัตว์ผิดระเบียบนั่น แต่ปากของเขากลับไม่ตรงกับใจเอาซะเลย
“เร็วๆแล้วกันจะเข้าเรียนแล้ว”
“เย้ !”
 
 
          เมื่อถึงโรงเรียน ร่างสูงรีบวิ่งขึ้นห้อง 2-A ของตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ในขณะที่มือก็กอดตุ๊กตาตัวใหญ่นี่ไว้ในอ้อมกอด
…โกคุเดระ รอฉันก่อนนะ…
 
เมื่อถึงหน้าห้องเรียนของตน
ยามาโมโตะก็รีบเลื่อนประตูห้องเรียนที่มีเสียงพูดคุยของนักเรียนดังออกมาทันที
ครืด !!
“โย่ว! สึนะ”
“อ้า อรุณสวัสดิ์ยามาโมโตะ เอ…ตุ๊กตานั่น…”
   สึนะเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นตุ๊กตาตัวใหญ่อยู่ในอ้อมกอดของยามาโมโตะ มันเป็นตุ๊กตาหมีตัวสีชมพู มีผ้าพันคอเล็กๆและตรงกลางท้องเขียนคำว่า ‘love’ ไว้ด้วย
   อีกฝ่ายยิ้มตอบเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของผมสีเทา ที่ใช้ขาทั้งสองพาดวางไว้บนโต๊ะและใช้มือทั้งสองข้างก่ายศีรษะตัวเองอยู่ นัยน์ตานั่นอึ้งไปเล็กน้อยที่คนที่ตนหมั่นไส้กำลังเดินเข้ามาหาตน เขาพยายามที่จะหลบสายตาหนีแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นได้เมื่อ
ปัง
“อรุณสวัสดิ์… โกคุเดระ”
สายตาที่ต่างไปจากเดิมของคนตรงหน้าส่งมาให้เขา ใบหน้าที่ยิ้มกริ่มคล้ายกับกำลังจะสื่ออะไรซักอย่าง และใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ๆเขาไม่ถึงคืบ ขณะที่ใช้มือข้างหนึ่งท้าวโต๊ะเอาไว้จนเกิดเสียงดังทำให้ทุกคนในห้องหันมามอง
…อะ
…อะไรของเจ้าบ้านี่ !...
 
“ฉันซื้อตุ๊กตามาให้นายด้วยน้า แต่นแต๊น ~”
ร่างสูงกล่าวพลางยื่นตุ๊กตาของตนให้โกคุเดระที่รับแบบงงๆ แต่ในใจก็รู้สึกดีใจเล็กน้อย
“ก…แกกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่าเนี่ยเจ้าบ้าเบสบอล”
“เปล่านี่ ฉันซื้อมาให้นายโดยเฉพาะเลยนะ”
     ดวงตาสีมรกตรู้สึกตกใจไปกับคำพูดและท่าทางที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า ถึงเขาจะรู้ว่าเจ้าบ้านี่ความจำเสื่อมไปบางส่วน แต่ทำไม… เขารู้สึกดีใจที่เจ้าบ้านี่เปลี่ยนไปนะ…
   ยิ้มฝีปากของเขาเริ่มมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่สีขาวผ่องเริ่มจะตกสีแดงระเรื่อไปทั่วใบหน้า ดวงตาที่เคยแข็งก้าวเริ่มที่จะแสดงความอ่อนโยนออกมาให้เห็น
…เจ้าบ้าเอ้ย !...
…นายจะทำให้ฉันชอบนายไปถึงเมื่อไหร่กัน…
 
