Wise & Severe Girl เรื่องรักของยัยหัวหน้าห้อง

ตอนที่ 20 : ผู้ส่งของขวัญตัวจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.พ. 56

 

ต้นหันขวับมองเพื่อนทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น เขาทำหน้าไม่เข้าใจกับสิ่งที่ได้ยินมาก

เพราะเขารู้ดี...ว่าคนให้ไม่ใช่เพื่อนเขาแน่!

“...คนให้ของขวัญเป็นนายเองเหรอ?” คำถามจากกิ๊ฟที่ดูจับผิดทำเอามอสรู้สึกใจหายวาบ แต่ก็ยังตอบคำเดิม

“ชะ..ใช่..ฉันเอง ..เธอคงผิดหวังสินะที่รู้ว่าฉันเป็นคนให้” พูดพร้อมกับช้อนตามองอย่างเศร้าสร้อย.. ไอ้มอสใช้มารยาครับ! หึๆ

“....งั้นเหรอ” เหยย ไหงมอสรู้สึกว่าเกลียดคำทำนองนี้ขึ้นมาซะงั้น

..เดาไม่ออกเลยว่าเธอรู้สึกยังไงอยู่!

“...”

“ขอบใจนะ~! นายก็มาหาเราบ่อยจะตายจะฝากของขวัญมาให้ทำไม เจอหน้าเราค่อยให้ก็ได้นี่ ^o^ อ๋อ! สงสัยที่นายบอกว่ายุ่งๆใช่ป่ะ? เอ้อ ความจริงก็ไม่เห็นต้องลำบากซื้ออะไรมาให้ก็ได้นี่นา~” น้ำเสียงและรอยยิ้มอันร่าเริงของกิ๊ฟทำเอามอสแทบจะโล่งอกถอนหายใจเป่าไส้ติ่งให้มันกระเด็นออกทางรูทวาร(?)เสียเหลือเกิน

..เธอพูดแบบนี้แสดงว่าเธอไม่รังเกียจผมสินะ! เยส! ผมจะรุกด้วยคำสารภาพของผมเลยดีมั้ย?

“เอ่อ..คือ..เอ่อ กิ๊ฟ..” เขินชิบเป๋งเลย! เพื่อนในห้องเธอก็อยู่เยอะแยะ ถ้าพูดไปพวกมันจะล้อกันมั้ยเนี่ย >///<

ออดดด! ออดดด!

ไหงงั้นฟระ!!! มาหมดคาบอะไรตอนนี้เนี่ย!!!

“มอส มึงไปเหอะเดี๋ยวกูไปส่งที่ห้องเรียนมึงให้” ผมลากแขนเพื่อนตัวเองออกจากห้องทันที หลังจากที่เงียบอยู่นาน จนพวกเขาแทบลืมไปแล้วว่าผมนั่งอยู่ในบทสนทนาที่แทบจะมีหัวใจวิ้งๆลอยอยู่ด้วย!

“เชี่ยยต้น อะไรมึงเนี่ยยยย อีกนิดเดียวแท้ๆ” มอสพูดหลังจากที่ออกจากห้องผมมาได้ 3 ก้าว

ผมหยุดเดินแล้วหันไปถามมันตรงๆ

“...มึงไม่ใช่คนที่เอาของขวัญใส่ใต้โต๊ะกิ๊ฟใช่ป่ะ”

“...”

“มึงไม่ใช่คนโรแมนติก มึงมาโคตรสาย และเดือนนี้มึงช๊อต ไม่มีทางไปหาซื้อของน่ารักๆพรรค์นั้นให้เขาได้หรอก ใช่มั้ย?”

มอสเห็นหน้าเครงเครียดของผมเลยยอมจำนน

“โห่วว เชี่ยมึงดูกูออกหมดเลยว่ะ ก็แค่แบบ..”

“แล้วมึงไปโกหกเขาทำไมวะว่ามึงให้” ผมพูดอย่างเก็บอาการเดือดในใจแต่เล็ดลอดออกมาทางคำพูด

“ก็แล้วไง ใครให้กูไม่สนหรอก แต่แค่กูอ้างทุกอย่างก็มาตกที่กู ไม่ต้องลงทุนอะไรแต่ได้ใจกิ๊ฟมาซะขนาดนั้น ฮ่าๆ”

“น่าๆๆ ไอ้ต้น ช่างมันเถอะ อีกไม่นานกูก็จะขอกิ๊ฟเป็นแฟนแล้ว กูไปและ ไม่ต้องไปส่งกูหรอก เจอกัน”

