[8018]-Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน

ตอนที่ 42 : ::+::-Chapter : 36 -ขอบคุณ[END]-::+::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 55

ขอบคุณที่นายรักฉัน

Title: Smiley Face Necklace ความรักที่ต้องแปรเปลี่ยน
Author: Near_zAA
Chapter: 36 – ขอบคุณ[END]
Pairing: Yamamoto x Hibari [8018]
Rating: R13 
Warning: Yaoi 
Genre(s):  Drama / 
............................................................................................

 

::Chapter 36 :: ขอบคุณ[END] ::

 

 

 

 

                ยามเช้าที่พระอาทิตย์ค่อยๆแผ่แสงออกมา สายลมที่พัดพาความเย็นอย่างบางเบา เสียงนกร้องเป็นถ่วงทำนองอย่างไพเราะ เป็นบรรยากาศที่หาได้ยากทีเดียว

          ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่งในย่านนามิโมริ มีเด็กหนุ่มสองคนเข้ามาใช้บริการ บนโต๊ะมีถ้วยกาแฟด้วยกันถึงสองถ้วยกับขนมเค้กชิ้นหนาวางยั่วน้ำลายแต่ละฝ่ายอยู่

อาหารที่สั่งได้รับครบนะคะ
พนักงานเสิร์ฟสาวหน้าหวานยิ้มถามลูกค้าทั้งสองคนอย่างเป็นมิตร

อืม ขอบใจนะ
ชายผมสีเทายิ้มบางตอบ ก่อนที่เธอคนนั้นจะโค้งหัวให้แล้วเดินจากไป ปล่อยให้ลูกค้านั่งรับประทานอาหารอย่างสบายใจ

     เมื่อพนักงานสาวเดินจากไปจนลับตา โกคุเดระก็หันกลับมาใช้ส้อมจิ้มเค้กยื่นให้อีกคนตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

กินหน่อยไหม?เจ้าบ้าเบสบอล

“…”

เจ้าบ้าเบสบอล..”

“…”

   แต่ทว่า..อีกฝ่ายกลับนิ่งเงียบ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเอาอย่างเดียว.. สีหน้าของคนตรงหน้าของเขาเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องบางอย่างอยู่ตลอดเวลา โกคุเดระทนกับการถูกเมินแบบนี้ไม่ไหวจึงแผดเสียงออกมาด้วยความโมโห

ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล !!!”
เสียงนั่น
..ดังพอที่จะทำให้คนทั้งหมดในร้านหันมามองเป็นจุดเดียว รวมถึงคนที่อยู่ใกล้เจ้าของเสียงนั้นด้วย

..หา?”
แววตาสีน้ำตาลอ่อนมองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ น้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้เขาถึงกับสะดุ้ง

แกมัวเหม่ออะไรอยู่ฟร๊ะ!”

..ขอโทษที..”

แกเป็นคนชวนฉันออกมาที่ร้านนี้ไม่ใช่รึไง!?”

ดวงตาสีมรกตจ้องเข้าตรงเข้าไปถึงนัยน์ตาอีกฝ่ายด้วยความสั่นคลอน..ก่อนจะหันใบหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายทันที

ก่อนที่เขาจะเผลอหลั่งน้ำตาออกมาให้คนตรงหน้าเห็น

 

ขอโทษนะ..โกคุเดระ…”

ขอโทษฉันทำไม

เรื่องเมื่อวาน..ที่ฉันพูดออกไปแบบนั่นน่ะ…”

เมื่อวานน่ะหรอ

…‘อย่ามายุ่ง…’…

ฉันจะไปโกรธแกทำไมน่ะ คำพูดแค่นั้นไม่ทำให้ฉันเสียใจหรอกน่า ร่างบางพูดพลางจิ้มเค้กเข้าปากตัวเองไม่ทำให้อีกฝ่ายสงสัย

ขอบใจนะ..”
หลังจากได้กล่าวคำขอบคุณ ยามาโมโตะก็หันกลับไปมองข้างนอกหน้าต่างพร้อมกับเหม่อนึกถึงเรื่องของฮิบาริเหมือนดังเดิม
..

