[Fic SJ] Love Disease ของตาย KyuMin HoMin

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

Chapter 1

 

“มาด้วยกันอีกแล้ว... ตามติดเขาอย่างกับอะไรดี น่าหมั่นไส้เด็กนั่นชะมัด”

 

 “เมื่อก่อนแอบเห็นไปนัวเนียกันในห้องซ้อมของคยูฮยอนด้วย หึ! แรดจริงๆอีเด็กนี่”

 

“เมื่อไหร่มันจะกลับประเทศมันซักทีนะ เห็นแล้วอยากตบให้เลือดกบปากจริงๆ”

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คยู วันนี้ฉันทำข้าวกล่องมาหลายอย่างเลยนะ มาทาน...”

 

“วันนี้ติดซ้อม”

 

รอยยิ้มหวานบนใบหน้าที่สวยหวานไม่แพ้กันจำต้องหายไปกับอากาศเมื่อคนที่ได้ชื่อว่าเป็น แฟนตอบกลับการเอาใจใส่ด้วยท่าทีแสนจะเย็นชา ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนและเดินล้วงกระเป๋าผ่านหน้าของคนตัวเล็กกว่าไปเหมือนไม่แยแสอะไร แต่คนที่ถูกทิ้งไว้ในห้องเรียนที่ว่างเปล่ากลับมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับสายตา

 

ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสดูหม่นหมองไปในทันตา ร่างอวบๆ ของ ลี ซองมินทรุดลงนั่งกับเก้าอี้แล้วเหลือบมองไปยังกล่องบรรจุอาหารสีสดใสสามกล่องที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะนักเรียนของคนรักด้วยความน้อยใจ

 

คงเบื่อเราแล้วสินะ...

 

คนตัวเล็กคิดในใจ แม้ความสัมพันธ์ของเขากับ คยูฮยอนมันจะยังอยู่ในฐานะแฟน แต่การปฏิบัติตัวที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปในทุกๆ วันมันช่างน่ากลัวยิ่งนัก

 

เขากลัว... กลัวเหลือเกินว่าคยูฮยอนจะทิ้งไป

 

ทั้งที่พยายามเอาใจ ทำตัวให้น่ารักเข้าไว้ แต่ก็ไม่สามารรถเรียกรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับเจ้าชายที่เขาเคยได้รับให้กลับมาได้เลย คยูฮยอนคนเดิมได้หายไปแล้ว...

 

คงเพราะเหตุผลนั้นสินะ...

 

เพราะเขาไม่ยอมมีอะไรด้วย...

 

คยูฮยอน... ที่นายเข้ามาตีสนิท ที่มาทำให้ฉันรัก... ก็เพื่อร่างกายเท่านั้นเหรอ...

 

 

 

 

 

สองเดือนก่อน

 

“เฮ้ยคยู ได้ข่าวว่าเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่นี่น่ารักดีว่ะ มึงจะประเดิมหน่อยมั้ย” เสียงเข้มติดแหบน้อยๆ ของเพื่อนตัวดีควบตำแหน่งนักร้องนำของวงอย่าง เยซองดังขึ้นระหว่างพักซ้อม คนถูกถามที่กำลังนั่งปรับสายเบสบนโซฟาตัวกว้างเหลือบมามองเล็กน้อยแล้วก้มลงไปสนใจเครื่องคนตรีตัวโปรดต่อ

 

“กูไม่ชอบสไตล์น่ารักแอ๊บแบ๊ว แม่งง๊องแง๊งน่ารำคาญ”

 

“โอ๊ว~” คนที่นั่งเอาขาพาดโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ร้องเสียงล้อขึ้นมา แถมยังกระดิกเท้าที่หันไปหาร่างสูงเป็นการกวนประสาทเป็นออปชั่นเสริม ดวงตาคมดุเหลือบมามองเพื่อนเหมือนไม่ไว้ใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะถามออกมาเสียงดุ

 