“เฮ้ยเดี๋ยว” มอสไม่ได้ยิน แล้วก็เดินกลับห้องไปทั้งอย่างนั้น

แล้วมึงไม่คิดบ้างเหรอ...ถ้าวันหนึ่งเขารู้ว่ามึงโกหกเขา นั่นเป็นสิ่งที่ต้นยังไม่ได้ถามออกไป

 

เลิกเรียน

“กิ๊ฟฟ เร็วๆดิแก ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว  พาฉันไปกินลูกชิ้นเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!” นี่เป็นเสียงของยัยหมวยซึ่งกำลังเร่งให้ฉันเก็บกระเป๋าแล้วพามันไปกินลูกชิ้นซะก่อนที่พยาธิจะแทะกระเพาะมันเล่น -___-

“ยัยเห็นแก่กินเอ๊ยย กินจริงกินจังแล้วยังมาบ่นอ้วนๆๆ เดี๋ยวแม่ตบเซลลูไลท์ปลิ้นเลย” ทำไมคำพูดฉันมันดูเถื่อนอะไรเช่นนี้! =[ ]=!!!

“กรี๊ดดด! แก คำพูดแกช่างโหดร้ายยย ToT ฉันนั่งรอเงียบๆก็ได้ ไหนแกบอกแกจะไม่เถื่อนแล้วไง”

“ฉันรำคาญแกนี่หว่า เอกสารห้องก็ไม่ใช่น้อยๆรอมั่งไม่ได้รึไง” ฉันพูดพลางจัดแผ่นกระดาษ แล้วเก็บของใส่กระเป๋า

ฟิ้ววว ตุ้บ! มือของฉันเผลอไปชนกล่องของขวัญตกลงมาจากใต้เก๊ะ ฝากล่องกระเด็นไป ฉันเลยวิ่งไปเก็บมันขึ้นมา แต่ว่า..!

“อ้าว! ข้างในกล่องมันมีกระดาษด้วยเหรอ ไหงเปิดตอนแรกไม่เห็นเจอเลย”

ทั้งห้องไม่มีใครอยู่เลย หมวยกับเหนือก็อยู่ข้างนอก ฉันเลยหยิบกระดาษออกมาอ่านดู

วันพุธนี้ ตึก 2 ชั้น 4 หน้าห้องญี่ปุ่นตอนเย็น มาด้วยนะ ถ้าคุณอยากเจอผม...ถ้าคุณมา ผมมีอะไรจะบอกคุณด้วย..จากผู้ส่งกล่องนี้

“เอ๋ คนให้มันก็นายมอสนี่หว่า แล้วจะนัดให้ไปตึก 2 ทำไม นั่นมันตึก..ม.4”

“หรือว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ฉันยังไม่รู้..?”

วันพุธ...ก็พรุ่งนี้สินะ

“เฮ้ยกิ๊ฟเสร็จยัง~! เร็วๆเหอะ” เสียงหมวยที่เรียกอยู่ข้างนอกทำเอาฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์

“เออๆๆ ไปๆเสร็จแล้ว” ฉันพูดก่อนจะยัดของและกล่องของขวัญนั้นใส่กระเป๋าลวกๆแล้วออกจากห้องไป

 

-วันพุธ หลังเลิกเรียน-

ฉันยังลังเลอยู่กับการที่จะไปตามนัดในกระดาษใบนั้น ตอนนี้ฉันกำลังเดินวนไปมาอยู่ตรงทางเชื่อมตึก

ที่ฉันแปลกใจคือ มอสเป็นคนนัดฉันจริงหรือ?

เพราะเขาไม่มีท่าทีอะไรเลยที่จะบอกถึงการไปที่นัดเย็นนี้ เมื่อเช้าเจอหน้ากันก็แค่ยิ้มเขินๆให้ฉัน หรือเขาเก๊ก? หรือกลัวต้นรู้(?)

แต่ฉันก็อุตส่าห์แยกกับพวกเหนือมาแล้วนะ แถมบอกไปแล้วด้วยว่ากลับเอง

...คงต้องไปซะแล้วล่ะมั้ง

เมื่อตัดสินใจได้แล้วฉันจึงเดินจากทางเชื่อมตึกขึ้นบันไดไปยังสถานที่ที่นัดไว้..

ตึก 2 ชั้น 4 ..ตึกม.4 สายญี่ปุ่น

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจของฉันดังเป็นจังหวะมาก ราวกับชั้นกำลังลุ้นระทึกว่าจะมีอะไรอยู่ข้างบน

พอเหยียบขึ้นมาถึงที่หมาย ฉันก็พบกับ...