ทำยังไงดีนะ

ทำไมนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

ทั้งๆที่ฉันพยายามที่จะนึกเรื่องของฮิบาริให้ออกแท้ๆ แต่กลับชวนโกคุเดระออกมา

ใช้ไม่ได้เลยแหะเรา

 

     โกคุเดระมองจับจ้องทุกอิริยาบถของคนตรงหน้าเขา และก็พอจะเดาออกว่าคนที่เขาชอบ คงกำลังมีเรื่องไม่สบายเกี่ยวกับกรรมการนักเรียนแฟนเก่าอยู่แน่ๆ

ไม่สิ..มีอยู่ทุกวัน..ทั้งก่อนหน้าและหลังจากเลิกกับฮิบาริ..

ทำไมคนที่มาทีหลังอย่างเขาถึงไม่มีโอกาสเลยนะ

ทำยังไงอีกฝ่ายก็ไม่รัก

พยายามแค่ไหนก็ไม่เคยเอาชนะเจ้าฮิบาริได้เลย

ขนาดคนตรงหน้าของเขาความจำเสื่อมแท้ๆ เขายังไม่สามารถครอบครองได้

  หยดน้ำตาที่ท่วมท้นอยู่บริเวณเบ้าตาของเจ้าตัวค่อยๆล้นทะลักออกมาเรื่อยๆตามความคิดในแง่ลบของตนเอง..

 

นี่โกคุเดระ..”

..อะไร!!”
เจ้าของชื่อถึงกับรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาตัวเองออกทันทีด้วยความตกใจ

เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ?”
ร่างสูงยิงคำถามใส่ร่างเล็กทันทีที่เห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายดูลนลานแปลกๆ

..เปล่าเฟ้ย!! แกมีอะไร!”

คือ..ฉันไม่อยากจะถามเลยน่ะ มันออกจะเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อย..”

มีอะไรก็พูดมาเถอะ

เอ๋?”

ถ้าแกไม่พูด แล้วเมื่อไหร่แกจะหายซึมหะ? เจ้าบ้า!”

 

     ยามาโมโตะถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ก่อนจะทำหน้าจริงจังถามคำถามคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ

ฉันชอบฮิบาริตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ..?”

 

     คำถามจากปากคนตรงหน้าทำให้โกคุเดระสะอึกไปเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามคำถามแบบนี้ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเขารู้สึกยังไง..

ไม่สิ..เขาเป็นฝ่ายอนุญาตให้เจ้าบ้านั่นถามเองนิ

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกชอบเจ้าบ้ากรรมการนักเรียนนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันสังเกตเห็นนายชอบตามเจ้านั่นตลอดเวลาที่แกรู้จักครั้งแรก

ครั้งแรกเลยหรอ..”

หลังจากนั่น..ฉันก็เห็นนายไปไหนมาไหนกับเจ้านั่นตลอดเวลา..”

ตลอดเวลา

ตลอดเวลามานั่นเขาไม่รู้สึกอะไรเพราะยังชอบท่านรุ่นที่สิบอยู่

แต่ตลอดมานี่เขาเจ็บปวดมาก

เพราะเขาตกหลุมรักคนๆนี้แทน

แล้วมีอะไรอีกไหม? ฉันทำอะไรให้ฮิบาริบ้าง? ฉันพาฮิบาริไปเที่ยวที่ไหน? เดทที่ไหน?”

 

          สายตาที่จริงจังของคนตรงหน้าทำให้เขาต้องตอบทุกคำถามอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั้งๆที่เขาไม่อยากจะตอบเลยสักคำถาม

เมื่อก่อนน่ะหรอ.. แกก็ชอบดื้อด้านตามไปส่งเจ้านั่นที่บ้านทุกวันไง

อย่างนั้นหรอ..”

แล้วก็..พาไปเที่ยวด้วยล่ะมั้ง…”

อะไรอีก

อืม..มีอะไรก็คิดถึงเจ้านั่นก่อนเป็นคนแรก ทำอะไรไม่คิด

มีอีกไหม

ฉันนึกไม่ออกแล้ว

แล้วเรื่องสร้อยนี่ล่ะ?”