“กูรู้ว่ามึงจะพูดอะไร อย่ามาท้ากูเลย เสียเวลาเปล่า ไปท้าไปบอมนู่น เด็กน่ารักๆ น่ะของชอบมัน”

 

“อย่ามาพาลกูไอ้เพื่อนเวร กูจีบดงแฮคนเดียวก็ยากอยู่แล้ว ถ้าหาเรื่องให้กูเดี๋ยวเตะผ่าหมากให้ไข่ฝ่อใช้การไม่ได้ไปตลอดชีวิตเลยนี่” คนถูกพาดพิงที่ลากเก้าอี้ไปนั่งริมกระจกหันมาสวดเพื่อนทันทีที่มันจะโยนภาระมาให้ ถึงเขาจะมีเสป็กแบบขาวๆ ใสๆ น่ารักๆ แต่เขาก็ชอบจีบไปทีละคนมากกว่าจะจับปลาหลายมือหลายเท้าแบบไอ้หน้านิ่งที่ตีขรึมจับๆ ลูบๆ เบสของตัวเองอยู่นั่น

 

“ถึงของกูฝ่อก็ใหญ่กว่าของมึงอยู่ดีแหละ” คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองและยักคิ้วขวาใส่แบบกวนตีนสุดๆ เล่นเอาคิบอมแทบจะวิ่งเข้ามาถีบเข้าที่ยอดหน้าให้หายจุกกับมุกมันซักที

 

“ไอ้แหนมตุ้มจิ๋ว มึงอย่าทำเป็นคุย กูใหญ่กว่าเห็นๆ”

 

“แหนมตุ้มจิ๋วพ่อง เดี๋ยวกูเอาเบสฟาดหน้า เล็กแค่นั้นอย่าบังอาจมาข่มกู”

 

“ถ้าของกูเล็ก ของมึงคงคลำหาไม่เจอแหละ ไปถามเด็กคนก่อนๆ กูได้เลย ยืนยันได้ต้องบอกว่ากูเต็มมือกันทุกคนแน่”

 

“เสียเวลา แน่จริงมึงถอดกางเกงดิ กูวัดเองว่าใหญ่หรือเล็ก”

 

“แฟร์ๆ มะ มึงก็ถอด เดี๋ยวกูวั... ไม่สิ... เดี๋ยวกูให้ไอ้วอนวัดของมึง เอ้า!

 

ร่างสูงที่อยากเถียงแต่ไม่กล้าเสี่ยงไปจับของเพื่อนเอ่ยชื่อของบุคคลที่สี่ขึ้นมา ทำให้เจ้าตัวผู้ถูกพาดพิงอีกคนตวัดสายตาจากไม้กลองมาที่กลุ่มเพื่อนทันที

 

“ไอ้เพื่อนเลว อย่าหาเรื่องให้กู ถ้าจับแล้วมือกูเป็นเกลื้อนขึ้นมากูจะไล่กระทืบเรียงตัวเลยคอยดู” เจ้าของร่างแกร่งรีบปัดปัญหาออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ซีวอนที่นั่งอยู่ข้างๆ เยซองรีบยกเท้าขึ้นมาชี้หน้าเพื่อนทีละคนทันที ไอ้การยกความซวยให้กันเป็นทอดๆ แบบนี้มันกลายเป็นธรรมเนียมของพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?!

 

x u! ทำไมจับของกูแล้วต้องเป็นเกลื้อนด้วยวะ กูรักษาสุขภาพอนามัยดีกว่าของไอ้ฮันแล้วกัน”

 

แต่คนชอบหาเรื่องก็ยังไม่วายไปพาดพิงถึงคนอื่นไปทั่วอยู่ดี คิบอมตะคอกใส่ซีวอนและอ้างเอา ฮันคยองมาเป็นตัวเปรียบเทียบให้ตัวเองดูสะอาดขึ้น  ซึ่งคนสุดท้ายที่ถูกพูดถึงก็โต้กลับมาอย่างเอาเรื่อง

 

