[END] ◄ Employ Loving ► จ้างแล้วห้ามชิ่ง รักจริงจัดเต็ม! (ครับผม)

ตอนที่ 14 : Employ | Part 13 ภารกิจจับผิดคู่เกย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 เม.ย. 56


 


 

Employ | Part 13 ภารกิจจับผิดคู่เกย์












            “ว่าไงนะคะ! อีตาบ้าภีมกลับไปแล้วอย่างนั้นเหรอ -*-” ฉันขมวดคิ้วเป็นปมใหญ่ทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของพยาบาลที่กำลังเก็บอุปกรณ์ภายในห้องพักผู้ป่วยที่ภีมภัทร เคย อยู่

            ใช่แล้วล่ะค่ะ ที่ฉันใช้คำว่าเคยอยู่ก็เพราะว่าตอนนี้คนป่วยได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วน่ะสิ! แถมหมอนั่นก็ไม่ยอมบอกฉันด้วย พบพระเองก็ไม่บอกฉันเหมือนกัน แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังสงสัยว่าฉันจะโดนสองคนนั้นแกล้งให้มาเก้อน่ะสิ

           

เอี๊ยด!!!

ฉันเบรกรถจนเกิดเสียงดังด้วยความรีบร้อน ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านของภีมค่ะ เพราะว่าหมอนั่นจะต้องมาอยู่ที่นี่เป็นแน่ ก็งกสะขนาดนั้นอะนะ แล้วทันทีที่ฉันลงจากรถมาก็เพิ่งจะเห็นว่ารถคันที่ฉันมาจอดอยู่ข้างๆ เป็นของเขานั่นเอง ฉันเดาผิดซะที่ไหนล่ะ เฮอะ!

และเนื่องจากตอนนี้ฉันมีสถานะเป็นนายจ้างของอีตาภีม หรือที่เรียกว่าแฟนนั่นแหละ ก็เลยสามารถเดินเข้าๆ ออกๆ ในร้านของเขาได้เป็นว่าเล่น แล้วก็ขึ้นชั้นบนได้โดยไม่ต้องรอให้พนักงานพาขึ้นไป และตอนนี้ทุกคนในร้านก็รู้จักฉันเป็นอย่างดีด้วยถึงแม้ฉันจะไม่ได้มาที่นี่บ่อยนักก็เถอะ

แกร๊ก!

 “นายภีม!!!” ฉันเลื่อนประตูห้องสีฟ้าของภีมออกโดยไม่เคาะประตูให้คนข้างในได้รู้ตัวว่ามีคนมา พร้อมกับตะโกนเรียกชื่อเจ้าของห้องดังลั่น ในขณะที่เขากำลังกระเด้งตัวอยู่บนโซฟาสีฟ้าเพื่อเปลี่ยนจากท่านอนเป็นลุกขึ้นมานั่งแล้วหันมามองฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            “อ้าวแฟนครับนั่นเอง คิดถึงแฟนจนทนไม่ไหวเหรอครับถึงกับต้องบุกมาหาถึงที่นี่เลย ถึงว่าตาขวากระตุกยิกๆ ^O^

ตากระตุก? ขวาร้ายซ้ายดี

O_O!!!

“ไอบ้า! นี่แน่ะๆๆๆๆๆๆ >_<” ฉันเดินตรงเข้าไปหาภีมทันทีแล้วใช้มือคว้าหมอนอิงข้างๆ เขาฟาดไปตามตัวเขาแบบไม่ยั้งมือ

“เฮ้ยๆๆๆ อย่าตีแรงเดะ >[]<

“นี่มันยังเบาไปต่างหากล่ะสำหรับคนอย่างนาย!” รอบสุดท้ายฉันปาหมอนไปกระแทกที่หน้าเขาเต็มๆ จนเจ้าตัวเอนตัวหงายเงิบไปข้างหลัง

“คนอย่างฉันมันทำไมเหรอ -0-

            “ก็นายออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ไม่โทรบอกฉัน ให้ฉันต้องแวะไปเสียเที่ยว!” ฉันหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาข้างๆ กับภีม เขาเองเขยิบออกห่างเล็กน้อยเพื่อให้ฉันนั่งได้สะดวกขึ้น

            “ฮ่าๆ เรื่องแค่นี้เอง ทำเป็นโวยวายใหญ่โต ตีซะฉันลืมป่วยเลย =*=

            “จริงสิ! O_O เมื่อกี้โดนแผลนายหรือเปล่า ฉันขอโทษนะ” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าภีมยังไม่หายดีเท่าไหร่ฉันก็ทำหน้าสำนึกรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

            “ไม่โดน แต่ฉันนึกว่าเธอจะตีจนฉันได้แผลเพิ่มน่ะสิ”

            “แค่หมอนมันไม่ทำให้นายเป็นแผลหรอกนะ -_-^

            “อ๋อเหรอ”

            แกร๊ก!