“…”

ฮิบาริให้ฉันมาเมื่อไหร่

“…”

โกคุเดระตอบฉันสิ

“…”

โกคุเดระ

ไม่รู้เฟ้ย!! แกจะเซ้าซี้จากฉันทำไม ฉันไม่ใช่แกนะ ฉันจะไปรู้ทุกเรื่องระหว่างแกกับเจ้าบ้านั่นไหม! ฉันไม่ได้อยู่ติดกับแกตลอดนะเฟ้ย!!!”

“…”

แทนที่แกจะมาคิดว่าแกรักเจ้านั่นบ้าได้ยังไง รักตั้งแต่เมื่อไหร่ แกควรจะคิดว่าทำไมทุกวันนี้นายถึงยังมัวมานั่งเป็นหมาหงอยอยู่มากกว่า!”

“…”

ถ้าแกไม่ได้รักไม่ได้ชอบ แกจะมานั่งทรมานแบบนี้ไหม!?”

“..เอ๊ะ..”

 

          เหมือนคำพูดที่หลุดออกมาจากความรู้สึกจริงๆของโกคุเดระจะเริ่มทำให้ยามาโมโตะตาสว่างขึ้น.. แววตาสีสวยเริ่มเบิกกว้างเมื่อได้ยินประโยคเมื่อสักครู่จากปากอีกคน..

นั่นสินะ

ถ้าเขาไม่ได้ชอบ เขาจะมัวมานั่งคิดมากทำไม

เขาจะมัวมาสนใจทำไมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่บอกเลิก

เขาจะมัวเสียน้ำตาทำไมถ้าเขาไม่รู้สึกดีด้วย

เฮ้อ!! แกนี่จริงๆเลยนะชอบทำให้ฉันอารมณ์เสียอยู่เรื่อย นี่ก็จะสิบโมงอยู่แล้วด้วยสั่งเค้กมาตั้งนานยังทานไม่หมดสักที

 

...

สิบโมง

 

ปึง !!

!!

!!

โกคุเดระเมื่อกี้นายบอกว่าอะไรนะ
เสียงทุบโต๊ะของร่างสูงทำให้คนที่ถูกถามสะดุ้งไปเล็กน้อย

..ฉันบอกว่าสั่งเค้กมาตั้งนานยังทานไม่หมดสักที

ก่อนหน้านั่นสิ!”

จะสิบโมงแล้ว! แกมาขึ้นเสียงกับฉันทำไมฟร๊ะ!”

     ยามาโมโตะรีบก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองอีกรอบให้แน่ชัด และก็เป็นอย่างที่อีกคนว่าจริงๆ มันจะสิบโมงแล้ว

…‘พรุ่งนี้ฉันจะพาเคียวยะกลับอิตาลี’…

…‘เครืองออกเวลา 10.00.’…

ไม่ได้การล่ะ!...

 

โกคุเดระขอบใจมากนะฉันต้องไปแล้ว

..เฮ้ย! แกจะไปไหนน่ะเจ้าบ้าเบสบอล!”

 

   มือเล็กรีบคว้าข้อมืออีกคนไว้เพื่อหยุดไม่ให้อีกคนเดินออกไปจากร้านได้ แววตาสีน้ำทะเลจ้องมองอีกคนเป็นเชิงอ้อนให้อยู่ต่อ แต่ก็ไม่สามารถล้มเลิกความตั้งใจของอีกคนได้

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานะโกคุเดระ

..หา?”

ฉันยอมรับว่าฉันเคยชอบนายจริงๆ..”

“…”

แต่ตอนนี้ฉันน่ะ..มีคนที่ฉันรักแล้วล่ะ..รักคนเดียว..รักมาตลอด..”

ทำไมแกถึงเชื่อว่าอย่างนั่น…”

เพราะฉันรู้สึกว่า ถ้าขาดฮิบาริไปฉันคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ

 

รอยยิ้มที่แผ่ออกมาอย่างไร้ความทุกข์ของอีกคน ทำให้โกคุเดระต้องพ่ายแพ้อีกครั้ง.. มือเล็กค่อยๆลดมือลงด้วยความจำใจพร้อมกับก้มหน้านิ่งเพื่อเก็บอารมณ์ที่กำลังพรั่งพรูออกมา..

ขอบคุณนะโกคุเดระ..”