“อ้าวไอ้เวร! ไอ้วอน ไอ้เย่ กูว่ามารุมกระทืบมันเลยดีกว่า มึงจะทะเลาะกันทำไมต้องลากพวกกูมาเกี่ยวด้วยวะ”

 

“ไอ้เย่เริ่ม! / ไอ้เย่เริ่ม!” ทีนี้แหละสามัคคีนักเชียว คยูฮยอนและคิบอมพร้อมใจกันหันหน้ามาและโยนอึก้อนโตกลับไปที่คนเปิดประเด็น แต่ดูเหมือนเพื่อนๆ จะไม่ค่อยเห็นด้วยเอาซะเลย

 

“มึงนั่นแหละ!!!!!” เยซอง ซีวอน และฮันคยองตะโกนลั่นแล้วแยกกันพุ่งไปตะครุบไอ้เพื่อนตัวแสบของตัวเองไว้ให้มั่น

 

“ปากดีนักนะพวกมึง กูจะบิดให้ใช้งานไม่ได้ไปสามวันเลย ฮ่าๆๆๆๆ”

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกก อย่าทำน้องกู๊ววววววววววววววววววววววววววว”

 

 

 

 

 

 

 

 

“ซองมิน คาบบ่ายเธอไม่มีเรียนใช่มั้ย ช่วยไปประจำห้องพยาบาลช่วยครูซองอาหน่อยนะจ๊ะ” คุณครูประจำวิชาสุขศึกษาเอ่ยกับคนตัวอวบที่มีน้ำใจเดินถือของมาส่งที่โต๊ะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าน่ารักวาดยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าเบาๆ

 

“ได้ครับครู”  ซองมินตอบตกลงด้วยความเต็มใจ ก่อนจะโค้งตัวและเดินออกไปจากห้องเพื่อไปทานอาหารกลางวัน

 

จูยอน หญิงสาววัยสี่สิบมองลูกศิษย์คนใหม่ที่กำลังเดินลับไปด้วยด้วยหัวใจอิ่มเอม สำหรับเธอแล้ว นักเรียนแลกเปลี่ยนคนนี้น่ารักมากเสียจนแทบจะหยุดมองไม่ได้  ทั้งใบหน้าสวยใส รอยยิ้มแสนบริสุทธิ์ และความมีน้ำใจ ทั้งหมดที่มีอยู่ในตัวเด็กคนนั้นล้วนแล้วแต่มีเสน่ห์...

 

“ฮึๆ เธอต้องโดนรุมตอมเป็นว่าเล่นแน่ๆ ลีซองมิน ...ก็เล่นทำตัวน่ารักซะขนาดนี้อ่ะน๊า”

 

 

 

 

 

บ่ายโมง

 

นับเป็นโชคดีที่ช่วงบ่ายของวันนี้ซองมินไม่มีเรียนเพราะอาจารย์ทั้งสองวิชาลาป่วย ร่างอวบจึงถือโอกาสมาช่วยงานในห้องพยาบาลตามคำร้องขอของครูจูยอน  มือน้อยๆ จัดนั่นจับนี่ไปเรื่อยเพื่อทำให้ห้องนี้สะอาดเรียบร้อย ในขณะที่คุณครูประจำห้องพยาบาลก็นั่งมองด้วยรอยยิ้ม

 

“น่ารักจริงเลยนะเด็กสมัยนี้” เธอพึมพำตามประสาคนที่อายุล่วงเข้าเลขสี่ที่ได้มองภาพอันสดใสของเด็กวัยรุ่น อายุรุ่นเธอเห็นอะไรมาก็มากแล้ว แต่คนที่สดใสร่าเริงขนาดนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

 

ยอมรับเลยว่าแว๊บแรกที่มอง  เธอนึกว่าเด็กคนนี้พี้ยาอีซะอีก...