            เสียงประตูที่ถูกเลื่อนออกทำให้ฉันกับภีมหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่ทันที พบพระนั่นเองค่ะไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก

            “อ้าวไอ้พบ ฉันนึกว่าแกจะลืมเอายามาให้ฉันซะแล้ว” ภีมพูดทักทายคนที่เพิ่งเข้ามา

            “ผมไม่มีทางลืมลูกพี่แน่ๆ ครับ >_<” พบพระพูดแล้วเดินเข้ามาหาเราสองคนก่อนที่จะเอายาในถ้วยเล็กกับแก้วใส่น้ำเปล่ายื่นให้ภีม “ว่าแต่พี่สาวมาตอนไหนครับเนี่ย ผมไม่เห็นเดินผ่านหน้าร้านเลย” พบพระถามฉัน

            ฉันรีบน่ะเลยเดินมาทางหลังร้าน ก็เพราะพวกนายสองคนนั่นแหละที่ไม่ยอมบอกฉันว่าอีตานี่ออกจากโรงพยาบาลแล้วฉันพูดแล้วเอานิ้วจิ้มไปที่หัวภีม ซึ่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ ส่วนพบพระก็กลั้นหัวเราะเอาไว้ก่อนจะเอ่ยปากสารภาพความจริงออกมาว่า

            ความผิดลูกพี่คนเดียวเลยครับ ลูกพี่เป็นคนสั่งห้ามไม่ให้โทรบอกพี่สาว ผมกำลังจะกดโทรหาพี่สาวอยู่แล้วเชียว >_<”

            “อะไรเฮ้ย! ฉันเปล่าซะหน่อย -0-” คนผิดปฏิเสธเสียงแข็งพลางโบกไม้โบกมือไปมาพัลวัน

            “แถมพี่ภีมยังบอกอีกว่าเปลืองเงินค่าโทรศัพท์ครับ!

            “ไอ้พบ!” ภีมถลึงตาใส่พบพระทันที ฉันเข้าใจแล้วแหละว่าไอ้นายภีมภัทรนี่มันงกขนาดไหน แล้วทุกคนเชื่อฉันมั๊ยว่าครั้งนี้เขาไม่ได้งกอย่างเดียวหรอก เขาต้องการจะแกล้งฉันด้วยต่างหากล่ะ! แค่มองตาหมอนี่ฉันก็รู้ทะลุเข้าไปถึงพยาธิในลำไส้แล้ว!!! -*-

            “ฮ่าๆๆ”

            “หุบปากไปเลยนะแก ฉันบอกว่าห้ามพูดๆ เดี๋ยวพ่อก็หักเงินเดือนซะหรอก”

            “พี่สาวช่วยผมด้วยครับ >_<” พบพระทำเสียงอ้อนแล้วปรี่เข้ามาเขย่าแขนฉันทันทีเป็นการอ้อน

            “เอาล่ะ ฉันจะยกโทษนาย ในฐานะที่นายยอมสารภาพความจริงส่วนตัวการใหญ่” ฉันพูดกับพบพระก่อนที่จะหันไปหาคนต้นเรื่องแล้วหรี่ตาลงมองอย่างนึกสนุก “…ฉันจะหักเงินเดือนนายเอง ^O^”

            “ไม่ได้นะเฮ้ย!

            “ก็ในฐานะที่นายทำให้ฉันเสียเวลาน่ะสิ!” ฉันพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

            “โถ่ อยู่กับเธอนี่มีแต่ขาดทุนกับขาดทุน ไม่ไหวเลยจริงๆ สงสัยฉันต้องฉีกสัญญาทิ้งแล้วไปหาลูกค้ารายใหม่” เขาพูดแล้วส่ายหน้าเบาๆ เมื่อฉันได้ยินคำว่าฉีกสัญญาทิ้งก็หูผึ่งขึ้นมาทันที เขาจะทำอย่างนั้นไม่ได้นะ! ฉันไม่อยากไปเป็นสะใภ้มาเฟียอย่างประธานลี ไม่เด็ดขาด ต่อให้จีฮวานจะหน้าตาดีชวนหลงใหลมากว่านี้ก็เถอะ สาบานได้! T^T

            “นี่นายจะให้ฉันไปอยู่กับพวกที่ต้องสงสัยว่าลอบทำร้ายนายอย่างนั้นน่ะเหรอ ไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรือไงยะ-3-

            “ก็เธอจะหักเงินเดือนฉันอะ =..=” เขาพูดแล้วย่นจมูก

            “ก็นายแกล้งฉันก่อนนี่”

            “ก็เธอทำตัวน่าแกล้งเองอะ”

