{ KRISYEOL } M A N I A C ♕

ตอนที่ 3 : MANIAC 'for a shot time'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 ก.พ. 56





MANIAC

 

 

 

 

         

 

     

 

            เป็นเวลา2วันแล้วที่แพคฮยอนไม่ได้มาโรงเรียน ตอนแรกก็คิดไว้ว่าจะโทรไปถามถึงข่าวคราวแต่พออาจารย์ประจำชั้นได้มาประกาศหน้าห้องว่าแพคฮยอนล้มป่วยกระทันหันอาจจะมาโรงเรียนไม่ได้2อาทิตย์นั้นก็ยิ่งทำเค้าร้อนรนมากขึ้นไปอีก

            ทั้งที่ตอนจากกันครั้งสุดท้ายแพคฮยอนยังดูปกติอยู่เลยแท้ๆจะมาป่วยกระทันหันแบบนี้ได้ยังไงกัน?

            "ชานยอล เราไปเยี่ยมแพคฮยอนกันเอาไหม"คยองซูเพื่อนร่วมห้องทักขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้สนิทกันเท่ากับแพคฮยอนแต่คยองซูก็ถือได้ว่าเป็นอีกหนึ่งคนที่เค้าและแพคฮยอนนั้นสนิทด้วย

            "อื้ม เอาสิ"ชานยอลตอบรับก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งประจำที่แล้วเริ่มการเรียนการสอนต่อพอตกเย็นทั้งสองก็รีบออกจากห้องโดยที่ตั้งใจว่าจะรีบตรงไปเยี่ยมแพคฮยอนแต่ก็ถูกรุ่นน้องคนนึงเรียกไว้เสียก่อน

            "เอ่อ... พี่คงเป็นเพื่อนของพี่แพคฮยอน"

            "ครับ"ชานยอลตอบก่อนจะมองสังเกตรุ่นน้องตรงหน้า หากจำไม่ผิดเด็กผู้ชายคนนี้คงจะเป็นจื้อเทา รุ่นน้องที่แพคฮยอนเคยไปสอนพิเศษที่บ้านมื่อช่วงซัมเมอร์แน่ๆ เพราะแพคฮยอนก็เคยเล่าให้เค้าฟังเกี่ยวกับเด็กคนนี้บ่อยอยู่เหมือนกันเกี่ยวกับรูปร่างลักษณะแถมยังชมไม่ขาดว่าเป็นเด็กที่เชื่อฟังและมีสัมมาคารวะ มาจนวันนี้ก็ต้องเชื่อแล้วจริงๆว่าไม่ได้ดีแค่ที่เพื่อนโม้

            "ผมรู้มาว่าพี่เค้าป่วยเลยอยากจะฝากดอกไม้นี่ไปให้พี่เค้าน่ะครับ"

            "หืม ทำไมไม่ไปเยี่ยมเค้าด้วยกันเลยล่ะ พวกเราก็กำลังจะไปอยู่พอดี"คยองซูเอ่ยชวน แม้จะไม่ได้รู้จักเด็กชายตรงหน้าขอเพียงแค่ว่ามีความเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนของเค้าอย่างแท้จริงมันก็ไม่เสียหายที่จะชวนไปเยี่ยมเยียน

            "ได้เหรอครับ"

            "ได้สิ มีคนไปเยี่ยมเยอะๆแพคฮยอนจะได้ดีใจ"ชานยอลพยักหน้าเห็นด้วยนั่นเลยทำให้จื้อเทาไม่รีรอที่จะตอบตกลง ระหว่างทางจื้อเทาก็พูดจ้อไม่หยุดจนไม่เหลือเค้าเด็กที่ดูขี้อายไว้ในตอนแรกเลยสักนิด และเพราะแบบนี้ชานยอลจึงเข้าใจในทันทีว่าทำไมแพคฮยอนถึงเอ็นดูเด็กคนนี้นัก

            ทันทีที่ทั้งสามถึงบ้านของแพคฮยอน คุณนายพยอนก็รีบออกมาเปิดประตูต้อนรับทั้งสามทันที

            "ตอนแรกแม่ก็ว่าจะให้นอนที่โรงพยาบาลแต่แกไม่ยอมทำท่าจะไปโรงเรียนอย่างเดียว"คุณนายพยอนพูดพร้อมกับเปิดประตูห้องนอนของลูกชายตนเข้าไปเบาๆ"มีอะไรเรียกได้เลยนะลูก"

            "แพคฮยอน พวกเรามาเยี่ยม"ชานยอลเอ่ยบอกก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทของตนที่กำลังนอนซมอยู่บนนเตียง

