Elisela จังหวะรักกิ๊กกั๊กหัวใจนายตัวร้าย

ตอนที่ 20 : - Elisela ll 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 58


17

 

          -Perri’s Part-

ฉันนั่งอยู่ในห้องรับรองสำหรับผู้เข้าแข่งขันรอเวลาสำคัญที่ใกล้จะเข้ามาถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า วันนี้เป็นวันแข่งขันเทศกาลดนตรีประจำปี ผู้คนมากมายในตอนนี้กำลังชุลมุนวุ่นวายและตกอยู่ในอาการตื่นเต้นกันพอสมควร คนที่แข่งขันร้องเพลงกำลังฝึกบริหารเสียงต่ำเสียงสูง ส่วนคนที่แข่งขันกีต้าร์หรือเครื่องสายอื่นๆ ก็กำลังตั้งสายกันอยู่ เราทุกคนต่างคาดหวังกับการแข่งขันครั้งนี้มากเพราะนี่เป็นการแข่งขันระดับประเทศเลยทีเดียว และผู้ที่ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ก็จะได้รับโล่เกียรติคุณกับเงินรางวัลมูลค่าสามแสนบาท ฉันไม่ได้หวังรางวัลอะไรมากมายนัก แต่ก็คงจะดีถ้าหากฉันได้รับรางวัลเหมือนทุกๆ ปีที่ผ่านมา

ฉันยืนมองเงาของตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกตื่นเต้น วันนี้ฉันเลือกใส่เดรสสีขาวซึ่งท่อนบนของเดรสเป็นผ้าลูกไม้ส่วนท่อนล่างเป็นผ้ามุ้งบางๆ และยิ่งเมื่อใส่คู่กับสร้อยตัวโน้ตกุญแจซอลที่แม่ฉันซื้อให้เป็นของขวัญทำให้ทุกอย่างดูลงตัว เปลือกตาของฉันถูกระบายด้วยสโมกกี้อายสีน้ำตาลที่ไม่ได้เข้มจัดจ้านแต่ดูเป็นธรรมชาติซะมากกว่า แก้มถูกปัดซอฟๆ ด้วยบลัชออนสีส้มอมพีช  ส่วนลิปกลอสที่เลือกใช้ก็เป็นสีนู้ด

 ...ฉันคิดว่าฉันเหมาะกับลุคนี้นะ J

            “คุณเพอร์รี่รึเปล่าครับสตาฟชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาถามฉัน ในมือของเขาถือช่อดอกกุหลาบสีชมพูสลับขาวกับการ์ดใบหนึ่ง

            ค่ะฉันตอบสั้นๆ

            นี่ช่อดอกไม้กับการ์ดสำหรับคุณครับ

            จากใครเหรอคะฉันถามก่อนจะรับช่อดอกไม้กับการ์ดจากสตาฟ

            พนักงานร้านดอกไม้เป็นคนนำมาส่งน่ะครับ

            ฉันไม่กล้าเดามากนักจึงรีบเปิดการ์ดกระดาษแข็งอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่าเจ้าของช่อดอกกุหลาบสีชมพูสลับขาวช่อนี้คือพี่เวเตอร์ และเขาเขียนข้อความสั้นๆ ให้กำลังใจฉันไว้ในการ์ดนั่นด้วย

 

สู้ๆ นะครับ เป็นกำลังใจให้เสมอ ^^ – Veter’

 

            ฉันยิ้มบางๆ กับตัวเองและเก็บซ่อนความปลื้มปิติไว้ในใจ แม้ว่าข้อความที่เขาเขียนจะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ แต่ก็เป็นข้อความที่ทำให้ฉันอยากจะอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมา วันนี้พี่เวเตอร์มีธุระจึงไม่ได้มาเชียร์ฉันด้วยตัวเองแต่อย่างน้อยเขาก็ส่งดอกไม้มาให้กำลังใจ ฉันรู้สึกดีจริงๆ ที่ในเวลานี้มีใครสักคนคอยให้กำลังใจแบบนี้