            “ก็นาย

            “ทำไมครับผม *0*” ภีมถามพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันแล้วยักคิ้วให้อย่างเป็นต่อเมื่อเห็นว่าฉันไปต่อไม่ถูก ส่วนพบพระตอนนี้ก็ขำจนแทบจะลงไปกลิ้งอยู่กับพื้นแล้ว

            “ฮ่าๆๆๆๆๆ >O<

            “เฮอะ! นายมัน” ฉันที่เถียงไม่ออกก็ได้แต่เจ็บใจพลางพยายามใช้มือดันหน้าเขาออกไปห่างๆ

            “เอ้อ ลูกพี่มีไข้หรือเปล่าเนี่ย ทำไมหน้าแดงๆ” พบพระหยุดหัวเราะทันทีเมื่อสังเกตเห็นว่าลูกพี่ของตัวเองหน้าแดงผิดไปจากเมื่อกี้ ฉันเองก็เพิ่งสังเกตเหมือนกัน จริงสิ หน้าเขาแดงมากเลยล่ะ =__=+

            “ก็ไม่นะ ไม่ได้ปวดหัวซักหน่อย” คนป่วยพูดก่อนที่จะส่ายหัว

            “ไหนขอผมดูหน่อย ลูกพี่ชอบบอกว่าตัวเองปกติดีทุกครั้งแหละ” พบพระพูดแล้วเอื้อมมือไปโดยใช้หลังมือแตะหน้าผากของภีมเพื่อตรวจว่ามีไข้หรือเปล่า และนั่นก็ทำให้ฉันเริ่มหรี่ตามองสองคนนี้ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ทันทีด้วยความไม่ไว้ใจหรือว่าสองคนนี้จะเป็นเกย์อย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ! o.O

            “เป็นไง ปกติอย่งาที่ฉันว่าหรือเปล่าล่ะ โด่ว -3-

            “ครับ ทำไมหน้าแดงล่ะเนี่ย”

            “ช่างเถอะน่า ว่าแต่มือแกยังนุ่มเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย -///-” ภีมพูดแล้วจับมือของพบพระที่อยู่บนหน้าผากตัวเอกออกมามองอย่างพิจารณา

            “แหม่ลูกพี่ วันนึงผมก็ไม่ได้ไปแบกปูนเลื่อยไม้นี่ครับว่าแต่ลูกพี่แน่ใจนะว่าปกติดี หน้ามันแดงจริงๆ นะเนี่ย ใช่มั๊ยครับพี่สาว” พบพระพูดแล้วหันมาถามความเห็นจากฉัน

            “ห๊ะ เอ่อๆ ใช่ๆ” ฉันที่กำลังมองสองคนนี้อย่างสงสัยอยู่ก็หลุดจากความคิดทันที

“เอ่อแอร์เสียมั้ง” ภีมพูดแล้วหันไปมองแอร์ติดผนังที่ฉันคิดว่ามันยังปกติดี

            “แอร์เสียกับผีอะไรล่ะ ฉันหนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย” ฉันแย้งขึ้นเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ภีมพูดมันตรงข้ามกับความเป็นจริง ขนาดฉันเป็นคนขี้ร้อนนะ แต่ฉันยอมรับเลยว่าห้องนี้เปิดแอร์เย็นมากซึ่งคาดว่าน่าจะต่ำกว่ายี่สิบองศาแน่ๆ

            “’งั้นก็ไม่รู้เหมือนกันอะ =..=” ภีมหันมามองฉันแล้วส่ายหน้าอย่างอับจนหนทาง

            “หรือว่านายจะแพ้ยาเมื่อกี้!!! นี่นายคายมันออกมาเลยนะ” ฉันเบิกตาโตอย่างตกใจทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ภีมกินยาแก้อักเสบเข้าไป

            ตุ๊บๆๆๆ!

            ด้วยความที่คิดอะไรไม่ออก ฉันจึงทุบหลังภีมด้วยความรีบร้อนหวังให้เขาได้คายยาที่กินไปออกมา จนตอนนี้หน้าเขาแดงหนักกว่าเดิมซะอีก

            “พบมาช่วยกันทุยหมอนี่หน่อยสิ ยืนอึ้งอะไรอยู่เล่า เดี๋ยวลูกพี่นายก็แพ้ยาตายกันพอดี” ฉันหันไปบอกพบพระเมือ่เห็นเขายืนอ้าปากพะงาบๆ อยู่

            “แอ่ก! โอ๊ยๆ! ฉันบ้า ฉันจะตายก็เพราะฝีมือเธอเนี่ยแหละ คนอะไรมือหนักชะมัดเลย” ภีมเขยิบตัวออกจากฉันก่อนที่จะเอี้ยวตัวหันมาเผชิญหน้ากับฉันแล้วจับแขนทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ไม่ให้ทุบเขาอีก

            “อ้าว ก็ฉันกลัวนายจะตายนี่ นายยังทำงานให้ฉันไม่สำเร็จเลยนะ ถ้านายตายไปฉันจะทำยังไงล่ะเฮอะ >_<

            “โถ่ นึกว่าจะเป็นห่วงกัน แล้วบ้านเธอเขาทุบหลังแบบนี้ให้คายยาออกมาหรือไงฉันว่าที่ออกมามันจะเป็นเลือดมากกว่า ช้ำในตายน่ะแผลที่ท้องยังไม่ทันหายดีเลยเนี่ย ยัยโรคจิต!