     สิ้นเสียงนั่นร่างสูงก็รีบวิ่งตรงดิ่งออกไปจากร้านทันที ทิ้งให้เจ้าของเรือนผมสีเทาต้องนั่งอยู่ในร้านคนเดียวเพียงลำพัง

   น้ำใสๆค่อยๆไหลรินอาบแก้มโกคุเดระอย่างกระหน่ำเพียงแค่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นเพราะเจ้าตัวเม้มปากตัวเองไว้แน่นไม่ให้คนในร้านได้ยินเสียงนั้น

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยอมปล่อยให้คนตรงหน้าจากไป

ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องพูดประโยคเหล่านั้นให้คนตรงหน้าคิดได้

ไม่รู้ทำไม

เขาถึงต้องยอมเจ็บเอง เพื่อให้คนตรงหน้ามีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก

 

 

          ยามาโมโตะรีบวิ่งตรงดิ่งมายังถนนใหญ่.. เขามองนาฬิกาเป็นพักๆแล้วกวักมือเรื่องรถแท็กซี่ที่ผ่านมาทันทีเพื่อตรงไปยังสนามบิน

ความทรงจำต่างๆค่อยหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา

เขาจำได้ทุกฉากทุกตอนเกี่ยวกับฮิบาริมากขึ้น

เขาไม่ได้บังคับเพื่อให้นึกได้

แต่มันหลั่งไหลเข้ามาทันทีทีเขาคิดว่าเขาไม่สามารถจากฮิบาริไป

เขาน่ะขาดฮิบาริไม่ได้หรอก

 

          ตัดไปที่สนามบิน

          ร่างบางแหงนหน้ามองนาฬิกาดิจิตอลขนาดใหญ่ในสนามบินเป็นช่วงๆ ขณะนี้แสดงเวลา 9.45. เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่ต้องขึ้นเครื่องทีไร.. เขาก็แอบหวังคิดให้ยามาโมโตะมารั้งไว้

ทั้งๆที่มันคงเป็นไปไม่ได้

เคียวยะ~”
เสียงแจ๋วของคนร่างโตทำให้นัยน์ตาสีนิลต้องเหลือบไปมองแบบจิกกัด

มีอะไร

ฉันเอาพาสสปอร์ตมาคืนนายน่ะ

ขอบใจ..”
ร่างเล็กรับมายัดใส่กระเป๋าเป้ของตัวเองทันที แล้วเหลือบไปมองนาฬิกาเหมือนเดิมต่อ

     ดีโน่สังเกตได้ว่าลูกศิษย์ของตนกำลังตั้งหน้าตั้งตารอยามาโมโตะ ทาเคชิเป็นแน่ เขาไม่แปลกใจที่ฮิบาริจะหวังแบบนั้น เพราะเขารู้ดีว่าลูกศิษย์คนนี้รักยามาโมโตะมากแค่ไหน

ยามาโมโตะ

ฉันหวังว่านายจะจดจำเรื่องราวของเคียวยะได้นะ

ตอนนี้เวลาเป็นสิ่งสำคัญ

ไวๆล่ะ

 

          ตัดไปบนรถแท็กซี่

          สภาพการจราจรที่ติดขนัดทำให้คนบนรถเริ่มหัวเสีย

ลุงฮะ! ใช้เส้นทางอื่นได้ไหมผมรีบน่ะ!”

มันติดไฟแดงน่ะหลานชาย ต้องรอให้ผ่านแยกนี้ไปก่อนล่ะนะ

โธ่เว้ย!”

   ยามาโมโตะสบถออกมาด้วยความฉุนเฉียว เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่ตอนนี้เข็มยาวกำลังวิ่งไปเรื่อยๆไม่หยุดรอให้เขาเลยแม้แต่น้อย

   เจ้าตัวกำสร้อยคอที่สวมไว้แน่นแล้วภาวนาให้ทัน

ขอให้เวลาช่วยหยุดเดินได้ไหม

ช่วยทดเวลาให้เขาสักนิดได้ไหม

เขากำลังจะกลับไป

เขากำลังจะกลับไปหาฮิบาริแล้ว

 