            สิ้นเสียงของชานยอล แพคฮยอนก็ลืมตาโพรงขึ้นมาด้วยความตกใจ หันมาเจอเพื่อนสนิทของตนก็อ้าปากค้าง ทำท่าหน้าทางราวกับว่าเห็นผีจนทั้งสามอดไม่ได้ที่จะเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น

            หากแต่ถามเท่าไหร่แพคฮยอนก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่กอดชานยอลแน่นแล้วร้องไห้โฮไม่หยุดราวกับคนใกล้จะเสียสติ

            "แพคฮยอนใจเย็นๆ มันเกิดอะไรขึ้นหรือ"

            "ชานยอล ช่วงนี้มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับนายบ้างไหม มีคนแปลกหน้ามายุ่มย่ามด้วยหรือเปล่า นายอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวนะ"หากแต่แพคฮยอนไม่ยอมตอบ รัวถามเพื่อนสนิทของตนไม่หยุดจนชานยอลถอนหายใจยาวเหยียด สงสัยจะไปอินกับหนังที่เพิ่งดูมาแน่ๆถึงได้ได้เกิดอาการหลอนแบบนี้

            "ฉันไม่เป็นอะไร ไม่มีใครมายุ่งกับฉันหรอก แพคฮยอนนายไม่ต้องห่วงหรอกนะ"

            "ชานยอล หากมีคนแปลกหน้าเข้ามา นายต้องระวังตัวให้มากๆนะ"

            "แน่นอน ฉันจะระวังตัว"

            หลังจากให้คำมั่นหมายไปแล้วแพคฮยอนก็แลดูจะสงบมากขึ้น ทั้งสามคุยเล่นกันอยู่สักพักจนชานยอลต้องเอ่ยปากขอตัวกลับก่อนเพราะกลัวว่าทางบ้านจะเป็นห่วงหากกลับบ้านช้าเพราะนี่ก็เริ่มที่จะค่ำแล้วด้วย หากแต่ว่ามือเล็กของเพื่อนสนิทก็รั้งแขนของตนไว้ราวกับว่าไม่ต้องการที่จะให้เค้าไป

            "อะไรกันแพคฮยอน นายบอกให้ฉันระวังตัวแต่นายกำลังจะทำให้ฉันกลับบ้านช้านะรู้ไหม"ชานยอลพูดติดตลกเมื่อเห็นเพื่อนของตนทำหน้าราวกับว่าไม่อยากให้เค้าเดินออกไป

            "ระวังตัวนะชานยอล"แพคฮยอนพูดก่อนจะปล่อยมือออก คยองซูและจื้อเทาโบกมือลาให้กับชานยอลก่อนที่ทั้งสองจะหันไปคุยกับแพคฮยอนต่อ พลันหางตาของจื้อเทาก็ดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้โซฟาของอีกฟากเตียง

            "พี่แพคฮยอน นั่นรูปอะไรเหรอครับ?"

 

 

 

 

M A N I A C

 

 

 

           

            หลังจากที่ชานยอลออกมาจากบ้านพยอนแล้วนั้นจู่ๆเค้าก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเสียดื้อๆ คำพูดของแพคฮยอนที่บอกให้เค้าระวังตัวนั้นดังแว้บขึ้นมาในสมองนั่นทำให้เค้าหันไปมองสภาวะรอบตัวโดยอัตโนมัติ

          แปลก...

            ความรู้สึกเหมือนกับว่ารอบตัวของเค้านั้นเงียบเชียบจนผิดปกติ บนถนนหนทางไม่มีเด็กน้อยออกมาวิ่งเล่นอย่างเช่นเคย ไม่มีแม้กระทั่งหญิงวัยกลางคนหรือรถสักคันขับผ่าน กระทั่งสัตว์สุนัขหรือแมวที่ปกติยามนี้จะออกมาวิ่งเล่นก็หายไป

          เหมือนกับว่าทั้งถนนหนทางนี้มีเค้าอยู่เพียงแค่ผู้เดียว...

            สองขารีบก้าวเท้าด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด ผสมปนเปไปทั้งความตกใจและความกลัว คิดในใจว่าอีกไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็จะถึงถนนใหญ่ ถึงตอนนั้นผู้คนก็จะเดินกันขวักไขว่เช่นเดียวกันกับรรถราที่จะแล่นไม่ขาดสาย

            "เฮ้อ..."

            ความกลัวหายไปทันทีที่ออกมาจากซอย ชานยอลหยุดเดินอยู่เพียงชั่วอึดใจก็เดินหน้าต่อโดยที่ไม่หันกลับไปมองด้านหลังหรือเอะใจเลยสักนิด ว่าผู้คนที่หายไป เริ่มออกมาเดินถนนกันอีกครั้ง...

          ชานยอลเริ่มออกเดิน สลัดความคิดในหัวออกไป

          เค้าก็แค่คิดไปเอง...

