[EXO] To the dentist's (KrisBaek LayChen)

ตอนที่ 7 : To the dentist's : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 57



 

ปวดหัว...

 

อี้ฝานขยับตัวไปมาอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ของตัวเอง เตียงใหญ่ปูด้วยผ้าคลุมเตียงสีกรมท่าพาดลายขวางสีขาวเรียบ ๆ มีหมอนใบโตนุ่มนิ่มวางกองอยู่หลายใบ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรนอนงอแงกอดตุ๊กตายัดนุ่นที่วางเกลื่อนอยู่เต็มที่นอน ดูอย่างไรก็ไม่น่ารัก ซ้ำยังน่ารำคาญน้อยเสียเมื่อไหร่ อี้ฝานพลิกตัวหันซ้าย ถอนหายใจหนึ่งครั้ง อี้ฝานพลิกตัวหันขวา ถอนหายใจอีกหนึ่งครั้ง แล้วก็ทำซ้ำไปซ้ำมาวนเป็นลูปนรกไม่รู้จบ

เซ็ง เซ็ง เซ็ง เซ็งว้อยยยยยยย

 

นี่เฮียยังไม่ลุกอีกหรอเนี่ยประตูห้องนอนเปิดโผง จื่อเทายื่นหน้าเข้ามา เห็นสภาพพี่ชายแล้วส่ายหัว ไหนว่ามีนัดบ่ายสามโมง นัดกับใคร? สวยมั้ย? เขามีน้องสาวมั้ย?”

 

หงุดหงิด

อี้ฝานพลิกตัวแรง ๆ จนขาเตียงลั่นเสียงโครมครามด้วยน้ำหนักและขนาดตัว หันไปทำหน้าคว่ำใส่ลูกพี่ลูกน้องช่างจ้อที่ยืนลุกลี้ลุกลนอย่างสนใจใคร่รู้อยู่ตรงประตู มันใช่เวลามาล้อเล่นเสียเมื่อไหร่กัน เบะปากแล้วพลิกหันหลังให้ทันที ไม่อยากจะเสวนาด้วย

จื่อเทาดูภาพตรงหน้าแล้วย่นคิ้ว หัวเราะหึ ๆ ที่มุมปากด้วยความ...สมเพช ญาติผู้พี่ของเขาสเกลขนาดตัวเทียบได้เท่ากับปลาวาฬสีน้ำเงิน ขยับพลิกตัวทีนึกว่าปลาวาฬตัวเขื่องกระโดดขึ้นจากมหาสมุทรแปซิฟิคมาโบกครีบทักทายลูกทัวร์ whale watching แถบซิดนีย์เสียอีก

มันน่ารักตรงไหนวะ?

 

เฮีย เป็นไรอ่ะ?” น้องชายเดินมานั่งลงที่ปลายเตียง หยิบตุ๊กตาพิกาจูตัวอ้วนสีเหลืองสดใสโยนใส่ตัวพี่ชาย เป็นไร? ไม่สบายเหรอ?”

เปล่า...

เอ๊า สบายดีก็อย่ามัวนอนสิเฮียปาตุ๊กตาเพนกวินตาโตโปโระโระใส่ซ้ำ แต่อี้ฝานก็ยังเฉย

"เฮียไม่อยากไป"

"ไปไหน?"

"ไปหาหมอฟัน"

"...........”

 

.

.

.

จื่อเทานึกย้อนความ ถ้านับเวลาทั้งชีวิตแล้ว เขาอาจจะไม่ได้ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับอี้ฝานมากเท่าไหร่ก็จริง แต่เมื่อตอนญาติผู้พี่ย้ายกลับจากแคนาดามาเรียนที่จีนอยู่พักใหญ่เพราะหมะม้าของอาเฮียอยากให้เฮียเรียนภาษาจีนเยอะ ๆ แล้วธุรกิจของทางบ้านก็กำลังไปได้ดีกับคู่ค้าที่จีนซึ่งเป็นแผ่นดินเกิด แม่ของอี้ฝานไม่ต้องบินเทียวไปเทียวมาบ่อย แถมยังได้อยู่ที่จีนครั้งละนาน ๆ เลยตัดสินใจว่าจะให้อี้ฝานมาอาศัยอยู่ที่บ้านของจื่อเทากับแม่ในระหว่างที่เรียนอยู่ หม่ะม้าของจื่อเทาเอ็นดูอี้ฝานหลานชายไม่น้อยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยิ่งกลับมาให้เห็นหน้าในช่วงวัยกำลังหล่อ แถมอากิ๋มยังฝากเนื้อฝากตัวฝากฝังลูกชายคนเดียวไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะ แม่ของจื่อเทารับปาก ให้คำมั่นว่าจะดูแลอี้ฝานให้เหมือนเป็นลูกชายแท้ ๆ