          ตัดไปที่สนามบิน

          ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ..เครื่องบินสายxxx เที่ยวบินที่xxx พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางไปอิตาลี ขอเชิญผู้โดยสารทุกท่านขึ้นเครื่องได้ ณ. ทางออกหมายเลขxx โปรดขึ้นเครื่องได้ ณ. ทางออกหมายเลขxx ขอบคุณค่ะ

   เสียงประกาศขึ้นเครื่องทำให้ดีโน่คิดว่าถึงเวลาที่เครื่องใกล้จะออกแล้ว

ไปกันเถอะเคียวยะ
มือหนาที่คว้าข้อมือเล็กของอีกคนไว้เพื่อที่จะพาไปขึ้นเครื่องต้องถูกสะบัดออกทันที

ฉันยังไม่ไป

เคียวยะ เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก

รออีกหน่อย…”

เคียวยะ..”

ฉันจะรอ..อีกสักพัก..”

 

 

          ตัดไปบนรถแท็กซี่

          รถที่ติดขนัดไม่มีท่าทีว่าจะเคลื่อนตัวเลยแม้แต่น้อย ยามาโมโตะเกาหัวตัวเองด้วยความโทสะ ทำให้คนที่ใจเย็นอย่างเขาถึงกับกระวนกระวายแบบนี้ได้ถือว่าเก่งเอาการ

เมื่อไหร่มันจะขยับน่ะลุง!”

ใกล้แล้วน่าหลานชาย ใจเย็นหน่อยสิ

ไม่เย็นแล้วนะลุง! ผมรีบ!”

     ทันทีที่พูดจบสัญญาณไฟก็กลายเป็นสีเขียวสว่างทันที

นั่นไง.. ไฟเขียวแล้ว

รีบๆหน่อยนะลุง เหยียบคันเร่งให้มิดเลย

ไม่ต้องสั่งน่าหลานชาย เดี๋ยวลุงจัดให้

     รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สังเกตว่าวิ่งอยู่ในระดับความเร็วเท่าไหร่ เขาไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้น ได้แค่นั่งภาวนาอยู่ในรถ

เขาสนแค่ว่าให้ไปทันก็พอ

ขอให้ทัน

แค่นั้นแหละ

 

          ตัดไปที่สนามบิน

          ดีโน่แหงนมองนาฬิกายืนรอเป็นเพื่อนลูกศิษย์ของตน.. เมื่อเห็นว่าเวลาเกินมาถึง 5 นาทีแล้วจึงสะกิดเรียกคนข้างๆให้รีบขึ้นเครื่อง

ไปกันเถอะเคียวยะ

“…”

ยามาโมโตะคงไม่มาแล้วล่ะ..”

ไม่เอา…”

ถ้ามัวยืนรอแบบนี้จะตกเครื่องเอานะ

“…”
น้ำใสๆค่อยคลอเบ้าตาคนตัวเล็ก

ฉันจะดูแลเคียวยะเอง ไปเถอะ..”

     ฮิบาริยอมให้ดีโน่จูงมือของตัวเองเพื่อตรงไปยันทางออกขึ้นเครื่องเขาไม่อยากหวังอะไรมากมายที่ว่าเจ้าสัตว์กินพืชนั่นจะตามมารั้งไว้อีกแล้ว

ก็แค่ความหวังลมๆแล้งๆ

คนที่ความจำเสื่อม ลืมความรักที่มีให้เขาไปจะมารั้งเขาไว้ทำไม

 

          ตัดไปบนรถแท็กซี่

          ตอนนี้ได้เคลื่อนตัวมาถึงสนามบินเป็นที่เรียบร้อย ยามาโมโตะรีบจ่ายเงินแล้ววิ่งเข้าไปในสนามบินอย่างรวดเร็ว เขารีบวิ่งตรงไปยังประชาสัมพันธ์เพื่อสอบถามเที่ยวบินทันที

ขอให้ทันเถอะนะ

ฮิบาริ

 

ขอโทษนะครับ…”
เสียงหอบหายใจถี่ ทำให้พนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ถึงกับตะลึงไปเล็กน้อย

มีอะไรสอบถามรึเปล่าคะ?”

