[END] ◄ Employ Loving ► จ้างแล้วห้ามชิ่ง รักจริงจัดเต็ม! (ครับผม)

ตอนที่ 15 : Employ | Part 14 ผิดไปโดยไม่ตั้งใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    26 มี.ค. 58

 Employ | Part 14 ผิดไปโดยไม่ตั้งใจ







 

           

“ร้อยแปดวิธีจับผิดเกย์หึหึ” ฉันอ่านชื่อหนังสือที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านหนังสือของห้างดังแห่งหนึ่ง ด้วยความที่ค้างคาใจมากว่าแฟนกำมะลอของฉันเป็นเกย์จริงหรือเปล่า ฉันก็เลยรีบมาที่นี่ตั้งแต่ห้างเปิดเลยล่ะ เพราะหลังจากได้ของที่ต้องการแล้ววันนี้ฉันมีนัดกับจีฮวานเพื่อไปกินข้าวกับเขา ก็เมื่อเช้าเขามาชวนฉันที่บ้านแต่เช้าเลยน่ะสิ ไอ้ฉันก็เกรงใจเขาเห็นว่าเมื่อคืนก็มารอจนฉันกลับมา ทำไมเขาต้องทำตัวดีกับฉันขนาดนี้ด้วยนะ U.U

            “เอาวะฉันต้องรู้ให้ได้” ฉันพูดกับตัวเองอีกครั้งก่อนที่จะหยิบหนังสือเล่มเมื่อกี้ออกมาจากชั้นวางแล้วเตรียมจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

            “จ๊ะเอ๋! บังเอิญจังเลยนะครับแฟน o.O

            “ว้าย! OxO” ขณะที่ฉันกำลังจะเดินเลี้ยวออกจากหัวมุมของชั้นวางหนังสือ แขกไม่ได้รับเชิญก็โผล่มาจนฉันตกใจเกือบทำหนังสือหล่นลงกับพื้น ดีนะที่ยังพอมีสติอยู่ =*=

“ทำหน้าอย่างกับเห็นผีแน่ะป้า ว่าแต่มาซื้อหนังสืออะไรเหรอ” ภีมถามพลางชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ฉันเพื่อจะดูหนังสือที่ฉันถืออยู่ แต่ฉันก็รีบเอาไปซ่อนไว้ข้างหลังทันทีเพราะกลัวเขาจะเห็น ให้ตายเหอะ! ทำไมไอ้บ้านี่มันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย

“เอ่อนะ นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่ วันนี้ฉันไม่ได้โทรตามให้นายมาทำหน้าที่แฟนนะ =*=

            “ก็บอกอยู่เมื่อกี้ว่าบังเอิญฉันก็มาซื้อหนังสือเหมือนกันน่ะ” เขาพูดพร้อมกับชูหนังสือในมือให้ฉันดู แล้วฉันก็พบว่ามันเป็นตำราอาหารดีๆ นี่เอง

ว่าไงนะ?! ตำราอาหารอย่างนั้นเรอะ! O_O

            ผู้ชายชอบทำอาหารมันน่าสงสัยนะว่ามั๊ย

            ยอมรับเลยว่า ไม่ว่าตอนนี้นายภีมภัทรจะทำอะไรมันก็น่าสงสัยสำหรับฉันไปหมดเลยล่ะ ก็ฉันอยากรู้จริงๆ นี่ว่าหมอนี่มันเป็นเกย์หรือเปล่าน่ะ

            “แหม ใจตรงกันเลยนะจ๊ะแฟนจ๋า มาซื้อหนังสือที่เดียวเวลาเดียวกันเลย >_<

            “ตลกเหรอป้า ปกติไม่พูดกับฉันแบบนี้นี่ ทำตัวแปลกๆ นะ เมนส์ไม่มาเหรอ อ๋อไม่สิ อย่างป้าคงหมดวัยนั้นแล้ว -0-

            อะไอ้บ้า! ฉันเกลียดแก โฮกกกก~

            “จะหาเรื่องฉันใช่มั๊ยยะ”

            “ไม่อะ เสียเวลา ไปจ่ายตังค์ดีกว่า”  เจ้าตัวพูดแล้วก็เดินผิวปากออกไปยังเคาน์เตอร์ ส่วนฉันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ไม่ใช่เพราะเขาไม่หาเรื่องฉันหรอกนะ แต่เพราะเขาเลิกสนใจหนังสือที่ฉันจะซื้อต่างหากล่ะ ฉันเดินตามไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ซึ่งห่างจากภีมมากเพื่อความปลอดภัย ก่อนที่จะรีบเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าสะพายทันที แล้วก็เดินมาหาเขาที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วรออยู่หน้าร้านฉันไม่ได้พูดผิดใช่มั๊ย เขาต้องรอฉันสิ ก็เขายืนมองมาที่ฉันอะ