ส่วนลูกชายแท้ ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ของจริงอย่างจื่อเทานั้นก็ตกกระป๋องไปตามระเบียบ ตัวเขาเองเกเรจนแม่ระอา ในขณะที่อี้ฝานเป็นคนติดแม่ พอแม่ไม่อยู่ใกล้ ๆ อาโกวก็กลายเป็นแม่คนที่สองให้คอยออดคอยอ้อน ม้าครับ ม้าครับ จนแม่คนใหม่ยิ้มหน้าบานได้ทุกวี่ทุกวัน

จื่อเทาวัยมัธยมต้นโคตรรำคาญฝานเกอคนดีของแม่ พยายามหาเรื่องกลั่นแกล้งอาเฮียแบบ(ที่ตัวเองคิดว่า)เนียน ๆ สารพัดวิธีจนแม่อ่อนใจ แต่ก็ไม่เห็นว่าอี้ฝานจะสะทกสะท้านเท่าไหร่ ยังครองตำแหน่งลูกชายผู้ว่านอนสอนง่ายของหมะม้าตามเดิม

แต่ในที่สุด จื่อเทาก็รู้จุดอ่อนของอาเฮียเข้าจนได้

 

“อี้ฝาน! อย่าให้ม้าต้องพูดซ้ำนะ!

“แต่ม้าครับ...”

 

หมะม้ากำลังเท้าสะเอวยืนตวาดเสียงเข้มหน้าตาถมึงทึง ส่วนอี้ฝานเกอก็เถียงเสียงอ่อนเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ จื่อเทาเกาะประตูแอบฟังตาโต ทั้งที่ไม่ต้องแอบก็ได้ เพราะเสียงแม่ดังไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว

กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ตื่นเต้นน้อยเสียเมื่อไหร่ จื่อเทาก็เพิ่งเคยได้ยินหมะม้าถึงขั้นขึ้นเสียงดุกับอาเฮียครั้งแรกนี่แหละ

 

“ฝานผัดมาหลายทีแล้วนะ มันไม่ดีนะลูก” พอได้ยินเสียงเหมือนเกือบจะร้องไห้ของลูกชาย คุณนายหวังก็รีบปรับเสียงและท่าทีให้อ่อนลงทันที

“แต่ฝานสบายดีนี่ครับ ฝานไม่ได้ปวดอะไรตรงไหนสักหน่อย” อี้ฝานหน้าง้ำ จื่อเทาเห็นแล้วพลันเบะปากล้อเลียนโดยอัตโนมัติ

“รู้ได้ยังไงว่าสบายดี” ถึงจะควบคุมอารมณ์แล้ว แต่หมะม้าก็อดเอ่ยเสียงดุไม่ได้ “ลูกเลื่อนนัดคุณหมอมาเกือบเดือนแล้วนะ ม้านัดให้ไปพร้อมจื่อเทาก็ไม่ไป ให้น้องมาฟ้องม้า ม้าก็นึกว่าน้องแกล้งเราอีก ที่ไหนได้”

“............” อี้ฝานก้มหน้าเงียบ ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่ท่าทางก็บอกชัดว่าต่อต้าน

“ทำไมดื้อแบบนี้ล่ะลูก ไปเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว” คุณแม่ถอนใจ “เดี๋ยวม้าพาไปเอง จะได้ไม่เกเรหนีไปไหนอีก”

 

พูดจบคุณนายหวังก็เดินลงส้นเท้าปึงปังขึ้นบ้านไปโดยไม่หันกลับมามองลูกชายนอกไส้ให้ใจอ่อนอีก

เลยไม่ได้เห็นว่าอู๋ อี้ฝานยืนก้มหน้านิ่ง กัดริมฝีปากแน่นจนน่าจะเจ็บ ปล่อยให้น้ำตาที่เอ่อคลอบ้ำหยดแหมะตรงข้างแก้มอยู่อย่างนั้น

คนแอบฟังถึงกับต้องชะโงกหน้ามาดูเพราะไม่แน่ใจว่าตาฝาดไปเองหรือเปล่า จื่อเทาตาโตระลอกสอง คราวนี้อี้ฝานเกอคนดี๊คนดีถึงกับร้องไห้ตาแดง แค่เพราะโดนแม่เขาบังคับให้ไปหาหมอฟัน!