          สึนะที่นั้งจ้องมองภาพของเพื่อนทั้งสองคนตาไม่กระพริบ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทีแปลกๆของยามาโมโตะกับโกคุเดระ เขาไม่ได้ตาฝาดไปที่เห็นเพื่อนของเขาทั้งสองเหมือนกำลัง ‘ตกหลุมรัก’ กันและกันอยู่ แต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไม…
…ยามาโมโตะถึงเปลี่ยนไปชอบโกคุเดระแทนทั้งๆที่มีคุณฮิบาริอยู่…
          เมื่อถึงเวลากลางวัน นักเรียนทั้งหลายต่างดีใจที่จะได้พักเที่ยงซื้ออาหารกินตามอัธยาศัย รวมไปถึงเด็กหนุ่ม 3 คนที่ลุกจากเก้าอี้เพื่อไปกินข้าวกลางวันกันเป็นครั้งแรก หลังจากมีเรื่องกันมา
“ได้กินข้าวเที่ยงซะทีนะ”
ผู้ชายที่สูงที่สุดในกลุ่มเอ่ยพลางบิดขี้เกียจไปด้วย
“แกก็ได้กินทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”
คนที่กอดอกแขวะอีกมา ขณะที่สายตาก็หลบไปมองทางอื่นแทนที่จะมองไปหาคนที่คุยด้วย
“แต่ครั้งนี้ฉันดีใจจริงๆนะ”
“เออๆ ไปกันได้แล้วเจ้าบ้าเบสบอล”
เจ้าตัวรีบตัดบททันที ก่อนที่ตัวเองจะคิดไปไกลและเผยให้เห็นใบหน้าที่ออกสีของตน
“อืม! สึนะไปกันเถอะ”
ไร้เสียงตอบรับ
“สึนะ…”
“โกคุเดระคุงช่วยไปรอคนเดียวก่อนได้ไหม”
“เอ๋?”
ประโยคนี้ทำเอาหนุ่มขี้โมโหถึงกับงงไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาแสดงความไม่เข้าใจกับจุดประสงค์ของร่างเล็กเลย
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับยามาโมโตะ 2 คนน่ะ”
“อ..เอ๋…ฉันงั้นหรอสึนะ”
อีกฝ่ายใช้นิ้วชี้เข้าตัวเองทำหน้าฉงน ยังไงเขาก็ไม่เข้าใจกับเรื่องนี้อยู่ดี
“ขอร้องล่ะนะโกคุเดระคุง”
ใบหน้าที่แสดงความขอร้องของคนที่ตนจ้องมองทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้ และเขาก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธอยู่แล้วด้วย
“ครับ…ท่านรุ่นที่ 10”
เจ้าตัวรับคำพลางเดินออกไปจากห้อง 2-A ทันที ในขณะที่ในใจของตนก็กำลังตกตะลึงไปกับปฏิกิริยาแปลกๆของหัวใจตัวเอง
…แปลกจังแหะ…
…ทำไมไม่รู้สึกเจ็บหัวใจเหมือนครั้งก่อนๆนั้นเลยนะ…
…ทั้งๆที่เมื่อก่อน เขาจะเจ็บปวดและเสียใจทุกครั้งที่ท่านรุ่นที่ 10 พยายามเหมือนผลักไส…
…แต่ตอนนี้ ถึงแม้จะเข้าใจว่ามันเป็นแค่การทำเพื่อคุยเรื่องส่วนตัวกับเจ้าบ้านั่น…
…แต่หัวใจของเขากลับไม่ได้กระวนกระวายคิดมากเหมือนแต่ก่อนเลย…
…ทำไมนะ…
 
ความรักครั้งใหม่มันถึงช่วยทำให้เขาลืมความเจ็บปวดพวกนั้นได้ทั้งหมดทั้งมวล
 
          ภายในห้องที่เหลือแค่คน 2 คน ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ร่างโตที่เห็นเพื่อนของตนมีสีหน้าไม่ดี จึงเอ่ยทักขึ้นก่อน
“สึนะเป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าหรอก คือ… ฉันมีเรื่องอยากจะถามยามาโมโตะน่ะ”
“เห?”
“นาย… ทำไมถึงทำท่าเหมือนกับจะจีบโกคุเดระคุงอย่างนั้นล่ะ”

   ยามาโมโตะจ้องไปในแววตาสีส้มอ่อนของคนตรงหน้าและมันก็ทำให้เขาเดาได้ว่า เพื่อนของเขากำลังหมายถึงอะไรแอบแฝงเป็นนัยยะในประโยคนั้น
“นายหึงโกคุเดระหรอ”
“นายจะบ้าหรือยังไง !!!”
 
   เสียงที่ตะคอกกลับออกมาทำให้เขาถึงกับอึ้งไปเลย เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนที่ยืนตรงหน้าของเขาจะสามารถตะเบ็งเสียงได้ดังขนาดนี้ต่อหน้าเขา
“อะ…เอ๋ ก็นายทำท่าเหมือนหึงโกคุเดระอย่างนั้นล่ะ จะให้คิดแบบอื่นไปได้ยังไง”
“สำหรับฉันแล้ว…โกคุเดระคือเพื่อนไม่มีทางเป็นอย่างอื่น แต่ที่ฉันถามนายก็เพราะว่านายกำลังทำในสิ่งที่คนทั่วไปไม่ทำกัน”
“อะไรงั้นหรอ?”
“นายเป็นแฟนอยู่กับคุณฮิบาริอยู่ไม่ใช่หรอ แล้วนายจะไปคบกับโกคุเดระคุงได้ยังไง”
!!...
 