...

ความว่างเปล่า...

“เฮ้ย! ไหงงั้นอ่ะ คุณหลอกดาว! ทำไมทำกันอย่างนี้เนี่ย!!” ฉันกวาดตามองด้านขวายันสุดปลายทางห้องสุดท้ายแล้วหันกลับมามองด้านซ้ายไล่มายังห้องที่หนึ่ง ทุกห้องล้วนเงียบสงบ..

ชั้นนี้โล่งมากค่ะ...โล่งจนร้าง เด็กม.4ตกตึกตายกันไปหมดแล้วรึเปล่าเนี่ยยย

“..อะไรว้า หลอกกันเล่นๆ ชิ คอยดูเหอะนายมอสพรุ่งนี้นะจะไม่คุยด้วย จะเดินหนี จะให้เลี้ยงหนมให้หายงอน(ห่วงกิน) จะ..”

ฟึ่บ!

อ้าว อยู่ๆไหงโลกมันมืด? ก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัวทีหลังว่ามีมือคู่หนึ่งปิดตาฉันอยู่ แล้วก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง..เฮ้ย! สัมผัสได้ว่ามีร่างๆหนึ่งอยู่ข้างหลังฉัน

ซึ่งท่าอย่างนี้..ถ้ามีคนเห็นจากด้านหลังคงนึกว่าไอ้บ้านี่มันกอดฉันชัดๆ! O.o ฉันตาโตทันทีเมื่อนึกออก

“คะ..ใครอ่ะ” แอบเสียงให้ดูน่ารัก กร๊ากกกก (นิยายเรื่องนี้มารยาเยอะว่ะ = =” // คนเขียน)

“...”

“ใคร? ปล่อยดิ มาปิดตาทำไมมม” ฉันเริ่มกลับร่างจริงแล้วเนื่องจากที่มันเงียบ

“...ก็ลองทายสิครับว่าผมเป็นใคร” คนข้างหลังกระซิบข้างหูเสียงทุ้ม ลมหายใจที่อยู่ใกล้ต้นคอทำเอาฉันสะดุ้งยืนนิ่งทันที

...เสียงเซ็กซี่มากกกอ่ะ >///< วึ้ย รู้สึกร้อนๆคอด้วย

แต่... มันไม่ใช่เสียงที่ฉันรู้จักนี่ ฉันไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้นะ นึกว่านายมอส..แต่นายมอสเสียงเป็ดกว่านี้นี่

คำถามคือ...ไอ้คนข้างหลังนี่มันใคร? รู้อย่างเดียวตอนนี้คือมันเป็นผู้ชาย!!

พอสติกลับร่างฉันจึงออกแรงขัดขืนทันที

“เฮ้ย! นายเป็นใครอ่ะ ปล่อยเด้ ฉันไม่รู้จักนาย ปล่อยย” ฉันทั้งดิ้น ทั้งพยายามแกะมือที่ปิดตาฉันอยู่ แต่รู้สึกว่ามือมันใหญ่กว่ามือฉันหลายเท่าเลย ไม่สนเว้ยย

“ไอ้บ้ากาม โรคจิต ปล่อยนะ ไม่ปล่อยนายสูญพันธุ์แน่” ฉันวางแผนจะทำลายน้องชายไอ้บ้าข้างหลังนี่แล้วด้วย

“โอ้ๆๆ ขู่อย่างนี้ผมปล่อยแล้วครับ ได้ข่าวว่าพี่ชอบทำร้ายผู้ชายด้วยวิธีนี้บ่อยๆ ฮะๆ” แล้วไอ้บ้านี่ปล่อยลูกตาฉันเป็นอิสรภาพ

ฉันรีบหันกลับไปด่าคนข้างหลังทันที แล้วฉันก็ต้องตกใจผงะหน้ากลับออกมา 3 เซนต์ พร้อมกับทำตาโต O.O

“เฮ้ย!!” ไอ้คนข้างหลังมันกำลังยื่นหน้ามาให้ฉันเฉย!!! ถ้าไม่ถอยหน้ากลับมาฉันได้หอมแก้มมันเป็นแน่แท้ O///O

ตอนนี้พอได้มองเต็มๆตาแล้ว ตานี่คือเด็กหนุ่มม.ปลายโรงเรียนฉัน ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นม.4 เพราะหน้าใสมาก หน้าตี๋ ผิวขาวเนียนปิ๊ง น่าจะสูงประมาณ 175 ขึ้น ฉันดูเป็นคนแคระ T^T ฉัน 160 กว่าๆเอง

..ผิวเนียนกว่าผู้หญิงอีกมั้ง O,O

“แบร่!

