THE IMPURE ..ฆ่า [Yaoi]

ตอนที่ 2 : ★01-Human. [RW 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59


THE I M P U R E .

01-Human.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหมือนถูกปลุกขึ้นมาจากความฝัน

 

เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้

 

ความเจ็บที่หัวไหล่นี่คือของจริง กระสุนฝังใน และกระดูกน่าจะแตก ผมใช้ฝ่ามืออีกข้างกดปากแผลไว้ แต่เลือดกลับยิ่งไหลทะลัก เหงื่อเย็นที่ไหลซึมผ่านขมับทำให้ยิ่งรู้สึกสมเพชตัวเอง

 

ผมเงยหน้าพิงผนังในซอกตึกเล็กๆ ที่สกปรกพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก ทั้งร่างชาแทบไม่รู้สึก หัวสมองปวดตุบเนื่องจากต้องใช้ความคิดอย่างหนัก

 

..และเสียงไซเรนนั่นก็น่าหนวกหูชิบหาย

 

ความโกรธปะทุขึ้นมาจากภายใน ก็ว่าแปลกอยู่ที่ลูกค้ารายใหญ่จากรัสเซีย จู่ๆก็ติดต่อขอค้าขายอาวุธเถื่อนล็อตใหญ่มาให้ แถมยังกำชับขนาดว่าถ้าไม่รับงานนี้ จะตัดท่อน้ำเลี้ยงจากทุกเจ้าในเครือประเทศรัสเซียมายังผม ทั้งๆที่คนในน่าจะรู้ดีว่านี่เป็นช่วงที่ผมพยายามเก็บตัวให้พ้นหูพ้นตาจากตำรวจ รู้ว่าผิดปรกติ แต่เพราะเห็นว่าเป็นคนที่ร่วมธุรกิจกันมานาน หึ ความประมาทเลินเล่อโง่ๆของตัวเองที่ลืมไปว่าในที่นี้มันไม่มีมิตรแท้หรือศัตรูถาวร

 

แม้แต่คนไว้ใจที่ยืนอยู่ข้างกันมาเป็นปีๆ.. ก็ยังหันปลายกระบอกปืนใส่อย่างไม่ทันตั้งตัวได้

 

น่าเจ็บใจ แต่ไม่น่าตกใจ ชีวิตที่แขวนไว้บนเส้นด้าย ก้าวพลาดครั้งเดียวก็เหมือนร่วงลงเหว รวดเร็ว เด็ดขาด

 

ตกลงสู่ความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

ปืนที่เหน็บไว้ในกางเกงเหลือกระสุนอีกแค่ 4 นัด ถ้าจะสู้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่พอ ..เหลือบไปทางข้างนอกก็เห็นลูกน้องของตัวเองถูกกดตรึงไว้กับพื้น สองมือไพร่หลัง มันดิ้นสุดแรงเพื่อหลีกหนีสิ่งที่มันกลับมาตลอดชีวิตของมัน ..กุญแจมือ

 

ในเวลานั้น ผมเหยียดแขนออกไปจนสุด ปลายกระบอกเล็งไปยังหัวอดีตลูกน้องที่กรีดร้องอยู่ราวกับหมาจนตรอกบนพื้น ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวไกปืน เป็นเวลาเดียวกันกับที่สายตาของอีกฝ่ายประสานกันขึ้นมาทันที อีกฝ่ายชะงัก จ้องผมนิ่ง น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย

 

ไม่คุ้มเสี่ยง..

 

ผมลดกระบอกปืนลง ก่อนที่จะเค้นแรงออกมาหยัดตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง ความน่าสมเพชของอดีตลูกน้องไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น แค่ถ้าหากยิงปิดปากมันออกไปตอนนี้ ตำรวจจะต้องแห่มาทางผมและทุกอย่างจะจบเห่ทันที ..ไม่มีทาง ถ้าเป็นแบบนั้น ปล่อยให้มันพ่นทุกเรื่องที่หมาอย่างมันจะรู้เกี่ยวกับผมไปในขณะที่ตัวผมยังมีอิสระดีกว่า

 

ถึงต่อจากนี้อาจต้องหลบๆ ซ่อนๆ แต่อิสระ ก็คืออิสระ

 

ผมล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา ชะงักมือไว้เพียงชั่ววินาทีเมื่อเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาในความคิด คนๆ เดียวที่ทำให้ผมยิ้มออกมาได้จากความรู้สึกข้างใน ..หึ น่าตลก เมื่อวานนี้ผมเพิ่งที่จะนั่งอยู่ในปราสาทแสนสบาย โทรคุยกับคนที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตด้วยบทสนทนาสั้นๆอันไร้สาระ

 

แล้วดูตอนนี้?