 

“อาเฮีย” จื่อเทาค่อย ๆ เดินตัวลีบเข้ามาหา อี้ฝานที่ตัวสูงกว่าพอสมควรหันหน้ามองผู้เป็นน้องตามเสียงเรียก มือใหญ่เกินวัยยกขึ้นมาขยี้ตาแรง ๆ ไม่ยอมหยุด จนคนอายุน้อยกว่าทนดูไม่ได้ ดึงข้อศอกญาติผู้พี่ลงให้เลิกเสีย “อย่าขยี้ตาดิ่ เดี๋ยวตาก็ช้ำหมดหรอก”

 

บอกตามตรง จื่อเทาค่อนข้างเซ็ง

อุตส่าห์รู้จุดอ่อนของอาเฮียได้ทั้งที แต่จื่อเทาแกล้งอาเฮียไม่ลง

ก็เล่นร้องไห้ซะน้ำหูน้ำตาเปรอะหน้าเลอะเทอะไปหมดแบบนี้ จื่อเทาก็ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก

ได้แต่เอื้อมมือตบหลังอาเฮียปุ ๆ อย่างเห็นอกเห็นใจ คงมีเหตุการณ์ไม่ดีในช่องปากฝังใจอี้ฝานจริง ๆ เลยถึงขั้นต้องร้องไห้ออกมาแบบนี้

.

.

.

 

แต่นั่นมันเรื่องเมื่อเกือบสิบปีที่แล้วนะ...

อี้ฝานก็ไม่ใช่อาเฮียวัย 16 ขวบของเด็กชายจื่อเทาวัย 13 ขวบอีกแล้วด้วย...

 

“โอ๊ย! เดี๋ยวนี้เตะเฮียแล้วหรอ?” อี้ฝานเด้งตัวขึ้นจากเตียง ลูบต้นขาตัวเองป้อย ๆ

“หงุดหงิดลูกกะตา งอแงอยู่ได้แค่ไปหาหมอฟันเนี่ย” คนเป็นน้องยืนกอดอก เท้าข้างนึงเหยียบบนที่นอนเต๊ะท่าเท่ “ไปเฮีย ลุก เดี๋ยวก็ไปสาย วันศุกร์รถมันติด ไปให้ถึงก่อนเวลานัดล่ะ”

“............”

“ไม่งั้นผมจะฟ้องอาม้า รับรองว่าตามมาตีเฮียถึงที่แน่”

“ไอ้เด็กขี้ฟ้อง จื่อเทาไม่เข้าใจเฮียยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

“ร้องไปให้ถึงกาแล็กซี่ ก็ไม่มีใครมาช่วยเฮียหรอก”


 







การจะเกิดเรื่องบังเอิญได้สักครั้งหนึ่งว่ายากแล้ว

การทำเรื่องไม่บังเอิญให้ดูเหมือนเรื่องบังเอิญได้ยิ่งยากกว่า

 

นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม สถานที่เดิม แดดส่องเข้ามาแยงตาทางหน้าต่างบานโตด้านหน้าเช่นเดิม (แบคฮยอนบอกตัวเองว่าครั้งหน้าจะไม่ลืมแว่นกันแดด) ทุกอย่างเหมือนเดิมราวกับถูกจับวาง

พยอน แบคฮยอนอุบอยู่ในใจ ถึงครั้งนี้เขาจะตั้งใจ แต่ครั้งที่แล้วน่ะพระเจ้าตั้งใจนะ ถ้าไม่มีครั้งแรกจะมีครั้งต่อ ๆ ไปได้เหรอ ลองคิดดูสิ

ทั้งหมดนี่ก็เพราะพระผู้เป็นเจ้าทั้งนั้นแหละ!

 

เสียงเข็มวินาทีเดินไปรอบหน้าปัดดังหนวกหูเด็กหนุ่มเหลือเกิน ยิ่งใจจดใจจ่อกับเวลามากกว่าปกติ ก็ยิ่งเหมือนราวกับว่าเสียงเต้นของหัวใจจะถูกควบคุมด้วยเสียงเดินสั้น ๆ ของเข็มนาฬิกาไปด้วย นาฬิกาปลุกเรือนเล็กสีเหลืองที่ซีดไปบ้างตามกาลเวลาเพราะทำหน้าที่อยู่บนเคาน์เตอร์ตัวนี้มานานแสนนานแล้ว และทั้งที่เห็นอยู่แทบทุกวันก่อนจะออกจากบ้าน แต่ไม่มีวันไหนเลยที่เจ้าเครื่องบอกเวลาเรือนน้อยจะทำให้แบคฮยอนหัวเสียและนึกรำคาญใจได้อย่างวันนี้

เมื่อเกินจะทนฟังเสียงเข็มเล็ก ๆ ลั่นทุกวินาทีแข่งกันกับเสียงจังหวะก้อนเนื้อเต้นหนักในอกจนอึดอัด มือเรียวแกะถ่านไฟฉายสีดำออกจากมานอนกลิ้งนอกนาฬิกาเรียบร้อย พลางสูดอากาศเข้าจนเต็มปอดแล้วถอนใจดัง ๆ หนึ่งทีเมื่อเสียงที่คอยกวนใจเงียบไป

แต่ความกระวนกระวายไม่ได้หายไปจากใจด้วย

 