          คิดไปเองเท่านั้นแหละ...

 

 

 

 

M A N I A C

 

 

 

 

 

          โดคยองซู ฮวังจื้อเทา..

                        โดคยองซูนักเรียนดีเด่นประจำโรงเรียนกับฮวังจื้อเทาตัวแทนนักกีฬาของโรงเรียนงั้นเหรอ ตัวละครหน้าใหม่สองตัวที่ถูกเพิ่มเข้ามาในเกมนั้นไม่ได้ทำให้ผมกังวลอะไรมากนัก เพราะมองดูแล้วมันก็เป็นเพียงแค่ตัวประกอบที่ไม่ได้มีบทบาทอะไรมากนักกับชานยอลของผม

            หึ...

            การเฝ้ามองชีวิตประจำวันของชานยอลเป็นเหมือนดั่งเช่นทุกวัน หากแต่วันนี้ดูเด็กน้อยผู้น่ารักของผมจะไม่มีสมาธิกับสิ่งรอบข้างมากกว่าปกติ ดูจะลนลานและใส่ใจกับสิ่งรอบข้างมากเป็นพิเศษ...

            มากเกินกว่าที่ผมจะต้องการให้สนใจ

          หรือว่านั่นจะเป็นเพราะพยอนแพคฮยอนกันนะ?

            อ๊า ถ้าเป็นแบบนั้นสิ่งที่ผมส่งไปให้เค้าดูคงจะไม่มีความหมายอะไรกับเค้าเลยงั้นสิ? นี่ผมจะต้องไปลงมือต่อหน้าเค้าด้วยตัวเองหรือเปล่ามันคนนั้นถึงจะได้เลิกแส่เรื่องนี้เสียที

            แค่เศษขยะตัวนั้นมันคงยังไม่พอสินะ

            ใช่ เศษขยะที่ผมหมายถึงคือสิ่งที่คนทั่วไปเรียกว่าผู้หญิงนั่นแหละ

            ผมโกรธที่มันมีใบหน้าคล้ายกับชานยอล โมโหที่มันบังอาจมาเลียนแบบชานยอลของผม ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์ที่จะมาคล้ายหรือเลียนแบบชานของผมทั้งนั้น ดังนั้นผมจึงลงโทษมัน

            ด้วยการชำแหละแล้วหั่นเครื่องใน

          แน่นอนว่าผมเป็นคนทำเองหมดทุกสิ่ง ตั้งแต่ทนฟังมันอ้อนวอนขอร้องให้ผมไว้ชีวิตกระทั่งค่อยๆใช้มีดเฉือนไปตามเส้นเลือดใหญ่ รอจนมันใกล้จะขาดใจผมจึงค่อยๆใช้มีดผ่าตัดกรีดเข้าไปที่คอหอยของมัน เลือดสีดำข้นไหลทะลักออกมาหากแต่นั่นมันก็ยังไม่พอที่จะทำให้ผมหยุด สิ่งที่ผมคิดได้ต่อมาคือการลอกชั้นผิวหนังของมัน

            ผมค่อยๆเริ่มลอกชั้นหนังออกทีละส่วนเริ่มตั้งแต่ช่วงคอลงมาถึงหน้าท้อง เมื่อเห็นเนื้อในแล้วจึงค่อยๆใช้มีดผ่าตัดกรีดลงไป ผมทำอย่างบรรจงเพราะต้องการให้ชั้นเนื้อและไขมันนั้นแหวกออกจากกันอย่างสวยงาม และทันทีที่เห็นอวัยวะภายในนั้นผมก็กระหน่ำแทงเครื่องในของมันไม่หยุด ดึงหัวใจของมันออกมาก่อนจะกระทืบให้มันแหลกเหลว ผมรู้สึกปลอดโปร่งทันทีที่เห็นหัวใจของมันแหลกคาพื้นห้อง

            ขวานเล่มใหญ่ที่อยู่มุมห้องเริ่มถูกใช้งานเมื่อผมจำเป็นที่จะต้องหั่นอวัยวะของมัน

            เริ่มจากข้อมือ ข้อแขน ลำคอ ลำตัว แล้วช่วงขา...

            ผมสับทุกอย่างที่เป็นรอยข้อต่อ จะเว้นไว้ก็แต่ใบหน้าของมันที่ผมยังไม่ลงมือทำอะไรลงไป ผมยืนมองซากอวัยวะที่เกลื่อนกลาดเต็มห้องอย่างพินิจพิเคราะห์ว่าจะทำอะไรกับมันต่อไป หากจะเอาไปทิ้งเลยก็ดูจะเสียประโยชน์เปล่า

          พยอนแพคฮยอน...