 

ผมกระชากตัวเองกลับเข้ามาสู่ความจริง หย่อนมือถือตัวเองลงไปในท่อน้ำทิ้งเพื่อลบร่องรอยการตามตัว เท้าเริ่มเหยียบถังขยะสกปรกแถวนั้นขึ้นไปเพื่อปีนข้ามกำแพงด้านหลัง เศษกระจกที่วางไว้บนกำแพงบาดมือผมเป็นรอยยาวแต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนใจ โดดเข้าไปในพุ่มไม้ด้านล่างเพื่อมองดูว่ายังมีตำรวจอยู่อีกรึเปล่า ที่นี่เป็นสวนสาธารณะเก่าๆ แห่งหนึ่งที่ผมไม่เคยคิดจะสนใจมัน แต่เป็นเพราะเมื่อวานเพิ่งขับรถผ่านมาทางนี้ เลยทำให้พอที่จะจดจำเส้นทางได้บ้าง

 

ผมมองซ้ายขวา กำลังที่จะก้าวขาออกไป พลันก็ต้องหยุดทันทีเมื่อมีใครบางคนหลุดเข้ามาในกรอบสายตา กระบอกปืนถูกกระชากมาไว้ในมือโดยอัตโนมัติ

 

เด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ในมือถือถุงจากร้านสะดวกซื้อชื่อดังเข้ามานั่งลงบนม้านั่งเก่าๆ เขาเหยียดขาออกจนสุดก่อนที่จะเอนหลังอย่างเกียจคร้าน แต่เพียงวินาทีเดียวก็ดีดตัวกลับขึ้นมานั่งใหม่ ทำให้ผมได้เห็นใบหน้าติดหวานที่คุ้นเคยนั่นอย่างชัดเจน

 

ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาผมก็นึกออกว่าความคุ้นเคยนั่นเกิดขึ้นมาจากอะไร..

 

 

 

11 ชั่วโมงที่แล้ว

 

ปลายบุหรี่ถูกกดลงบนจานแก้วบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยซากขี้เถ้านับสิบ และไม่นาน ก่อนที่มวนใหม่จะถูกผมกัดออกมาจากซอง และเริ่มจุดไฟอีกครั้ง

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่คนข้างนอกจะเปิดเข้ามา ฝีเท้าคุ้นเคยที่หยุดยืนอยู่ไม่ไกล

 

“นายครับ..”

 

“โดนอีกรายแล้วเหรอ”

 

“...” ความเงียบเป็นคำตอบ ผมรู้ทันทีว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่ไม่ได้ผิดไป

 

 รัฐบาลที่ถูกเปลี่ยนมือใหม่ พวกตัวเห็บตัวใหญ่ที่เคยลอยหน้าลอยตากอบโกยก็โดนเก็บไปเป็นตัวๆ เหมือนเรียงกันตามลำดับ .. แต่ถ้าแค่นั้นมันยังไม่เท่าไหร่ แต่บังเอิญว่า...คนที่ผมพลั้งมือฆ่าไปในวันนั้น ไอ้พฤษ กลับเป็นลูกชายของผู้มีอิทธิพลใหญ่ในประเทศ

 

มือเปื้อนเลือดที่สวมหน้ากากเทวดา คนพวกนี้ขาทั้งสองข้างจมอยู่ในโลกมือ โผล่ออกไปแค่หัวและรอยยิ้มสร้างภาพ แต่แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้มันอยู่เหนือกฎเกณฑ์ได้แทบทุกอย่าง และในตอนนี้ที่ลูกชายของมันหายตัวไป.. และ ฮ่ะๆ อาทิตย์ต่อมาก็เจอ เป็นศพบวมอืดน้ำอยู่ริมคลอง

 

ไม่อยากจะคิดเลยว่านี่ผมกระตุกหางเสือไว้แรงมากแค่ไหน

 

ถึงจะอำพรางคดีแล้ว แต่ผมก็รู้ว่าไม่นานความฉิบหายก็ต้องสาวมาถึงตัวจนได้ในที่สุด ทั้งหมดนี้ก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น...