            “นายชอบทำอาหารเหรอ >_<” เป็นประโยคแรกที่ฉันถามเขาเมื่อเดินมาถึง

            “ไม่อะ ไอ้พบมันทำโน่น ก็ให้มันดูแลร้านเลยต้องมาซื้อให้มันแบบนี้นั่นแหละ นี่ไม่รู้ว่าฉันเป็นเจ้านายหรือมันหรือเป็นลูกน้องมันกันแน่เนี่ยเอ่อ ว่าแต่ป้าเถอะเอารถมาใช่มั๊ย จะขอกลับด้วยคนพอดีว่ารถฉันเอาไปเปลี่ยนยางเลยนั่งแท๊กซี่มา”

            “นายก็นั่งแท๊กซี่กลับไง”

            “ฉันเป็นแฟนเธอนะ -3-

            “แฟนจริงๆ ซะที่อุ๊บ! OxO” ขณะที่ฉันกำลังจะโวยวายนั้นภีมก็เอามือเอื้อมมาปิดปากฉันไว้ทันทีก่อนที่จะกระซิบที่ข้างหูให้ได้ยินแค่สองคน

            “อยากแต่งงานกับไอ้ลิ้นจี่เกาหลีหรือไงป้า นี่ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามีคนคอยจับตามองพวกเราอยู่น่ะ พอฉันปล่อยแล้วห้ามหันซ้ายหันขวานะเดี๋ยวผิดสังเกต” พูดจบเขาก็ปล่อยฉันให้เป็นอิสระทันทีแล้วฉันก็เพิ่งเข้าใจก็ตอนนี้นั่นเอง นี่ฉันลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยนะเนี่ยมีคนคอยตามอยู่ฉันลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ยังไงกัน TOT

            “ฉันลืมไปเลยอะ”

            “คนแก่ก็ขี้ลืมแบบนี้”

            “ไอ้บ้า”

            “เอาเถอะ ยังไงเธอไปส่งฉันที่ร้านหน่อยละกันมีเรื่องจะคุยกับเธอด้วยเนี่ย”

            สรุปแล้วฉันก็ต้องทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ภีมนั่งเพื่อจะไปส่งเขาที่ร้านจนได้ ตอนแรกฉันก็จะให้เขาเป็นคนขับนั่นแหละ แต่เขาบอกว่ามีเรื่องต้องพูดเดี๋ยวไม่มีสมาธิขับ ฉันว่ามันเป็นข้ออ้างชัดๆ เลย หาเรื่องจะแกล้งฉันซะมากกว่า ชิ!

            “มีเรื่องอะไรก็ว่ามาสิ นายนี่มันมาเฟียกว่าจีฮวานอีกนะเนี่ย บังคับโน่นบังคับนี่เรื่องเยอะจริงๆ”

            “อย่าเอาหล่อจุงเบยไปเปรียบเทียบกับลิ้นจี่ไม่มี อ.ย กับ ม..ท นะครับแฟน” ไอ้ อ.ย นี่ฉันรู้จักนะ แต่อันหลังมีใครรู้จักบ้างคะ =_=

            “ม..ท อะไรของนาย”

            “มาตรฐานความหล่อขั้นเทพไงครับ >O<

            “พอเถอะ เข้าเรื่องได้แล้ว -_-^” ฉันล่ะอยากจะอ้วกสักวันละร้อยรอบให้กับความหลงตัวเองของหมอนี่เลยจริงๆ ผู้ชายบ้าอะไรหาดีแทบไม่ได้เลย ให้ตายเถอะ

            “คืออย่างนี้ ฉันว่าไอ้คนที่คอยตามฉันกับคอยตามเธอมันต้องเป็นคนละคนกันแน่ๆ เพราะฉันรู้สึกว่าช่วงนี้แถวคอนโดฉันบรรยากาศมันแปลกๆ ไป แถมไอ้ห้องตรงข้ามก็มีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่เมื่อวานนี้เอง เมื่อเช้าเปิดประตูออกไปเจอพอดี ฉันอุตส่าห์ทักทายแต่เขากลับทำหน้านิ่งใส่แล้วก็มองฉันแปลกๆ”

            “นายอย่าบอกนะว่าคนที่คอยตามนายอาจจะเป็นคนที่ย้ายเข้ามาอยู่ห้องตรงข้ามกับนายน่ะ”

            “มันก็มีความเป็นไปได้ป้ะ”