            จู่ๆชื่อนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว น่าแปลกที่มันทำให้ผมยิ้มออกมา ผมเดินไปหยิบกล้องโพราลอยด์ หามุมเหมาะๆที่เมื่อถ่ายออกมาแล้วภาพนั้นจะเห็นอวัยวะทั้งหมดของหล่อน ใช้เวลาไม่นานนักผมก็ได้ภาพที่แสนจะเพอร์เฟ็คต์ออกมา3ใบ

            ผมเขียนโน้ตไว้ที่ด้านหลังหนึ่งใบก่อนจะบอกให้คนด้านนอกเอาไปส่งให้ชายผู้โชคดีที่ได้ภาพศิลปะภาพนี้ไปครอบครอง

            ส่วนอีกสองใบนั้นผมนำไปแปะไว้ที่บอร์ด เชื่อว่าสักวันมันจะต้องเป็นประโยชน์แน่ๆ...

 

 

 

 

 

M A N I A C

 

 

 

 

 

          'ช่วงนี้มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับนายบ้างไหม'

          สิ่งที่แพคฮยอนพูดกับเค้าเมื่อตอนเย็นนั้นทำชานยอลถึงกับเกาเอาคำพูดแปลกๆกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเพื่อนตนมาคิด ตอนแรกที่ได้ยินก็คิดว่าเพื่อนตนคงจะไปดูหนังจนเก็บมาปนกับชีวิตจริงไม่ก็ไปอ่านหนังสือเขย่าขวัญแล้วหลอนจนเกินเหตุ หากแต่พอลองนำมาคิดดูดีๆแล้วเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นรอบตัวนั้นมันก็ทำให้เค้าขนลุกซู่...

            พักนี้รู้สึกเหมือนกับว่าถูกแอบมองอยู่ตลอดเวลา

            รู้สึกว่าผู้คนรอบข้างเริ่มหายไป

            รู้สึกว่าไม่มีความเป็นส่วนตัวอีกต่อไป...

            ผลุบ...

            ชานยอลตื่นจากห้วงแห่งความคิดก่อนจะก้มลงไปมองใต้เตียง สองมือที่กำลังจะเอื้อมไปคว้าตุ๊กตาเจ้ากรรมที่จู่ๆก็ตกลงไปเองเสียดื้อๆก็ชะงัก

            ตก... ตกหรือ...

          สองมือถูกชักกลับเข้าหาตัวทันควัน เมื่อคิดไตร่ตรองดูดีๆแล้วเค้าจำได้ว่าเมื่อเช้าก็หยิบมันไปวางไว้ในตู้โชว์แล้วนี่ แล้วทำไมมันถึงมาอยู่หัวเตียงของเค้าได้กัน?

            "หรือแม่จะเอาออกมาทำความสะอาดกันนะ"ชานยอลคิดอย่างสงสัยเพราะแม่ของตนนั้นเป็นคนรักความสะอาด มันก็ไม่แปลกหากจะหยิบตุ๊กตาที่เป็นแหล่งภูมิแพ้มาทำความสะอาดแล้วลืมเก็บให้เข้าที่ คิดได้ดังนั้นชานยอลก็เอื้อมมือไปคว้าตุ๊กตาอัลปาก้าขึ้นมากอดก่อนที่จะล้มตัวนอนลงบนเตียง

            "อาจจะคิดมากไปเอง..."พูดกับตัวเองเบาๆก่อนที่เปลือกตาทั้งสองจะค่อยๆหลับลง

          ก็แค่คิดไปเอง...

          คิดมากไปเองเท่านั้นแหละ...

          ไม่มีอะไรแปลกไปหรอก...

           


 

 

 

 

M A N I A C

 

 

 

 

 

 

          คุณคิดว่าตุ๊กตาตัวนั้นจะออกมาจากตู้โชว์ได้อย่างไรทั้งที่ไม่มีใครเข้าไปในห้องนั้นเลย?

            นั่นน่ะไม่ใช่ผู้หญิงที่ให้กำเนิดเค้าที่เอามันออกมาหรอกนะ หากแต่ผมต่างหากที่หยิบมันออกมาไว้ให้ น่าชื่นชมใช่หรือเปล่ากับการกระทำของผมที่ทำให้มันสามารถออกมาวางที่หัวเตียงของเค้าได้!

            น่าขันนักที่เรื่องแค่นี้ก็ทำให้ผมมีความสุขได้

          เพียงแค่เห็นใบหน้านี้ เลือดของผมมันก็สูบฉีดด้วยความสุข...