 อันที่จริงฉันยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันเองก็รู้สึกดีกับพี่เวเตอร์ เพียงแต่ว่าความรู้สึกดีนั้นยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่วันแรกที่ฉันรู้จักเขา ฉันรู้สึกดีกับเขาในฐานะพี่ชายคนหนึ่งก็เท่านั้น... แต่สำหรับอีกคนที่ทำให้ฉันรู้สึกดีและรู้สึกแย่ในเวลาเดียวกัน เขาคนนั้นกลับอยู่ในใจของฉันตลอดเวลา และไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ถึงจะลบเลือนเขาออกไปจากใจได้สักที...

เสียงเปิดประตูห้องรับรองดังขึ้นก่อนที่ร่างบางๆ ของคริสตัลในชุดเดรสแขนกุดสีดำจะเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องไวโอลินในมือ คริสตัลดูสวยและสง่างามเช่นเคย เธอไม่แสดงอาการตื่นเต้นใดๆ แม้ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาสำคัญเหมือนคนอื่นๆ ใบหน้าของเธอนิ่งเฉยยากที่จะหยั่งถึงความรู้สึกภายในจิตใจของเธอได้

เอ่อ... คริสตัล คงซ้อมหนักน่าดูเลยสินะ ^^” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นทักทายเธอยังไง

ตั้งแต่เหตุการณ์ข่าวลือเรื่องพี่เวเตอร์ครั้งนั้น ฉันยังไม่มีโอกาสได้คุยกับคริสตัลเลย หวังว่าเธอจะไม่ได้โกรธ เกลียดฉันไปแล้วหรอกนะ - -;

ขณะที่คริสตัลเดินมานั่งที่โซฟาก่อนหยิบไวโอลินตัวสีน้ำตาลของเธอออกมาจากกล่อง ฉันสังเกตเห็นว่าไวโอลินของเธอมีลอยถลอกขีดข่วนมากพอสมควร คนที่รักไวโอลินและเล่นมาตั้งแต่เด็กๆ อย่างเธอไม่น่าที่จะปล่อยให้ไวโอลินตกกระแทกกับพื้นได้ง่ายๆ นี่เกิดอะไรขึ้นกับเธอรึเปล่านะ

ทะ...ทำไมไวโอลินเธอถึงได้...

“…” คริสตัลช้อนตาขึ้นมามองฉันโดยที่ไม่พูดอะไร นัยน์ตาสีมรกตที่ดูเย็นชาของเธอทำให้ฉันชะงักไป

เฮือกกก! นี่เธอคงจะไม่ได้โกรธฉันเรื่องข่าวลือนั่นหรอกใช่ไหม TOT

ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 05837 กรุณาเตรียมตัวที่หลังเวทีด้วยค่ะเสียงตะโกนจากสตาฟชุดดำดังขึ้นและดูเหมือนว่าหมายเลขนั้นจะเป็นหมายเลขของคริสตัล เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินตามสตาฟไป

            ฉันหันไปมองทางด้านทีวีพลาสม่าขนาดใหญ่ที่กำลังฉายภาพของผู้เข้าแข่งขันบนเวทีอยู่ ชายหนุ่มนักสีไวโอลินในชุดสูทสีดำเพิ่งจบการบรรเลงไป ไม่นานนักร่างบางๆ ของคริสตัลก็ค่อยๆ ก้าวเข้ามาแทนที่ชายหนุ่มบนเวที เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มการแสดงของเธอ คริสตัลดูโดดเด่นอย่างมากท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ นิ้วเรียวยาวของเธอไล้ไปบนสายของไวโอลิน บทเพลงทำนองช้าๆ แฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าที่เธอแต่งขึ้นถูกถ่ายทอดอารมณ์ผ่านทางเสียงไวโอลินและสายตาของเธอ

            ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 05838 กรุณาเตรียมตัวที่หลังเวทีด้วยค่ะ สตาฟชุดดำเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งก่อนจะประกาศหมายเลขผู้เข้าแข่งขันลำดับต่อไป