            “ประธานลีจะทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”

            “อะไรก็เกิดขึ้นได้น่า นี่ก็ยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนทำร้ายฉันกันแน่ ตอนนี้ที่น่าสงสัยสุดก็ไอ้พวกที่ตามเราสองคนอยู่นั่นแหละ เธอเองก็ระวังตัวไว้มั่งก็ดีนะ แต่ถ้าเป็นคนของไอ้บอสแอลจิจริงมันคงไม่ทำอะไรเธอหรอก”

            “ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ อย่างนี้ฉันกับนายไม่ต้องทำตัวติดกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยหรือไงยะ ความจริงฉันก็เป็นห่วงนายเหมือนกันนะ”

            “ป้าพูดอะไรเลี่ยนๆ จะอ้วก”

            “ฉันหมายถึงกลัวนายจะโดนลอบทำร้ายตายไปซะก่อนไง อย่างนี้ใครจะเป็นไม้กันหมาให้ฉันล่ะ”

            “ฉันมีค่าก็ตรงนี้แหละ” ภีมพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

            “ก็ฉันจ้างนายนี่ยะ นายก็ต้องทำงานให้คุ้มค่าจ้างสิ ทีนายยังงกกับฉันได้ ฉันก็งกกับนายได้เหมือนกันย่ะ”

            “ยัยป้ามหาภัย -0-

            “นายนี่มันกวนประสาทชะมัดเลย”

“พูดเหมือนเอไม่กวนว่าแต่ว่าวันนี้เธอไม่มีธุระใช่มั๊ย”

            “วันนี้เหรอ” ฉันเงียบไปก่อนที่จะนึกว่านัดกับใครไว้หรือเปล่า แต่คิดแล้วคิดอีกก็ได้คำตอบว่าวันนี้ฉันว่าง “…ไม่มีนะฉันตอบออกไปในที่สุดถึงแม้ว่าจะรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไปก็เถอะ แต่ถึงลืมมันก็คงไม่สำคัญหรอกมั้ง เพราะถ้าสำคัญฉันต้องจำได้สิ =.,=

            “ไปดูหนังกันมั๊ยอะ”

            “คิดยังไงถึงชวนเนี่ย” ฉันว่าวันนี้หมอนี่มาแปลกนะว่ามั๊ย -_-^

            “เอ้า! ก็เธอจ้างฉันมาเป็นแฟนนี่ ฉันก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดไง ที่สำคัญเพื่อเป็นการยืนยันความสัมพันธ์ของเราไงครับแฟนครับ ให้ไอ้พวกที่ตามๆ เราอยู่มันไปรายงานด้วยความเข้าใจผิดว่าเรารักกันมากๆ มันก็จะเป็นผลดีกับแฟนไม่ใช่เหรอครับ”

            “=_=^” ฉันหันไปมองภีมแวบนึงก่อนที่จะหันกลับมามองตรงไปยังถนนข้างหน้าต่อ เมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร ภีมจึงทำเสียงอ้อนทันที

            “โถ่แฟนครับ TTvTT” เด็กน้อยชะมัดเลยหมอนี่ -0-

            “ไปก็ได้ นายเลี้ยงฉันด้วยนะ”

            “ฉันว่าเออครับ เลี้ยงก็ได้ครับ” ตอนแรกภีมทำท่าทางเหมือนจะไม่ยอมเลี้ยง แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ ให้มันได้อย่างนี้สิ! เดี๋ยวนี้เขางกน้อยลงนะว่ามั๊ย หรืออาจจะไม่ก็ได้มั้ง -.,-

            “นายทำตัวได้ดีมาก สิ้นปีเดี๋ยวมีโบนัสให้ โฮะๆ”

            “นี่ไม่คิดจะเลิกกับฉัน ให้คนอื่นมาจ้างฉันบ้างเหรอ” เขาเปลี่ยนจากเสียงอ้อนเป็นเสียงเซ็งๆ ทันทีเมื่อได้ยินคำว่าสิ้นปี

            “ก็ฉันยังไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่จะล้มเลิกความคิดเรื่องจับคู่ฉันกับจีฮวานเมื่อไหร่นี่”

            “งั้นคงรอให้ฉันกับเธอแต่งงานกันก่อนมั้งครับ”

            “ฝันไปเถอะ”

            “ไม่งั้นก็เธอก็ต้องรีบท้องซะตอนนี้อยากมีลูกมั๊ยล่ะ *0*” ภีมพูดพร้อมกับเอนตัวเข้ามาใกล้ฉันท่าทางกับน้ำเสียงของเขาเล่นเอาฉันขนลุกซู่ทันทีเลยล่ะ

ดูแต่ละความคิดของมันสิคะ!