“เฮ้ย!” ฉันตื่นจากภวังค์การเคลิ้มหน้าไอ้เด็กนี่ทันทีที่มันแลบลิ้นใส่ฉัน

หน้าออกจะหล่อ ทำหน้าได้อัปปรีย์มากเลยเมื่อกี๊ ฉันนึกว่าดูหนังสยองขวัญอยู่ -_-*

“พี่มองหน้าผมแล้วก็เหม่อนี่อะไรอ่ะ เคลิ้มหน้าผมเหรอ” ไอ้เด็กหน้าหล่อนี่พูดแล้วยิ้มมุมปาก

“บ้ารึไง เมื่อกี๊ทำหน้าอย่างกับผี ตกใจเลยเนี่ย”

“ผีที่ไหนจะหล่อขนาดนี้ ^.^

...หลงตัวเองมากไอ้เด็กนี่ - -*

“แล้วนายเป็นใคร เรียกฉันพี่นี่อยู่ม.4ใช่มะ แล้วมาเล่นบ้าอะไรปิดตาฉันหา เราเคยรู้จักกันด้วยเหรอ?”

“แล้วพี่มาหาใครล่ะ ^^

“ฉันมาหานายมอส นายรู้จักนายมอสรึไง?”

“หา? มอส..มอสไหน?” อ้าว ไหงงั้นล่ะ ตลกแล้วไอ้น้อง

“นายไม่รู้จักนายมอส ไม่รู้จักฉัน แล้วนายมาเล่นกับฉันทำไมเนี่ยห๊ะ?”

“ใครบอกผมไม่รู้จักพี่...มอสนี่มันใครผมไม่รู้จริงๆ..”

“อ้าวแล้ว..”

“แต่คนที่นัดพี่มาน่ะผม”

“..หา!?” ฉันอึ้งกับคำตอบใหม่ที่ได้ยิน

“ก็ถ้าพี่คือคนที่รับกล่องของขวัญเล็กๆจากผมทุกวันล่ะก็ นั่นแหละคนนั้น ^^

“แต่นายมอสบอกว่าเขาเป็นคนให้?”

“หา!? ได้ไงอ่ะ..? พี่โดนสวมเขาแล้วล่ะพี่กิ๊ฟ” ไอ้เด็กนี่คำพูดแปลกๆแอบเจ็บ - -*

 “เขาเมคเอาอ่ะดิ ได้ไงอ่ะผมอุตส่าห์ทุ่มทุน” พูดพร้อมกับทำหน้างอน ไอ้เด็กตัวสูงนี่มันก็น่ารักดีแฮะ -////-

“ถ้าพี่เชื่อเขา พี่ลองไปถามเขาดูว่าของขวัญที่ได้วันที่ 22 มกราคืออะไร แต่ผมตอบได้ว่ามันคือพวงกุญแจแมวสีส้ม” เขาพูดพร้อมยิ้มอย่างท้าทาย

“....”

“บูดดดด” เจ้าเด็กนี่พูดก่อนบุ้ยปาก -3-

“...อ่ะ ฉันจะเชื่อนายก่อน แล้วเดี๋ยวฉันจะไปถามเอาพรุ่งนี้ เจ้าเด็กน้อยยย”  ฉันยิ้มแล้วเผลอเอื้มมือไปหยิบแก้มด้วยความหมั่นเขี้ยว

“พะ..พี่จับแก้มผมอยู่อ่ะ O///O” เด็กหนุ่มเขิน แก้มที่ฉันจับอยู่เริ่มขึ้นสีเป็นสีอมแดงนิดๆ

พอฉันรู้สึกตัวเลยปล่อยแก้มคนตัวสูง

“อะ..เอ่อ ขอโทษพอดีเผลอ” เผลอใจไปนิดเห็นน่ารัก >///< (ฉันว่าเผลอหื่นมากกว่านะ #โดนนางเอกตบ //คนเขียน)

“แล้วนายชื่ออะไรเนี่ย คุยนานและ” เพิ่งนึกออก เผลอหื่นนาน เฮ้ย! (ยอมรับเฉย)

“ผมมีนามอันสุดจะเท่ว่า เก็ทอยู่ 4/10 ครับผมม พี่กิ๊ฟ ^^

- -* ฉันส่งสายตาแน่นิ่งไปให้นายเก็ท เท่ตรงไหนมากมายกัน

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิครับ ผมเป็นคนให้ของขวัญพี่ทุกวันนะ เจอตัวจริงแล้วไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ”