ซึ่งนั่นก็คือ... ฉันเอง! >O<;

            นาทีนี้ฉันตื่นเต้นมากถึงขนาดยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนแทบจับจังหวะไม่ได้ ฉันเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องจึงพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ จนกระทั่งเดินตามสตาฟมาจนถึงหลังเวทีซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่คริสตัลแสดงจบพอดี เธอเดินลงเวทีมาหยุดยืนข้างๆ ฉันด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายมากกว่าเดิม เสียงหัวเราะในลำคอของคริสตัลดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินจากไป

            ฮู้วววว =O=;;

            หนึ่ง...สอง...สาม...

ฉันนับหนึ่งถึงสามภายในใจจากนั้นก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดอย่างไม่รีบร้อนบนรองเท้าทรงบัลเล่ต์สีพีช แสงไฟสปอร์ตไลท์เริ่มสว่างขึ้นเมื่อฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนหลังสีดำที่อยู่มุมเวที เสียงปรบมือดังขึ้นก่อนที่คณะกรรมการและผู้คนมากมายที่รอชมอยู่ด้านล่างเวทีจะตกอยู่ในความเงียบกริบ

~

นิ้วเรียวยาวของฉันเริ่มพรมลงบนคีย์เปียโนขาวดำสลับกันอย่างพลิ้วไหวเกิดท่วงทำนองหวานๆ ของบทเพลง Wish Upon A Fountain ที่ฉันแต่งขึ้นเอง ความทรงจำระหว่างฉันกับฮัทเตอร์แทรกเข้ามาภายในห้วงความคิดของฉันอีกครั้งราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา และไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงเปียโนใสๆ จังหวะสนุกสนานของบทเพลงนี้หรือความทรงจำระหว่างฉันกับเขาเหล่านั้นกันแน่ที่ทำให้ฉันยิ้มไม่ยอมหยุดเช่นนี้

...บางครั้งฉันก็อยากจะทำตามเสียงหัวใจของตัวเองนะ แต่ฉันทำไม่ได้จริงๆ  

ผ่านไปราวๆ ห้านาทีเสียงเปียโนของฉันก็ค่อยๆ จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ฉันจะเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงกลางเวทีแล้วโค้งตัวอย่างสุภาพ

สวัสดีครับเพอร์รี่ ผมชอบการแสดงของคุณมากๆ เลยเสียงแปร่งๆ สำเนียงชาวต่างชาติของคณะกรรมการคนหนึ่งพูดขึ้นผ่านไมโครโฟน เอ่อ ผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงได้ตั้งชื่อเพลงว่า ‘Wish Upon A Fountain’ ล่ะครับ

คำถามของคณะกรรมการท่านนั้นทำให้ฉันชะงักไป... ฉันรู้เหตุผลนั้นดีว่าทำไมฉันถึงตั้งชื่อเพลงว่า‘Wish Upon A Fountain’ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะตอบไปตามความจริงดีรึเปล่า

 “เหตุผลที่ฉันตั้งชื่อเพลงนี้ว่า ‘Wish Upon A Fountain’ ก็เพราะว่า...ฉันเว้นครู่หนึ่ง ใครบางคนบอกให้ฉันขอพรจากน้ำพุค่ะ

ใครบางคนที่เป็น แรงบันดาลใจของฉัน...

อ่า คงเป็นคนสำคัญสินะครับ ^__^”

J

           

            หลังจบการแข่งขันผลการตัดสินประกาศออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว... ฉันได้รับรางวัลชนะเลิศเทศกาลดนตรีประจำปี! >___<