            “พูดบ้าอะไรของนายใครอยากมีลูกกับนายยะ -///-

            “ก็ไม่ได้บอกว่ามีกับฉันสักหน่อย -3-

            “ไอ้บ้า!

            “แต่มีกับฉันก็ได้นะ เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้เป็นเกย์ แล้วไอ้หนังสือที่เธอซื้อมาวันนี้น่ะ จะบอกให้ว่าซื้อมาก็เปล่าประโยชน์ J” เมื่อได้ยินเขาพูดดังนั้นฉันก็ถึงกับตาลุกวาวทันที

นี่เขารู้เหรอเนี่ย!

            “หนังสืออะไร ไม่เกี่ยวกับนายเลยย่ะ”

            “ร้อยแปดวิธีจับผิดเกย์ก็มีแต่คนบ้าเป็นป้าสมองเสื่อมอย่างเธอเท่านั้นแหละที่คิดว่าฉันเป็นเกย์น่ะ”

            “นายรู้เหรอว่าฉันซื้อมาน่ะ ฉันอาจจะสงสัยคนอื่นก็ได้ อย่ามาร้อนตัว -3-” ยังแกล้งไขสือต่อไปค่ะ

            “อ๋อเหรอ คิดว่าฉันตามเธอไม่ทันหรือไง หล่อและฉลาดอย่างผมมีคนเดียวในโลกครับแฟนครับ”

            “แหวะ!

 

            แล้ววันนี้ฉันก็มาอยู่ที่ร้านภีมเหมือนเดิมอีกจนได้ ฉันรอเขาเช็คสินค้า แล้วก็ดูแลความเรียบร้อยโน่นนี่นั่นภายในร้าน จากนั้นก็รอลูกค้าวีไอพีของเขามารับชุดที่สั่งตัดไว้อีกต่างหาก จนฉันนั่งหลับแล้วหลับอีกอยู่ที่โซฟาของห้องรับแขกที่ชั้นแรกของเวดดิ้งสตูดิโอ พอตื่นขึ้นมาก็กินขนมกับน้ำที่พบพระเอามาให้ เสร็จแล้วก็หลับอีก ตื่นมาก็กินอีก วนเวียนไปอย่างนี้จนน้ำหนักฉันขึ้นไปไม่รู้กี่กิโลแล้วเนี่ยกว่าคุณชายภีมเขาจะเสร็จธุระก็ปาไปเกือบบ่ายสาม

 

            “ดูเรื่องอะไรดีครับแฟน” ภีมหันมาถามฉันหลังจากที่เราเดินมาหยุดดูตารางเวลาของรอบหนัง

            “ไม่รู้สิ นายอยากดูเรื่องอะไรล่ะ”

            “โดรา

            “นี่นายเมื่อวานฉันเพิ่งดูโดราเอม่อนภาคที่แล้วที่นายโหลดมาไปเองนะ เรื่องนี้ฉันขอบาย -3-” โตจนไม่รู้จะโตยังไงแล้วยังติดโดราเอม่อนอยู่ได้ คนบ้าอะไรเนี่ย

            “งั้นเรื่องนี้เลยนำเสนอพี่กากพระโขนง”

            “ที่พระเอกชื่อกาก แล้วก็กากสมชื่อเลยอะนะ”

            “ใช่”

            “แถมเกรียนด้วยอะนะ”

            “ถูก”

            “นิสัยเหมือนนายเลยอะนะ”

            “เป๊ะ!

            “อ๋อ”

            “เฮ้ย! ก็แย่แล้วครับแฟน ไปซื้อตั๋วกันดีกว่า -0-” ภีมเบิกตาโตทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ฉันพูดอะไรไป ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินนำฉันเขาไปต่อแถวซื้อตั๋ว ฉันมองตามเขาไปก่อนจะอดอมยิ้มไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่มองท่าทางแบบนั้นของเขาแล้วมันช่างเถอะ ว่าแต่ว่าทำไมฉันรู้สึกเหมือนฉันลืมอะไรไปนะ ทำไมวันนี้ชีวิตฉันมันดูเรียบง่ายจัง

            “ไปเดินเล่นกันเถอะอีกตั้งสี่สิบนาทีกว่าจะถึงรอบ ^O^” ภีมชูตั๋วหนังสองใบขึ้นมาตรงหน้าตัวเองก่อนที่จะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงแล้วหันมายิ้มให้ฉันพร้อมกับ

            หมับ~

            O_O!