 

คนอะไรไม่รู้ เห็นต้นไม้เล็กๆ แตกยอดยังนั่งยิ้มได้เลย

 

 

 

“ซองมินจ๊ะ” ซองอาตัดสินใจเรียกนักเรียนใหม่ที่กำลังจัดกระปุกยาในตะกร้าสีชมพูอ่อนไปมาไม่เสร็จซักที เจ้าของชื่อหันมาทำตาใสแล้วกวาดยิ้มเต็มไปหน้า อะไรเหรอครับ

 

พอดีครูมีต้องเข้าประชุมตอนบ่ายโมงครึ่ง เธอช่วยอยู่ดูแลตรงนี้แทนหน่อยนะ

 

ได้ครับซองมินยิ้มจนตาหยีให้คุณครูคนสวยแล้วหันไปเรียงกระปุกยาใหม่ เอาอันนั้นมาไว้ตรงนี้ เอาอันนี้ไปแทนอันนั้น จนในที่สุดก็ได้ถาดตะกร้าตาที่ตัวเองพอใจเสียที

 

เสร็จแล้ว~” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาแผ่วเบาแล้วปรบมือให้ตัวเอง รอยยิ้มหวานและเต็มไปด้วยความสดใสยังไม่มีท่าทีว่าจะหุบลง คนที่มีอายุมากกว่าเลยได้แต่กระชับสายกระเป๋าสะพายแล้วมองอย่างเอ็นดู

 

ครูไปแล้วนะจ๊ะ

 

ซองอาบอกเสียงหวาน เด็กหนุ่ม (หรือสาวดี?) เลยรีบหันมายืนตรงและคำนับให้

 

ตอนประชุมอย่านั่งหลังตรงจนเกินไปนะครับ เดี๋ยวคุณครูจะปวดหลัง แล้วก็เตรียมเสื้อแขนยาวไปด้วยนะครับ ห้องประชุมชอบเปิดแอร์เย็นจนขนลุก บ๊ายบายครับคุณครูซองมินล่ำลาด้วยประโยคยาวๆ และแถมรอยยิ้มกว้างๆ ไปอีกตามสไตล์ของตัวเอง คุณครูวัยสี่สิบยิ้มรับแล้วหันหลังเดินออกไป

 

หลังจากนั้นก็เป็นเวลาส่วนตัวอันแสนสุขของซองมินไปโดยปริยาย เพราะคนตัวเล็กได้โอกาสครอบครองห้องนี้แต่เพียงผู้เดียวแล้ว สองมือน้อยๆ ของเด็กแลกเปลี่ยนผู้น่ารักจัดการย้ายนู่นสลับนี่ตามความพอใจของตนพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย ซองมินหยิบไม้ขนไก่อันหนึ่งขึ้นมาและเดินกวาดไปทั่ว

 

Baby baby baby baby baby อู รี ชอล เด เฮ ยอ ชิ ชิ มัล จา~

 

แกร๊ก!

 

Oh my lady lady lady lady lady  เน กา ชอง มัล นอ รึล ซา ราง ฮัน ดา~

 

“...!!

 

ร่างอวบที่กำลังปัดโต๊ะวางของที่ริมกระจกกำลังตกอยู่ในโลกส่วนตัวจนไม่รับรู้ว่ามีใครอีกคนก้าวเข้ามายังห้องพยาบาลแห่งนี้เพิ่มมาอีกคน คนตัวเล็กยังร้องเพลงบ้างฮัมเพลงบ้างพร้อมกับปัดกวาดเช็ดถูต่อไปเพราะมองไม่เห็นคนที่เข้ามาจากด้านหลัง สะโพกอิ่มน่าฟัดโยกไปตามจังหวะเพลงที่ตนร้อง เสียงใสฟังดูน่ารักน่ากอดถูกเปล่งออกมาไม่หยุด เป็นเหมือนกับท่วงทำนองหวานๆ ที่ขับบรรยากาศอึมครึมของห้องนี้ออกไป เหลือแต่เพียงความผ่อนคลายและความสดใสอยู่เท่านั้น

 