 

ไม่ได้

 

ยอมให้เวลานั้นมาถึงไม่ได้

 

“นายครับ..”

 

มันเรียกอีกครั้ง ผมใช้สายตามองผู้ชายตรงหน้าเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะเดินผ่านออกไปทันที ถึงจะเป็นลูกน้องที่ใกล้ชิด..แต่ผมเกลียดสีหน้าแบบนั้น สีหน้าแบบที่เปิดเผยความรู้สึกข้างในออกมาอย่างน่าสมเพช กระวนกระวาย หวาดกลัว

 

คนอ่อนแอ มักจะเป็นฝ่ายแตกสลายก่อนเสมอ

 

...

 

อีกเรื่องหนึ่งที่น่าเบื่อของกรุงเทพ ก็คือการจราจรที่ติดขัดอย่างน่าเบื่อ คนที่ผมกำลังจะไปเจอก็ถือเป็นตัวน่ารังเกียจที่แค่คิดถึงก็ไม่น่าสบอารมณ์อยู่แล้ว

 

ผมเหลือบสายตามองเลขบอกเวลาที่อยู่บนแผงจอบริเวณคอนโซลรถแล้วยิ่งรู้สึกหงุดหงิด

 

แต่ในเวลานั้นเองที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อที่ขึ้นแสดงนั้นทำให้ผมกดรับโดยไม่ลังเล มุมปากเริ่มยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่าย ทั้งที่คำถามในแง่ชวนไปตายพรรค์นั้นไม่เห็นชวนให้น่าฟังตรงไหน

 

“กูรอมึงตายก่อน ... หือ งั้นกูก็ไม่ได้อยู่ฆ่ามึงน่ะสิ?” ผมตอบออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆที่นับคนได้จะเคยเห็น แต่เสียงต่อมาที่ออกมาจากปลายสายก็เริ่มทำให้รอยยิ้มจางหายไป ผมขมวดคิ้ว “ชีวิตมึงต้องเป็นของกู.. กูไม่ยกให้ใครหรอก”

 

“...”

 

“หึ .. หวงมากกว่า”

 

“...”

 

“ออนท็อปให้กูดีกว่ามั้ง..” ผมพูดออกไปเสียงยานคาง และนั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผมพูดกับคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต มากกว่าใครทุกคนอย่างไม่มีข้อแม้ ก่อนที่เสียงตวาดลั่นจะดังขึ้นจนผมต้องดึงมือถือออกมา พร้อมสัญญาณที่ถูกตัดไป

 

บทสนทนาหยาบคายที่โคตรไร้สาระ แต่มันก็ทำให้ผมคลายเครียดเรื่องทุกอย่างออกไปได้มากโข เป็นเรื่องที่แม้แต่ผมยังตลกตัวเอง

 

เป็นเวลาเดียวกันกับที่ไฟจราจรเปลี่ยนสี ผมเหยียบคันเร่งทันที รถกระชากออกตัวแรง ก่อนที่ในวินาทีถัดมาผมก็ต้องเหยียบเบรกแทบไม่ทัน

 

บัดซบ มีเด็กกระโดดออกมาขวางรถไว้!

 

ทั้งร่างทรุดล้มลงไปบนพื้นหน้าคนรถ ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจที่จะเห็นคนล้มตายต่อหน้า แต่กลางถนนแบบนี้มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ผมรีบมองหาดูรอบตัวว่าที่นี่มีกล้องวงจรปิดรึเปล่า เมื่อแน่ใจแล้วจึงก้าวเดินลงออกมา ผู้หญิงคนหนึ่งค่อยๆ หยัดตัวขึ้นจากพื้น ผมแทบโล่งอกที่พบว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรมาก ไม่อย่างนั้นถ้ามีเรื่องเหี้ยห่ามาให้จัดการมากไปกว่านี้ ลิมิตประสาทของผมอาจทนคุมสติไว้ไม่ได้

 

กลุ่มคนมุงเริ่มมีมากขึ้นอย่างน่าหงุดหงิด ร่างเล็กที่นั่งกองอยู่บนพื้นกุมหัวตัวเองไว้แล้วสะบัดไปมา ผมก้าวเข้าไปกระชากแขนอีกฝ่ายขึ้นทันที

 

“อ่ะ? เอ๊ะ!?”