            จู่ๆ เขาก็เอื้อมมือมาจับมือฉันโดยไม่บอกไม่กล่าว เล่นเอาความร้อนพุ่งขึ้นมารวมอยู่ที่หน้าฉันทันทีเลยค่ะท่านผู้ชม

            “ทำบ้าอะไรของนาย” ฉันถามในขณะที่พยายามจะแกะมือของเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล

            “มือเธอนุ่มเป็นบ้า นี่ไม่เคยทำงานบ้านงานเรือนเลยใช่มั๊ยเนี่ย”

            “แล้วนายมายุ่งอะไรด้วยเล่า! มือนายก็นุ่มไม่ต่างจากฉันหรอก ไม่เคยทำอะไรเหมือนกันล่ะสิ” จะว่าไปแล้วมือของหมอนี่มันนุ่มผิดจากผู้ชายปกติที่ควรจะเป็นจริงๆ นะ มือผู้ชายส่วนใหญ่มันต้องด้านๆ สากๆ ใช่มั๊ยล่ะ แต่ถึงหมอนี่จะเป็นส่วนน้อยมันก็น่าสงสัยอยู่ดีนั่นแหละ เพราะมือเขาเหมือมือผู้หญิงเลยน่ะสิ!

            “แล้วป้ามายุ่งอะไรด้วยเล่า” เขาแกล้งทำเสียงล้อเลียนฉัน แต่ก็ยังไม่ยอมเอามือตัวเองออกไปอยู่ดี

            “จะ fight กับฉันเหรอยะ”

            “ก็แค่ทำให้สมจริงเท่านั้น คนของประธานลีจะได้ไม่สงสัย อีกอย่างนะ...กฏข้อที่หนึ่งบอกว่าฉันมีสิทธ์จับมือถือแขนเธอ >_<” เมื่อได้ยินดังนั้นฉันก็สงบสติอารมณ์ทันที
            
“นายนี่มัน...

            “เอาไว้เข้าไปในโรงหนังเธอค่อยลวนลามฉันคืนก็แล้วกันนะ ไอ้พวกที่ตามเราน่าจะรออยู่ข้างนอก แต่ถึงเข้าไปก็ไม่เห็นพวกเราหรอก โรงหนังมันมืด >_<” เขาพูดพร้อมกับทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ ฉันล่ะอยากจะควักลูกตาของหมอนี่ออกมาจริงๆ เลย หื่นเป็นบ้า

            “ทะลึ่ง” ฉันทำเสียงดุแล้วย่นจมูกใส่เขาทันที

            “จริงสิ วันนี้ฉันกับเธอยังไม่ได้กินข้าวกลางวันกันเลย ไปหาอะไรรองท้องกันหน่อยดีกว่า”

            “ข้าวกลางวันอย่างนั้นเหรอ

            คำว่าข้าวกลางวันของภีมมันทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนขึ้นมาทันที ใครบางคนที่ป่านนี้คงจะนั่งชะเง้อรอฉันอยู่ที่บ้าน ใครบางคนที่มาหาฉันแต่เช้า ใครบางคนที่ฉันสัญญาว่าออกมาซื้อของเสร็จจะรีบกลับไปเพื่อไปกินข้าวกลางวันกับเขา

            ใครคนนั้นจีฮวาน

            ฉันลืมนัดเขาไปสนิทเลย ลืมได้ยังไงกันเนี่ย!

            “เดี๋ยวก่อน”

            ฉันเอ่ยห้ามทันทีก่อนที่ภีมจะลากฉันออกไปจากบริเวณนี้ เขาหันกลับมาทำหน้าสงสัยคิ้วผูกกันเป็นปมใหญ่แล้วยอมปล่อยมือฉันในที่สุดเพราะฉันกระตุกมือตัวเองกลับมาเพื่อล้วงเข้าไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายตัวเอง และเมื่อหยิบมันขึ้นมาก็พบว่ามีสายไม่ได้รับร่วมยี่สิบสายซึ่งเป็นเบอร์ของจีฮวานคนเดียวทั้งหมด

            “ตายแล้ว ฉันทำให้เขารู้สึกแย่อีกแล้ว” ฉันบ่นกับตัวเองทันที แล้วก็ลังเลว่าจะโทรไปขอโทษเขาดีหรือเปล่า หรือจะรอไปเจอเขาแล้วค่อยขอโทษทีเดียวเลย

            “ใครรู้สึกแย่เหรอ”

            “จีฮวานน่ะสิ วันนี้ฉันสัญญากับเขาว่าจะไปกินข้าวเที่ยงกับเขาแต่ฉันลืมไปสนิทเลย”

            “ถ้าเธอเป็นห่วงความรู้สึกหมอนั่น ทำไมเธอไม่ยอมแต่งงานกับมันไปล่ะ” ภีมถามเสียงนิ่งผิดไปจากปกติ

            “TTvTT” เป็นห่วงความรู้สึก เพราะว่าฉันเป็นคนผิดนัดน่ะสิ ไม่ใช่หมายความว่าอยากแต่งงานกับเขาสักหน่อย เฮ้อ!

