[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 69 : Chapter 58

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ม.ค. 57

 

Chapter 58

 

 

 

            จากการสัมภาษณ์ของดาร่าที่กล่าวถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับมินโฮนั่นสะพรัดไปอย่างว่องไว รูปของมินโฮที่หลุดมาล่าสุดในห้างสรรพสินค้ากับผู้ชายคนคนเดิมนั้นก็เป็นที่ยืนยันคำพูดของเธอได้ชัดเจน

            ดาร่ากับมินโฮเป็นเพื่อนร่วมงานที่ค่อนข้างสนิทกันค่ะ เพราะเรามีงานคู่กันบ่อยอย่างที่ทุกคนทราบ แล้วเราก็เรียนที่เดียวกันก็เลยมีโอกาสเจอกันบ่อย แต่ก็อย่างที่เห็นว่าเราไม่เคยออกเดทหรือไปไหนด้วยกันดาร่ากล่าวออกไปกับแหล่งข่าวที่เอ่ยถามเธอ ก่อนจะยิ้มและตอบคำถามต่อในเรื่องส่วนตัวของมินโฮเมื่อเธอนั้นถูกถามว่ารู้หรือไม่ว่าชายหนุ่มนั้นกำลังออกเดทกับใครอยู่ ใช่คนเดียวกับที่เป็นภาพหลุดว่าไปห้างสรรพสินค้าด้วยกันถึงสองครั้งรึเปล่า

            เรื่องนั้นเอาไว้ถามมินโฮเองดีกว่านะคะ

           

            “หมายความว่าไงวะมินโฮ” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปพร้อมกับที่ดันหน้าจอแท็บเล็ตไปยังคนที่มีชื่ออยู่ในข่าว

            “อะไรไอแทค” มินโฮตอบปัดออกไป ไม่สนใจมองหน้าข่าวที่เปิดอยู่ตรงหน้า

            “นั่นดิไอมินโฮ เฮ้ยย ข้าวกู” อูยองเอ่ยขึ้นอีกเสียง ด้วยความสนใจไม่ต่างกับแทคยอน ก่อนจะร้องเฮ้ยออกมา เพราะโดนแย่งจากข้าวที่ว่างอยู่ตรงหน้า

            “ก็ที่ดาร่าให้สัมภาษณ์ไง แกกับคีย์คบกันหรอวะ” แทคยอนถามย้ำอีกครั้ง มินโฮละสายตาจากจานข้าวที่แย่งมาก่อนจะหันไปตอบคำถาม

            “ถ้าใช่แล้วทำไม”

            “ไอมินโฮ!!/ไอมินโฮ!!” สองเสียงนั้นประสานขึ้นพร้อมกัน จนคนโดนเรียกอดเบ้หน้าไม่พอใจออกมาไม่ได้

            “จะตะโกนทำมัยวะ อยู่ใกล้แค่นี้เอง”

            “ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมพวกกูไม่รู้” เป็นแทคยอนที่สวนถามขึ้นด้วยประกายตาที่เต็มไปด้วยความข้องใจ มินโฮนิ่งเงียบไปพร้อมกับสีหน้าที่ใช้ความคิดก่อนจะตอบ

            “ช่วงทำโปรเจ็คงานภาพล่ะมั้ง ทีแรกก็ไม่คิดว่าจะคบกันหรอก”

            “นั้นมันตั้งแต่ปีทีแล้วไม่ใช่หรอวะ” อูยองยกนิ้วขึ้นมาทำทีไล่นับเวลา ก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อรู้ว่าเรื่องนี้มันผ่านมานานนับปีได้แล้ว

            “เดี๋ยวๆ คบกันข้ามปีแบบนี้ หมายความว่ายังไงวะ” ไม่ทันที่มินโฮได้ตอบอะไรออกไป แทคยอนก็เอ่ยถามออกมาอีกครั้ง สีหน้านั้นยังคงเต็มไปด้วยคำถาม และความสงสัย

            “แกคบเป็นแฟนจริงจังเลยนะหรอ” อูยองพยักหน้าให้กับคำถามของ       แทคยอนเป็นเชิงเห็นด้วย ก่อนจะถามในเรื่องที่คาใจตัวเองออกไป

            “ถ้าใช่แล้วทำไม”