   แววตาที่จริงจังของสึนะทำให้หนุ่มเบสบอลตะลึงไปเลย เสมือนว่าเขาโดนเพื่อนสั่งสอนพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของตนอยู่
“ก็ใช่น่ะนะ แต่ว่าฮิบาริน่ะอนุญาตให้ฉันจีบโกคุเดระได้”
“…”
“ตอนแรกฉันก็ไม่กล้าอยู่หรอกนะ แต่ว่าฮิบาริก็บอกเองว่าไม่เป็นไรเพราะเขาไม่ได้รักฉัน”
“…”
“ฉันก็เลยคิดว่า จะไม่เกรงใจและซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเองให้เต็มที่เลย”
 
เพี้ยะ !
 
          เสียงตบที่ดังสนั่น และใบหน้าที่เริ่มแดงเป็นรอยมือบนแก้มข้างขวาของยามาโมโตะ ทำให้ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง… มือเล็กๆที่เพิ่งใช้ตบหน้าของเพื่อนที่อยู่ตรงหน้าสั่นเล็กน้อยเหมือนกับว่าตนไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ยังยืนยันว่าตนต้องการทำเพื่อเรียกสติของร่างสูงนี่
“นายความจำเสื่อมจนลืมเรื่องพวกนี้ไปแล้วหรือยังไงยามาโมโตะ !”
“ส…สึนะ…”
“ทั้งๆที่นายบอกฉันเป็นนัยๆว่าอย่าให้ความหวังโกคุเดระคุง ฉันก็พยายามที่จะระวังตัว และไม่ทำให้โกคุเดระคุงคิดมากเรื่องของฉันกับมุคุโร่คุง”
“…”
“แต่นายกลับทำเข้าซะเอง ! นายกลับไปให้ความหวังโกคุเดระคุง ทั้งๆที่ข้างๆตัวนายยังมีคุณฮิบาริเกี่ยวพันอยู่ด้วย”
“…”
“ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไมนายถึงเปลี่ยนไปชอบโกคุเดระคุงได้”
“…”
“แต่ถ้านายคิดที่จะรักใครสักคน นายก็อย่ารั้งอีกฝ่ายให้อยู่คอยค้ำหลังให้นายสิ”
 
          สิ้นสุดคำพูดเรือนผมสีน้ำตาลก็รีบวิ่งออกไปจากห้องโดยไม่หันมามองข้างหลัง เสียงปิดประตูดัง ปัง ! … ทำเอาคนที่ยืนเอามือกุมแก้มต้องมองตาไม่กระพริบ
…ถ้านายคิดที่จะรักใครสักคน นายก็อย่ารั้งอีกฝ่ายให้อยู่คอยค้ำหลังให้นายสิ…
จี๊ด !...
 
   ความรู้สึกปวดจี๊ดที่หัวใจของเขาเริ่มปวดทวีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อย้อนถึงไปถึงคำพูดของสึนะที่เพิ่งตะคอกสอนเขามา พร้อมกับในสมองที่พยายามคิดเรื่องต่างๆเกี่ยวกับฮิบาริและเหมือนว่ามันจะเริ่มนึกได้ลางๆแล้ว
…คนที่ฉันรัก มีแค่นายคนเดียวฮิบาริ ฉันรักนายคนเดียว…
จี๊ด !
“โอ้ย !”
จู่ๆ หัวของเขาก็ปวดระบมไปหมดเมื่อถึงถึงเรื่องราวเกี่ยวกับแฟนของเขา มือทั้งสองกุมขมับแน่นพยายามจะระงับความปวดแต่ก็ไม่หายไปเลย… มันยิ่งทำให้เขาปวดมากขึ้นเรื่อยๆ…
เรื่อยๆ
เรื่อยๆ
          ทำไมฉันถึงปวดหัวขึ้นเรื่อยๆเมื่อนึกถึงเรื่องของนายนะฮิบาริ
          ทำไมความรู้สึกกับสมองมันต่อต้านกันนะ…
         
…ถ้านายคิดที่จะรักใครสักคน นายก็อย่ารั้งอีกฝ่ายให้อยู่คอยค้ำหลังให้นายสิ…
ฉันทำไม่ได้หรอกสึนะ
ถ้าจะให้ฉันเลิกกับฮิบาริ
 
          …ฉันทำไม่ได้หรอก…
          …ไม่รู้ว่าทำไมทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้รักฮิบาริ...
          …แต่หัวใจมันพยายามบอกกับฉันว่า…
 
          ฉันเลิกกับฮิบาริไม่ได้








=============================================

Talk !!