            “อ้าวเหรอ”

            “เออเดะ นี่ไอ้พบก็ยืนนิ่งเลยนะครับ ไม่คิดจะช่วยกันเลยเหรอครับ”

            “กำลังอึ้งกับสิ่งที่พี่สาวทำอยู่ครับลูกพี่”

            “งั้นถ้าฉันไม่หยุดยัยนี่เอง แกคงได้อึ้งต่อเพราะฉันตายคามือยัยนี่แน่ๆ -*-

            “โอ๋ๆๆ ไม่ทำหน้าบูดสิครับ ผมขอตัวลงไปดูลูกค้าข้างล่างก่อนดีกว่า พี่ภีมอยู่กับพี่พาเฟ่ต์นะครับ” พบพระรีบพูดปลอบทันทีก่อนที่จะเดินออกไปในที่สุด

            “ฮะ เฮ้ย! ให้ฉันอยู่กับยัยนี่เนี่ยนะ” ภีมมองตามไปจนพบพระปิดประตูห้องลงล้วทำสายตาละห้อยอย่างน่าสงสาร

            “ทำไม เพราะฉันเป็นผู้หญิงใช่มั๊ยนายเลยไม่อยากอยู่กับฉันน่ะ”

            “ต้องการจะสื่ออะไรของป้าไม่ทราบครับ =_=+” ภีมหันมาหรี่ตาลงมองฉันด้วยความสงสัย นี่ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ยะ หึ!

            “ฉันเป็นผู้หญิงก็หมายถึงฉันไม่ใช่ผู้ชายไงล่ะ”

            “เอ้า! ป้าสับสนอะไรกับชีวิตหรือเปล่าเนี่ย หรือเครียดเรื่องที่จะโดนจับแต่งงานมากเกินไป” เขาแกล้งปั้นสีหน้าเป็นห่วงฉัน

            “นายนั่นแหละสับสนกับชีวิตกับเพศของตัวเอง!

            “นี่อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่เลิกคิดเรื่องที่หาว่าฉันเป็นเกย์น่ะ -*-

            “ก็ใช่น่ะสิยะ >^<

            “ยัยประสาท”

            “นี่นาย

            “ยัยโรคจิต”

            “ไอ้” ยังไม่ทันที่ฉันจะคิดสรรหาคำมาว่าเขาเสร็จ เขาก็ว่ากลับมาซะก่อนโดยไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรมาก

            “ยัยป้าสมองเสื่อม”

            “นายภีม!

            “เธอนี่มันจิตชะมัดเลย ตัวเองจะโดนจับแต่งงานคนเดียวยังไม่พอ ยังจะมาจับคู่ให้ฉันเป็นเกย์กับไอ้พบอีก คิดได้ไงเนี่ย -*-” เขาร่ายมาชุดยาวอย่างไม่หยุดหายใจจนฉันถึงกับกลอกตาไปมามองเพดานห้องทันทีก่อนที่จะถอนหายใจออกมายาวๆ

            “เฮ้อออ~ นายนี่มันปากจัดที่สุด”

เดี๋ยวนะ! แดนนี่เคยบอกฉันว่า พวกผู้ชายที่พูดมากๆ ปากจัด กัดเก่ง พูดจาประชดประชัน มักจะเป็นเกย์! O_O ไอ้หมอนี่มันเข้าข่ายจริงๆ นะเนี่ย

“เธอมันป้าขี้วีน จ้องจะจับผิดชาวบ้านเขาไปทั่ว”

“ก็ชาวบ้านมันทำตัวน่าสงสัย”

            “ฮึ่ย! ยัยประสาท ฉันไม่คุยกับเธอล่ะ ยิ่งคุยยิ่งปวดขี้” ภีมพูดแล้วเบ้ปากก่อนที่จะลุกหนีฉันเดินไปเข้าห้องน้ำเฉยเลย ไอ้ไอ้บ้าเอ๊ย! คอยดูนะ ฉันจะต้องหาหลักฐานมามัดตัวนายให้ได้เลยว่านายไม่ใช่ผู้ชาย คนอะไรทำตัวน่าเกลียดชะมัดเลย -0-