กรี๊ดดด! ไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันดีใจจนน้ำตาจะไหลแล้วนะเนี่ย คณะกรรมการบอกว่าชอบโน้ตเพลง ‘Wish Upon A Fountain’ ที่ฉันแต่งขึ้นมาเองมาก ...ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันคิดอะไรอยู่ถึงได้ตอบคณะกรรมการไปตามตรงว่าฉันตั้งชื่อเพลงนี้เพราะใครบางคนบอกให้ฉันขอพรจากน้ำพุ ถ้าตอนนั้นฮัทเตอร์บังเอิญเข้านั่งดูอยู่ เขาคงต้องรู้แน่ๆ ว่าแรงบันดาลใจของฉันนั้นหมายถึงเขา -_-;

ฉันผลักประตูเข้าไปในห้องรับรองและพบว่าคริสตัลกำลังเก็บของอยู่ที่ล็อคเกอร์ ฉันไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยว่าอะไรก่อนดีจึงทำท่าทีเดินเข้าไปเปิดตู้ล็อคเกอร์ที่อยู่ใกล้ๆ เธอ สายตาของฉันแอบลอบมองคริสตัลเล็กน้อย เธอกำลังหยิบข้าวของส่วนตัวของเธอออกมาจากล็อคเกอร์ด้วยมือที่สั่นระริกๆ ดวงตาสีมรกตของเธอเต็มไปด้วยม่านน้ำตา เธอพยายามเม้มริมฝีปากเก็บกลั้นความรู้สึกนั้นไว้ ...ความรู้สึกผิดหวังจากการแข่งขันในวันนี้

คริสตัล...ฉันเอื้อนเอ่ยเรียกชื่อของเธอเบาๆ

ตึง!

คริสตัลปิดประตูตู้ล็อคเกอร์เสียงดังลั่นจากนั้นเธอก็วิ่งออกไปจากห้องรับรอง ฉันตกใจและยืนช็อคอยู่สักพักก่อนตระหนักได้ว่าความจะวิ่งตามเธอไป

ดะ...เดี๋ยวคริสตัล!” ฉันตะโกน

อ๊ะ! คุณเพอร์รี่รึเปล่าครับจู่ๆ สตาฟชุดดำคนหนึ่งก็เข้ามาขวางทางฉันไว้

ค่ะฉันตอบพลางชะเง้อมองคริสตัล มีอะไรรึเปล่าคะ พอดีฉันรีบอยู่

มีคนฝากดอกไม้มาให้ครับ

เอ๋!?” ฉันหันกลับมามองที่สตาฟกับดอกทานตะวันสีเหลืองที่ผูกโบว์สีแดงอยู่ดอกเดียวและมีการ์ดใบเล็กๆ แนบไว้ แม้ว่าดอกทานตะวันสีเหลืองจะมีเพียงดอกเดียวแต่ก็ดูสวยงามมาก ฉันรับดอกทานตะวันสีเหลืองจากสตาฟชุดดำก่อนที่เขาจะเดินจากไป หลังจากนั้นฉันจึงเปิดการ์ดใบเล็กๆ อ่าน...

 

‘I believe wishes upon a fountain will comes true -Hutter

(ฉันเชื่อว่าคำอธิษฐานจากบ่อน้ำพุจะกลายเป็นจริง – ฮัทเตอร์)

 

            คำอธิษฐานของฉันเป็นจริงแล้วล่ะฮัทเตอร์ ฉันชนะการแข่งขันเทศกาลดนตรีประจำปีเหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมาแล้วล่ะ... แต่ทำไมฉันถึงไม่มีความสุขเลย

             ฉันยืนพิงผนังมองผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา บางคนหัวเราะและยิ้มอย่างดีใจที่วันนี้ได้รับรางวัล แต่ในขณะเดียวกันก็มีคนต้องร้องไห้เสียใจเพราะความผิดหวัง... ฉันควรจะหัวเราะและยิ้มอย่างดีใจใช่ไหม แต่ทำไมฉันกลับไม่มีความสุขและรู้สึกว่าในใจกำลังหนักหน่วงเหลือเกิน ฉันอยากให้ใครบางคนยืนอยู่ข้างๆ กันร่วมหัวเราะและแบ่งปันความสุขด้วยกันซะมากกว่า

            ฮึกๆ! นายจะไม่ทิ้งฉันไปไหนใช่ไหม… เสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นบริเวณบันได เสียงนั้นเหมือนเสียงของคนที่ฉันกำลังตามหาอยู่นายจะไม่ทิ้งฉันไปไหนใช่ไหมฮัทเตอร์!”