            “คิมคีย์บอมร้ายจริงว่ะ ขนาดไอมินโฮยังไม่รอด” แทคยอนตบโต๊ะเสียงดัง พร้อมกับจ้องไปยังมินโฮที่ตอนนี้ตักข้าวเข้าไปไม่สนใจอะไร

            “นี่ขนาดว่ามีแกเป็นแฟนแล้วเสน่ห์ยังไม่ตก เด็กใหม่ปีนี้มันจะรู้มั้ยนั่นว่าที่ยืนเต๊าะอยู่น่ะ รุ่นพี่ปีสุดท้ายเลยนะ” อูยองบ่นยืดยาวออกมา ดวงตาหยีเล็กนั้นมองไปยังฝั่งตรงข้าม

            “อะไรวะ” มินโฮเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับถามออกไปอย่างสงสัย

            “คนที่แกเพิ่งบอกว่าคบเป็นแฟนไง โดนเด็กน้อยรุมเต๊าะอยู่ร้านน้ำนั่นน่ะ อ้าวเฮ้ยไอมินโฮ!” ได้ยินเพียงประโยคแรกตาคมก็หันไปหาทันที ก่อนจะเห็นว่าเป็นใครที่อูยองนั้นพูดถึง ขายาวก็พาเจ้าตัวให้ลุกจากเก้าอี้โดยไว

 

 

            “ไม่เป็นไรหรอกนะ เดี๋ยวพี่จ่ายเงินเอง”

            “ก็ผมจะจ่ายให้ไง เดี๋ยวพี่เก็บเงินพี่ไว้เลี้ยงข้าวกลางวันผมดีกว่า”

            “แต่ว่า...” สีหน้าลำบากใจนั้นฉายชัดออกไป แต่คนตรงหน้าก็ยังชักชวนเขาด้วยรอยยิ้มกริ่ม

            “นั่งทานข้าวด้วยกันกับผมไง คงไม่ใจร้ายกับรุ่นน้องแบบพวกผมใช่มั้ย”

            “ถ้ายุ่งยากขนาดนั้นก็เอาน้ำขวดนี้ไปเลยแล้วกัน ป้าครับเก็บเงินกับเขา  ด้วยล่ะ” มือหนาคว้าเอาขวดน้ำออกจากมือขาวก่อนจะยัดลงยังเด็กรุ่นน้องที่จ้องมาที่ตัวเองด้วยความสงสัย

            “มินโฮ” คนตัวบางนั้นอุทานชื่อเจ้าของร่างสูงออกมา ก่อนจะโดนมือใหญ่นั้นลากเอาตัวเองเดินออกจากบริเวณนั้น แล้วคีย์ก็มั่นใจด้วยว่า เขาแอบเห็นมินโฮ มองเขม่นคนอายุน้อยกว่าที่เข้ามาคุยกับเขาเมื่อครู่  

 

            “เอาน้ำมาดิแทคยอน”

            “เอ่อ” เจ้าของชื่อเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะหยิบน้ำที่วางบนโต๊ะส่งให้มินโฮ และไม่ลืมจะมองเจ้าของใบหน้าสวยที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างๆ มินโฮ

            “จะกินไม่ใช่หรอ กินเข้าไปสิ” ยัดขวดน้ำลงยังมือขาวนั่นพร้อมกับเอ่ยบอก อูยองเห็นสีหน้าหงุดหงิดของเพื่อน ก็แอบจะมองไปยังใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความกังวลไม่ได้

            “เฮ้ยมึงใจเย็น คีย์นั่งก่อนๆ” อูยองเอ่ยขัดออกไปพร้อมกับขยับที่ให้คน     ตัวขาวนั้นมีที่นั่ง แทคยอนเองก็ดึงให้มินโฮนั้นนั่งลงก่อน เพราะเท่าที่เห็นตั้งแต่มินโฮเดินลากคีย์มาทางที่เขานั่งอยู่ก็เรียกสายตาของคนที่อยู่รอบบริเวณให้หันมองตามได้แทบจะทั้งหมด

            “ชั้นแทคยอนเป็นเพื่อนกับมินโฮ” เอ่ยแนะนำตัวเองออกไป สายตาเองก็จ้องยังใบหน้าหวานตรงหน้าที่กำลังมองตอบอย่างงงๆ ก่อนจะเบนสายตาไปหาอูยองเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยแนะนำตัวเอง

            “ชั้นอูยองๆ อะไรไอมินโฮกูแค่แนะนำตัวกับแฟนเพื่อน ไม่ได้เต๊าะ” เอ่ยออกไปมือเองก็ยื่นไปเพื่อจะทักทายคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พอเห็นตาคมที่ตวัดขึ้นมองหน้า ก็รีบเอ่ยแก้ตัวออกไปทันที คีย์เองที่ได้รับการทักทายจากเพื่อนของมินโฮ ก็จับมือตอบกลับเพราะกลัวว่าจะเสียมารยาท

            “แล้วนี่เป็นอะไรมากมั้ยไอแทคยอน” ศอกแหลมกระทุ้งเบาออกไป พร้อมกับเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าแทคยอนนั้นทำตาเยิ้มมองไปที่คีย์ไม่เลิก

            “คีย์มือนิ้มนิ่ม” อูยองเอ่ยชม ใบหน้าเองก็ยกยิ้มกว้าง คีย์เองก็ยิ้มบางตอบกลับก่อนจะโดนเสียงเข้มๆ นั่นหยุดรอยยิ้มเข้าให้

            “ยังจะยิ้มอีก”

            “มึงนี่ก็ดุจัง ดูหน้าคีย์ดิ” อูยองเอ่ยสวนออกไป เมื่อเห็นหน้าสวยๆ ตรงหน้านั่นเต็มไปด้วยความสับสน จนสุดท้ายหนีสายตาทุกคู่ไปก้มมองยังหน้าตักของตัวเอง

            “ทำไมคีย์ถึงได้ดูหงิมๆ ทำหน้าตาเป็นคนขี้กลัวแบบนั้นล่ะ” แทคยอนกระซิบถาม ก่อนจะได้สีหน้าสงสัยของมินโฮ

สำหรับมินโฮท่าทางที่เขาเห็นจากคีย์ก็คือเรื่องปกติ

            “ทำไมหรอ”

            “มันแปลกๆ นะ”

            “แปลกอะไรวะ” มินโฮเอ่ยถามออกไป ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากตัวแทคยอน

            “ทีหลังคีย์ก็มานั่งด้วยกันกับพวกเราสิ ถ้ามินโฮไม่มาก็จะได้คุยกับอูยองแทนได้ไง” ไม่รู้ว่าทั้งคู่สนทนาอะไรกันก่อนหน้านี้ แต่พอหันไป มินโฮก็เห็นเพื่อนตัวดีกำลังยิ้มกว้างส่งให้แฟนตัวเอง

            “เยอะไปแล้วไออูยอง”

            “มินโฮเราไปเรียนก่อนนะ เดี๋ยวจะเข้าคาบบ่ายแล้ว”

            “อืม เลิกแล้วก็ไปรอที่โรงยิมนะ”

            “โรงยิมหรอ”

            “อืม ชั้นไม่มีเรียนแล้วจะไปเล่นบาส” คีย์พยักหน้าเป็นการเข้าใจก่อนจะลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินไปฝั่งอาคารเรียน

            “ฮืออออออ แบบว่าเพ้อ ขาวมาก สวย เวลาพูดน่ารักแบบบอกไม่ถูก ไม่เห็นจะดูหยิ่งตรงไหนเลยว่ะ” อูยองมองตามตาปริบๆ ก่อนจะโดนมือใหญ่ผลักเข้าที่หัวเข้าให้ ถึงได้หันกลับมาชักสีหน้าใส่เจ้าของใบหน้าคมแทน

            “ไม่เลิกใช่มั้ย”

            “กูแค่ชื่นชมแฟนมึงแค่นี้ทำหวงไปได้ เออแต่ว่ามันแปลกๆ นะ”

            “เพิ่งรู้หรอไออูยอง” แทคยอนถามย้ำความคิดของอูยองออกไป

            “ไม่เห็นเหมือนที่ได้ยินมาเลย แถมน่ารักมากๆ อีกต่างหาก นี่ชั้นพลาดอะไรไปหรอวะ” อูยองมองหน้ามินโฮสลับกับแทคยอนด้วยสีหน้าสงสัย