“นัน คือ เดล ชี นัน ตอ คัน เด มยอนอ๊ะ!” เมื่อซองมินทำความสะอาดส่วนของโต๊ะตัวนั้นเสร็จสิ้นแล้ว ร่างอวบก็หันกลับมาเตรียมจะไปทำตรงส่วนอื่นบ้าง แต่พอหันกลับมา ดวงตากลมโตก็ปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งน่าซบที่โผล่วับๆ แวมๆ มาจากเสื้อนักเรียนที่ติดกระดุมไม่ครบ คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกและรีบก้าวถอยหลังแต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลเพราะมีโต๊ะตัวใหญ่ดักไว้ ซองมินแหงนหน้าขึ้นมองคนที่รุกล้ำเข้ามาเงียบๆ และต้องพบกับใบหน้าที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

 

ใบหน้าคมเข้มถูกล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมสีดำสนิทที่ถูกเซตไว้ลวกๆ ผิวแก้มใสแบบผู้ชายสุขภาพดีถูกประดับด้วยเครื่องหน้าที่เหมือนกับถูกออกแบบมาอย่างดีเลิศ ทั้งริมฝีปากอิ่มสีเข้มน่าจูบ จมูกโด่งเป็นสัน และดวงตาคมซ่อนความร้ายอกาจที่อยู่ใต้คิ้วโก่งสูง

 

หล่อ... มีเสน่ห์... แต่ก็ดูอันตราย...

 

“...อึก” ซองมินอึ้งไปชั่วครู่กับภาพที่ฉายชัดราวกับประติมากรรมชั้นสูงตรงหน้า แต่พอริมฝีปากหนานั้นขยับออกเป็นการยิ้มมุมปาก สติสตางค์ที่หลุดหายก็กลับเข้าร่างในทันที คนตัวเล็กสะดุ้งตัวอีกครั้งและพยายามจะหลบไปด้านข้าง แต่แขนยาวๆ ของชายร่างสูงก็โน้มเข้ามาเท้ากับโต๊ะและกักร่างบางไว้ภายใต้อ้อมแขนที่ดูอันตรายนั้นไว้ ซองมินมองใบหน้าหล่อดุนั้นอย่างตกใจ มีลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าการกระทำของร่างสูงในขั้นต่อไปจะไม่ปลอดภัยกับเขา...

 

“อะ... ฮ่ะๆๆ อ...อันยองฮะ มีอะไรกับผมเหรอฮะ ^^;;” ซองมินพยายามใจดีสู้เสือ ร่างอวบเอนกายไปด้านหลังเพื่อหลีกหนีไอร้อนแปลกๆ จากร่างสูงและฉีกยิ้มให้ แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่นำพาเอาเสียเลย เจ้าของร่างกายกำยำโน้มตัวมาแนบชิดกว่าเดิมพร้อมกับใบหน้าหล่อที่ชิดเข้ามาใกล้ซอกคอขาวเนียน ซองมินหดคอหนีแต่ก็ไปไหนไม่พ้นด้วยพื้นที่ที่จำกัด คนตัวเล็กกว่า(มาก)หลับตาปี๋เพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

 

ส่วนชายหนุ่มแปลกหน้าที่กำลังนึกสนุกกับเด็กหนุ่มใสซื่อตรงหน้าก็กระตุกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าที่ใบหูเล็ก

 

“ตอนนี้ยังไม่มี ...แต่อยากมีจะแย่แล้ว”

 

“เฮือก!

 

“...แม่งน่ากินสัส”

 

“อุ๊บ!” ยังไม่ทันที่ร่างอวบจะได้ปฏิเสธอะไร ริมฝีปากอวบอิ่มก็ถูกประกบโดยริมฝีปากอวบหนาที่จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ซองมินสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะดันร่างสูงออก แต่คนที่มีแรงมากกว่าก็รวบทั้งตัวเข้ามาแนบชิดและค่อยล่วงล้ำเข้าไปในโพลงปากหวานโดยที่เจ้าถิ่นได้ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก

 