            “ไปเถอะ หมอนั่นต้องรอเธออยู่แน่ เปลี่ยนเป็นข้าวเย็นแทนคงไม่เป็นไรหรอก” ภีมพูดโดยไม่ยอมหันมาสบตากับฉันแต่กลับหันไปทางอื่นแทน ทำไมวันนี้หมอนี่ทำตัวแปลกๆ จังนะ

            “แต่เราซื้อตั๋วมาแล้วนะ

            “ไม่เป็นหรอกอีกใบน่ะเดี๋ยวฉันโทรตามเพื่อนมาดู ไม่ก็คงไอ้พบนั่นแหละ แล้วเจอกันนะ” เขาพูดก่อนที่จะหันมาโบกมือให้ฉันแล้วเดินหนีไปทางอื่นทันที ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกที่แย่อย่างบอกไม่ถูก ทั้งรู้สึกผิดที่ตัวเองผิดนัดกับจีฮวาน แล้วก็รู้สึกผิดที่ทำให้ภีมต้องเป็นแบบนั้นอีก ฉันเห็นนะว่าเมื่อกี้หน้าหมอนั่นดูห่อเหี่ยวไปเลยล่ะ พารานอยด์รับประทานขึ้นมาทันทีน่ะสิคะ โฮกกก

            และแล้วฉันก็ตัดสินใจกลับบ้านจนได้ด้วยความหวังว่าจีฮวานคงยังรอฉันอยู่เป็นแน่แท้ ตอนแรกก็ว่าจะเดินตามภีมไป แต่คิดไปคิดมาฉันนัดกับจีฮวานไว้ก่อนฉันก็ควรต้องกลับมาตามนัดสิเนอะ ถึงมันจะเลทไปเป็นครึ่งวันเลยก็เถอะ ก็ตั้งแต่เช้าจนตอนนี้มันเย็นแล้วนะ!

            “จีฮวาน” ฉันเรียกชื่อคนที่ยังคงนั่งรอฉันอยู่ที่ห้องรับแขกของบ้าน เขากำลังก้มหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาแล้วหันมาหาฉันด้วยรอยยิ้ม

            “กลับมาแล้วเหรอครับ ^_^” รอยยิ้มนั่น! เอามีดมาปาดคอฉันเถอะพ่อลิ้นจี่ T^T ยิ่งนายยิ้มฉันยิ่งรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกเลยรู้มั๊ยเนี่ย

            “เอ่อ..เปลี่ยนเป็นข้าวเย็นแทนทันมั๊ยอะ” ฉันถามพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ แล้วเดินเข้าไปหาเขา

            “ตามใจพาเฟต์สิครับ แค่ไปกินข้าวกับผม ผมก็ดีใจแล้ว ^_^” ยิ้มอีกแล้ว ให้ตาย

            “ขอโทษนะ พอดีวันนี้ฉันติดธุระด่วนกะทันหัน >_<” ถ้าบอกไปแบบนี้เขาจะได้ไม่รู้สึกแย่มากเนอะ ว่ามั๊ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนะคะทุกคน T^T

            “ครับ ตอนแรกผมก็นึกว่าพาเฟต์ไปหาภีมซะอีก เห็นโทรไปไม่รับเลยน่ะครับ”

            อึก!!!

            จุกสิคะเจอประโยคนี้ T^T ฉันยังติดเรื่องที่จะต้องไปง้อหมอนั่นอีกนะเนี่ย เดี๋ยวนะ! แล้วฉันจะต้องไปง้อทำไมล่ะในเมื่อ ฉันจ้างเขา เขาเป็นลูกจ้างฉัน แล้วเขาก็มีหน้าที่เป็นแฟนกำมะลอเท่านั้น จะมางงมางอนจริงจังอะไรกันล่ะว่ามั๊ย หมอนั่นคงไม่คิดอะไรหรอกมั้ง แล้วฉันมาคิดอะไรให้ปวดประสาทกันเนี่ย =*=