 

น้ำเสียงนั่นเกิดทำให้สะกิดใจเล็กน้อย ผมเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วยัดร่างในมือเข้าไป ก่อนที่จะเดินอ้อมกลับไปนั่งที่เดิมแล้วเหยียบคันเร่ง ผมไม่ยอมที่จะให้นังนี่โวยวายแล้วเรียกความสนใจจากรอบข้างในพื้นที่สาธารณะแบบนั้นหรอก..

 

“เอ่อ.. เอ่อคือว่า.. คุณครับ!”

 

ครับ?

 

..นี่เองสินะที่ทำให้รู้สึกสะกิดใจ

 

ผมเหลือบสายตาไปมองอีกฝ่าย .. ร่างข้างๆ นั่งตัวแทบลีบติดกับประตูรถ สายตาที่มองมามีแววตื่นกลัวเต็มไปหมด แต่ริมฝีปากกับฝืนฉีกยิ้มสู้ไว้ มือข้างหนึ่งของมันที่ยกขึ้นบริเวณหัวที่มีเลือดไหลซึมออกทำให้ผมเห็นใบหน้าอีกฝ่ายได้ชัดเจน

 

ผมเข้าใจผิด มันไม่ใช่ผู้หญิง.. ผมหยักศกนิดๆ สีดำสนิทที่ล้อมกรอบใบหน้า ปากเล็กบางกับดวงตาโต ถ้าจะหาคำจำกัดความให้รูปลักษณ์ของคนๆ นี้ ก็คงต้องบอกว่าน่ารัก แต่ไม่ว่ายังไง โครงร่างและลูกกระเดือกนั่นก็คือของผู้ชาย .. ผู้ชายตัวเล็กๆ

 

แต่ถ้าไม่พิจารณาดีๆ ก็อาจไม่รู้น่ะนะ

 

“ผมจะพาไปโรงพยาบาล จ่ายค่ารักษากับค่าทำขวัญให้ทั้งหมด คุณว่าโอเคไหม?” ผมว่าไปเสียงเรียบ คำว่า ค่าทำขวัญไม่น่าที่จะทำให้มันเรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้อีก จริงๆ ควรจะบอกว่าผมเป็นโชคดีของไอ้เด็กนี่แล้วที่ผมเสนอทางเลือกดีๆ แบบนี้ให้ แทนที่จะขับพามันไปปล่อยทิ้งไว้พวกสวะสักกลุ่มเล่น

 

..จริงด้วยสินะ ผมเหลือบสายตามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกครั้ง

 

หน้าตาแบบนี้ ถ้าคนที่ได้เจอไม่ใช่ผม แต่เป็น มัน ล่ะก็ .. คงรอดยาก

 

“เฮ้ยไม่.. ไม่ๆๆ ไม่ต้องหรอกครับ!” ผมเลิกคิ้วขึ้นมองอีกฝ่ายที่ทำท่าเลิ่กลั่ก “คือเมื่อกี้ผมเล่นกับน้องๆ อยู่แล้วเลย พลัดตกถนนมาเองน่ะ คุณไม่ผิดหรอก ไม่เป็นไรก็ได้..”

 

“...”

 

มีคนเสนอเงินให้โดยไม่มีข้อแม้อะไร แต่ก็กลับปฏิเสธ .. ผมไม่คิดว่าจะได้เจอมนุษย์ประเภทยังไม่พัฒนาหลงเหลืออยู่ในสังคมอย่างทุกวันนี้ พวกที่อยู่ชั้นต่ำสุดของห่วงโซ่ เกิดมาเพื่อถูกเหยียบย่ำโดยแท้จริง

 

อ่อนแอ น่าสมเพช

 

“.. เอางั้นเหรอครับ?” ผมว่าไปพร้อมกรีดรอยยิ้ม นานๆ จะเล่นบทพลเมืองธรรมดาบ้างก็ดูเป็นอะไรที่ฆ่าเวลาดี

 