“ไม่คิดเลยว่ามีคนหน้าตาอย่างนี้อยู่ม.4โรงเรียนนี้ด้วย” หน้าตาหล่อเหลา ฉันพลาดไปได้ไงฟระ!เปลี่ยนใจมาชอบหนุ่มตี๋ดีมั้ย *o*

“หน้าตายังไงอ่ะพี่ หล่อล่ะสิ -w-”

 “บ้านพี่เรียกเฉยๆ อย่าหลงตัวเอง” หล่อแต่น่าหมั่นไส้ - -*

“แหงะ  ไหงงั้นอ่ะ”

 “เอาจริงๆก็ได้ ขอบใจมากสำหรับของขวัญนะ เอามาให้ทุกวันแบบนี้เปลืองเงินตาย”

“เกรงใจผมเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ รู้จักมั้ย? ก็เปล่า มาให้ของอะไรทุกวัน”

“เกรงใจผม..ก็ทดแทนคุณคืนสิ” ทำไมเจอตัวจริงแล้วรู้สึกไอ้เด็กตี๋นี่คล้ายจะเจ้าเล่ห์ =A=

“อ้าวไหนตอนแรกบอกไม่ต้องรู้หรอก” ฉันจำได้นะในกระดาษใบแรกบอกอย่างนี้

“ก็พอรู้แล้วก็ต้องมีอะไรแทนคุณบ้างสิครับ เดี๋ยวมองหน้ากันไม่ติดนะ~ ( ̄ー ̄) ” ฉันละเกลียดเสียงนุ่มๆ และยิ้มมุมปากของคนตัวสูงตรงหน้าจังเลย >”<

“อะ..เอ้ออออออ ก็ด๊ายยยยย กล้าท้าก็กล้ารับว้าาาา จะให้ทำอะไรว่ามา” เป็นพวกยุแล้วของขึ้น พูดได้เหมือนนักเลงมาก = =

“เอิ่มม..ให้ทำอะไรดีน้า~ เอ...” ฉันก้มหน้ารับชะตากรรม ไม่น่าของขึ้นเลย

“ชักช้าลีลาตายพวก”(?)พูดอะไรของแกออกไป จะโดดหนังยางเรอะ! ม.อะไรแล้ว? มันติดปากตอนเด็กอ่ะให้ทำไงได้ - -“

“ห๊ะ? อีกรอบซิพี่ผมฟังไม่ทัน”

“ฉันบอกว่าถ้านายชักช้ามากนักฉันจะถือว่ายกเลิกไป”

“หา? ชักช้า? ไม่นะพี่ผมยังไม่ได้ชักอะไรเลย อุ๊บ!” ผัวะ! OxO

โดนหมัดรักฉันเข้าไปหนึ่งทีข้อหาทำนิยายติดเรท ไอ้เด็กบ้านี่!! พูดอะไรของแก

“โอ๊ยพี่ต่อยผมไมอ่า ผมพูดอะไรผิดเหรอ”

“ฉันต่อยให้นายหยุดพูดประโยคขยายย่ะ ตกลงจะยังไง”

“ผมยังคิดไม่ออกอ่ะ อีกนิดและ ขอตัวกระตุ้นหน่อยดิ”

“ได้...” ฉันพุ่งกำปั้นไปที่ลำตัวของนายเก็ททันที แต่ หมับ! เขาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วโถมน้ำหนักมาให้ตัวฉันและข้อมือชิดกำแพง ใช้ลำตัวสูงนั่นกั้นไม่ให้ฉันไปไหน แถมใบหน้าห่างกันไม่ถึงฟุต..

สถานการณ์ล่อแหลมชัดๆ!!

กำปั้นพาจนนะเนี่ย จนมุมด้วย T*T

“ผมไม่ได้หมายถึงตัวกระตุ้นแบบนั้นพี่ ผมหมายถึงแบบนี้ต่างหาก..”

“นายคิดจะทำอะไร ปล่อยซะเด็กน้อย นายทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” ยังจะปากกล้า หนีพ้นรึเปล่ายังไม่รู้เลย T-T

“เด็กน้อย!? เหอะ! จะบอกอะไรให้นะ แค่กำปั้นพี่น่ะผมยังไม่เจ็บเลย ได้ข่าวว่าพี่ไม่ซาดิสต์แล้วด้วย แรงพี่น่ะจิ๊บๆสำหรับผมมากตอนนี้” รู้ลึกรู้จริง แถมยิ้มมุมปากนั่นอีกแล้ว ทำไมหน้านายเก็ทอะไรนี่ดูคล้ายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เข้าไปทุกที T^T