            “แหะๆ ถ้างั้นเราไปกันเถอะ ฉันจะพาไปร้านเพื่อนสนิทฉันเอง อร่อยมากๆ เลยนะร้านนี้ เอาเป็นว่าวันนี้ฉันจะเลี้ยงนายเป็นการไถ่โทษ ห้ามปฏิเสธ >_<” ฉันพูดพร้อมกับพยักหน้าให้จีฮวานก่อนที่จะเดินนำเขาออกมาจากบ้าน แล้วก็ต้องเป็นฉันเองที่ขับรถพาเขาไปยังร้านอาหารของเพื่อนสาวซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนไกลแต่เป็นร้านยัยอิมนั่นเองค่ะ ถือโอกาสไปหายัยนั่นซะเลย รู้สึกช่วงนี้ไม่ค่อยเจอเพื่อนเจอฝูงเลยนะฉันเนี่ย ชีวิตวุ่นวายไปหมด

            “นี่ซองอะไรเหรอครับ” จีฮวานถามพลางชูซองอะไรบางอย่างที่มีสีแดงเลือดนกขึ้นตรงหน้าคาดว่ามันคงตกอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ ฉันจึงหันไปดูด้วยความสนใจแต่ยังไม่ทันที่จะได้แสดงความคิดเห็นอะไรคนเก็บซองนั้นได้ก็อ่านชื่อที่เขียนหน้าซองขึ้นมาซะก่อน "พิมพัด"

            “ชื่อใครกัน? ฉันรู้จักด้วยเหรอ ไหนขอดูหน่อยฉันขมวดคิ้วทันทีก่อนที่จะดึงซองนั้นมาจากมือของจีฮวานด้วยความสงสัย แล้วพอมองชื่อผ่านๆ แค่แวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นของใคร

            “อ่านว่า ภีมภัทร น่ะเรียนเชิญ คุณ ภีมภัทร ภัทรานุกูล” ฉันหันไปบอกจีฮวาน ก่อนที่จะหันกลับมาอ่านชื่อที่หน้าซองอีกครั้งอย่างใคร่ครวญ ที่ต้องใคร่ครวญก็เพราะซองนี้มันประทับตราสีทองเป็นสัญลักษณ์และชื่อของโรงแรมรอยัลแกรนด์การ์เด้น โรงแรมห้าดาวชื่อดังอันดับต้นๆ ของประเทศน่ะสิหมอนั่นไปรู้จักมักจี่อะไรกับเจ้าของโรงแรมเหรอ? หรือเป็นหุ้นส่วน? บ้าน่ะ หุ้นส่วนมีแต่ระดับใหญ่ๆ อาวุโสมีอายุทั้งนั้น และหนึ่งในนั้นคือคุณพ่อที่รักของฉันเองหมอนั่นเป็นใครกันแน่นะทำไมถึงได้ทำตัวน่าสงสัยและมีความลับตลอดเวลาเนี่ย =_=?

            “สงสัยภีมจะลืมไว้น่ะเอ่อ ฉันหมายถึงน่าจะลืมไว้เมื่อวานล่ะมั้งแต่ฉันไม่ทันสังเกต” ฉันรีบพูดแก้ทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ เพราะเมื้อกี้ฉันบอกจีฮวานว่าวันนี้ไปธุระมา ความจริงแล้วเมื่อวานนายภีมไม่ได้ขึ้นรถฉันเลยน่ะสิ แต่เป็นวันนี้ต่างหากล่ะ TTvTT

            “ครับ เหมือนเป็นการ์ดเชิญอะไรสักอย่างเลยนะ”

            “น่าจะใช่ล่ะมั้ง เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน” ฉันพูดพลางเอี้ยวตัวไปเก็บมันลงในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนเบาะด้านหลัง ก่อนที่จะหันกลับมาคาดเบลท์แล้วขับรถออกมาในที่สุด ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าตกลงแฟนกำมะลอของตัวเองที่จริงแล้วเป็นใครกันแน่ทำไมโรงแรมนั่นถึงส่งการ์ดเชิญอะไรก็ไม่รู้มาให้ ถ้ามีประทับตราโรงแรมแบบนั้นล่ะก็ต้องเป็นงานของโรงแรมไม่ผิดแน่ เพราะถ้าเป็นงานอื่นมาใช้สถานที่จัดงานล่ะก็ คงต้องเป็นการ์ดอื่นของเจ้าของงานจัดการหามาเองแล้วล่ะ

เจ้าของเวดดิ้งสตูดิโอกับคอฟฟี่ช็อปอย่างนั้นเหรอ?

รับจ้างเป็นแฟน?

หมอนั่นทำอะไรของเขาอยู่กันแน่นะ?