ระหว่างที่ฉันนั่งใช้ความคิดอยู่ว่าจะหาทางจับผิดภีมยังไงดี เจ้าตัวเขาก็เดินผิวปากออกมาจากห้องน้ำอย่างสบายใจ ก่อนที่จะเหล่ตามามองฉันนิดหน่อยแล้วทำปากจู๋ย่นหน้าอยากล้อเลียนฉันพร้อมกับเดินไปนั่งลงยังเก้าอี้ประจำตำแหน่งของเขาที่หนังโต๊ะทำงานโดยที่ไม่พูดอะไรกับฉันสักคำ

            สิ่งมีชีวิตที่ยังไม่แสดงเพศแน่ชัดนักซึ่งอยู่ภายในห้องเดียวกับฉัน ณ ตอนนี้ กำลังพรมมือลงไปบนคีย์บอร์ดของโน้ตบุ๊กตรงหน้าตัวเองด้วยความชำนาญ ฉันเองก็กำลังนั่งมองเขาจากโซฟาที่นั่งตัวเดิมด้วยความอยากรู้(อยากเห็น) ว่าเขาทำอะไรอยู่

            “นี่นาย” เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องมันเงียบเหงาจนเกินไป ฉันจึงหาเรื่องชวนภีมคุยเพื่อสร้างสีสันให้แก่ชีวิต

            “ห๊ะ?” คำเลิกคิ้วทำหน้ากำลังฟังว่าฉันจะพูดอะไรต่อโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองฉัน

            “นายเป็นแฟนฉันจริงหรือเปล่าเนี่ย ไม่สนใจฉันเลยนะยะ”

            “ไม่จริง เธอจ้างฉัน”

            “ฉันหมายถึงนายก็ควรจะทำหน้าที่ของนายให้มันดีๆ หน่อยสิยะ ให้มันคุ้มค่าจ้างหน่อยน่ะ”

            “ฉันป่วยอยู่นะ เธอจะไม่ให้ฉันพักผ่อนบ้างหรือไง -*-

            “ก็ฉันก็ไม่เห็นว่านายจะพักผ่อนตรงไหนนี่ ยังนั่งเล่นคอมอยู่เลยน่ะฉันพูดตามที่เห็นทันที หนอยแน่ะ ทำมาเป็นว่าฉันไม่ให้พักผ่อน ตัวเองนั่นแหละที่ไม่ยอมพักเอง ชิ!

            “ฉันจะเข้ามาเช็คโน่นนี่นั่นของกิจการตัวเองตามปกติ ไม่ได้หรือไงห๊ะ”

            “เสร็จแล้วก็มาช่วยฉันคิดด้วยนะว่าจะทำยังไงต่อไปดีเรื่องที่นายเป็น

            “เป็นอะไร พูดให้มันดีๆ นะ =_=” ภีมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันแล้วทำเสียงเข้มทันที เมื่อกี้ฉันเกือบจะหลุดไปแล้วว่าเรื่องที่เขาเป็นเกย์น่ะ YoY

            “เป็นแฟนปลอมๆ ของฉันไง เออนั่นแหละ” แถวบ้านเรียกว่าแถค่ะ (_ _||)

            “ยัยป้านี่ท่าจะประสาทจริงๆ แฮะ เธอจะมาคิดอะไรเรื่องฉันไม่ทราบในเมื่อเราทำสัญญาว่าจ้างกันเป็นลายลักษณ์อักษรอยู่แล้ว ทำไมไม่คิดว่าจะทำยังไงให้พวกบอสแอลจินั่นล้มเลิกเรื่องที่อยากได้ป้าไปเป็นสะใภ้แล้วขนข้าวของกลับประเทศตัวเองไปซะล่ะห๊ะ โว๊ะ =*=” ฉันเห็นหมอนี่ฉลาดขึ้นมาก็วันนี้แหละ นั่นสิ ทำไม่ฉันไม่คิดบ้างนะก็เพราะเรื่องของไอ้คนที่พูดให้ฉันคิดมันน่าคิดมากกว่าไง หึหึหึ -_-+

            “ก็นั่นแหละ ฉันเองก็หมายความว่าอย่างนั้น

            แล้ววันนี้ทั้งวันฉันก็ขลุกอยู่กับอีตาภีมในห้องสีฟ้าหวานแหววชวนอ้วกไม่ได้ออกไปไหนเลย ไม่สิ พูดอย่างนั้นมันจะดูไม่ดีเพราะเราสองคนไม่ได้ทำอะไรไม่ดีไม่ร้าย แต่ว่าเราช่วยกันคิดวิธีที่จะทำให้จีฮวานเลิกยุ่งกับฉันต่างหากล่ะ แหมถ้าพูดกันตามตรง ฉันเองก็เสียดายเหมือนกันนะที่จะต้องมานั่งก่อกำแพงกันคนหล่อออกจากตัวเองน่ะ แต่ก็ช่วยไม่ได้แฮะ T^T