“เอางั้นเลยครับ แต่ทีนี้ช่วยหยุดรถได้ไหมครับ นี่มัน.. ไกลออกมาจากบ้านผมมากแล้ว.. คือผมไม่อยากเดินไกล จะ..จอดตรงป้ายรถเมล์ตรงนั้นก็ได้ครั.. อ้าว เลยแล้ว...อืมม..” ผมมองสีหน้าผิดหวังที่สลดวูบทันทีที่ผมขับรถเลยป้ายรถเมล์ที่อีกฝ่ายขอลง บางทีผมน่าจะเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับคนประเภทนี้ใหม่ จากที่เคยคิดว่าไร้ประโยชน์ บางทีมันอาจเหมาะกับการเป็นของเล่นที่ดีก็ได้

 

น่าเสียดายที่ช่วงเวลานี้ผมไม่ว่างสำหรับการเล่นสนุก

 

ผมเลือกที่จะเลี้ยวจอดข้างทางแล้วกดไฟฉุกเฉินไว้ เด็กข้างๆ หันมายิ้มให้ผมอย่างเกรงใจ ..ดูน่าขันสิ้นดี มือที่กดแผลบนหัวไว้เลอะไปด้วยสีแดงเลือด ผมมองแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่ามันโง่มากขนาดไหนกันที่ปฏิเสธเงินเมื่อครู่ที่ผมเสนอให้ไป?

 

“ขอบคุณมากนะครับ ..ขอโทษด้วยที่ทำให้เสียเวลา...”

 

“เดี๋ยว”

 

“?.. ครับ?” ร่างเล็กที่กำลังจะปิดประตูรถยื่นหน้าโผล่เข้ามาอีกครั้ง ผมเปิดกระเป๋าตังค์ของตนออก ก่อนจะหยิบแบงค์พันออกมาห้าใบ ยัดใส่มือเล็กนั่นไว้ ไอ้เด็กนั่นเงยหน้ามองผมงงๆ ก่อนจะทำตาโตทันที

 

“ไม่..ไม่เอา! คุณ..ผมไม่เอาจริงๆ!”

 

“ค่ารถกลับ” ผมพูด “การที่ต้องทำให้คุณออกมาไกลขนาดนี้ มันเป็นความผิดของผม จริงไหม?” ผมเอี้ยวตัวไปดึงประตูรถอีกฝั่งปิดก่อนที่เด็กนั่นจะได้เถียงอะไรต่อ แล้วเร่งเครื่องยนต์ออกไปในทันที มองด้วยกระจกหลัง ร่างเล็กๆ ยืนนิ่งอยู่ริมถนนราวกับว่าเป็นรูปปั้น ..

 

กับสิ่งที่ผมทำไปนั้น สำหรับผมแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนเศษกระดูกให้กับหมาข้างทาง แค่เศษเสี้ยวของความเวทนาที่ไม่มีความหมายอะไรทั้งสิ้น

 

แต่ใครจะไปรู้ ว่าเหตุการณ์เล็กๆ ที่ผมลืมไปแทบจะในทันทีของวันนั้น จะมามีประโยชน์มหาศาลได้ในตอนนี้... ที่ผมหมดทุกอย่าง

 

และผมจะไม่ยอมหมดทุกอย่าง

 

“คุณ...” เด็กนั่นร้องขึ้นเบาๆ ทันทีที่ผมจงใจเอาตัวเองไปให้อีกฝ่ายเห็น มันเบิกตาโตราวกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ ก่อนที่จะหยัดตัวขึ้นลุกพรวด “คุณ เกิดอะไรขึ้นครับ!? ค่ะ..คุณจำผมได้รึเปล่า? แล้วนี่..”

 

“.. อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบเรียบๆ โดยไม่ลืมที่จะสร้างรอยยิ้มบางขึ้นบนใบหน้าด้วย ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองผม มือของมันเก้ๆ กังๆ อยู่บริเวณหัวไหล่ของผม คล้ายกับไม่รู้ว่าจะทำยังไง ช่างเป็นท่าทางที่ดูแล้ว..

 

..น่ารำคาญจริงๆ

 

“ได้ใช้ห้าพันไปรึยัง?”

 

“เอ๊ะ?”