กรื๊ดดด ! ผ่านไปนานนับประการได้ 3  เดือน ! [กุดองได้ไงวะ  - -;]
ที่ดองไม่ใช่ว่าอู้นะคะแค่ขี้เกียจ *โดนรีดเดอร์ถีบ*
ช่วงนี้และที่ผ่านมา มีทั้งมรสุมความรักและการเรียนเข้ามาทำให้วิงเวียนมาก
และ... ไรเตอร์ก็ช้ำใจมาก T__T;;  เรื่องความรัก ....

บ๊ะ !! จะกล่าวเรืองส่วนตัวทำใย !
มาสนทนาเรื่องความรักของ 2 คนนี้กันก่อน ~

ในข้างต้นนี้ยามะของเราเริ่มฉลาดขึ้นมานิ๊ดด จากการเตือนสติของทูน่าคุง
ที่มีบทบาทสำคัญในการเตือนสติมากกก [รักที่สวดดด <3]

แต่ก็ดูเหมือนว่ายามะจอมเอ๋อของหมู่เฮาจะยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
ก็ใช่น่ะสิ สมองกับหัวใจมันแยกกันเลยขัดแย้งกัน

ตอนต่อไป ยามะคุงจะทำอย่างไรตอนไปนั่น เรามาเอาใจช่วยกันนะคะ
ความรักของทั้งสองจะต้องเจ็บปวดไปอีกนานแค่ไหน ?
แล้วเมื่อไหร่ยามะจะจำความได้ ?
เรามาช่วยกันภาวนากันเถอะค่ะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,427 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 14:36
    สึนะเรารักเธอ รักเธอจริงๆ!!!
    #1420
    0
  2. #1405 windy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 21:27
    ซือคุงนายเท่มาก

    เอาไปเต็ม! >
    #1405
    0
  3. #1380 M M (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 22:59
    สึนะ....ฉันรักนายที่สู้ดดดดดดดด>3
    #1380
    0
  4. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 13:07
    ซือคุง!!!!!!!! นายทัมได้ดีมาก!!!!! >__< รีบๆจำให้ได้เซ่ ยามาโมโตะ!
    #1326
    0
  5. #1261 นางฟ้ามหัศจรรย์ (@mywa) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 12:11
    ซือคุงงงงงงงงง~
    น่ารักมากกกกก
    ขอจุ๊ฟทีนะ // จุ๊ฟ >//<
    ซือคุงงงงงงงงง~ทำได้ดีมาก
    ถ้าแกเลิกกับฮิจ๊างงงงงง~
    ฉันจะฆ่าแกเจ้ายามะ
    #1261
    0
  6. #1214 [CHaAiM810] (@chaaimm) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:56
    สึนะทำดีมากขอกอดทีT T
    ยามะทำงี้ได้ไงท่านฮิน่าสงสาร
    #1214
    0
  7. #1194 PlayBoy (@rarola-14) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 20:56
     เลิกไม่ได้ก็อย่าไปจีบคนอื่นเซ่!!!!!!!!!!!!!!!!
    #1194
    0
  8. #1140 Miniazhi (@miniazhi) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 19:01

    โว๊ววววววว อะไรเนี่ย

    สงสารฮิบาริ T^T

    ถ้าเลิกไม่ได้ ก็อย่าไปจีบคนอื่นสิโว้ยยยย เฮ้ออออ

    #1140
    0
  9. #1100 fan_noname (@ravi-pear) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 13:30
     ทูน่าเก่งมากกกกกก เเต่น่าจะเอาอุริ(เเมวของโกคุ) ข่วนหน้ายามะซัก 100 ที่ จะด้ายความจำดีขึ้นเร็วๆๆๆๆๆๆๆ

    #1100
    0
  10. #1075 OFILLIA (@ofillia) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 21:45
    งานนี้ทูน่าลูกแม่ทำได้ดีมากค่ะ ^o^V
    #1075
    0
  11. #994 klows (@kornklow) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 20:11
    ทูน่าเท่มากมาย

    แก!!!!  โหดร้ายมากทาเคชิ T^T สงสารคุณฮิมากๆเลย
    #994
    0
  12. วันที่ 24 กันยายน 2554 / 19:19