            ชื่อที่ฉันคุ้นเคยหลุดออกมาจากปากหญิงสาว... ฉันค่อยๆ เดินไปตามเสียงก่อนจะพบว่าพวกเขาทั้งสองกำลังยืนกอดกันอยู่

            ...!

            ฉันไม่อาจบอกได้ว่าความรู้สึกที่ปวดหนึบอยู่ในหัวใจของฉันตอนนี้เรียกว่าอะไร... ฉันแค่อยากจะไปให้ไกลจากตรงนี้ที่สุด ไม่อยากจากมองภาพพวกเขาทั้งสองคนอีกต่อไป...

 

คืนนี้ฉันอยากจะไปฉลองกับใครสักคน แต่ว่าฉันเพิ่งจะปฏิเสธดินเนอร์มื้อค่ำกับพี่เวเตอร์ไปทางโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้เอง... ฉันเลือกที่จะมานั่งอยู่คนเดียวตรงเนินหญ้าริมแม่น้ำซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับโบสถ์ที่ฉันมาเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ สายลมที่พัดผ่านมาในเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ตกดินทำให้ฉันรู้สึกอยากจะหลับตาลงแล้วปล่อยใจที่เหนื่อยมานานให้ล่องลอยไปจริงๆ

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะฟุบหน้าอยู่กับอ้อมแขนของตัวเอง ภาพของสองคนนั้นที่กำลังกอดกันลอยเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง ฉันไม่เข้าใจว่าจริงๆ ว่าทำไมฉันถึงห้ามให้ตัวเองไม่คิดถึงเขาไม่ได้สักที ในหัวสมองของเต็มไปด้วยเรื่องของเขาอยู่ตลอดเวลา ฉันเกลียดที่ตัวเป็นอย่างนี้ชะมัด ถ้าฉันเลิกคิดถึงเขาไม่ได้ ตลอดชีวิตนี้ฉันคงตัดใจจากเขาไม่ได้แน่ๆ...

ฟุ่บ!

ร่างบางๆ ของหญิงสาวเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ฉัน เมื่อหันไปมองก็พบว่าเธอคือคริสตัล...

เธอมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอฉันถามออกไปขณะที่สายตาแอบลอบมองไปทางด้านหลัง มองหาผู้ชายที่ยืนกอดอยู่กับเธอก่อนหน้านี้ว่าเขามาด้วยรึเปล่า

...ปรากฏว่าไม่มี

ฉันมาสารภาพบาปน่ะ

คริสตัลทำอะไรผิดพลาดลงไปงั้นเหรอ ...อะไรที่ทำให้เธอทุกข์ใจถึงขนาดมาสารภาพบาปที่โบสถ์ในเวลานี้กัน

“…”

            ตอนนี้ฉันสบายใจขึ้นเยอะเลยล่ะ แล้วฉันก็คิดว่า... ฉันควรสารภาพกับเธอด้วย

            อะ...เอ๋!?” ฉันหันไปมองหน้าคริสตัลและอุทานอย่างไม่เข้าใจ

            ความจริงแล้ว... เหตุการณ์เรื่องเธอเป็นมือที่สามที่ทำให้ฉันกับพี่เวเตอร์เลิกกันน่ะคริสตัลเว้นครู่หนึ่ง ฉันเป็นคนปล่อยข่าวลือเอง

            O__O!!!