 










 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MineMinute Talk :

แฮ่!!!!! มาอัพแล้วฮะ >___<
เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สำหรับตอนนี้ หวังว่าคงถูกใจนะคะ
ภีมกับพาเฟ่ต์นี่เหมือนไม้เบื่อไม้เมาเนอะ เจอกันทะเลาะกันตลอด 5555
ตอนนี้มีแอบหวาน(?) แต่มายก็สงสารพ่อลิ้นจี่น้อยกลอยใจซะเหลือเกิ๊น
ถูกทิ้งตลอดเบย TT__TT  ไอีตาภีมของเราก็ชอบทำตัวน่าสงสัยเนอะ
พาเฟ่ต์นี่ก็ช่างสงสัย หลายเรื่องที่น่าสงสัยรุมเร้าซะเหลือเกิน ไม่รู้เรื่องไหนเป็นเรื่องไหน
ยังไงก็เอาใจช่วยกันด้วยนะคะ อิอิ

แล้วก็อย่าลืมคอมเม้นท์น้า จุ๊บๆ >3<
รักรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนนะจ๊ะ คิดถึงก็แวะไปหากันที่อีกเรื่องได้นะคะ 
ขายของอีกแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ จิ้มๆ
Ampere Mission ภารกิจร้าย โขมยหัวใจนายสุดหล่อ
อย่าลืมแวะไปให้กำลังใจ ยัยชาชง กันนะคะ! ^O^





 
G Minor!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

625 ความคิดเห็น

  1. #620 chonticha_mm (@chonticha_mm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 21:58
    สนุก5555
    #620
    0
  2. #601 มิเกลล์ (@miigalz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 16:22
    ภีมมมม โอยตื่นเต้นนน เหมือนภีมจะไม่มีอะไรนะแต่จริงๆแล้วดูมีความลับเยอะเลยอ่ะ
    #601
    0
  3. #560 TiNa (@chorz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 03:16
    ทิ้งภีมมาหาลิ้นจี่เน่านี่ได้ยังไงอะพาเฟ่ต์!!!!
    #560
    0
  4. #535 ByChu (@numilike) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 23:59
    พาเฟ่ต์จ๋า แต่งกับลิ้นจี่เถอะ 555
    #535
    0
  5. #294 indigo443 (@indigo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 18:49
    กรี๊ดดดดดดดด ทำไมต้องเลือกลิ้นจี่ล่ะ 
    #294
    0
  6. #257 CrazY_EeaRn (@lovely-eearn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:55
    ภืมคิดไม่ซื่อกับพาเฟ่ต์แน่เลย
    จีฮวานน่าจะเป็นคนไม่ดีเนอะจะได้ไม่สงสารเวลาพาเฟ่ต์รักกับภีม ToT
    #257
    0
  7. #254 ` สมายชัตเตอร์ . (@leeplayy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 16:42
    มีงงมีงอนกันด้วยยยย
    จีฮวานก็น่ารักเกิ๊น เป็นพาเฟ่ต์ก็คิดหนักอ่ะ555
    #254
    0
  8. #214 เจน เจน เจน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 18:04
    ภีมมมเริ่มชอบนางเองแล้วชิมิล้าาาาาา

    รออออออออค่ะ^^
    #214
    0
  9. #213 I.C. jaaaa (@naonic37) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 17:55
    ภีมง้อนด้วย อย่าลืมไปง่อเขานะนางเอก
    #213
    0
  10. #212 **Jang-Sinyuan** (@yodnam-namyod) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 13:42
    มีเงื่อนงำ O_O
    #212
    0
  11. #211 - ดีเลย์ ? (@ham-z) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 12:37
    ภีมน่าสงสารอ่า TT
    #211
    0
  12. #210 Pretzz07 (@bananasplitzz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 11:44
    ภีมเริ่มน่าสงสารแล้วนะ TOT ลับลมคมในมีเยอะเนอะ ภีมอะ อยากรู้แล้วนะ มันมีอะไรกันแน่
    #210
    0
  13. #209 Magnumcraft (@magnumcraft) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 11:25
    #209
    0
  14. #201 KissBlue (@cha_eye) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 10:36
    ภีมมีภูมิหลังน่าสงสัยมากกก
    #201
    0
  15. #199 fate heria ^o^ (@fate14498) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 08:19
    TT สงสารทั้งภีมทั้งลิ้นจี่
    ภีมนี่มีภูมิหลังน่าสงสัยนะเนี่ยยยย
    รีบอัพนคะ ^^ ยังติดตามเสมออออ
    #199
    0
  16. #198 นัตโตะ 'นัท (@nutonly1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 08:13
    เฮียภีมน่าสงสารอ่อว TvT
    รอตอนต่อไปนะค้าาาา >_____<
    #198
    0