ชั่ววินาทีที่รู้สึกได้ว่าโครงร่างที่คุ้นเคยกำลังใกล้เข้ามาทางประตูด้านหน้า ลูกตากลมสีดำสนิทเลื่อนไปอยู่ที่หางตาเรียวตก เหลือบมองตัวเลขดิจิตอลบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่บอกเวลาบ่ายสองโมงสี่สิบสามนาที แบคฮยอนท่องจนขึ้นใจว่าวันศุกร์บ่ายสามโมง วันศุกร์บ่ายสามโมง วันศุกร์บ่ายสามโมง ท่องเช้าท่องเย็นจนซึมเข้าทุกโสตประสาท นั่งเรียนจดเลคเชอร์อยู่ดี ๆ ยังเผลอเขียนใส่สมุดจดไปด้วยเลย

แอบอมยิ้มจนเมื่อยแก้ม โชคดีที่อาสามานั่งแทนแม่ตั้งแต่บ่ายโมงครึ่ง ความพยายามทั้งหมดไม่เสียเปล่า

 

“สวัสดีครับ” แบคฮยอนก้มหน้าอยู่กับหนังสือการ์ตูนเล่มเก่าเก็บที่หยิบมาเป็นพร็อพขณะเอ่ยปากทักทายผู้มาเยือนตัวสูง ไม่เห็น...ไม่เห็นเลยจริง ๆ นะว่าเงาตะคุ่ม ๆ ที่เดินมาเป็นใคร เชื่อสิว่าไม่เห็น

เชื่อรึยัง? ต้องเชื่อก่อนนะค่อยอ่านต่อ

 

“สวัสดีครับ” อี้ฝานถอดแว่นกันแดดแล้วยิ้มให้ การเห็นหน้าคนคุ้นเคยช่วยลดความประหม่าลงไปได้บ้าง “ผมเอง อี้ฝานครับ”

อ้าว คุณอี้ฝาน” แสร้งเลื่อนมือลดหนังสือการ์ตูนลงจากระดับสายตา แบคฮยอนยิ้มตาหยีโค้งเป็นครึ่งวงกลมตอบ “นัดไว้วันนี้เหรอครับ?”

“ครับ ตอนบ่ายสามโมง” ตอบแล้วเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนโปรด “แต่มาถึงเร็วไปหน่อย กลัวรถติด”

“งั้นรอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมหยิบไปหยิบแฟ้มให้” แบคฮยอนลุกขึ้นจากเก้าอี้สตูล หมุนตัวจะเดินออกไปที่ตู้เก็บเอกสาร แต่เสียงของอี้ฝานหยุดเขาไว้

“อ่า...ลองหาชื่อคริสนะครับ”

“หืม ไม่ได้ลงชื่อไว้ว่าคุณอู๋อี้ฝานหรอกเหรอครับ?”

 

แบคฮยอนถามตาใส แต่ความรู้สึกว่ากำลังเดินนำหน้าคนไข้คริสอยู่หนึ่งก้าวทำให้ใจเต้นระรัวเพราะกลัวว่าสีหน้าที่แสดงออกไปจะไม่แนบเนียนจนทำให้อีกฝ่ายจับได้

 

“ก็ใช่ครับ” ร่างสูงตอบ “แต่คุณหมอบอกว่าออกเสียงยาก ผมเลยให้เรียกชื่อในวงการไปแทนน่ะครับ”

“วงการ...เหรอครับ?” น้ำเสียงประหลาดใจอย่างปิดไม่อยู่ “คุณเป็นดาราเหรอ?”

“เป็นนายแบบครับ แต่ผมไม่ดังหรอกนะ”

“หวา เท่ชะมัด” เด็กหนุ่มตาโตอย่างชื่นชม หมุนตัวกลับมานั่งที่เคาน์เตอร์ตามเดิม เท้าคางตั้งใจฟังด้วยความสนอกสนใจ “แล้วทำไมต้องมาเป็นนายแบบที่เกาหลีด้วยล่ะครับ?”

“โชคชะตามั้งครับ” อี้ฝานหัวเราะ “เพื่อนชวนน่ะครับ เห็นว่าคาแรกเตอร์ผมเหมาะกับที่เขาอยากได้”

“จุนมยอนฮยองน่ะเหรอครับ?”

“อ้าว รู้จักจุนมยอนด้วยหรอครับเนี่ย?”                

“รู้สิครับ จุนมยอนฮยองทำฟันที่นี่มาตั้งแต่ผมยังเด็กอยู่เลย”

 

บทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ เป็นธรรมชาติเสียจนแบคฮยอนยังไม่อยากเชื่อว่าความบังเอิญที่เขามานั่งอยู่ตรงนี้ เวลานี้ จนได้พบกับคนไข้คริสเป็นความบังเอิญเสิ่นเจิ้นที่ตัวเขาเองสร้างขึ้นมา เพราะ...แฮ่ม...ขอโทษเถอะ เหมือนกับว่ามัน meant to be มากกว่าอ่ะ เดสตินี่ ยูโน๊ว?