            “เออนั่นดิ นี่แกไปจีบคีย์มายังไงวะไอมินโฮ” แทคยอนเอ่ยถามก่อนจะได้รับคำตอบที่ต้องทำให้สงสัยเข้าไปใหญ่

            “ไม่ได้จีบ”

            “อ้าว คีย์จีบแกหรอ” ถามซ้ำอีกครั้งก่อนจะได้รับการปฏิเสธเช่นเดิม

            “ป่าววว เฮ้ยพวกแกไปโรงยิมก่อน เดี๋ยวขอไปทำธุระหน่อย”

            “อ้าวไม่ตอบงี้ให้กูคิดไงเนี่ย” เอ่ยบ่นออกไป

            “แล้วนี่คบกันถึงขั้นไหนแล้ววะ” อูยองถามขึ้นด้วยความสงสัย

            “นานขนาดนี้ไม่ต้องตอบก็คิดเองได้นะ” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่แต้มขึ้นบนมุมปาก ก่อนจะได้ยินเสียงสบถพร้อมกับใบหน้าหมั่นไส้จากคนเอ่ยถาม

            “เชี่ยยยยย อิจฉา”

            “อย่าบอกว่าอยู่ด้วยกันที่คอนโดมึงนะ”

            “แล้วแปลกไง”

            “กูว่าแล้วงานไม่มีก็กลับบ้านไวตลอด กูก็นึกว่ารีบกลับไปนอนเอาแรง มีของดีอยู่ในห้องนี่เอง” แทคยอนบ่นออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

            “ก็หาสิ คนชอบก็เยอะชนิดที่ชี้เอาได้เลยไม่ใช่หรือไง”

            “เอาคีย์มาแบ่งได้มั้ยล่ะ ก็รู้นี่ว่าชั้นอยากได้แค่ไหน” ถามเย้าแย่ออกไปก่อนจะได้รับสีหน้าไม่พอใจตอบกลับ

            “ตลกเหอะ”

            “เออแล้วนี่ถ้าแฟนคลับมึงรู้จะไม่เป็นไรหรอ”

            “ชั้นรับงานแค่โมเดลนะเว้ย ไม่ได้เป็นนักร้องดารา” มินโฮเอ่ยตอบออกไป

            “ก็ถูก แต่แกดังมากอยู่นะ”

            “เออแล้วไม่คิดจะผันตัวบ้างหรอวะ ดาร่าไปเป็นดาราค่าตัวก็สูงขึ้นตั้งเยอะ” แทคยอนเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย

            “เพิ่งจะควบคุมตารางงานให้น้อยลงได้เอง ไม่เอาด้วยหรอก”

            “กลัวมีเวลาอยู่กับคีย์ไม่พอหรือไง” อูยองเอ่ยแซวอย่างขำๆ

            “เออ”

            “ตอบได้เต็มปากเต็มคำ”

            “พอๆ หยุดชวนคุยก่อน ชั้นจะไปหาคีย์ พวกแกไปโรงยิมก่อนเลย”

“แล้วจะไปหาทำไมวะ ก็คีย์เพิ่งบอกจะไปเรียนไม่ใช่ไง” แทคยอนถามพร้อมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ 

“รู้สึกว่าจะทำตัวดื้อไม่ฟังกันน่ะสิ เอาไว้เจอกันที่โรงยิมแล้วกัน”

            “เออๆ งั้นเดี๋ยวไปเจอกัน”  

           

 

            ขนมบุงออปังถูกยื่นวางลงบนโต๊ะสีขาวสะอาด ใบหน้าหวานที่กำลังเหม่อลอยพร้อมกับมือเรียวที่คนโกโก้ร้อนจนเย็นชืดจำต้องเงยหน้ามองคนที่กำลังยืนค้ำหัวตัวเองอยู่

            “กินกับโกโก้อร่อยนะพี่” กล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มที่ยกขึ้นประดับยังมุมปาก ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเจ้าของใบหน้าน่ารักโดยไม่ขออนุญาต

            “พี่ชอบบุงออปังนะ นายรู้ได้ไง” แทมินยิ้มออกมาก่อนจะหยิบขนมรูปปลาขึ้นมาแกะ

            “ป่าว ผมไม่รู้ว่าพี่ชอบ ผมชอบก็เลยซื้อมาฝากพี่ด้วยไง”