            แล้วทุกคนรู้มั๊ยว่าหลังจากที่คิดมาทั้งวันก็ไม่ได้สาระอะไรเลย เพราะฉันมัวแต่คิดว่าจะจับผิดนายภีมยังไงดีจนไม่ได้ฟังที่เขาพูด เขาก็เลยว่าฉันเหม่อ บลาๆๆๆ อะไรไม่รู้เยอะมาก ฉันเองก็จำไม่หมด เลยกลายเป็นว่าเรานั่งทะเลาะกันซะมากกว่า แถมวันนี้พบพระก็ไปงานวันเกิดเพื่อน ไอ้บ้าภีมเลยให้ฉันนั่งดูโดราเอม่อนแอดเวนเจอร์(?)เป็นเพื่อนรอจนพบพระกลับมาที่ร้าน สองคนนั้นถึงจะกลับไปด้วยกัน ยิ่งคิดมันก็ยิ่งน่าสงสัยใช่มั๊ยล่ะเรื่องของสองคนนี้ -_-+

ตอนนี้ก็เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ฉันเดินเข้าบ้านมาด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เพราะจู่ๆ วันนี้ไฟที่บ้านเกิดดับขึ้นมาหรือยังไงก็ไม่รู้ เพราะนอกจากไฟที่ประตูรั้วแล้ว ก็ไม่มีไฟดวงไหนในบ้านที่เปิดให้แสงสว่างเหมือนเช่นทุกวันเลย ฉันเองก็ไม่ใช่คนพกไฟฉงไฟฉายซะด้วยสิ อาศัยว่าเดินที่นี่มาทั้งชีวิตเลยทำให้ไม่ชนเข้ากับบรรดาข้าวของต่างๆ ภายในบ้าน

            พรึ่บ!

            O_O

            ตุ๊บ!

            “เฮือก! กรี๊ดดด~! นะโมๆๆ >_<” จู่ๆ ไฟในบ้านก็สว่างขึ้นโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ฉันจึงทิ้งกระเป๋าลงกับพื้นแล้วหลับหูหลับตากรี๊ดทันที คุณพ่อคุณแม่ที่รักช่วยลูกด้วย ผีสางนางไม้อย่าได้มาหลอกหลอนลูกเลย จงเป็นสุขๆ เถอะ โฮกกก~

            “พาเฟ่ต์พาเฟ่ต์ครับ เป็นอะไรเหรอครับ”

            “กรี๊ดดด!!!” ฉันร้องดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ถึงมือเย็นๆ ที่พุ่งเข้ามาจับตัวฉันเอาไว้

            “พาเฟ่ต์ครับ ผมเองครับ”

            “อ้าว นายเองเหรอ o.O” เมื่อฟังเสียงนั้นชัดๆ จึงพบว่ามันคุ้นหูซะเหลือเกิน ฉันจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วก็พบว่าเป็นจีฮวานนั่นเองแล้วเขามาทำอะไรที่บ้านฉันตอนนี้เนี่ย? แล้วบ้านนี้ไม่มีคนอยู่แล้วหรือไง? แล้วโอ๊ยๆ งงจนไม่รู้จะถามอะไรแล้วนี่ย

            “ครับ ผมเห็นว่าวันนี้พาเฟ่ต์หายไปทั้งวันก็เลยเป็นห่วง แต่ไม่รู้จะไปตามที่ไหน”

            “เหรอ ฉันก็ไม่ค่อยอยู่บ้านเป็นปกติอยู่แล้วนะ ว่าแต่ทำไมเมื่อกี้บ้านฉันถึงได้มืดแบบนั้นล่ะ”

            “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณพ่อคุณแม่พาเฟ่ต์ท่านขึ้นนอนกันแล้วน่ะ พวกแม่บ้านก็น่าจะนอนกันแล้วล่ะครับ ผมเห็นว่าไม่มีคนอยู่ข้างล่างแล้วก็เลยปิดไฟหมดกำลังคิดว่าจะหลับสักหน่อย แต่พาเฟ่ต์ก็กลับมาพอดี”

            “บ้านช่องมีไม่กลับเนอะ”

            “ก็ผมเป็นห่วงคุณนี่ครับ ^_^” นายอย่ามาทำตัวน่ารักจะได้มั๊ยยะ -*-

            “ฉันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกน่า ยังไงก็ขอบคุณนายมากล่ะกัน แล้วนี่กลับจะยังไงล่ะเนี่ย ขึ้นไปนอนห้องรับรองข้างบนมั๊ย”

            เดี๋ยวโทรเรียกรถที่บ้านมารับครับ พาเฟ่ต์กลับมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักผ่อนเถอะครับ ผมคงไม่รบกวนแล้วล่ะ