          "ฝันดีนะชานยอลของผม"ผมจุมพิตไปที่รูปปั้นเหมือนของเค้าก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง คุณจะเชื่อผมหรือเปล่านะหากผมบอกว่าสิ่งที่ผมกำลังมองอยู่ตอนนี้ก็คือเค้า

            อา... คุณต้องเชื่อผมสิ

            กระทั่งเพดานห้องนอนของผมก็ยังมีแต่รูปของเค้าเลยนะ หากคุณไม่เข้าใจก็ลองหลับตาและวาดจินตนาการดูว่ารอบตัวของคุณมีแต่ชานยอลดูสิ รูปปั้น ภาพวาด ภาพถ่าย หรือกระทั่งภาพเคลื่อนไหว ที่นี่มีมันหมดทุกอย่าง หรือจะถามถึงเสียงของเค้าน่ะหรือ?

          'ผมชื่อปาร์คชานยอลครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน'

          'บางทีผมอาจจะช่วยคุณได้นะ'

          'ขอโทษทีนะ ฉันไม่ชอบออกไปเที่ยวตอนกลางคืนสักเท่าไหร่น่ะ'

          มันน่าเหลือเชื่อและน่าอิจฉามากเลยใช่ไหมล่ะกับสิ่งที่ผมมีน่ะ

            "ฮ่าๆๆ ชานยอล ฮ่าๆๆ นายเป็นของฉัน"ผมหัวเราะออกมาด้วยความสุขที่ล้นปรี่ เห็นภาพเค้าที่เป็นตุ๊กตาไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือพูดคุยกับใครได้นอกจากผมแล้วนั้นทำให้ผมรู้สึกดีจนตัวแทบจะระเบิดออก!

            ผมค่อยๆหลับตาเมื่อเห็นว่าชานยองเด็กน้อยของผมนั้นก็เริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วเช่นกัน

            ในฝันของเค้าจะมีผมอยู่บ้างไหมนะ เขาจะฝันถึงผมอย่างที่ผมฝันถึงเค้าทุกคืนวันบ้างหรือเปล่า?

            แต่ก็ช่างมันเถอะ เพราะไม่ว่าจะยังไงแล้ว...

            ปาร์ค ชานยอลก็เป็นของของผมอยู่ดี...

 

 

 

 

 

 

M A N I A C

 

 

 

 

 

            "พี่แพคฮยอน นั่นรูปอะไรเหรอครับ?"

            "!!!"

            "หืม รูปอะไรกันเหรอ?"

            "นี่มัน!!!!!"

            ทันทีที่คยองซูและจื้อเทาเห็นรูปภาพที่ว่าแล้วทั้งสองถึงกับเบิกตาโพลง แพคฮยอนหน้าซีดเผือด ทั้งๆที่คิดว่าซ่อนมันไว้ดีแล้วแท้ๆแต่คยองซูและจื้อเทาก็เห็นมันจนได้...

            "นี่สินะสาเหตุที่ทำให้นายไข้ขึ้นแบบนี้น่ะ"คยองซูพูดจบก็จัดการคว่ำรูปลงกับเตียง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแพคฮยอนถึงกับเป็นไข้ซมซานจนไปเรียนไม่ได้ ใครจะหาว่าพวกเค้าอ่อนต่อโลกก็ว่าไป อยากให้มาลองเห็นภาพเครื่องในคนที่มีหน้าตาละม้ายคลายเพื่อนสนิทของตัวเองเสียจริง แล้วดูสิว่าจะคลื่นไส้เหมือนกันกับพวกเค้าบ้างหรือเปล่า แต่ทว่าความรู้สึกคลื่นไส้ที่มีต่อภาพใบนั้นก็หยุดไปเมื่อทั้งสามได้พบกับข้อความหลังภาพ กระทั่งแพคฮยอนเองก็ยังตกใจ เป็นเพราะที่ได้เห็นครั้งแรกนั้นมันทำให้เค้าตกใจโดยไม่ได้มีโอกาสที่จะพลิกไปดูข้างหลังภาพว่ามีอะไรอีกหรือเปล่า
 

'นี่คือคำเตือน... ว่าอย่าได้มายุ่งกับของของฉัน'
 

            สิ่งที่เขียนไว้นั้นทำแพคฮยอนขนลุกซู่ นี่เค้าไปยุ่งอะไรกับของของคนอื่นกัน?