..เที่ยวบินที่จะไปอิตาลีเวลา 10โมงออกไปยังน่ะ…”

ถ้าเป็นเที่ยวบินที่xxx ที่จะเดินทางไปอิตาลีนั่นเพิ่งออกไปเมื่อสักครู่นี่น่ะค่ะ

หัวใจของคนที่ได้ยินแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น

ปัง!!

!!

โธ่เว้ย!!”

 

     เสียงหมัดหนักๆของยามาโมโตะที่ชกเข้าไปอย่างเต็มแรงที่โต๊ะทำให้พนักงานและผู้โดยสารโดยรอบหันมามองเขาเป็นตาเดียว เลือดค่อยๆไหลออกมาจากหลังมืออีกคนเพราะแรงที่กระแทกลงไปกับโต๊ะหิน

แต่ตอนนี้เขาไม่รู้เจ็บหรอก

ที่เจ็บนะแผลใจต่างหาก

เจ็บใจยิ่งนัก

ที่มารู้สึกตัวตอนที่สายไป

สายจนเขาไม่สามารถเรียกร้องให้กลับมาได้แล้ว

 

ฮิบาริ..”

เสียงรำพึงของตัวเองไม่สามารถเรียกร้องคนสำคัญให้กลับมาหาได้

แต่เขาก็อยากที่จะเอ่ยปากเรียกเจ้าของชื่อนั้น

ชื่อของคนที่เขารักมาตลอด

แต่ไม่เคยทำดีให้กับคนที่เขารักในช่วงระยะเวลาที่มีอยู่

กลับมา..กลับมาได้ไหม..”

หยดน้ำตาค่อยๆหลั่งไหลออกมาเล็กน้อย ขณะที่ร่างสูงแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับฟูมฟายต่อก็มีสัมผัสที่อบอุ่นบางอย่าง มาสัมผัสที่ด้านหลังของเขา

 

ขอบใจที่มานะ..”
เสียงแผ่วปลายและน้ำเสียงที่คุ้นเคยกระซิบอยู่ที่ข้างหูของเขา ขณะที่ใช้แขนสวมกอดเขาไว้อย่างอ่อนโยน

สัมผัสที่อบอุ่น

น้ำเสียงที่คุ้นเคย

ฮิบาริ..”
มือหนาเลื่อนขึ้นไปสัมผัสมือเล็กของอีกคนพลางกุมเอาไว้แน่นด้วยความปลื้มใจ ก่อนจะพลิกตัวหันไปสวมกอดอีกคนแน่น

 

ฉันขอโทษนะฮิบาริ ฉันขอโทษ..!”
คำพูดจากปากของยามาโมโตะปะปนไปกับเสียงสะอื้น ฮิบาริจึงใช้มือลูบหลังอีกคนเบาๆเป็นการปลอบโยน

ฉันไม่ถือสาหรอก..ไม่ต้องโทษตัวเองนะ..”

ฉันทำให้นายเสียใจมาตลอด ฉันไม่เคยดูแลรักษานายเลย ฉันทำอะไรไปโดยไม่คิดให้ดี ไม่เข้าใจความรู้สึกของนาย ทำให้นาย..ฮึก..เจ็บปวด..”

     นัยนตาสีนิลค่อยๆผละออกมาแล้วใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาของอีกคนออก พลางลูบไล้บริเวณใบหน้าอย่างเบามือ

อย่าโทษตัวเองสิ..มันช่วยไม่ได้นี่นะ..”

“…ฮิบาริ

ฉันน่ะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปหน่อย.. มัวแต่คิดว่าทำไมนายถึงไม่รักฉัน แต่ตอนนี้น่ะฉันทำใจได้แล้วนะ…”

“…”

ถึงแม้นายจะยังชอบโกคุเดระอยู่ แต่เพียงแค่นายไม่ลืมฉันก็เพียงพอแล้วล่ะ

 

     คำพูดที่เข้าใจผิดของอีกคนทำให้ยามาโมโตะตัดสินใจโน้มตัวลงไปประกบปากจูบคนร่างเล็กทันทีอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆผละออกมา ทำเอาเรียวตาสวยอึ้งไปเล็กน้อย

จูบน่ะฉันให้ฮิบาริคนเดียว…”

“…”

แล้วฉันก็ไม่ได้ชอบโกคุเดระแล้วด้วย

 