            “อื้ม” ฉันแกล้งทำหน้านิ่งๆ แล้วพยักหน้ารับเหมือนคนที่ไม่รู้สึกอะไร แต่ความจริงในใจฉันกำลังเต้นแรงมากเลยล่ะ TT_TT นี่ฉันหวั่นไหวกับคำพูดและการกระทำของผู้ชายจากแดนกิมจิคนนี้จริงๆ เหรอเนี่ย ไม่นะ ท่องเอาไว้สิพาเฟ่ต์...เขาคือบุคคลอันตราย เขาคือผู้ต้องสงสัยว่าส่งคนมาทำร้ายอีตาภีม...แต่นี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขามารอฉันอยู่ที่นี่ใจนึงฉันก็สงสารเขา อีกใจนึงก็ต้องแข็งใจเอาไว้ เพราะตอนนี้ฉันยังไม่รู้ว่าตกลงเขาเป็นคนยังไงกันแน่

            ความจริงฉันแกล้งทำเป็นขึ้นมาข้างบน แล้วก็แอบย่องลงมาข้างล่างอีกครั้ง แล้วก็รอจนคนที่บ้านจีฮวานมารับเขากลับไป ฉันจึงล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อย ความจริงฉันก็เป็นคนล็อกอยู่บ่อยๆ นะ เพราะฉันมักจะกลับดึกๆ โต้รุ่ง =..= ก็เลยบอกคนงานที่บ้านไว้ว่า ง่วงก็ไปนอนกันเถอะ ไม่ต้องรอรับฉัน (_ _||)

            ฉันเหลือบดูนาฬิกาแขวนผนังก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆ ตีสองแล้ว ฉันก็ยังนอนไม่หลับ ได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอนจนผ้าห่มพันตัวไปหมดแล้ว สาเหตุที่นอนไม่หลับก็เพราะฉันมัวแต่คิดเรื่องจีฮวานอยู่น่ะสิบางทีเขาก็ดูน่าสงสัยว่ามีส่วนรู้เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับภีม บางทีเขาก็ดูใสซื่อไม่รู้เรื่องอะไรเลยส่วนประธานลีนั่นฉันสงสัยแน่นอนอย่างไม่เคลือบแคลงใจเลยล่ะ! กลายเป็นว่าตอนนี้ฉันจะต้องหาทางทำให้คนร้ายเผยตัวออกมาให้ได้ แล้วก็หาหลักฐานจับผิดอีตาภีมด้วย ซึ่งเรื่องหลังฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะอยากรู้ไปทำไมนักหนา เพราะต่อให้หมอนั่นเป็นเกย์หรือไม่เป็นเกย์มันก็คงไม่มีผลอะไรกับฉันอยู่แล้ว =_=^

            เฮ้อ! เกิดเป็นฉันนี่มันก็ไม่ได้สบายอย่างที่คิดนะ

 










 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MineMinute Talk :
อัพแว้วววววววว รอนานใช่มั๊ยยยยย (ช่ายยยยยย)
555555 ก็ติดภารกิจสอบมิดเทอมอะเนอะ นี่ผ่านมาแล้วก็มาอัพได้ ฮิฮิ
มายยังไม่ปิดเทอมเลยอ้ะ กว่าจะปิดก็ พฤษภาคมโน่นแน่ะ (โหววววว) มหา'ลัยเข้าอาเซียนก็งี้ (_ _||)
เอาล่ะ ตอนนี้เป้นยังไงกันบ้างเอ่ย สนุกหรือเปล่าคะ >_<
ใครอยากลุ้นตอนต่อไปก็คอมเม้นท์ด้วยนะฮ้าาาาาา

แนะนำ ติ ชม กรี๊ดกร๊าด เข้ามาได้เหมือนเดิมจ้าาา
ขอบคุณคอมเม้นท์ที่ผ่านๆ มา แล้วก็ที่กำลังจะเกิดขึ้นมา ณ ที่นี้ อีกเช่นเคยจ้า
ยอมรับเลยว่า
เวลาเหนื่อยๆ คิดออะไรไม่ออก ก็มานั่งอ่านคอมเม้นท์นี่แหละค่ะ
บางคอมเม้นท์อ่านแล้วก็ขำเพราะมีแต่ 55555 (<< เออก็ยังดี ทีรีดเดอร์มีความสุขและเสียงหัวเราะ >__<)
สำหรับอีภีมก็ยัง
ทำตัวภีมๆ เหมือนเดิม 555 พบพระน่ารักโฮก หลงรัก ฮิ__ฮิ
จีฮวานก็ยัง งงๆ อยู่ว่าดีหรือร้าย ต้องร้องเพลงว่า