 

“..หึ พาไปโรงพยาบาลหน่อยได้รึเปล่า” ผมถาม อีกฝ่ายตาโตแล้วพยักหน้ารัว “ผมไม่ได้เอารถมา.. คุณพอจะมีรถหรือเปล่า”

 

“ผะ.. ผมมีมอไซค์” มันวิ่งมาอยู่ข้างผมที่ไม่บาดเจ็บ แล้วยกแขนผมขึ้นพาดบ่าตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าตอบเลิ่กลั่ก “แต่ให้คนเจ็บขึ้นมอไซค์คงไม่ดีใช่มั้ยครับ เอ่อ.. ถ้างั้นเดี๋ยวคุณมารอที่บ้านผมก่อนแป๊บหนึ่งนะ ผมจะไปยืมกุญแจรถยนต์จากป้า..”

 

“ผมไม่อยากให้มันเอิกเกริก” ผมพูดแทรกขึ้นทันที “ช่วยอย่าบอกใครเรื่องนี้ได้รึเปล่า”

 

“แต่ว่าถ้ามีคนมาช่วยหลายๆ คน...”

 

“ผมค่อนข้าง.. ที่จะมีชื่อเสียงอยู่สักหน่อยน่ะ” ผมว่าเรียบๆ อันที่จริง ประโยคนี้ก็ไม่เชิงเป็นคำโกหกซะทีเดียวไม่ใช่เหรอ? ผมเหลือบมองดวงตาใสของเด็กน้อยที่ประกายทุกความรู้สึกภายในออกมาอย่างไม่ปิดบัง และยิ้ม ให้กับความโง่ของอีกฝ่ายที่ช่างน่ายินดี

 

“..พอจะทำความเข้าใจได้รึเปล่า?”

 

“ได้.. ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว ถ้างั้น.. ได้ ผมสัญญาจะไม่บอกใคร” เด็กตรงหน้าพยักหน้าอีกครั้ง

 

เส้นผมอีกฝ่ายพลิ้วไหวตามแรง ใบหน้าแสดงออกถึงความซื่อตรง

 

ช่างเป็น.. โชคดีของผม

 

“ถ้างั้น...”











TBC>>>
___________________________________________________________________________________
candynosugar+ Talking
เฮ้อ..... เรื่องนี้เปิดเอาไว้ตอนปี 2012 นิยายแฝดของเราจบไปประมาณสิบชาติแล้ว
ขณะนี้ 2016
ขอบคุณค่ะ

ชีวานี่.. ซี่คิดไปเองรึเปล่าว่ามันน่าตบกว่าเดิม เอ๊..
แต่ไม่เป็นไร เจมยังน่ารักเหมือนเดิม -////- ซี่ไม่ถนัดแต่งเคะน่ารักเลยจริงๆว่ะ 5555
จะพยายามมาอัพต่ออย่างสม่ำเสมอนะคะ


ปล. คอมเม้นท์ให้ซี่บ้างนะคะ ซี่เหงาใจ ; u ; ติชมก็ได้นะเคอะ ซี่ไม่ลบเม้นท์ ซี่สู้ ซี่ไหว ซี่ทนได้ โฮ่ย



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

2,052 ความคิดเห็น

  1. #2042 Jaikochann (@Jaikochann) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 00:19
    ชีวา S มาค่ะอ่ะเฮือกกกกกก
    #2042
    0
  2. #2039 i-and-u (@kyunghae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 09:27
    คิดถึงมากๆๆๆๆๆๆ
    #2039
    0
  3. #2037 wewaa00 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 07:32
    ค้างมากถึงมากที่สุด!!!!
    #2037
    0
  4. #2035 12345678 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 20:34
    เย่ กลับมาอัพแล้วว

    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ อ่านตั้งแต่ก่อนรีไรท์เลยย

    สู้ๆนะคะ
    #2035
    0
  5. #2031 แคโรไรน่า (@zelo_ilno) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 18:43
    รออยู่นะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆอ่ะ
    #2031
    0
  6. #2029 lovemelikeyoudo (@mooknilaumpond) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 13:41
    รอจร่า ชอบมาก ดูดาร์กๆๆดี
    #2029
    0
  7. #2028 lovemelikeyoudo (@mooknilaumpond) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 13:41
    รอจร่า ชอบมาก ดูดาร์กๆๆดี
    #2028
    0
  8. #2026 MSGG<3 (@nattamas) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 16:15
    อยู่ดีๆก็นึกถึงนิยายที่เคยอ่านค้างๆไว้ คิดถึงชีวากับเจม เลยแวะมาเชคหลังจากไม่ได้เข้ามานานนนนนนนนนน
    อ่านตั้งแต่ปี1-2 นี่จะเรียนจบแล้วอ่ะ 5555555 พอมาเจอว่ารีไรท์ก็ดีใจมว้ากกกกก แม้ว่าจะพอจำเนื้อเรื่องเก่าๆได้
    แต่เขียนใหม่ เราก็จะอ่านใหม่ deleteเรื่องเก่าในหัวทิ้งแปป ; )