“แล้วก็นะ..เด็กน้อยของพี่น่ะทำอะไรได้มากกว่าที่คิด” เก็ทโน้มลงมากระซิบเสียงทุ้มที่ข้างหูฉัน จากที่ใจกล้าจ้องตาเมื่อกี๊ฉันหลับตาปี๋ >.< พระเจ้าไอ้เด็กตี๋นี่จะทำให้ฉันหัวใจวายตายแล้ว

ฉันรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆที่ไล่จากหูลงมาต้นคอของฉัน แล้วไล่มาอยู่ตรงหน้าฉัน โอยยย ไม่ไหวแล้วฉันสยิว

ฉันค่อยๆหรี่ตามอง หน้านายเก็ทอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว! ปากของเราสองคนอยู่ในตำแหน่งที่ตรงกันแล้วด้วย!! ฉันจะเป็นลมตายทั้งอย่างนี้

..สิ่งเดียวที่ยังช่วยชีวิตฉันคือระยะห่างของใบหน้าอีกหนึ่งคืบกว่าเท่านั้น

คนที่ถูกปรามาสว่าเด็กน้อยส่งสายตาคมวาวอย่างท้าทายมาให้ พร้อมจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ได้ทุกเมื่อ

“...จะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามาเถอะ เอาหน้าของนายออกไปไกลๆได้แล้ว”

“หึ ป๊อดนี่” เก็ทคลายมือ และถอยหน้าขึ้นไปตามเดิม

พอได้ยินไอ้เด็กนี่พูดขึ้นมาทำให้ฉันปี๊ดขึ้นอีกครั้ง ฉันดึงหน้าของนายเก็ทลงมาให้หน้าผากชิดกันโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้หน้าเราใกล้กันโคตรๆ ฉันจ้องตาคนใกล้หน้าอย่างไม่ยอมแพ้ เขาก็จ้องกลับมาเช่นกัน

ห่างกันแค่ปาก..

“..”

“ใกล้ขนาดนี้จูบกันไปเลยดีป่ะ ฮะๆๆ” เด็กหนุ่มคลายใบหน้ากลับมายิ้มโชว์ฟันนิดๆ

“ไม่เอาอ่ะ แต่ไม่ได้ป๊อดจบมั้ย”

“โอเคๆ ผมยอมรับก็ได้ ผมไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าพี่จะใจกล้าขนาดนี้”

ฉันยักคิ้วไปให้เด็กหนุ่ม เรากำลังจะถอยหน้ากันออกมา แต่..

“เฮ้ย!! ไอ้เวรมึงทำเชี่ยอะไรกิ๊ฟวะ!!!!!!

ผัวะ!!! ร่างของคนตรงหน้าฉันโดนบุรุษที่สามดึงไปชกใบหน้าก่อนจะกระเด็นล้มลงไป

“เก็ท!!” ฉันตกใจมากจึงรีบวิ่งไปประคองเก็ท มุมปากสีอมแดงของเขาแตกเลือดออกฉันเช็ดเลือดตรงปากเขาออกด้วยนิ้วมือเบาๆ เขาทำหน้าสะดุ้งด้วยความเจ็บเล็กน้อย

ฉันหันไปหาคนต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ทันที แล้วก็ต้องตกใจ

“มอส!? นาย…!?

“ก็ใช่นะสิชั้นเอง กิ๊ฟเธอไปช่วยไอ้เด็กบาสเวรนี่ทำไมอ่ะ มันกำลังจะทำอะไรเธอไม่คิดบ้างเหรอ ถ้าชั้นไม่มาเอางานที่ลืมไว้ที่ห้องอาจารย์จะเกิดอะไรขึ้น...”

ฉันลุกขึ้นมาประจันหน้ากับนายมอส กำลังจะอธิบาย

“หรือเธอยอมมันไปแล้ว ให้มันกอดจูบเธอ...”

ผัวะ!!!!

ฉันปล่อยกำปั้นสุดแรงของฉันใส่หน้านายมอสทันทีที่ฟังประโยคนั้นจบ เข้าหันหน้ามามองฉันอย่างไม่เข้าใจ

นางเอกส่วนใหญ่เขาตบ โทษทีนะ ไม่ใช่ฉัน

ไหนๆกำปั้นฉันมันก็เบาอยู่แล้วนี่ โดนแค่นี้เองจะเป็นไรไป..