บอกกับฉันสักทีได้ม้ายยย เธอจะรักหรือเธอจะร้ายยย
อยากรู้ถึงความจริงข้างใน~ ไม่อยากเสียใจเสียน้ำตา~ (ให้คนหล่อ =..=)
อย่าลืมให้กำลังใจ
พาเฟ่ต์กันด้วยนะคะ ดูจะงานเข้าหลายเรื่อง -__-
มายชอบทำชีวิตนางเอกรันทด โฮ๊ะๆๆๆ 
แพล่มมาก็เยอะล่ะ ช่วงนี้
อากาศร้อนมาก บางวันฝนตกเฉย =__=
ออกไปข้างนอกก็พกร่ม พกเสื้อแขนยาวกันไปด้วยนะคะ
ปกติมายออกจากบ้านทีก็แต่เช้าตรู่ กลับถึงบ้านก็ค่ำๆ มืดๆ เลยไม่ค่อยเจอแดดเท่าไหร่ ก็มีบ้างตอนเดินอยู่ที่ ม
แต่ส่วนมากก็นั่งติดแอร์ 555555555 วันหยุดโดนแดดทีถึงกับ
ช็อค O[]O
ร้อนแรงมากเลยนะฮ้า ตัวแดงแสบผิวกันไปดิ =*=
รีดเดอร์ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะจ๊ะ จุ๊บๆ >3<
รักทุกคนเหมือนเดิมค่าาาา

คนอ่านมีนะ แต่คนเม้นท์ไม่ค่อยมี =_=
จะแต่งต่อดีป่าวหว่า T^T
ว่างๆ ก็แวะไปจิ๊จ๊ะกันที่เพจได้นะคะ ;P  

สุดท้ายจริงๆ ล่ะ ฝากนิยายอีกเรื่องด้วยนะฮ้าาาา ใครยังไม่ได้ไปแอดแฟน รีบเลยอย่าช้านะฮ้าาา
: เอามาอ่อยซักหน่อยนึง :
 

เอาล่ะ...โอเค ฉันเข้าใจว่า เขามีแฟนแล้ว แต่ว่า...
“ฉันไม่ได้จะแย่งแฟนใครนะ เพียงแต่ แฟนเธอ ต้องมาเป็น แฟนฉัน -.,-”

(อยากรู้ต้องจิ้มๆๆๆๆๆๆ)
 
Ampere Mission ภารกิจร้าย ขโมยหัวใจนายสุดหล่อ





 
G Minor!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

625 ความคิดเห็น

  1. #559 TiNa (@chorz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 03:05
    ลิ้นจี่หวานเป็นผู้ชายสีเทาออกแนวทึมๆ พาเฟ่ต์อย่าไปสนใจเลย ไปสนใจภีมดีกว่า นะๆ
    #559
    0
  2. #293 indigo443 (@indigo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 18:46
    จิ้นคู่นี้กันไปเลยดีมั้ยเนี่ย 555 ฮุ้ๆ -,,-
    #293
    0
  3. #253 ` สมายชัตเตอร์ . (@leeplayy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 16:32
    ถ้าภีมเป็นเกย์พาเฟ่ต์ก็ช้ำไง รู้น่าๆ
    #253
    0
  4. #193 BKB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 21:46
    แต่งต่อนะคะ สนุกมากจริงๆ จะคอยติดตามนะคะ^^
    #193
    0
  5. วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:53
       สนุกดีค่ะ ชอบความกวนของอีตาภีม แต่งต่อนะคะ สู้ๆ
     
    #187
    0
  6. #186 CrazY_EeaRn (@lovely-eearn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 16:08
    ถ้าลิ้นจี่เป็นคนดีจริงๆก็น่าสงสารอยู่นะ T^T
    #186
    0
  7. #183 เจน เจน เจน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 14:27
    ภีมกวนมากกกกกกกกก-3-

    พอนึกถึงจีฮวานว่าหน้าเหมือนเซฮุน?-...-

    แล้วรุ้สึกสงสารมากมายยย

    มาหาเค้าป้าวตัวเองง*0*

    บ้าแล้ว รอรอรอนะค่ะ^^
    #183
    0
  8. #182 heartless girl (@yokandmom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 23:50
    หายๆปนานจังเลน อัพไวๆเลยน้า
    #182
    0
  9. #181 Melody1999 (@melody1999) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 00:49
    "จีฮวาน"หล่อโฮกกกกก
    #181
    0
  10. #180 Tinnie' (@tinniee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 19:24
    แอบหวั่นไหวกะคุณลิ้นจี่หวานนนนนนน .  
    #180
    0
  11. #177 Lampardsinglee (@sirinapaphat16) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 19:40
    รอออออออออ ~

    เมื่อไหร่ไรท์จะมาน้าาา *0*
    #177
    0
  12. #174 123 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 00:16
    หนุกมากกกกค่ะ อัพเร็วๆนะค๊าาา :'D
    #174
    0
  13. #173 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 20:51
    ฮาแตกกกก
    พาเฟ่ต์จับผิดสุดๆไปเลยย
    รีบอัพนะคพ
    ดกรียนจริงจัง
    #173
    0
  14. #172 SixCB (@orpicuew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 19:20
    อย่าหวั่นไหวดิพาเฟ่ต์ ไปหวั่นไหวกะภีมโน่นนนนนน
    #172
    0