พอได้เข้ามาภายในโพลงปากร้อน ชายหนุ่มก็ได้ลิ้มรสความหวานซ่านลิ้นและความไร้เดียงสาเต็มอัตรา ลิ้นร้อนแทรกแซงทุกพื้นที่กวาดเอาหยาดน้ำรสละมุนมาเป็นของตัวเองและต้อนลิ้นเล็กให้จนมุม ก่อนจะตรงเข้ารัดรึงเข้าถิ่นจนคนตัวอวบอ่อนระทวยคาอ้อมอกแกร่ง

 

ซองมินปรือตายั่วยวนอย่างไม่ได้ตั้งใจ สติที่มีอยู่มากมายในคราแรกเริ่มจางหายไปกับรสจูบเร่าร้อนแต่ก็นุ่มละมุน มือบางเกาะไหล่หนาเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองทรุดลงไปกองกับพื้น ถึงแม้จะรู้ดีก็ตามว่าไม่มีทางเป็นไปได้เพราะวงแขนแกร่งที่โอบกอดเขาไว้เสียแน่น ใบหน้างามเงยขึ้นตอบรับรสจูบอย่างไร้เดียงสา ได้แต่หลงระเริงและปล่อยให้อีกคนนำพาความซ่านถึงทรวงมาให้ มือหนาแอบเลื้อยลงไปบีบเค้นเนินสะโพกอิ่มอย่างได้ใจ แต่ก็ต้องจำใจผละออกเพราะรับรู้ได้ว่าร่างบางแทบจะกลั้นหายใจต่อไม่ไหวแล้ว

 

พอริมฝีปากของทั้งคู่ละจากกัน หยาดน้ำใสสีที่เชื่อมทั้งคู่อยู่ก็ปรากฏให้เห็น ใบหน้าคมอยู่ใกล้ดวงหน้าหวานเพียงไม่กี่เซ็นต์ ชายหนุ่มจ้องตาอีกคนและส่งแววตาพึงพอใจให้จนแทบทำให้คนตัวเล็กอ่อนระทวยไปยิ่งกว่าเดิมด้วยอิริยาบถอันน่าหลงใหล ลิ้นหนาถูกส่งออกมาตามเก็บหยาดน้ำหวานจนหมดก่อนที่เจ้าของใบหน้านั้นจะผละออกไป

 

วันนี้เขาแค่ตั้งใจว่าจะโดดมานอนเล่นที่ห้องพยาบาลอย่างเช่นทุกวัน แต่มาเจอตุ๊กตาน่าฟัดแบบนี้มันโชคดีชัดๆ

 

“ลุกขึ้นแล้วไปนอนพักซะนะ ท่าทางจะเคลิ้มไปอีกนาน” ชายหนุ่มบอกเหมือนเป็นห่วงแต่ก็แฝงไปด้วยคำหยอกล้อ ก่อนจะตัดสินใจเดินล้วงกระเป๋าออกไปจากห้อง ทิ้งให้คนถูกจู่โจมลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นพร้อมหอบหายใจหนักๆ

 

แต่ก่อนที่ประตูห้องพยาบาลจะปิดลง เสียงเข้มอันเปี่ยมด้วยเสน่ห์นั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง...

 

“ฉันชื่อคยูฮยอน ...โจวคยูฮยอน จำไว้ให้ดีล่ะ”

 

 

 

To be continued

 

[Writer talk]

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ในที่สุดตอนแรกมันก็จบสิ้นลง >O<

 

หลังจากที่ไรเตอร์ดองมานานมาก (เพราะเอาแต่ไปแต่งตอนท้าย) ก็ได้ฤกษ์ได้ชัยในการอัพตอนแรกซักที หลายคนอาจจะบอกว่าอิไรเตอร์มันแต่พระเอกหื่นอีกแล้ว (เป็นงี้ทุกเรื่อง 555+) แต่แบบนี้ล่ะค่ะพี่น้องพระเอกในดวงใจ อะครุคริ >//////////////<

 