            "ใครเป็นคนทำกันนะ"คยองซูพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย"แพคฮยอน ช่วงนี้ได้ไปทำอะไรกับใครหรือไปตีสนิทคนอื่นบ้างหรือเปล่า"

            "บ้าเหรอคยองซู... นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง จะไปยุ่งอะไรกับใครทำไมกัน"แพคฮยอนตอบ เค้ากล้าสาบานได้เลยว่าถึงแม้จะเป็นคนที่ชอบเข้าไปทักทายคนแปลกหน้าบ่อยๆแต่ก็หาได้ไปสานสัมพันธ์อะไรมากนัก อย่างมากก็แค่แลกเบอร์กันเอาไว้เผื่อมีปัญหาหรือมีเรื่องอะไรที่พอจะช่วยเหลือกันได้ แต่นั้นก็นับว่าน้อยมากเลยทีเดียว

            "แล้วช่วงนี้นายได้ไปรับหรือซื้อของอะไรมาจากใครหรือเปล่า"

            "ไม่นะ... พักนี้ฉันก็ไม่ค่อยได้ซื้อของอะไร ถึงซื้อฉันก็ซื้อแต่ของที่อยู่ในร้านตัวแทนจำหน่ายที่มีแบรนด์รับรองทั้งนั้น ไม่มีของมือสองหรอก"แพคฮยอนยืนยันหนักแน่นว่าตนไม่ได้ไปยุ่งกับสิ่งของของคนอื่น และโดยส่วนตัวแล้วตัวเค้าเองนั้นก็ไม่นิยมของที่ผ่านมือคนอื่นมาก่อนแล้วด้วยเช่นกัน

            "เอ่อ... ขอโทษนะฮะ"จื้อเทาเอ่ยขัด"ดูจะเป็นการเพ้อเจ้อมั้ยหากผมจะเสนอความคิดว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับพี่ชานยอล"

            !!!!!!

            "ทำไมนายถึงคิดแบบนั้นกัน"แพคฮยอนหันมาถามด้วยความสงสัยปนตกใจ คยองซูเองก็เช่นกัน สงสัยว่าชานยอลมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้กัน

          "ก็คนในรูปเค้าหน้าตาคล้ายกันกับพี่ชานยอลไม่ใช่เหรอฮะ?"

            ทั้งแพคฮยอนและคยองซูถึงกับกายแข็งขึ้นมาทันทีที่จื้อเทาพูดจบ ทั้งๆที่เมื่อเห็นรูปก็น่าจะเอะใจได้แล้วก็กลับมองข้ามแล้วคิดอะไรที่มันไกลตัวออกไป ทำไมเค้าถึงไม่คิดอะไรที่มันใกล้ตัวกันก่อนนะ... ทำไมถึงคิดไม่ถึงว่ามันอาจจะใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิด

            นั่นสิ...

            ทำไมพวกเค้าถึงคิดไม่ถึงนะ...

 


 

 

M A N I A C

 

 

 

 

ว่าภาพนั้น... อาจจะสื่อถึงชานยอล

 








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

507 ความคิดเห็น

  1. #496 NINE A (@kikcyl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 18:24
    คริสเรื่องนี้โรคจิตจริงๆ Q[]Q คริสอย่าทำร้ายคนอื่นเลยนะ Q^Q
    #496
    0
  2. #479 +๑๒๓๔ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 23:55
    หลอนอ่ะ เป็นกูกูคงแบบไม่กล้าเค้าใกล้ชานยอลมากอ่ะ กูกลัว กูรักความปลอดภัยของตัวเอง อยากจิคราย ฮรื่อออออออออออออออออ
    #479
    0
  3. #468 ZerNerd'w Nate (@pknsleep) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 19:49
    เฮียเริ่มจะโรคจิตขึ้นทุกวัน เพราะของชิ้นนี้สำคัญมากสินะ ถึงทำใจฆ่ามันไม่ได้ :)
    #468
    0
  4. #406 wanirpc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 12:50
    โอ้วววววววมายก๊อตตตตต!!!คุณคนนั้นช่างมีฝีมือในการแล่เนื้อมนุษย์

    และผิวหนังอย่างกับได้รับการฝึกฝนในการแล่เนื้อเถือหนังมาซะดิบดี

    ชานยอลคงต้องตกอยู่ในสภาวะไหนกันเนี่ยะต่อไปชานยอลจะมีเพื่อน

    มาคบมาพูดมาคุยอยู่หรือป่าวในเมื่อพี่เค้าหวงชานยอลขนาดนี้..ว่าแต่

    คุณคนนั้นเค้าเข้ามาในบ้านชานยอลได้ยังไงกันเหรอ???ทำไมถึงเข้านอก

    ออกในบ้านชานยอลได้สะดวงอย่างนี้หล่ะ?????สงสัย?????
    #406
    0
  5. #405 wanirpc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 12:42
    โอ้วววววววมายก๊อตตตตต!!!คุณคนนั้นช่างมีฝีมือในการแล่เนื้อมนุษย์