            นาทีนี้ฉันรู้สึกช็อคอย่างบอกไม่ถูก... ใครก็ได้บอกฉันทีว่านี่เป็นแค่เรื่องตลกที่เธอกำลังล้อฉันเล่นเท่านั้น! ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าคริสตัลจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เธอดูแสนดี และฉันคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำร้ายฉันแบบนี้ เธอทำให้ฉันโดนยัยรุ่นน้องสี่คนนั้นเล่นงาน ในขณะที่เธอกลายเป็นคนน่าสงสารที่โดนมือที่สามอย่างฉันแย่งแฟน

            เฮอะ!” ฉันแค่นหัวเราะออกมาและเบือนหน้าไปทางอื่น

            แน่นอนว่าฉันโกรธ... ฉันโกรธมากๆ เลยด้วย ให้ตายเถอะ!

            เพอร์รี่ ฉันขอโทษ ฉันเสียใจจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ และฉันคิดว่าเธอจะให้อภัยฉันได้

            เธอทำอย่างนั้นได้ยังไงคริสตัล

            ฉันแค่อยากชนะการแข่งขันเทศกาลดนตรีประจำปี และฉันคิดว่าถ้าฉันทำให้ชีวิตของเธอวุ่นวายได้ เธอคงจะไม่มีเวลาซ้อมเปียโนแน่ๆคริสตัลหลุบตาต่ำลงอย่างรู้สึกผิด ตอนนั้นฉันแกล้งทำเป็นว่ามีคนส่งรูปถ่ายระหว่างเธอกับพี่เวเตอร์มาให้ฉัน ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วรูปนั้นฉันเป็นคนถ่ายด้วยฝีมือของฉันเอง...

            “…” ฉันถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

            “เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันรักไวโอลินมาก... แต่ในขณะเดียวกันเธอรู้มั้ยว่าฉันเองก็เกลียดไวโอลินมากเช่นกัน

            “ทำไมล่ะ

            “เพราะไวโอลินทำให้ฉันสูญเสียอีกสิ่งที่ฉันรักไปน่ะสิ...เธอคลี่ยิ้มบางๆ นัยน์ตาของเธอฉายความเศร้าออกมาให้ฉันเห็น

            ความรู้สึกโกรธในใจของฉันก่อนหน้านี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกสงสาร... คริสตัลไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เธอก็เหมือนคนอื่นๆ ที่ทำอะไรผิดพลาดลงไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบก็เท่านั้น

            แม่ของฉันเคยเป็นนักไวโอลินชื่อดังมาก่อน... แต่เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้ข้อมือของท่านไม่สามารถเล่นไวโอลินได้ดีเหมือนเดิม แม่ก็เลยเลิกเล่นไวโอลินและหันมาสอนฉันเล่นแทน

            ...

            “ฉันเล่นไวโอลินตั้งแต่สามขวบ ทุกครั้งที่ฉันแสดงบนเวทีแม่ของฉันก็มักจะมาให้กำลังใจเสมอ ฉันคิดว่าถ้าฉันแสดงได้ดีแม่ก็คงจะมีความสุขมากๆ ฉันจึงซ้อมอย่างหนักและคิดว่าแค่นี้คงยังไม่ดีพอหรอก ฉันซ้อมหนักขึ้นมากกว่าเดิมจนแทบไม่มีเวลาให้กับใครทั้งนั้น จนกระทั่งเขาทิ้งฉันไป...คริสตัลพูดด้วยเสียงสั่นๆ ปนเสียงสะอื้น เธอพยายามเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเพื่อไม่ให้หยดน้ำตาไหลออกมา พี่เวเตอร์บอกเลิกฉัน เพราะว่าฉันไม่มีเวลาให้เขา... และตอนนี้ฉันเพิ่งจะตระหนักได้ว่าฉันไม่อยากเสียเขาไป ฉันอยากให้เขาอยู่ข้างๆ ฉันเหมือนที่ผ่านมา

            ...บางสิ่งย้ำเตือนให้ฉันได้รับรู้ว่าควรใส่ใจในสิ่งที่มีค่าก่อนที่เวลาจะพรากจากไป

            คริสตัลเสียงทุ้มๆ ของผู้ชายคนหนึ่งจากด้านหลังดังขึ้น ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงและพบว่าเขาคือฮัทเตอร์ ไปกันเถอะ เดี๋ยวแม่ของเธอจะรอนาน