เสียงหัวเราะร่าจากเรื่องเล่า (เรื่องตลก) เกี่ยวกับจุนมยอนที่อี้ฝานหยิบมาเล่าให้แบคฮยอนฟังหยุดลง เมื่อผู้ช่วยของคุณหมอพยอนเดินออกมาตามคนไข้คริสว่าได้เวลาแล้ว ประกอบกับสมาร์ทโฟนเครื่องบางสั่นเตือนเวลาบ่ายสามโมงพอดิบพอดี

นายแบบหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขณะกำลังเดินสวนกับคนไข้คนก่อนหน้าที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องตรวจ อี้ฝานก็หันกลับมา นึกขึ้นได้ว่ามีอะไรที่เขาลืมพูดไป

 

“คุณ คุณ!” เรียกซ้ำเสียงดังขึ้น เพราะเจ้าของรอยยิ้มหวานไม่หันมาตามเสียงเรียก “คุยตั้งนานแต่ผมลืมถาม ผมนี่เสียมารยาทจริง ๆ คุณชื่ออะไรครับ?”

 

คนถูกถามยิ้ม ยิ้มทั้งปากทั้งตา ก่อนจะตอบออกไปเต็มเสียง

 

“แบคฮยอนครับ ผมชื่อแบคฮยอน”

 

โดยละประโยค “นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว” เอาไว้ในใจอยู่อย่างนั้น


 






ร่างสูงผงกหัว โค้งให้คุณหมอที่นั่งคอยอยู่ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ชายวัยปลายห้าสิบผู้มีใบหน้ากลมอารมณ์ดีรับแฟ้มกระดาษสีส้มอ่อนจากผู้ช่วยมาถือไว้ พลิกดูเร็ว ๆ ก่อนจะผายมือให้อี้ฝานที่มัวยืนตัวสูงแน่นห้องตรวจให้นั่งลงบนเบาะหนังสีเขียวอ่อนของเก้าอี้ทำฟัน

คนไข้ตัวโตนั่งลงอย่างหวาดหวั่น ราวกับเพิ่งหย่อนก้นลงบนเครื่องทรมาน

 

“สบายดีนะคุณคริส” หมอพยอนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

“สะ...สบายดีครับ”

“วันนี้หมอจะเอ็กซ์เรย์ฟันนะคุณคริส เพื่อดูรูปฟัน จะได้นำไปเป็นแบบพิมพ์ฟันนะครับ”

“อ่า...ครับ”

“พอพิมพ์ฟันแล้วหมอก็จะดูเรื่องการสบฟัน จริง ๆ ถ้าวันนี้พร้อมแล้วจะขูดหินปูนเลยก็ได้นะ”

“...” เสียงตอบรับเริ่มขาดหาย การเอาอุปกรณ์น่ากลัวเหมือนชุดขุดเจาะถนนขนาดย่อมมาถูไถสไลด์แถว ๆ ฟันไม่ใช่เรื่องสุนทรีสำหรับอี้ฝานเลยแม้แต่น้อย

“ขั้นตอนต่อไปหมอก็จะต้องถอนฟัน หมอคิดว่าน่าจะสี่ซี่ แต่ขอดูผลเอ็กซ์เรย์ก่อนแล้วกันนะ”

 

เดี๋ยวนะ

อี้ฝานหูอื้อมาก ได้ยินแต่เสียงวิ้ง ๆ ที่ไม่สามารถจำแนกได้ว่าเป็นเสียงอะไร ตาเริ่มมองเห็นทุกอย่างเป็นลายก้นหอยราวกับกำลังปั่นรวมกันเป็นโลลิป๊อปอันใหญ่

ทุกอย่างมันเร็วมาก คุณหมอพูดอะไรนะ ได้ยินไม่ค่อยชัด

 

“ถ้ามีฟันคุดก็ต้องผ่าออกด้วยนะคุณคริส wisdom tooth น่ะ”

 

ผ่าฟันคุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เดอะ เกรทเทสต์ เฟียร์ ออฟ ออล!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ไม่ไหว ไม่ได้ ทำไม่ได้ ในวัยเด็กอี้ฝานเคยโดนคุณหมอฟันคนสวยดุหลายทีจนเกือบจะต้องลงไม้ลงมือกัน เพราะชอบหุบปากหนีเวลาหมอขยับเครื่องมือเข้าไปถึงฟันซี่ลึก ๆ ยิ่งหมอสั่งให้แหกปากกว้างเท่าไหร่ยิ่งอ้าไม่ออก ทำเอาคุณหมอเอือมระอากันไปเป็นแถบ

แล้วฟันคุดคือฟันที่อยู่ในสุดใช่ไหม? อยู่ในสุดไม่พอมันดันดื้อแพ่งไม่งอกพ้นเหงือกออกมาด้วยใช่ไหม? แล้วการฝ่าฟันคุดคือการต้องอ้าปากไว้นาน ๆ ให้กว้าง ๆ เพื่อที่คุณหมอจะได้เอาอุปกรณ์เขย่าขวัญมาผ่าเหงือกเขาอย่างทารุณแล้วดึงเอาฟันเกเรนั่นออกไปใช่ไหม?????