    ใช่ใช่ มันต้องแบบนี้สิ ยามะ กรี๊ด!เก่งมากมากเลยทูน่าตบทีเดียความทรงจำกลับมาเลย

    #970
    0
  13. #969 vongola-8018 (@vomgola80) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 14:21
    มันต้องอย่างเน้เซ่ ซือคุง
    ตบๆๆๆไปเลย
    เพื่อให้ยามะคุง ฟื้นความจำ!!
    #969
    0
  14. #964 Alvle_alvlP (@poingmon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 03:53
    T^T ไม่ไหวละสงสารท่านฮิอ่ะ
    ยามะคนบ้า!!
    #964
    0
  15. #962 Uke4seme-chan (@rockandling) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 15:13

    ตอนนี้รักทูน่ามากมายยย >3<~!!! แต่ยิง X-Burner ใส่ไอยามะนั่นไปเลยก็ได้นะ ตบอย่างเดียวมันยังไม่สะใจ -__-^
    แค้นมันตั้งแต่ตอนที่ไปยุ่งกับก๊กแล้วอ่ะ T^T
    ย๊ากกกกกก ค้างสุดๆเลยไรเตอร์ T^T อัพไวๆน้า~
    รีดเดอร์คนนี้จะเป็นกำลังใจให้ยามะหายโง่เอง - -*

    #962
    0
  16. #959 MA(Y)Be? (@koonmai) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 14:24
    TOT!! ฮือออ พี่ไอซ์ทำหนูร้องไห้เลยอ่ะ ใจร้าย!!
    ทึ่มเกินไปเเล้ว บ้าเอ้ย ซื่อบื้อที่สุด!!
    #959
    0
  17. #958 Atarashii Chan (@atarashiichan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2554 / 15:37
     อย่าแค่ตบสิทูน่า  โต๊ะ  แล้วก็  เก้าอี้  มีเยอะแยะ  แถว ๆ นั้นอ่ะ  เอา  ฟาด  หัว  ยามะ  ให้ทีดิ  ทำไม  มันถึงงี่เง่าได้ขนาดนี้  เซ็ง!

    PS  ขอบคุณที่อัพนะจ๊ะ  รอตอนต่อไปอยู่นั้น  อย่านานล่ะ  คิกคิก
    #958
    0
  18. #957 selotojang_MAI (@selotojang) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 20:13
    ยามะ! จำได้ซักทีสิ รีดเดอร์ทนเห็นท่านฮิร้องไห้ไม้ได้ TTOTT

    ไรเตอร์มาอัพแล้ว -..- รีบอัพต่อนะคะ อยากอ่านอ่ะ >.,<

    #957
    0
  19. #955 cherryblossom (@waranya21) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 18:45
     เจ๊อัฟแล้วเย้
    ปล.ดองขนาดนี้ได้นิยายล้ารึยัง
    #955
    0
  20. #954 moremay (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 16:49
    เช้ดดดดดดด!! ในที่สุดแม่ก็อัพ

    คิดว่ายามะคงจะเริ่มตาสว่างนะเออ สู้เค้า ทาเคชิ =w=



    #954
    0
  21. #953 นู๋แพรว*0* (@lovely-suju) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 15:28
    T^T สงสารท่านฮิ

    สนุกมากค่ะ ไรเตอร์ อัพต่อ ๆๆๆ ><
    #953
    0
  22. #952 Prince of GraZia (@thitipron28) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 12:48
     สงสาร คุณ ไฮ จังTT^TT
    #952
    0
  23. #951 ~BlacKy FamE~ (@frtghy007) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 12:18
    ในที่สุด..ซือเจ๊ก็อัพ =____=;;
    เกือบสามเดือนแล้วมั้งเนี่ย [me// นั่งดูวันที่อัพฟิคตอนก่อน - -?]

    อัพมาก็เกริ่นเรื่องดราม่า T_T
    อุกรี๊ด สงสารยามะมากมาย T^T แต่ตอนนี้ไหงสึนะเหมือนนางเอ๊กนางเอก ??


    คราวหน้าอย่าดองนานนะเจ๊ รีดเดอร์ทั้งหลายรออยู่นะ    -0-
    #951
    0
  24. #950 8018 Ti Amo (@teamohibari) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 10:25
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
    อัพแล้ว
    ท่านฮิก็ยังน่าสงสารเช่นเดิม
    ฮือๆ ยามะจำให้ได้เร็วๆหน่อย
    สึนะ แกทำได้ดีมาก เตือนสติยามะซะก็ดี

    อัพเร็วๆนะคะ
    พยายามเข้า
    #950
    0
  25. #949 lonely assassin (@leobule) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 00:32
    บอกได้คำเดียวว่า....ฮิไปหาโน่ด่วน ยามะโสดไปเหอะ - -*
    #949
    0