            “แล้วได้ซื้อมาฝากพี่ด้วยหรือเปล่าจงอิน” ใบหน้าคมยิ้มเจื่อนก่อนจะมองไปยังคนที่เพิ่งเดินมาถึงพร้อมกับจานอาหารในมือ

            “เอาไว้คราวหน้าล่ะกันนะครับ”

            “ขยันจีบแบบนี้คิดว่าแทมินของชั้นจะใจอ่อนหรอ” ดงโฮนั่งลงยังข้างแทมิน ใบหน้าหวานส่ายหัวแล้วยิ้มออกมาจางๆ ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าขนมที่มีติดไม้ติดมือหรือดอกไม้ที่มีมาให้บ่อยๆ ตั้งแต่เปิดเทอมมาจนจะจบปีนั้นมีเจตนาที่จะจีบเขา จงอินไม่ใช่พวกรุกมาก อันที่จริงก็ไม่รู้ว่าตั้งใจจีบเขาจริงๆ หรือเปล่า ดูท่าว่าจะเจอกับเขาแล้วถูกชะตามากกว่า ตัวเขาเองก็ถูกชะตากับรุ่นน้องคนนี้เหมือนกัน   

            “ก็จีบไปเรื่อยๆ พี่แทมินไม่ไล่นี่ก็น่ามีลุ้นอยู่นะ”

 

“มินโฮเราไม่หิว ไม่กินไม่ได้หรอ แล้วนี่ก็จะใกล้เข้าเรียนแล้วนะ”

“ไม่ได้ ก็บอกกี่ครั้งแล้วให้กินอาหารให้ครบทุกมื้อ”

 

“พี่มินโฮพี่คีย์ ทำอะไรกันอยู่หรอฮะ” เสียงใสถามออกไป ทำให้ทั้งคีย์และมินโฮต่างชะงักเท้าแล้วหันมามองคนที่เอ่ยทัก

            “อ้าวแทมิน ไม่ได้เจอกันนานเลย พี่กำลังบังคับให้คีย์กินมื้อเที่ยงอยู่น่ะ”

            “ฮ่าๆ อย่างนั้นหรอฮะ น่ารักกันจังเลยนะครับ เห็นแล้วผมอิจฉาจัง”

“อิจฉาทำไมกัน เราก็มีสักคนสิ” มินโฮพูดออกไป ก่อนจะได้ยินเสียงอีกคนที่พูดสวนออกมา

“พี่มินโฮพูดถูกมากเลยครับ”

            “แล้วนี่เรามานั่งทำอะไรแถวนี้” เมื่อเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคย มินโฮเลยอดจะเอ่ยถามไม่ได้

            “ก็แอบชอบคนแถวนี้ จะให้ผมไปนั่งไหนได้ล่ะ”

            “สนใจมั้ยแทมิน” มินโฮพูดออกมาพร้อยรอยยิ้มขำ

            “รับผมไว้พิจารณาไม่เสียหายนะ”

            “เล่นเข้าไปนะจงอิน แล้วว่าแต่พี่มินโฮรู้จักกับจงอินด้วยหรอฮะ” แทมินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะฟังจากที่มินโฮพูดจาโต้ตอบกลับ ดูท่าว่าคงสนิทกับจงอินระดับหนึ่ง

            “เด็กนี่มันรุ่นน้องพี่น่ะ โมเดลลิ่งเดียวกัน ถ้ายังไงพี่ไปก่อนนะ” มินโฮเอ่ยลาออกไป ก่อนจะหันหน้าไปหาคีย์ที่กำลังทำหน้าสงสัย พอเดินพ้นจากโต๊ะที่แทมินนั่งไปได้ไม่เท่าไหร่ คีย์เลยเลือกจะพูดออกมา

“ทำไมมินโฮไปบอกแทมินอย่างนั้นล่ะ”

“อย่างไหนหรอ”

“ก็บอกกับจงอินแบบนั้นไง แทมินเขามีแฟนอยู่แล้วนะ ไปเชียร์แบบนั้นจะดีหรอ”

“ห๊ะ ว่าไงนะคีย์” มินโฮถามกลับออกไป เพราะตัวเองไม่ได้รู้เรื่องที่คนตรงหน้ากำลังบอก

“อะ อะไรหรอ”

“ที่บอกว่าแทมินมีแฟนอยู่แล้วไง”

“ก็คนที่ชื่อจงฮยอนไง เขาเป็นแฟนของแทมิน”

            “อะไรนะ ไอจงฮยอนเนี่ยนะเป็นแฟนแทมิน!