 

 

ชีวิตยี่สิบสามปีของอู๋อี้ฝาน จะต้องจบลงวันนี้แล้วเหรอเนี่ย...

หมะม้า... อาม้าหวง... อี้ฝานยังไม่ได้ไปบอกลาทั้งคู่เลย บุญคุณก็ยังไม่เคยทดแทนเลยสักครั้ง

จื่อเทา... น้องจะอยู่ยังไง อาม้าอุตส่าห์มาฝากฝังน้องไว้เพราะวางใจอี้ฝานที่สุด

อี้ชิง... จุนมยอน... จงแด... อี้ฝานยังอยากประสบความสำเร็จในฐานะนายแบบมืออาชีพ โดยมีคนเหล่านี้อยู่ข้าง ๆ

แล้วก็... แบคฮยอน... ถ้าได้เจอกันเร็วกว่านี้คงจะดี...

 

 

“บ้วนน้ำเลยค่ะ”

 

สิ้นคำผู้ช่วยคุณหมอพยอน เก้าอี้ประหารก็ค่อย ๆ เอนลงทันที นายแบบหนุ่มคอแห้งเป็นผงจนไม่มีน้ำลายจะกลืนลงมาระงับความหวาดกลัวที่ก่อตัวขึ้นภายในใจได้ มือใหญ่จิกเกร็งอยู่กับที่วางแขนสีขาว ขายาวติดพื้นสั่นเกร็งยิ่งกว่าเก่าเมื่อเก้าอี้หยุดการเคลื่อนที่ลง ทางซ้ายมือ น้ำหยดจากปลายก๊อกอันจิ๋วลงไปกระทบกับน้ำในแก้วสแตนเลสที่น้ำหยุดไหลโดยอัตโนมัติตามน้ำหนักของแก้ว หลอดไฟดวงเล็กอยู่เหนือหัวส่องลงมา อี้ฝานหลับตาปี๋ ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นแสงสุดท้ายในชีวิต

 

แต่แล้ว...

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงพอดีตัวสั่นกราวที่ต้นขา เสียงเพลงสากลซึ่งเป็นเสียงเรียกเข้าดังอยู่เพียงไม่นานแล้วดับไป ก่อนจะกลายเป็นเสียงเตือนข้อความเข้าสั้น ๆ ดังขึ้นแทน

อู๋อี้ฝานลุกพรวดขึ้น ล้วงหยิบสมาร์ทโฟนสีดำออกจากกางเกงอย่างทุลักทุเล ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ขัดจังหวะการกระทำทั้งหมดนี้ได้ ชายหนุ่มไมรู้เลยว่าขอบคุณเท่าไหร่ถึงจะพอ

 

“หาหมออยู่รึเปล่า โทรกลับด่วน! – junmyun.k











 


W r i t e r ' s  c o r n e r *

ฮึก เอามาแปะให้ก่อน มีคนรอมั้ยคะ? TvT
ถ้ายังมี ขออภัยมากๆที่หายหน้าไปนาน ยุ่งมากเลยค่
ไม่อยากดองนานกว่านี้แล้ว เลยขอลงครึ่งนึงก่อนนะคะ
มหาลัยหยุดเรียนเพราะม็อบ แต่ทำไมงานงอกสุดๆ
ใครเจอวิกฤตเดียวกันสู้ๆนะคะ

ทำลายภาพลักษณ์พี่คริสวันละนิด จิตแจ่มใสค่ะ
(ในโชว์ไทม์นี่ยังทำลายไม่พอใช่มั้ย? ถถถถถถถ)

เจอกันที่คลินิกคุณหมออีกครึ่งนึงนะคะ

#ไปหาหมอพยอน ได้เสมอค่ะ <3
ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์ค่ะ



โอเค...
เค้าขอโต้ด T_______T
หายไปเกือบสองเดือน ขอโทษนะคะ
(แถมอัพตอนเช้าอีกแล้ว สมควรโดนต่อย)
ขอแก้ตัวนิดนุง เมื่อช่วงปลายเทอมเปเปอร์โหดร้ายมากจริงๆ
โหดจน เราเขียนคุณหมอไม่ออกค่ะ ;-; ทั้งที่เขียนคาไว้ แต่เขียนยังไงก็ไม่ออก
เลยดองยาวววววว แงงงงง อนุญาตให้ตีคนละสิบที ;-;