    และผิวหนังอย่างกับได้รับการฝึกฝนในการแล่เนื้อเถือหนังมาซะดิบดี

    ชานยอลคงต้องตกอยู่ในสภาวะไหนกันเนี่ยะต่อไปชานยอลจะมีเพื่อน

    มาคบมาพูดมาคุยอยู่หรือป่าวในเมื่อพี่เค้าหวงชานยอลขนาดนี้..ว่าแต่

    คุณคนนั้นเค้าเข้ามาในบ้านชานยอลได้ยังไงกันเหรอ???ทำไมถึงเข้านอก

    ออกในบ้านชานยอลได้สะดวงอย่างนี้หล่ะ?????สงสัย?????
    #405
    0
  6. #374 iamkokkok (@iamkokkok) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 21:37
    โอ้ววววว โรคจิตแบบไหนกันเนี่ยคุณตัวร้าย
    (ตอนอินโทรโดนแบน อีกอันติดพาส เราเลยอ่านพาร์ทนี้เป็นตอนแรกหละ)
    แหม แต่ลีลาการเชือดของพี่แกนี่ได้ใจจริงๆ นะ XD 
    นึกว่าพี่เด็กซ์มาเอง 
    #374
    0
  7. #367 hannidookx (@hannidookx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 19:14
    หู้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อพค โคตรจิตอ่ะ เห็นผู้หญิงเป็นขยะ เป็นเอามากจริงๆ ผู้ชายอะไรน่ากลัวชิบเป๋ง แล้วคือจังหวะกำจัดขยะอ่ะ ลอกหนังด้วยอ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคค!!!! ขนลุกชะมัดT[]T อิเรื่องเครื่องในอันนี้เข้าใจ แต่ลอกหนังอ่ะทำใจไม่ได้จริงๆ อื้ออออ แค่คิดว่าจะมีเนื้อแดงๆกลิ่นเลือดคาวๆ เนื้อสดๆผสมกันอวลๆก็จะอ้วกแล้วอ่ะ อิพี่คริสอิบ้าาาาา TT.TT
    #367
    0
  8. #349 ┇HⓐゃゃψÞÃ (@krischanl29-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 17:28
    อื้อหืออ บ๊อบบี้ บรรยายตอนเฮียชำแหละร่างผู้หญิงคนนั้นได้ลึกซึ้งม๊าก==b
    จินตนาการว่าตัวเองยืนมองอยู่ บรึ๋ย ขนลุก!
    คนที่เข้ามายุ่งมากขึ้น แล้วทุกคนจะตายหมดมั๊ยอ่ะT0T
    #349
    0
  9. #332 namexo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 20:24
    อิเฮียทำเค้าขนลุกกว่าอ่านฟิควิญญาณอะไรแบบนี้อีกอ่ะ
    #332
    0
  10. #322 Parery_SuJuEXO (@paie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 18:00
    คือพี่คริสยังเป็นมนุษย์อยู่ป่ะ
    ตอนที่หั่นศพนี่โคตรจิตเลย น่ากลัวมาก -0-
    อย่ายุ่งกับเพื่อนๆยอลเลยขอร้องล่ะ
    #322
    0
  11. #302 Loritaroz (@verolitar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 23:11
    จะบ้าตายตอนคริสหั่นศพคนหน้าเหมือนชานยอล แบบ โฮฮฮฮฮ #สวมเกราะ
    #302
    0
  12. #244 gift-rigale (@gift-rigale) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 09:53
    พี่คริสคงไม่คิดสั้นอยากฆ่ายอลขึ้นมาจริงๆหรอกใช่มั้ย
    มหกรรมปาร์ค ชานยอลอยู่ให้ห้องพี่คริสอ่า
    อยากไปดูแต่อาจเสียค่าเข้าชมและมันคงไม่คุ้ม =_=
    คงที่ต้องระวังตัวก็เหล่าเพื่อนๆ ด้วยแหละ
    ชีวิตเริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้วนะ
    #244
    0
  13. #230 liuyue06 (@liuyue) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:00
    อย่าโหด  อำมหิต นักซิ่พี่คริส เดี๋ยวชานยอลไม่รักนะ
    #230
    0
  14. #226 winnietheP (@misterfoo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 19:45
    ไม่อาจจะอ่ะแก ชานยอลเลย55555555555 คริสเบาเหอะจริง กลัว T w T
    #226
    0
  15. #208 LOvE ChuN-Lun 4EVER (@thanna) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 00:05
    โห พี่คริสทำได้ไงอ่า น่ากลัวมากๆเลย
    #208
    0
  16. #205 CCSCCS (@ccsccs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 23:42
    คือบ๊อบสุดยอด แต่งไงให้จิตขนาดนี้
    ข้องใจอะ ตกลงฟ่านเป็นคนปะ 
    ทำไมย้อายของในห้องยอลได้ไงอะ 
    โอลลลลลล สุดยอดด 
    #205
    0
  17. #202 burning (@nam2ngern) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 13:35
    คริสโรคจิตมากงะ ไรท์สู้ๆ เขาว่าแนวนี้มันแต่งยากแต่ไรท์ทำได้ดีมาก หรือไรท์ชอบแนวนี้ ฮ่าๆๆ ชอบๆ 
    ไฟท์ติ้งจ้าาา ~
    #202
    0
  18. #200 It's me_I AM (@krisyeol-49) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 11:23
    เฮียไม่ใช่คนใช่ไหม ทำอะไรได้ตามใจสั่งเลย
    สงสารแบคอ่า ถ้าเราเป็นแบคคงไม่กล้าออกจากบ้านเลย
    สู้ๆ นะไรท์ ^^
    #200
    0
  19. วันที่ 15 เมษายน 2556 / 23:55
    คริสไม่ใช่แค่สตอล์คเกอร์ธรรมดาแต่ดูเหมืินสามารถควบคุมทุกอย่างได้อย่างที่คิดเลยอ่า
    ทั้งเรื่องคนตามถนน เข้าบ้านชานยอลได้อีก
    ยิ่งอ่านยิ่งหลอน
    แล้วตอนชำแหละควักหัวใจออกมาเหยียบนี่โหดมาก
    ไรท์เตอร์ทำเราเสียวสันหลังมากตอนนี้