ยังไงก็ฝากน้องใหม่เรื่องนี้ไปด้วยนะค้า เรื่องอื่นๆ ไรเตอร์ก็แต่งเรื่อยๆ แต่ไม่ได้อัพลงซักที ตอนนี้มีฟิคค้างหลายเรื่องมาก ใครเป็นแฟนคลับน้องคิลก็โชคดีไปเพราะไรเตอร์อัพตรงนั้นเยอะ ส่วนน้องฮาร์ทนี่แต่งเพิ่มไปแล้วค่ะ เดี๋ยวจะแก้ไขนิดหน่อยแล้วมาอัพให้ได้อ่านกัน

 

อย่าลืมเม้นท์กันด้วยนะคะ เห็นใจคนแต่งกันหน่อย

 

ไรเตอร์แต่งมาใช้เวลาตั้งนาน แต่ตอนหนึ่งก็เป็นสิบๆ หน้า แค่เม้นท์ไม่กี่คำคงไม่ยากใช่มั้ยคะ

 

แค่คำว่า ชอบคำเดียวไรเตอร์ก็ดีใจมากแล้ว ขอบคุณค่ะ

 

 

ฝากติดตามและโหวตกันด้วยนะคะ ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #72 Kyuhyun Maknae (@01370137) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 00:58
    ชอบมากกกกกดกกน่าสนุกจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #72
    0
  2. #70 pp555 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 06:18
    ชอบๆๆ มาแรงนะคะเจอครั้งแรกจับจูบเลยยย55
    #70
    0
  3. #64 dody (@rin-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 16:45
    แบบว่า อึ้งเลย
    #64
    0
  4. #61 Vampire_killeR (@vana_killer) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 14:42
    พูดไม่ออกเรยเว้ย
    #61
    0
  5. #56 เพลิงในคืนมืด (@mamatatar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 02:32
    55555อิกี้แรงงง
    #56
    0
  6. #53 Jo_F (@kyuminf) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 22:17
    ไหนบอกไม่ชอบคนน่ารักแอ๊บแบ๊วไงคยู เจอมินเข้าไปห้ามใจไม่อยู่เลยหล่ะสิ
    ชอบฉากจูบอ่า >///<
    #53
    0
  7. #46 nastsi (@loveclashforever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 01:16
    แหมอีกี้ไหนบอกว่าไม่ชอบเอาซะมินเคลิ้มเลย
    #46
    0
  8. #42 Vvzvi (@vvzvi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 23:37
    ไหนว่าไม่สนใจงัยอะ ไม่ทันไรมาปุ๊บ จูบปั๊บเลยอะ
    #42
    0
  9. #39 kyuMin (@knightrose) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 13:44
     ไรเตอร์ หายไปไหนเนี่ยยยย!!! 
    #39
    0
  10. #28 อาการแอบรัก (@harumiza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 21:08
    เพิ่งมาแอบอ่าน น่ารักโฮกอ่าาาา >.<
    #28
    0
  11. #18 LeekeM (@plakem) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 01:42
    โอ่วววว
    แบดบอย
    เจอครั้งแรกจูบเค้าเลยเหรอค๊า
    #18
    0
  12. #10 angsana137 (@angsanana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 19:18
    ว๊ากกกกก  เจอมินครั้งแรกก็จูบมินเลยยยนะอิโจววว ร้ายไม่เบานะ
    #10
    0
  13. #7 Chinjang Love Jang (@chinjang137) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 10:32
    ไหนบอกว่าไม่ชอบไง
    เจอกันครั้งแรกก็จูบเลย
    #7
    0
  14. #6 Minnecool (@solasola) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 04:06
    กี้หื่น
    มาถึงก็ปล้นจูบมินเลยน่ะ ไรเตอร์อย่าหายไปนานอีกน่ะ
    #6
    0
  15. #5 Choploykyu (@ploykyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 00:35
    ไรเตอร์มาต่ออีกกกกกกกกก เราชอบบบบบบ สนุกมากกกกกกกกกกก > 3<
    #5
    0
  16. #4 s.min (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 23:47
    ไรเตอร์ต่อ อย่าปล่อยค้างงงงงงงง
    #4
    0