แถมตอนนี้สั้นอีกแล้วอ่ะ .___. แต่เราตัดฉับเองค่ะ
จริงๆควรมีต่ออีกนิด แต่เขียนไปเขียนมา ไม่นิดแฮะ
กลัวมันจะยาวเกินไป ยกยอดไปตอนหน้านะคะ
ขอโทษที่ให้รอน๊านนาน แต่ดันมาต่อสั้นนะคะ ;-;

แล้วก็ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์นะคะ
เวลาเรารู้สึกมืดบอด เรากลับมาอ่านคอมเม้นท์ทีไรก็รู้สึกดีตลอด
ขอบคุณมากๆค่ะ ^__________^



>>>>>>>>>>
ฟิคเรื่องไหนจะมีร้อยเปอร์เซ็นต์จริง ร้อยเปอร์เซ็นต์มั่วแบบเรื่องนี้อีกมั้ย 5555555
เราเขียนต่อตอนไปอยู่แล้วเกิดรู้สึกว่า จะตัดทำไมเนี่ย โอ๊ย ไม่ได้มีอะไรเลย
เลยเอามาแปะให้นะคะ มาตีเค้านะ เค้าทำตัวน่าตีมากจีๆ .___.

พระเอกเรื่องนี้สิ้นหวังแล้วววววว *ร้องไห้*
ตอนเริ่มเขียนไม่คิดเลยว่าอี้ฝานจะเป็นไปได้ขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
ตอนหน้าอีกไม่นานเกินคอย เย่ รักทุกคนค่ะ
<3




 


 

97 ความคิดเห็น

  1. #82 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 12:19
    พี่คริสกลังหมอฟัน 55555555555
    #82
    0
  2. #81 แฟนพี่ไค อิ๊ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 21:37
    นี่สงสารจื่อเทามาตั้งแต่อินโทร พออ่านแชปนี้แล้ว

    รู้สึกสงสารจื่อเทามากกว่าเดิมค่ะ ส่วนพี่คริส น้องจะมองข้ามไป







    กลัวพี่จุนแย่งซีนมากขนาดต้องอุทิศตนมาให้ฮาเลยเหรอคะ โอ๊ย อยากฟาดถาดใส่หัวหล่อๆ นั่นสักที

    คือมีอดีตนี่เรานึกภาพออกอ่ะ ยืนร้องไห้ ฮื่อ เราเข้าใจจจ5555555555555555555

    ถือว่ามิ้งดีค่ะ เด็กอยู่อ่ะเนอะสิบหกเอ๊งงงงงง ล้องห้ายไม่อยากหาหมอฟันนนนน5555555555555555555







    เอาค่ะ สติจงกลับมา

    จริงๆ แล้วน้องพยอนจะทำให้พี่ฟ่านหยากลัวหมอฟันใช่มั้ยก๊ะ #เดา #มั่ว #คาดหวัง

    นึกตอนโรแมนติคกันไม่ออกเลยจริงๆ ข่ะ เดี๋ยวจะไปอ่านเลย์เฉินสเปล้างตาอีกรอบ ฮ่อย ป่วงสุด พี่ฟ่านคืออัลไลลลล

    จริงๆ พี่แพคควรอยู่ดูหน้าคนกลัวหมอฟันด้วยนะ แล้วแชปต่อไปก็จะแบบ

    " คยองซู๊วววววววววว พี่คนนั้นอ้ะๆๆๆๆๆ "

    " ทำไม? หล่อ? "

    "เปล่า กลัวหมอฟันว่ะ 5555555555555555555555555 "



    /ตัดฉากไปที่ฟิคไปหาไซไค แพคคยองจุนม่านั่งขำอยู่ในห้องผู้ป่วย





    เราว่างานเข้าใช่ม้ะ มีคนจะจ้างพี่ฟ่านใช่ม้ะ #ยังคงเดาพล็อตต่อไป

    ฮ่อย แต่แว้ยนึงที่คิดสั่งเสีย (?) น้องแพคฮยอนขึ้นมานี่เด็กแสบรู้คงลิงโลดเลยนะคะแหม่



    รีบอัพนะคะ ' - ')/ สู้ๆ !
    #81
    0
  3. #71 hhhh. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 21:57
    -มาหวีดครึ่งหลังค่ะ-

    พย๊อนนนนนนแบ๊คคคคคฮย๊อนนนนนนนนน อะไรของยูววววววววววว โอเคไอยอมรับนะว่าครั้งแรกที่เจอกันพี่ฝานแกมาโปรยเสน่ห์จริงๆ

    ซึ่งตอนนั้นฉากมันก็แบบเทพบุตรจุติลงมาเกิด ลำแสงสิบแปดแฉกก็พุ่งออกมาจากตัวพี่คริสกระแทกเข้าตาอะไรก็ว่าไป เลาเข้าใจนะ