“กิ๊ฟ..เอ่อ เราขอโทษ” มอสเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาพูดอะไรออกไป

“นายดูถูกฉันมากไปแล้วมอส...นายเข้าใจผิด คิดเองเออเอง ทำให้น้องเขาเจ็บตัวอีก เราไม่ได้ทำอะไรกัน หัดเข้าใจให้ถูกแล้วจำใส่สมองฟองน้ำประมวลผลเร็วก้อนนั้นด้วย” พอฉันมองหน้ามอสก็นึกถึงอีกหนึ่งสิ่งที่เขาทำกับฉันไว้ หลอกให้ฉันมันโง่ ฉันจึงตัดสินใจจะไป

“แต่มัน..เดี๋ยวสิกิ๊ฟ!!!” ฉันไม่คิดจะฟังอะไรต่อ และหยิบกระเป๋าวิ่งลงมาจากตึกทันที โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

ด้านบนตึก เก็ทลุกขึ้นหลังจากที่แกล้งทำเป็นล้ม ปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อ

“ไงครับพี่ พี่เป็นนักบอลสินะครับ? ผมชื่อ เก็ทนะครับ จำผมไว้ดีๆล่ะ”

“ใครถามมึง”

“ผมแค่อยากบอกเฉยๆครับ มันเป็นมารยาท ความจริงกิ๊ฟเขาจะไม่โกรธพี่มากหรอกนะ กะอีแค่ต่อยคนที่กำลังจะจูบ..”

“มึงพูดเชี่ยอะไร” มอสคว้าคอเสื้อเก็ทขึ้นมาทันที

“โห่พี่เชื่ออะไร ผมปั่นพี่น่า ผมกับกิ๊ฟยังไม่ได้จูบกัน เขายังบริสุทธิ์อยู่..ก็เพราะพี่นี่แหละ”

“พูดอะไรอีกนิดกูจะต่อยมึงอีก”

“ผมไม่ปั่นแล้วก็ได้ เอามือสกปรกๆของมึง เอ้ย พี่ ออกไปจากคอเสื้อผมด้วย” เก็ทปัดมือของมอสออก แล้วจัดเสื้อให้ตรง เดินไปหยิบกระเป๋า แล้วเดินมาพูดใกล้ๆหน้ามอสว่า

“ผมจะบอกให้นะ ถ้าพี่ชอบกิ๊ฟละก็..พี่ได้อกหักดังเป๊าะแน่ เพราะเขารู้แล้ว..ความจริงที่พี่หลอกลวง โมเมว่าของที่ผมให้เป็นของพี่ หึๆๆ ปากพี่พาเสียเองนะ”

“แล้วอย่าหวังว่าผมจะรักยัยกิ๊ฟ ถนอมยัยกิ๊ฟเหมือนพี่ล่ะ และต่อให้พี่รู้ว่าผมชั่วแค่ไหนพี่ก็บอกกิ๊ฟห้ามกิ๊ฟไม่ได้หรอก...”

“เพราะเขาไม่เชื่อคำพูดของคนอย่างพี่อีกแล้ว..โชคดีนะครับ กู๊ดบาย อย่าได้เจอกันอีก” พูดจบเขาก็เดินชนไหล่นายมอสลงบันไดไป

...

..มอสอยู่คนเดียวบนชั้นม.4ที่ร้างผู้คน..กับความเงียบ และเสียงหัวใจของตนเอง

แสงยามตะวันใกล้ตกดินสาดส่องลอดเข้ามาตามช่องกำแพงบนตึก ฉายเงาของคนที่ล้มตัวนั่งคุกเข่าอย่างไร้เรี่ยวแรง

..เพิ่งรู้ว่าหัวใจคนเราสามารถรู้สึกเหมือนถูกบีบได้ขนาดนี้..

เหมือนสุนัขที่ไร้ทางสู้

เหมือนเด็กเลี้ยงแกะยามที่หมาป่ามา

ต่อให้รู้สันดานจริง...บอกไปเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี

ได้แต่หวังล้มแล้งๆว่าคำขอโทษในวันพรุ่งนี้อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ...

หรืออย่างน้อยเกลียดเขาน้อยลงก็ยังดี...

. . .