“ทำไมมินโฮต้องเสียงดังด้วยล่ะ” คีย์ว่าออกไปเพราะไม่ชอบที่คนตัวโตโพล่งเสียงดังออกมา

“จะเป็นไปได้ไง แล้วทำไมชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“เราก็รู้แค่จงฮยอนกับแทมินเขาเป็นแฟนกัน แล้วแทมินก็คงจะรักจงฮยอนมากด้วยสิ”

“แทมินนะแทมิน ทำไมถึงได้ไปคบกับคนแบบนั้นได้”

 

 

            “โอ้วววว ไม่เลวแฮะแทมิน เด็กจงอินนี่เป็นนายแบบซะด้วยแต่ว่าไม่เห็นคุ้นหน้าเหมือนพี่มินโฮเลย”

            “ต้นปีหน้าจะเริ่มรับงานที่เกาหลีแล้วครับ ส่วนใหญ่รับงานอินเตอร์”

            “ผิวสีแทนมันดีแบบนี้นี่เอง แต่นึกหน้าจงอินเวลาถ่ายแบบไม่ออกเลย” ดงโฮยังคงเอ่ยแซวไม่เลิก พร้อมสายตาเองก็ทำหน้าวิเคราะห์คนอายุน้อยกว่า

            “โถ่ววววว ก็ต้องหล่ออยู่แล้ว อ่ะ พี่แทมินหัวเราะทำไม” จงอินเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเบะปากเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินเสียงแทมินนั้นกำลังขำ

            “พี่ก็นึกหน้าจงอินไม่ออกเหมือนกัน” ยิ่งนึกถึงบางวันที่เด็กผิวเข้มตัวสูงตรงหน้าเดินกึ่งหลับกึ่งตื่นมาทักทายเขายิ่งเพิ่มเสียงหัวเราะเข้าไปใหญ่

            “พี่แทมินก็เป็นไปด้วย ผมน้อยใจนะ”

            “พี่ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจขำออกมาซะหน่อย” แทมินเอ่ยขอโทษ ทั้งที่ริมฝีปากนั้นยังคงยิ้มกว้างและพยายามกลั้นไม่ให้เสียงหัวเราะหลุดออกมา

            “นี่ขนาดว่าพี่แทมินไม่ได้ตั้งใจนะ เลี้ยงขนมที่ร้านขอโทษผมด้วย”

            “โอเคๆ เอาไว้มาที่ร้านพี่จะเลี้ยงเราแล้วกัน”

            “ผมยกโทษให้ก็ได้” จงอินกลับมายิ้มตามเดิม พร้อมกับที่แทมินส่ายหัวเบาๆ

“นายนี่งกจริงๆ เลยนะจงอิน”

            “นี่แน่ใจนะว่าจีบกันอยู่นะ มีที่ไหนจีบเขาแต่ให้อีกฝ่ายเลี้ยงน่ะ” ดงโฮถามออกไป พร้อมกับจ้องคนผิวเข้มแบบจับผิด

            “ก็จะได้รู้ไงครับว่าพี่แทมินก็แคร์ความรู้สึกผมเหมือนกัน”

            “นี่แทมิน เปลี่ยนใจไม่เลี้ยงยังทันนะ”

            “อ้าวพี่ดงโฮ ผมกำลังไปได้สวย อย่ามาทำร้ายกันแบบนี้สิครับ” จงอินขึ้นเสียงออกไปว่าดงโฮ หากแต่คนโดนว่าไม่ฟัง แล้วดูเหมือนจะสนุกที่ได้แกล้งเข้าไปอีก

            “แทมินระวังหน่อยแล้วกัน เด็กนี่มันร้าย”

            “ทำไมให้ร้ายผมแบบนั้นล่ะ”

            “อืม คงต้องระวังมาก” แทมินตอบรับพลางทำสีหน้าจริงจัง คนที่ปั้นหน้าบึ้งอยู่แล้ว ดูจะบึ้งเข้าไปอีก

            “พี่แทมินก็เป็นไปด้วยอีกคน”