    แต่ว่าไอ่อาการทำเป็นไม่รู้เรื่องเหรอหราออกนอกหน้านอกตาเนี่ยยยย destinyอะไรรรรรรร ไอดั้นโนวหรอก ยูอ่ะdeliberatelyชัดๆ

    และแล้วความตลกโปกฮาของพี่จุนก็กลายเป็นมาtopicให้สานต่อบทสนทนาค่ะ เยี่ยม ต้องขอบใจพี่จุน /ตัดภาพไปนั่งทำหน้ายับอยู่/

    ฉากพี่คริสถามชื่อคือออ ;A; น่ารักมากค่ะ เล็กๆน้อยๆแต่เป็นโมเม้นต์ที่น่าจดจำ ว่าแต่เบอร์มั้ย xx1-234-5678 สองตัวหน้าไปคิดเอาเอง

    แต่เดี๋ยววววววววววนะคะกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ละไอ่ที่พี่คริสฝากฝั่งก่อนตาย(จากการฝ่าฟันคุดอะหรออืมๆ)คืออะไรคะะะะะะะะะ



    แล้วก็แบคฮยอน ได้เจอกันเร็วกว่านี้ก็คงจะดี.. ได้เจอกันเร็วกว่านี้ก็คงจะดี.. ก็คงจะดี.......



    พรี่คริสสสสสสสส คลบ้าาาาาาาา ชอบก็จีบบบบบ o-
    #71
    0
  4. #70 dearsoda (@quixoticizm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 14:39
    น้องแบคร้ายกาจจจจจจจจจ แต่น่ารัก๕๕๕๕๕๕
    ที่ว่านึกว่าจะไม่ถามซะแล้วนี่ร้ายกาจมากให้ตาย๕๕๕๕๕.
    #70
    0
  5. #68 ดาวแบค (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 21:35
    ทุกช๊อตมาแบบเห็นภาพ

    พี่คริสโคตรใส

    55555
    #68
    0
  6. #67 mo.morning (@momorning) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 17:30
    คริสคงจะฝังใจตอนเด็กสินะ
    #67
    0
  7. #57 Miso Seo (@seosis) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 12:31
    สั้นจริงๆ แหละค่ะ ยังฟินไม่ถึงขั้นสุดเลย~~ ;) น้องแบคนี่ร้ายนะคะ ค. บังเอิญสร้างได้ด้วยตัวคุณ มาต่อเพิ่มอีกยาวๆ นะคะ รออ่านค่ะ
    #57
    0
  8. #54 hhhh. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:51
    แงงงง สายแล้วสายแล้ว มาหาคุณหมอสายแล้ว เข้ามาเช็คตลอดเลยว่าคุณหมอเข้าเวรรึยัง

    เผลอไปแปปเดียวคุณหมอมาไปแล้ว Y_____Y ผ้าปูเตียงแมนๆนี่คือหม่าม๊าซื้อให้ผิดใช้มั้ยคะ

    จริงๆฝานฝานไปดูลายแมรี่แล้วมันมีแต่ไซส์ธรรมดา... พโถ่พี่ฝานคนกาก... มัวแต่กลิ้งไปมา

    อ่านถึง whale watching แล้วรีบต้องไปเสิร์จดูเลยค่ะ องศาการก่ายตัวนั้นพี่คริสชัดๆ....

    อู๋อี้ฝานเติบโตมาเป็นคนกากอย่างนี้ได้ยังไงนะ แย่งความรักมาจากจื่อเทาแท้ๆ แต่จื่อเทา

    ยังดูมีสติมากกว่าอีก มาถึงตอนนี้ก็อยากจะร้องไห้ใส่พระเอกเรื่องนี้จริงๆ /น้ำตาเอ่อขึ้นมาหนึ่งเบ้าถ้วน/

    เหนือสิ่งอื่นใด ฝานวังจารีบๆขยับกายลงจากประชาชนชาวตุ๊กตาไปหาพยอน อะแฮ่ม คุณหมอพยอนได้แล้วค่ะ

    #54
    0
  9. #51 kimwuyoel (@siluro) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:23
    ร้องไห้ไปให้ถึงกาแล็คซี่ -..- 5555 โอ้ยฮาา อิสองพี่น้องคู่นี้ เฮียมุ้งมิ้งว่ะ ปลาวาฬบนที่นอน กร้ากกก ไปหาหมอไป๊ น้องบยอนเขารอแกอยู่ อิเฮียย 
    #51
    0
  10. #50 TsukiXXX (@tsukixxx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:39
    ขำพี่ฟ่านงอแงบนเตียง 5555555555555555555555555555555


    รออ่านที่เหลือนะคะ
    #50
    0