          ดวงตาสีนิลถึงกับสั่นคลอนไปตามคำพูดอีกคน ก่อนจะเบือนหน้าหลบด้วยความเขินกับประโยคที่ตัวเองได้ยินจากปากคนตรงหน้า

..ไม่ต้องมาพูดเอาใจให้ความหวังฉันเลยนะเจ้าสัตว์กินพืช

ไม่ได้พูดเล่นนะ

“…”

ฉันพึ่งรู้ว่าความรู้สึกที่ฉันมีต่อฮิบาริน่ะมันคือความรัก

“…”

เพียงแต่ฉันมัวไปคิดว่าฉันรักฮิบาริได้ยังไงจนมองข้ามไปว่าสิ่งที่ฉันกำลังเป็นอยู่มันคือความรัก…”

“…”

กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม..”

 

          มือหนากุมมือทั้งสองของคนตรงหน้าไว้แน่น แววตาที่ใสซื่อตอนนี้กำลังจับจ้องตรงมาที่นัยน์ตาของฮิบาริอย่างจริงจัง

   ร่างบางก้มหน้านิ่งก่อนจะค่อยๆผลิยิ้มออกมา
   ยินดีต้อนรับกลับนะ…”

  

  

 

          สิ้นเสียงประโยคสุดท้ายของฮิบาริ ยามาโมโตะรีบประกบริมฝีปากจูบไปที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง คราวนี้นานยิ่งกว่าเดิม และหอมหวานยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ

     ความผิดของเขามันยากที่จะมีคนให้อภัย..

     ความผิดของเขาทำให้คนที่เขารักต้องเจ็บปวด..

 

แต่ตอนนี้ คนที่เขารักกลับยอมให้อภัย

เขาจะไม่ทำผิดต่อคนๆนี้เด็ดขาด

จะไม่ทอดทิ้ง

จะไม่ยกให้ใคร

จะไม่มีใครใหม่

 

          จะรักเพียงแต่ ฮิบาริ ตลอดไป

          จะจดจำเพียงแต่ ฮิบาริ

          จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างแต่ ฮิบาริ

         

                  

                   ขอบคุณเวลา..

                   ที่ช่วยให้เขากับฮิบาริได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

ขอบคุณฮิบาริ

                   ที่ไม่เคยจากเขาไป

 

..
และฉันจะรักนาย
.. ให้มากกว่าที่นายรักฉัน..








=============================================

Talk !!

วันนี้ถือโอกาสแต่งให้จบซะเลย เฮเฮ้ !
ในที่สุดก็จบสักที อาจจะตัดสั้นไปหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรามีตอนพิเศษให้
อั๊ยย๊ะ >___<

สำหรับตอนนี้ต้องให้เครดิตงามๆโกคุนะคะ ถ้าโกคุไม่พูดแบบนั้นยามะของเราคงจะไม่รู้สึกตัวแน่
แล้วก็ขอบคุณฮิจังที่ให้โอกาสยามะคุงมาตลอด
#น้ำตานอง

อ่านเองก็ซึ้งเอง
แต่คนอื่นอ่านอาจจะไม่ซึ้ง U___U

ไปชมตอนพิเศษกันต่อเล้ยยยย ~~~

1,427 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 15:16
    โอย รีบจบไปแล้ว T_T งือ ฮิบาริ สงสารโกคุมาก อกหัก 2 ครั้งติด
    #1424
    0
  2. #1407 windy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 22:06
    สนุกมากมาย >_<

    น้ำตาจะไหลเลยตอนจบ
    #1407
    0
  3. #1397 monster (@vomgola80) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 17:15
    ท่านฮิ โคตซึ้งอ่ะ ชอบตอนที่ ยามะพูดกับลุงเเท๊กซี่จัง
    #1397
    0
  4. #1388 M M (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 23:42
    ลืมอีกเรื่องนึง//ยังจะมาอีกเหรอ

    8018จงเจริญ บันไซๆๆๆๆๆๆ^0^

    ในที่สุดฮิบาริก็เลิกปากแข็งกับยามาเสียที อันนี้ด้วยที่เป็นปลื้มT^T
    #1388
    0
  5. #1387 M M (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 23:39
    ไรเตอร์ค่ะ คราวนี้ขอพูดเยอะหน่อยน่ะ