            “มัวแต่ปั้นหน้าบึ้ง ปี1เรียนเต็มวันไม่ใช่หรือไง”

            “เฮ้ยยยยย พี่แทมินผมไปก่อนนะฮะ เดี๋ยวจะไม่ได้เช็คชื่อ” ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูก็อดจะโวยออกมาไม่ได้ ก่อนจะรีบเอ่ยลาและลุกจากเก้าอี้ไปทันที

            “อ้าว แล้วไม่คิดจะลาชั้นด้วยหรือไง” ดงโฮเอ่ยบ่นตามหลังออกไป

            “ก็นายชอบไปแกล้งจงอิน”

            “ถึงบางทีจะต๊องๆ ไปหน่อย แต่จงอินก็นิสัยดีนะแทมิน”

            “เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันไงดงโฮ”

            “ชั้นรู้ว่านายยังรักพี่จงฮยอน แต่ถ้านายคบกับจงอิน ชั้นคิดว่านายจะได้เศร้าน้อยลง เอาเวลาเสียใจ ดูแลความรักใหม่ไม่ดีกว่าหรือไง”

            “จะให้คบกับจงอินทั้งที่ทุกความรู้สึกของชั้นยังมีแต่พี่จงฮยอน จะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ ชั้นทำร้ายจงอินไม่ได้หรอกนะ ไม่ใช่แค่จงอินสิ กับใครๆ ก็ตาม อีกอย่างถ้าไม่ใช่พี่จงฮยอนชั้นก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกรักได้ยังไง”

 

            ตั้งแต่วันที่พี่จงฮยอนหายไป ในทุกครั้งที่ตื่นนอนเขายังแอบคิดว่านั่นคือความฝันอยู่เลย แต่พออาบน้ำแต่งตัว แล้วออกมาเห็นประตูหน้าบ้านที่ไม่มีใครคอยอยู่ เขาก็ได้แต่แค่นยิ้มแล้วบอกให้ตัวเองรับรู้ความจริงเสียทีว่าพี่จงฮยอนของเขานั้นไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว ในบางครั้งที่เขารู้สึกเจ็บปวดมากๆ น้ำตาก็แทบไม่มีให้เห็นด้วยซ้ำ

 

*****

 

            เขาไม่ใช่คนใส่ใจในชีวิตประจำวันมากนัก เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ปกติก็มองข้ามผ่านไปเสียหมด แต่พอเริ่มตัดขาดกับแทมิน กลายเป็นว่าเขากลับใส่ใจเรื่องรอบตัวจนน่าแปลกใจ แม้สภาพอากาศที่เปลี่ยนไปในแต่ล่ะวันเขาก็ยังนึกหาคำตอบ บางทีเพียงแค่ใบไม้ร่วงตกลงสู่พื้นก็ทำให้เขาหยุดที่จะมองได้ เขาคงจะเหงามากเกินไปจริงๆ ทั้งที่ก็หางานพิเศษทำเพื่อให้หัวถึงหมอนแล้วจะได้หลับๆ ลงไปไม่ฟุ้งซ่าน แต่ก็เท่านั้นแหละ ไม่มีคืนไหนเลยที่เขาทำได้ ในเมื่อความรู้สึกคิดถึงและโหยหามันล้อมตัวเขาไปหมด จนสุดท้ายเขาก็หาทางออกให้ตัวเองโดยการเขียนไดอารี่ เขาเขียนทุกสิ่งในชีวิตประจำวันลงไป มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้มากขึ้น เมื่อตัวอักษรที่เขาบรรจงลงในไดอารี่นั่นเหมือนได้ระบายความอัดอั้นในใจให้กับเจ้าของสมุดนั้นรับรู้

 

            ใบไม้ที่มีสีแบบเดียวกับตอนที่เขามาเยือนในวันแรกได้หวนกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กของเขาจะเลิกเสียใจหรือยัง

 

            “รอพี่ก่อนนะแทมิน” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกไป หวังว่าอีกคนที่อยู่ไกลแสนไกลจะได้ยินคำขอนี้

 

           