            อะ...อื้มคริสตัลเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปกับฮัทเตอร์

            อะ...อะไรกันเนี่ย!? นี่ฮัทเตอร์ไม่สนใจฉันเลยงั้นเหรอ เขาควรจะทักทายอะไรบ้างสิ... อีกอย่างเขาน่าจะได้ยินคำตอบที่ฉันตอบคณะกรรมการไปบนเวทีนี่นา เขาน่าจะพูดอะไรสักอย่างกับฉันสิ แต่ทำไมเขาถึงได้เฉยขนาดนี้นะ L

 หรือว่าฮัทเตอร์จะตัดใจจากฉันแล้วหันกลับไปชอบคริสตัลเหมือนเดิมแล้วจริงๆ อย่างงั้นน่ะเหรอ T____T

ใช่! ฉันควรจะดีใจที่ฮัทเตอร์ตัดใจจากฉันได้แล้ว

 แต่ว่า... ฉันทำไม่ได้ ฉันยังรักเขาอยู่ ฉันยังรักผู้ชายที่ชื่อฮัทเตอร์อยู่เต็มหัวใจ และฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้วด้วยว่าเขาจะใช่เนื้อคู่ของฉันหรือเปล่า ฉันรู้แค่ว่าฉันรักเขาและไม่อยากให้เขาจากฉันไป

            “ฮัทเตอร์!” ฉันวิ่งตามผู้ชายร่างสูงและคว้าข้อมือของเขาเอาไว้

            คริสตัลมองฉันกับฮัทเตอร์สลับกันไปมาและแอบอมยิ้มเล็กน้อย... ฉันคิดว่าเธอดูฉันออกว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงเดินออกไปทิ้งให้ฮัทเตอร์อยู่กับฉันสองคน

นายคิดยังไงกับฉัน... นายยังรู้สึกกับฉันเหมือนเดิมใช่มั้ย

...ร่างสูงไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มบางๆ และสบตาฉันอย่างมีความหมาย

ฉันรักนาย ฉันคิดว่าฉันรักนายมาตลอดเวลาที่ผ่านมา และคิดว่าคงจะเลิกรักไม่ได้แล้วซะด้วย

“…”

 “เพราะฉะนั้น... ได้โปรดอยู่เคียงข้างฉันเถอะนะ

 

. . . 

เพอร์รี่ลงเอยกับฮัทเตอร์แล้ววว
จริงเหรอ...? 555555 ก็ไม่รู้สินะ
โปรดติดตามต่อนะคะว่าจะลงเอยยังไง


Elisela เงียบเหงามากกก
คอมเม้นหน่อยน้า ใกล้จบเรื่องแล้ว
อยากรู้ว่ายังมีคนติดตามเยอะมั้ย


ขอบคุณสำหรับคนที่ติดตาม
และคอมเม้นมาตลอดนะคะ


 

Minor!

283 ความคิดเห็น

  1. #270 tarangtang (@tarangtang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 19:55
    มาอัพเร็วๆนะค่ะรอไม่ไหวแล้ว
    #270
    0
  2. #268 พุดดิ้งชมพู (@numboya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 23:29
    ฟินนน. รอนะไรท์
    #268
    0
  3. วันที่ 10 เมษายน 2558 / 21:11
    >< ถ้าฮัทเตอร์ไม่รักเพอร์รี่นิ่เค้างอนไรท์นะ --0- #สู้ๆคะไรท์ ><
    #267
    0
  4. #266 mynamefar (@far-anyada) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 14:57
    โอ๊ย ลุ้นๆ อัพต่อปายยยยยยย เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #266
    0
  5. #265 Ammy Chanita (@chanita12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 13:12
    รับรักจากเพอร์รี่ด้วยนะฮัท ไม่งั้นมีเคือง(โดนตบแฟ้บ) เป็นกำลังใจให้อัพต่อไปครัชช
    #265
    0