 จบไปอีก 1 ตอนแล้วจ้าแฟนคลับที่รักทุกคน ไรต์นัทขอโทษมากๆเลยน้าที่อัพช้า  ตอนนี้เลยลงกันยาวยืด 11 หน้าสนองนีดแฟนๆทุกท่าน อยากบอกว่าไรต์นัทจิ้นกระจุยมากค่ะ ใส่อารมณ์เต็มที่เลยทีเดียว
 

ที่ไม่เข้าเด็กดีไป 1 หนึ่งเดือนเพื่ออ่านหนังสือค่ะ T*T #ไม่ได้อ่านหรอก #หนีไปเล่นเฟส 

ทุกคนยังรอเค้า ซึ้งใจๆ ขอบคุณสำหรับเม้นท์กระตุ้นนะค้าบว่าดองมาสองเดือนแบ้ว ความจริงมันดองมาจะสามปีแล้วยังไม่จบเลยจ้ะ ; w ; #ยังจะอวด

ขอบใจสำหรับทุกกำลังใจจากคอมเม้นท์น้า เม้นท์ทุกตอนที่อ่านคือสิ่งกระตุ้นให้ไรต์นัทไม่ดองจ๊ะ จุ๊บๆ >3< #ปิดเทอมแล้วแฮ้

 

shala. la
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

261 ความคิดเห็น

  1. #259 Marry (Christmas) (@memee2013) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 13:21
    มาสักที ฮือออ
    #259
    0
  2. #257 CaKe_KukKik (@sunshine_kukkik) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 19:28
    คุณนัทหายไปนานแล้วนะค่ะ มาอัพต่อเถอะค่ะ คิดถึงแล้วค่ะ
    #257
    0
  3. #248 Cutie Tu~~ (@972546) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 18:56
    อัพต่อเร็วๆน้าค้า
    #248
    0
  4. #247 เวโรน่า (@memee2013) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 17:36
    ตอนแรกแรกที่เก็ทมาเริ่มเคลิ้มเพราะความน่ารักปนเจ้าเล่ห์ และฉากเลิฟซีนนั่นน่ะบิดไปบิดมาอยู่คนเดียว
    แต่ไหงเป็นงี้ง่ะกำลังเคลิ้มเลยเก็ทเอ๋ย มาทำอย่างนี้กับหนูมั่งสิจ๊ะ//เอ๊ะ ยังไง
    #247
    0
  5. #245 secret person (@j-monkey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 15:06
    ถึงจะมาอ่านช้าไปหน่อย แต่ก็มาอ่านน้าา :D อย่าลืมอัพต่อล่าา~ ><

    ปล เก็ทอย่าไปยุ่งกับกิ๊ฟสิ กิ๊ฟเขามีต้นแล้วว♥♥ มาอยู่กับเจดีกว่า 555
    #245
    0
  6. วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 22:55
    กำลังเคลิ้มกับเก็ทเพราะความน่ารักเจ้าเล่หื แต่ไหง เ ลว ท ร า ม เช่นนี้ 5 5 5 5+
    ต้น พระเอกของชั้ล(?) คนนี้แหละ หล่อสุดแล้วว 5 5 5+ ดีเว่อร์ เริ่ดเว่อร์ ><
    #238
    0
  7. #234 ★indiekoty★ (@pamnana) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 12:47
    ทำไมหนูสงสารมอส อึก อึก T^T
    #234
    0
  8. #233 Music_Mewz (@music-life) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 23:50
    แอร๊ > <~ บางทีมอสกับต้นก็น่าจิ้น เอ้ย!! น่าหมั่นไส้แปลกๆนะ =3=

    กิ๊ฟโหดแท้ ชอบนางเอกแบบนี้ <3 
    #233
    0
  9. #232 ✚I'm ... Ⓝaru !! (@naru00) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:26
    โอ๊ะ =.,= หนุ่มเก็ทสเป็คเจ้เลย 555+

    แต่ ไม่นะ ทำไมร้ายอย่างนี้ แน่จริงมาทำกะเจ้สิ ...เฮะ ??

    ต้นก็โผล่มาบ้างสิ เดี๋ยวบทพระเอกจะตกไปอยู่มือคนอื่นพอดี =w=;;

    มอสก็ไม่น่าเลย =o=
    #232
    0
  10. #231 nichcha (@ninefly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:35
    สู้ๆนะ มาอัพไวไวเน้อ
    #231
    0
  11. #230 LOLI SS★ (@asusa-99) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:41
    มอส...-*-

    อยากจะต่อยเองจัง//เจ็บแค้นแทน
    #230
    0
  12. #229 yun yun (@kailia302) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:00
    ทำไมอิคุณพระเอกไม่ค่อยจะมีบทเลย ฮ่าๆๆๆ มีแต่ตัวร้าย(?)กับพระรอง(?) เด่นเกินหน้าเกินตาแล้ว
    #229
    0
  13. #228 ` โ ม น า ไ ล ซ์ △ (@akise2807) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:51
    อิเก็ทติดเรททททท -0- !!
    แอบสงสารมอสหนัก ๆ TT
    #228
    0