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6650 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:30
    อย่าคบกับจงอินนะแตมิ อย่าเลยย เป็ดเค้าก็รอกลับไปหาแตมิเหมือนกันนะ
    #6650
    0
  2. #6411 TAO_OMC (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 22:05
    ขี้หวงจริงนะมินโฮ ขนาดเพื่อนก้อยังไม่เว้น แต่ดุไปหน่อยนะมินโฮ เบาๆมั่งเหอะอารมณ์ร้อนๆวูวามเนี้ย ชักอยากให้คีย์มีปากมีเสียงมั่งแล้วล่ะ อิอิ ^_^ แต่ชอบนะอุตส่าห์ลดตารางงานลง แถมรีบกลับคอนโด เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กลับคีย์มั่กมาก น่ารักอ่ะ ^_^ เฮ้ยจงฮยอนเมื่อไหร่จะกลับมาสักที สงสารแทมินจะแย่แล้วนะ ยังรักจงฮยอนไม่เปลี่ยนแปลง อย่าเปลี่ยนใจนะแทม แต่เอ๊ะ เฮียอนหายไปเลยนะ ชักคิดถึงแล้วนะไรเตอร์ ^_^ สู้ๆ นะกัฟไรเตอร์
    #6411
    0
  3. #6408 moji (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 13:23
    คิดถึงเป็ดจงม๊ากก....เมื่อไหร่ฮยอนมินจะกลับมาหวานเหมือนเดิมสักที
    #6408
    0
  4. #6407 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:50
    มินคีย์คือดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักกันดีจริงๆ
    ได้เห็นชเวในอีกมุมนึงที่อยู่กับเพื่อนๆ รักและหวงคิมคีย์ดีจริงๆ ฮ่าๆๆ
    แทมินทำแบบนี้ถูกต้องที่สุดแล้ววววว ดีมากๆๆๆๆ จงอินก็ดี หวังว่าจะไม่ดราม่าไปกว่านี้นะ
    คิงจงทุกคนรอแกอยู่นะ รีบกลับมาได้แล้ววววว
    #6407
    0
  5. #6406 Keyoflove Fullinglove (@keyoflove) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 20:15
    มินโฮขี้หวงว่ะกับเพื่อนก็ไม่เว้น
    #6406
    0
  6. #6404 KEYaPLE (@keyaple) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 18:51
    มินโฮขี้หึงน่ารักอ่ะ
    #6404
    0
  7. #6403 Kyeon (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 14:10
    แทมินอย่าหวั่นไหวนะ รอพี่จงก่อนนะ ถึงแม้จงอินจะน่าลักก็เำถอะ 5555555555

    ตามอ่านเรื่องนี้อย่างยาวนานมาก ได้เป็นรูปเล่มมาคิดว่าคุ้มแน่ๆเลยค่ะไรท์
    #6403
    0
  8. #6401 แฟนมินคีย์ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 23:37
    น้องแพรวน่ารักมากค่ะ ถามถึงเพื่อนมินโฮ ก็จัดให้ทันที

    มินโฮก็ขี้หึง แล้วก็ดุคีย์ตลอดๆ ก็รู้ว่ารักอ่ะนะ หุหุ

    แทมินต้องอดทนนะ อย่าเอาจงอินมาเป็นตัวแทนจง

    จงรีบกลับมาเร็วๆ น้า คิดถึงอนยูด้วย หายไปพร้อมจงเลย



    ต่อไปแก้คำผิดนะคะ (รู้สึกเหมือนตัวเองโรคจิต ชอบจับผิดชาวบ้าน 555)

    แพร่สะพรัด ต้องเขียน แพร่สะพัด

    จากข้าวที่ว่าง น่าจะพิมพ์ผิดรึเปล่าคะ เข้าใจว่าเป็น จานข้าวที่วาง

    ล่ะสายตา ไม่ต้องมีไม้เอกค่ะ

    ทำมัย ต้องเขียน ทำไม

    ตักข้าวเข้าไป ตั้งใจเป็น ตักข้าวเข้าปาก รึเปล่าคะ

    ใบไม้ล่วง ต้องเขียน ใบไม้ร่วง

    บรรจงลงในไดอารี่ ตกคำว่าเขียน รึเปล่าคะ



    รอตอนต่อไปนะคะ



    #6401
    0
  9. #6400 pik (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 18:14
    แอบเศร้ากับแทมินแต่ถ้าจะคบกับคนอื่นเพราะเผื่อลืมคนอื่นก็ความรู้สึกคงแย่นะTT
    #6400
    0