    #194
    0
  20. #179 theLAZYgal (@lazybebe96) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 19:31
    ทำไม..ทำไมอ่ะ...ทำไมต้องบรรยายวิธีชำแหละซะเห็นภาพขนาดนั้นคะพี่คริส 

    อ่านแล้วหลอนมากเลย 

    หลอนพอๆกับ the hallucination เลย T^T ดีไม่ดีโหดกว่าด้วยซำ้
    #179
    0
  21. #171 mahya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 18:33
    เฮียน่ากลัวมาก
    #171
    0
  22. #161 smileyxan B) (@smileyxan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 22:13
    เฮียน่ากลัว สงสารแบคฮยอน T_T
    จื่อเทาลูกแม่ หนูเก่งที่สุดเลยลูก
    #161
    0
  23. #151 krisyeol<3 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 10:58
    น่ากลัวเกินไปแล้วนะเฮีย บรึ๋ยยยยย

    ใครเค้าจะไปอิจฉาเฮียยกันเล่า? เฮียมันจิต
    #151
    0
  24. #148 .s q u i d  (@idiopixb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 09:16
    อิพี่คริสเอ๊ยยยย ขนาดเพื่อนชานยอลก็ยังไม่เว้นเลยนะ
    ถ้าชานยอลรู้แบบนี้แล้วมันจะรักพี่คริสลงได้ไงเห้อๆๆๆๆ
    อิพี่คริสเป็นผีหรืออะไรเนี่ย ทำไมทำให้ตุ๊กตาออกมาจากตู้ได้ แล้วเข้าไปห้องชานยอลได้ไงนิๆๆๆ
    เทาชอบแบคใช่ป่ะแบบว่าฟหก่นยำไ่งดนยำไ่ดจำไ่ยนทภำไ&^&*%*&เว่อร์ๆๆๆ >__O
    #148
    0
  25. #145 Kagaribi no Hanabira (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 03:36
    น้องแพกป่วย...= [ ] =... คือ... น้องแค่ช็อกเรื่องภาพโรคจิตนั่น ไม่ใช่ว่าโดนเฮียเชือดทิ้งไปแล้วใช่มั้ย... ห่วงสวัสดิภาพคนรอบตัวหนูยอลเหลือเกิน... ฮืออออ......



    น้องเทาๆ ออกมาแล้ว ขอให้เทาแพกคบกันเป็นแฟนไวๆ น้องแพกจะได้รอดจากเงื้อมมือชายอู๋ได้ปะ...T^T โคตรน่าเป็นห่วงน้องแพกเลยค่ะ... คงไม่ใช่ว่ากลัวจนสติเสียไปแล้วอะไรแบบนั้นนะ



    โอยย... น้องแพกดูหลอนมาก น่าสงสารอ้ะ มันมีอะไรนอกจากรูปถ่ายอันนั้นป๊ะเนี่ย.....TAT



    กรี๊ดดดด...ทำไมอิเฮียมันน่ากลัวขนาดนี้...= [ ] =...ผู้หญิงแค่หน้าเหมือนชานยอล.... เค้าผิดมั้ยเฮ้ยยย...!?! ฆ่าได้น่ากลัวมากกกก......



    สามคนนี้รู้ตัวแล้วปะว่ามันอาจจะเกี่ยวกับชานยอล...= [ ] =....สุดท้ายคงไม่ใช่ว่าสามหน่อนี่โดนคริสเก็บเรียบหมดทุกคนหรอกนะ.... โอยยย... พี่คริสเรื่องนี้มันน่ากลัวเกิ๊นนนน.....!!!!! รอตอนต่อนะจ๊ะ
    #145
    0