    ขอบคุณ8018จริงๆ ความรู้สึกเคือง โกรธ เศร้าที่ยามาโมโตะทำมันหายไปอย่างปริดทิ้งในช่วงพริบตาเลย^0^

    ขอบคุณฮิบาริที่ยังคงรักยามาโมโตะไม่เสื่อมคลาย ยังรักไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยซักนิดTT_TT

    น่าสงสารดีโน่ กับโกคุจริงๆ เอาเป็นว่า D59 ไปเลยดีกว่า =w=

    ต้องขอบคุณจริงๆค่ะ ชอบมากกกกก>0< รัก8018ที่สู้ดดดดด จบล่ะ(เยอะไปป่ะ//มาก)

    ปล.นี้พวกนายจะจูบจะกอดก็ไม่ว่าแต่...ที่นี้มันสนามบินน่ะเว้นเฮ้ย!!
    #1387
    0
  6. #1350 KyorakuUkitake~ (@-kyorakuukitake-) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 21:06
    8018 จงเจริญ!!
    #1350
    0
  7. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 14:35
    ยินดีด้วย!!! แปะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ // ปรบมือ
    #1332
    0
  8. #1298 FC 8018 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 11:32
    สงสารดีโน่ TT^TT

    อยากบอกว่าไรเตอร์แต่งเรื่องเก่งมากๆ

    ถ้าเราเป็นดีโน่เราจะพาฮิบาริกลับอิตาลี่เเล้วให้ยามาโมโตะต้องอยู่คนเดียว

    55555555+

    #1298
    0
  9. #1294 saya (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2555 / 14:57
    เป็นเรื่องที่ซึ้งมากเลยค่ะ อ่านแล้วสนุกมาก (ขอโทษนะค่ะที่โพสช้าไปหน่อย)จะคอยเป็นกำลำงใจให้นะค่ะ
    #1294
    0
  10. #1292 Farlii (@vongola7799) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 19:12
    คือเรามีเราเพิ่งมาอ่านเจอเรื่องนี้อ่ะนะ ขอบอกว่าหนุกมากกกกกกกกกก ซึ้งสุดๆๆ
    เรื่องนี้โกคุดูเสียสละดีเว้ยเห้ย แต่งเก่งจังค่ะถ้ามีเรื่องต่อไปจะตามไปอ่านเน้อ >/////<
    #1292
    0
  11. #1289 555+คร้าฟฟฟ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 21:02
    ซึ้ง!

    อ้ากซ์!!!!!! อิน จัด!!!

    #1289
    0
  12. #1287 ~BlacKy FamE~ (@frtghy007) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 13:23
    นึกว่าจะจบแบบแซดๆ
    ซึ้งกรี๊ดดดดด
    ขอบคุณโกคุจัง -//-
    #1287
    0
  13. #1280 โอริกามิไนซ์♥ (@hibari8018) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 19:10
    จบแล้วน่ารักที่สุดเลย>////<

    สุดท้ายก๊กก็เป็นคนดีมากๆTT

    เย้ๆดูตอนต่อไป!!
    #1280
    0
  14. #1279 [CHaAiM810] (@chaaimm) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 18:14
    สุดท้าย
    ยามะ♥ฮิบาริ
    จบแล้วอ่ะเสียดายT^T
    #1279
    0
  15. #1276 8018 Ti Amo (@teamohibari) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 19:38
    สงสารก๊ก TOT
    ทำไมเป็นคนดีเช่นนี้
    กว่าแกจะคืนดีกับท่านฮิได้นะยามะ =_=+
    เล่นเอาคนอ่านเสียเซลไปเลยที่เดียว
    #1276
    0
  16. #1274 Last color (@waranya21) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 17:42
    หวานมากเลยอ่ะ ลุ้นสุดๆแอบซึ้งนะ
    #1274
    0
  17. #1269 Aofxy&#9829; (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 16:26
    หวานมากก แต่งเรื่องต่อไปอีกนะฮะ ไรเตอร์ เป็นกำลังใจให้ จะติดตามไปตลิดเลยครับ จุ๊ฟๆ >
    #1269
    0