    จะติดตามไปจนจบเหมือนพี่วากับเดียร์แน่นอน(คิดถึงคู่นี้มากๆ)
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ เป็นกำลังใจให้จ้า ม๊วฟฟฟฟ
    #2026
    0
  9. #2023 siи'eh (@BlueEins) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 05:08
    น่าสนใจขึ้นมานิดหน่อยแฮะ ยิ่งอิมเมจตัวละครนี่แบบ ปาหัวใจใส่
    #2023
    0
  10. #2020 TaynMalik (@tayn-malik) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 20:57
    อูววววว์ คนแบบนี้ก็มีด้วยย หมายถึงแบบพี่ชีวาน่ะ ความคิดพี่จะโหดร้ายไปไหยนยนน
    #2020
    0
  11. #2018 แคโรไรน่า (@zelo_ilno) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 21:43
    อยากอ่านต่อออ~5555
    #2018
    0
  12. #2017 PrayNplay (@prayelf) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 20:34
    เจม จะคนดีไปไหน ปล.ลืมพร็อตเรื่องเก่าไปแล้วอ่ะ 55555
    #2017
    0
  13. #2015 Adbnana (@adaommie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 18:48
    ติดตามอยู่น้าค้าาาาา 😄😃😀😊😉😍😘
    #2015
    0
  14. #2014 pampam_elf" (@pamlovefame) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 17:37
    อัพไวไวนะคะ :)
    #2014
    0
  15. #2013 PSBbua (@lodestar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 15:32
    ประโยชน์ของแกคนเดียวอ่ะดิชีวา ...
    #2013
    0
  16. #2009 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 14:56
    ไรท์มาอัพไวไวน้าา รออยู่ รอมาตลอดเลยเนี่ยยย
    #2009
    0
  17. #2005 Manao' MM (@lemonpln-nlp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 08:10
    ง่ะ ลืมเรื่องก่อนรีไรท์ไปแลเสอ่ะ 5555
    #2005
    0
  18. #2002 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 21:00
    รีไรท์หรอนี่ ว่าแล้วทำไมแปลกๆ55556+
    ติดตามๆ
    #2002
    0
  19. #2000 ☪●ミカゲ (@funny-p) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 18:49
    รีบมาต่อเถอะค่ะ แอร้ย รอไม่ไหวล้าววววว แลดูอ่านดูแล้วท่าทางจะsmนะคะเนี่ย อิ้อิ้ เป็นกำลังใจให้ค่ะ พี่แต่งถูกใจหนูมากค่าาาา กิ้วๆ XD
    #2000
    0
  20. #1998 beautiful sunset (@beautifulsunset) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 18:22
    อร้ายยยย ปรากฏออกมาแล้ววว >< อ่านอีกรอบก้ะด้ะข่ะ เตมใจตามมม ดังนั้น ต้องเตมใจอัพ #สั่งใคร!! รอที่เหลืออยุ่นะคะะ
    #1998
    0
  21. #1997 pampam_elf" (@pamlovefame) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 16:22
    สัมผัสได้ว่าการกลับมาครั้งนี้จะสนุกกว่าเดิม ♥
    #1997
    0
  22. #1995 ★Thotsakan★ (@lovesasukipg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 14:06
    คิดถึงชีวาาาา คิดถึงพี่ซี่ อิ้-อิ้
    #1995
    0
  23. #1989 PSBbua (@lodestar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 16:28
    คนตัวเล็กที่ว่านี่เจมส์ใช่บ่หนิ ?
    #1989
    0
  24. #1959 Sleepy Ghost (@pangtwo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 21:30
    ให้ได้คำเดียว เลววววววววววว
    #1959
    0
  25. #1937 plai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:52
    ชีวาแบดโดนใจ
    #1937
    0